Γυρισμός

Παράξενη η βδομάδα που μας πέρασε. Δε μπορώ πλέον να μετρήσω πόσες φορές έχω προσπαθήσει να γράψω και κλείνω τη σελίδα απογοητευμένη. Δε θέλω άλλο να σχολιάσω. Κουράστηκα να διαφωνώ και να συζητάω.
Μυρίζω την απογοήτευση στον αέρα, νιώθω την αισιοδοξία να στερεύει... Και τότε, στρέφομαι στα μέσα μου. Σαλπίζω υποχώρηση και προσπαθώ να ανασυνταχθώ. "Πρέπει να διαλέγουμε τις μάχες που δίνουμε", μου ψιθυρίζω. Οι προσδοκίες, οι δικές μου και όλες όσες οι άλλοι έχουν για εμένα, με βαραίνουν.

Με ένα λογοτεχνικό ξεχνιέμαι, δε θέλω άλλες ειδήσεις, ούτε σοβαρές ταινίες ούτε ντιμπέιτ. Μια Τετάρτη το σκάω για καφέ με μια κοπέλα μετά τη δουλειά. Η Ακρόπολη μου κλείνει το μάτι. Αφήνω τη συντροφιά στο μετρό και περπατάω. Είναι όλα εκεί, ίδια κι απαράλλαχτα, όπως τα γνώρισα στις πρώτες μου βόλτες.
Περνάω  κάτω από το σπίτι του "Αντωνάκη". Το προηγούμενο βράδυ είχε την ταινία στην τηλεόραση. Καφέ Μελίνα, λίγο  πιο πέρα οι αέρηδες με περιμένουν. Το αεράκι με δροσίζει, μια μουσική πλανιέται στον αέρα, αυτή την πόλη την αγαπώ, κι ας με απογοητεύουν συχνά οι άνθρωποί της.
Σκέφτομαι, ακούω τα βήματά μου στο πλακόστρωτο. Χαμογελάω και με κοιτάνε παράξενα. Ξέρω. Είμαι ευτυχισμένη. Συμφιλιώθηκα με πολλά αυτή τη βδομάδα.

Η βδομάδα περνά σα νερό. Η Παρασκευή με βρίσκει πίσω, στο λιμάνι μου. Χαρούμενα πρόσωπα, φίλοι αδελφικοί, συγγενείς. Έξοδοι και βόλτες, συζητήσεις στις κούνιες. Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε μα οι δεσμοί μας δυναμώνουν.
Το πιστεύω αυτό που είπα. Μπορείς να καταλαβαίνεις κάποιον μόνο αν έχεις μάθει να τον ακούς. Είναι αυτό που έλεγε η αλεπού στο Μικρό Πρίγκηπα. Η εξημέρωση. Να δώσεις χρόνο. Και τελικά, να δώσεις και κάτι από τον εαυτό σου. Όχι γιατί περιμένεις να το πάρεις πίσω, αυτό ή κάτι αντίστοιχο. Απλά γιατί πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.

Το βράδυ που γυρίζω όλοι κοιμούνται. Πάω να κλείσω τα παντζούρια και καταλήγω να χαζεύω τα αστέρια.

Νιώθω ασφαλής. Ξέρω πως μπορώ πάντα να γυρίζω εκεί, στο δωμάτιό μου.

Και θέλω η πόλη μου να γίνει και δική σου.

σκόρπια κι ανάκατα

*Απόψε είπα πως θα διαβάσω ώστε να τελειώσω με κάτι εκκρεμότητες. Δε θέλω όμως. Δε θέλω!
Ονειρεύομαι ξάπλες και βόλτες στη φωτισμένη -όσο είναι φέτος τελοσπάντων- πόλη, καφέδες με θέα Ακρόπολη, βράδια με φίλους δίπλα στο τζάκι.
Ότι η μόνη μου έννοια είναι να χαλαρώσω και να περάσω όμορφα.
Όμως μεγάλωσα, η δουλειά μου δε σηκώνει κοπάνες και οι βόλτες δε λένε να συμβούν αφού φεύγοντας από το γραφείο σέρνομαι.

* Περπατούσα τις προάλλες ακούγοντας μουσική, ενώ το φεγγάρι πίσω από τα σύννεφα τους έδινε μια παράξενη ασημένια και απόκοσμη εικόνα. Στο δρόμο για τη στάση άρχισα να χαζογελάω. Ήθελα να αρχίσω να χοροπηδάω μέσα στο δρόμο, I 'm dancing with myself, αρκέστηκα στα χαμόγελα όμως. Στιγμές ευτυχίας.

* Και να που το 2011 τελειώνει και έρχεται ένας χρόνος με ζόρια αλλά και με όνειρα. Τουλάχιστο αυτά δεν έχουν φπα και έκτακτες εισφορές.

* Έχουμε ξεχάσει ότι είναι καλό να βοηθάμε τους άλλους, και οι άλλοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να τους βοηθάνε. Ειδικά όταν δεν κοστίζει τίποτα.

* Λέτε φέτος να μάθουμε ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι φώτα, δώρα, ψώνια, κουκουνάρια και σταφίδες στο ρύζι και γαλοπούλες, αλλά είναι πίστη, ελπίδα, αγάπη και ζεστασιά;

* Μεγάλες προσδοκίες για τα Χριστούγεννα φέτος... Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η (εν ευρεία εννοία) οικογένεια θα μαζευτεί γύρω από το τραπέζι. Θα λείπει ένας, που έφυγε νωρίς, γιατί κάθε οικογένεια έχει τον αγαπημένο απόντα της.

* Μερικές φορές οι απουσίες είναι πιο δυνατές από τις παρουσίες. Όσο ήμασταν μικροί, η απουσία τέτοιου είδους δε μας άγγιζε. Μέχρι που τη νιώσαμε πάνω μας. Τώρα σαν μεγαλώνουμε στη γειτονιά, στις συγγένειες, στις φιλίες, το απουσιολόγιο όλο και βαραινει από απουσίες.

* Κυρίως σκέφτομαι τους γονείς μου, που βλέπουν φίλους τους να φεύγουν και ναι, δε μπορώ να καταλάβω πως νιώθουν, αλλά τους έχω έννοια. Γονείς και αγαπημένα πρόσωπα. Και αυτό που τρέμω πιο πολύ κι από την απουσία, είναι τα ανείπωτα, ή οι τυχόν βαριές κουβέντες.Πώς θα τα πεις, ή πώς θα τα πάρεις πίσω; Μεγάλωσα πια και τις ζυγίζω, πνίγω το πείσμα μου και σκέφτομαι αλλιώς. Ξέρω πως δεν είμαι εντάξει σε αρκετές από τις υποχρεώσεις μου, θέλει κι άλλη προσπάθεια. Φταίω, γιατί πατάω όχι σε δυο αλλά σε πέντε βάρκες ταυτόχρονα (το πως γίνεται αυτό, άλλη ιστορία).

* Δεν είμαι λυπημένη! Απλά σκέφτομαι. Γραπτά!
Και ονειρεύομαι ήρεμα, χαρούμενα και γελαστά από καρδιάς Χριστούγεννα.
Κι αν γκρινιάζω που και που, ε, όλοι έχουμε δικαίωμα στη γκρίνια.

Σας φιλώ!

βαρέλι δίχως πάτο

Οι σκόρπιες σκέψεις που για καιρό κρατούσα μέσα μου βγήκαν στην επιφάνεια σήμερα ξαφνικά. Θυμός, αγανάκτηση και απογοήτευση έκαναν το κεφάλι μου να γυρίζει.
Αν και έχω κλείσει την τηλεόραση και έχω φτάσει σε κατάσταση απάθειας, ακόμα και η βιαστική ματιά που ρίχνω στα εξώφυλλα των εφημερίδων με εξαγριώνει.

Όπως πολύ σωστά είπε ο Μαρκεζίνης, το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο πρόβλημα οικονομικό. Είναι και θεμελιακό πρόβλημα αξιών. Εγκλωβιζόμαστε έτσι σε ένα βαρέλι που δεν έχει πάτο, με μια κυβέρνηση που ο λαός ψήφισε πανηγυρικά, με παιχνίδια κερδοσκοπίας στις πλάτες μας. Το Κράτος έχει καταντήσει τρακαδόρος, ίσως θα ήταν πιο καλά να παίρνει κατευθείαν το μισθό μας και να μας δίνει ένα χαρτζιλίκι για τις τσίχλες μας μηνιαίως.
Οι διαχειριστές του δημοσίου χρήματος δεν ελέγχονται (δε θέλω να επεκταθώ σε ομόλογα- ασφαλιστικά ταμεία κλπ).
Ο λαός προτιμά να ψηφίσει αυτόν που θα του τάξει διορισμό, παρά τον ικανό.
Ο πολίτης τσουβαλιάζει όλους τους δημοσίους υπαλλήλους.
Ο ένας στρέφεται κατά του άλλου- αυτό δε θέλανε?
Κι εγώ σας λέω: μαγκιά κάποιων που έχουν κατακτήσεις (αν πάλεψαν γι' αυτές). Οι υπόλοιποι θα πρέπει να αγωνιστούν λοιπόν να τους φτάσουν. Ο κόσμος πρέπει να ανεβαίνει επίπεδο, όχι να κατεβαίνει. (αυτά για τις καλές εποχές, που μπορούσαν ακόμα να υπάρχουν κεκτημένα ).

Τί εμπιστοσύνη να δείξουμε?
Που έρχονται χαράτσια και φόροι χωρίς να έχει έρθει η επιστροφή φόρου (αν έρθει τελικά?)
Που το κράτος ξέρει μόνο να ζητάει και όχι να δίνει?
Ναι, να πληρώσω φόρους, για να γίνει ένα σχολείο. Και ας μην πάνε τα παιδιά μου. Ας πάνε τα παιδιά του γείτονα. Και για να κλείσει η λακούβα στο πεζοδρόμιο για να μην πέσει η γιαγιά παραπέρα. Όχι για να κακοδιαχειριστούν και να μοιραστούν απο δω κι από εκεί τα χρήματα.
Να πληρώσω, αλλά αν πληρώνω στην ώρα μου και είμαι συνεπής, μη με χαρακτηρίζεις κλέφτη και φοροφυγά επειδή έκανα το λάθος να είμαι ελεύθερος επαγγελματίας (και δώστου τέλος επιτηδεύματος και δώστου μείωση αφορολόγητου, αύξηση εισφορών, έκτακτη εισφορά επί των μεικτών εισοδημάτων).
Να πληρώσω (?) το χαράτσι για το ακίνητο, αλλά να ληφθεί υπόψιν αν είναι η πρώτη κατοικία και να το πληρώσει και η Εκκλησία της οποίας τους λειτουργούς μισθοδοτεί το κράτος. όμως, να ξέρω ότι δεν έχω άλλη τράκα να περιμένω. Και να μαζέψουν επιτέλους όλα αυτά τα οφελόμενα από εγχώριους και μη οφειλέτες (φπα που χρωστούν οι Γερμανοί είπατε? πού είναι? οεο?)
Και οι Βολευτές (όχι, δεν έφαγα το υ κατά λάθος), να βάλουν το χέρι στην τσέπη πιο βαθεία. Άλλωστε, δεν πολιτεύονται για τα χρήματα, ε? :Ρ

Και ο πρωθυπουργός καλύτερα να σταματήσει να μιλάει. Αφού δεν το χει. Απλά εκμεταλλεύεται τη δύσκολη κατάσταση που δε μας επιτρέπει ούτε ένα ζαρζαβατικό να χαραμίσουμε.

Λένε να μείνουμε στην Ελλάδα, να κάνουμε παιδιά γιατί σα λαός συρρικνωνόμαστε. Πώς? με ποιά προοπτική? Σε λίγο θα ζούμε δυο τρεις οικογένειες στο ίδιο σπίτι. Και η νέα μητέρα θα πρέπει στους 2. τρεις μήνες να επιστρέφει στη δουλειά της αν και δικαιούται εννέα από το νόμο, για να μην απολυθεί (για να μην πω στον ένα μήνα). Μέχρι να καταργηθεί και αυτός ο νόμος, γιατί το μέτρο αυτό κοστίζει.

Δεν παραβλέπω όμως και τη δική μας ευθύνη.
αφελείς, πιστεύουμε ό,τι μας πασάρουν,
και τώρα ανήμποροι να αντιδράσουμε.
Φταίμε κι εμείς, που μόνο να κατακρίνουμε ξέρουμε, αλλά ποιός από εμάς θα έβαζε υποψήφιος βουλευτής αφού όλο λέει ότι θα τα έκανε καλύτερα?
και πόσοι από εμάς θα τον ψήφιζαν?
Δεν το λένε τυχαία πολιτικό κόστος...
Φταίμε κι εμείς, που για να γίνει η δουλειά μας στην εφορία "δίνουμε και 10 ευρώ στον εφοριακό για να πιεί τον καφέ του",
που δεν κόβουμε αποδείξεις, που κρατάμε διπλά βιβλία, που δεν αποδίδουμε το φπα.
Που αυτόν που κρύβει ή που κάνει παρανπμίες τον θεωρούμε μάγκα, ενώ τον άλλο χαζό.
που ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ.
που πετάμε κάτω τα σκουπίδια μας,
που στη δουλειά κοιτάμε πώς θα λουφάρουμε,
που θέλουμε να ζήσουμε σαν κροίσοι με δανεικά λεφτά
και για πολλά πολλά άλλα.

Για τα των πολιτικών, ίσως και να μην μπορούμε να κάνουμε πολλά. Για τα δικά μας, τί κάνουμε?

Είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση και αντί να κάνουμε όλοι μαζί κουπί, κάνουμε ο καθένας όπου να ναι, και όλα αυτά γιατί δεν έχουμε καλό καπετάνιο.

δεν την ξανακοίταξα την ανάρτηση, ίσως δεν τα έγραψα όλα, ίσως έγραψα κι άλλα, μάλλον πρέπει να αρχίσω γιόγκα γιατί να νεύρα μου δεν είναι καλά πάντως.

just thoughts once again

Η μέρα φαινόταν συνηθισμένη, σαν όλες τις άλλες. Τί εννοώ? Τρέξιμο και δουλειά το πρωί, κάποια δουλειά/υποχρέωση/βόλτα το απόγευμα, πίσω στο σπίτι κομμάτια, ξάπλα νωρίς αγκαλιά με το λογοτεχνικό.
Από τότε που παρέδωσα την εργασία σταμάτησα να βαριαστενάζω :Ρ, αν και ομολογώ πως με πιάνω ώρες ώρες να μου λείπει η ενασχόλησή μου με την ιστορία. Γι' αυτό υπάρχουν βέβαια και τα διδακτορικά (οκ, μη βαράτε...).
Περιμένοντας να παρουσιάσω, διαπίστωσα μια χαλαρότητα. Έβαλα λοιπόν την εργασία στο πίσω μέρος του μυαλού μου και άρχισα να περνάω αλλιώς τις μέρες μου, πιο χαλαρά. Ακόμα και το ότι γύριζα σπίτι κουρασμένη μετά τη δουλειά αλλά έκλεινα τις υποχρεώσεις έξω από την πόρτα μου, μου φαινόταν υπέροχο.
Ξανάρχισα να χαζευω στον υπολογιστή (μάλλον κακό :Ρ), να βγαίνω βόλτες (τέλειο), να βλέπω κόσμο, να βρίσκομαι αγκαλιά με ένα λογοτεχνικό, που ομολογουμένως μου είχε λείψει.
Και έτσι, περνούσαν οι μέρες μέσα στην αναμονή και στη -διανοητική- χαλαρότητα.

Μέχρι που σήμερα έμαθα ότι παρουσιάζω εντός εβδομάδας, από ανεπίσημη πηγή. Γιεπ, το κινητό μου θα είναι φορτισμένο και σε ετοιμότητα!
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση:
σήμερα, όπως προείπα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Τρέξιμο, δουλειά, κλπ.
ΟΜΩΣ....
Πήγα στο παζάρι του βιβλίου!!! (το οποιο το τιμώ και μάλιστα δεόντως κάθε χρόνο!)
Διότι δε μου φτάνει ο τόμος της φρουτοπίας που αγόρασα από το βιλιοπωλέιο (όχι, δεν είναι για δώρο, ούτε για τη βαφτιστήρα μου, υπάρχει πρόβλημα????), είπα να πάω και στο παζάρι.
Δυστυχώς δεν είχα χρήματα μαζί μου, οπότε αρκέστηκα σε 3 βιβλία για τα οποία έδωσα το εξωφρενικό ποσό των 13 € και στάμπαρα άλλα 354 που θα επιστρέψω να τα πάρω κατά προτίμηση με αρσενική συνοδεία για να τα κουβαλήσει.
Μετά, βρεγμένη (γιατί, για να ξέρετε, κάθε φορά που ΒΓΑΖΩ την ομπρέλλα μου από την τσάντα μετά από ώριμη σκέψη, τότε βρέχει) αλλά ευτυχισμένη γύρισα πίσω.

Κλείσιμο παρένθεσης.

Μαθαίνω λοιπόν για την εργασία, και ξαφνικά όλη μου η διάθεση αλλάζει.
Στο μεταξύ, κανονίζω τα της φιλοξενίας μιας πολύ πολύ πολύ πολύ (ελπίζω να έβαλα αρκετά πολύ γιατί θα το διαβάσει και άμα δεν είναι αρκετά ποιος την ακούει...)καλής μου φίλης. Η απόφαση έχει παρθεί από καιρό τώρα: διαβάζω, αλλά ως ένα σημείο. Δε θα τρέχω να προλάβω τη ζωή. Είναι σειρά της ζωής να λαχανιάσει τρέχοντας να με προλάβει!

ΚΑΙ θα ψωνίσω βιβλία (κλπ) ΚΑΙ έφερα σε πέρας μια υπόθεση και αναμένω χρήματα (μμ περισσότερα βιβλία) ΚΑΙ θα βγω βόλτα ΚΑΙ θα σκίσω στην εξέταση (ΚΑΙ πολλά άλλα, που δεν είναι του παρόντος!)

Σας φιλώ!

ΥΓ1:το ότι επέλεξα να ψάξω για μουσική στο youtube είναι επίσης ένδειξη καλής διάθεσης. σήμερα ακούμε magnetic fields. Βάλτε! τι??? θέλετε λινκ??? αααα μην τα θέλετε κι όλα έτοιμα!!!!
ΥΓ2:μόνο εγώ δυσκολεύομαι να ξυπνήσω τα πρωϊνα?
ΥΓ3:έχω μια υπερένταση τρελή. Χορεύω μόνη μου λέμε!
ΥΓ4:μη δοκιμάσετε νες και στη συνέχεια κρασί χωρίς να φάτε τίποτα. Τραγικά αποτελέσματα. (ευτυχώς δεν ήταν δική μου διαπίστωση)
ΥΓ5:Είναι σπάσιμο όταν εξαντλούνται τα βιβλία που ψάχνεις (άσχετο)
ΥΓ6:Ομορφούλη ανέβα επάνω πριν να είναι αργά!
ΥΓ7:Coula θα σου γράψω ιστορία!

Πόσοι Νοέμβρηδες...

Από παιδί θυμάμαι τη μέρα του Πολυτεχνείου να έχει ιδιαίτερη επιρροή πάνω μου. Θυμάμαι τον πατέρα μου που με έπαιρνε στην πορεία, είχε ζήσει από κοντά τα γεγονότα, θυμάμαι τους θεατρινισμούς στο σχολείο, θυμάμαι πως ήταν όμως από τα γεγονότα που με άγγιζαν πιο πολύ, ίσως γιατί ήταν πιο κοντινό και χειροπιαστό από τις υπόλοιπες γιορτές που οργάνωναν τα σχολεία. Επίσης θυμάμαι που πάντα είχαμε δυο πορείες , πάντα έπρεπε να είμαστε εμείς και οι άλλοι, στη χαρά , στη λύπη, στην απογοήτευση, στο θυμό και στην ευτυχία.
Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα.
Θυμάμαι με φρίκη κάθε απόγευμα προς βράδυ της 17ης Νοέμβρη που από την τηλεόραση έβλεπα να καίγεται το πολυτεχνείο. Η βιβλιοθήκη, τα κτήρια. Νεαροί με κουκούλες να πετάνε μολότωφ. Και ένιωθα την καρδιά μου να σφίγγεται από αυτή τη μαυρίλα.
Θυμάμαι την πρώτη μου πορεία στην Αθήνα για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Πείτε με γραφική, δε με νοιάζει. Οι γνωστοί μου πήγαν για καφέ στο Κολωνάκι κι εγώ πήγα στην πορεία. Απλά έκανα διαφορετική διαχείριση του χρόνου μου.
Θυμάμαι πριν από έξι χρόνια που πηγα στο πολυτεχνείο την τετράχρονη βαφτιστήρα μου, και με ρώταγε πού είναι η πόρτα και αν θα δούμε τάνκερ (οκ, είχε μια σύγχιση με το τανκ και το τάνκερ :Ρ) και πριν από ένα χρόνο που πήγα με τον πατέρα μου και είδαμε την έκθεση.
Μαζί με αυτή είδαμε και πολλά άλλα, άσχημα ή ευχάριστα.
Αυτό που έγινε τότε ήταν θαρραλέο. Αρκετά όμως το λεηλάτησαν και το καπηλεύτηκαν. Αρκετοί το εξαργύρωσαν με το παραπάνω. Δε λέω, όπου παρεμβάλλεται ο ανθρώπινος παράγοντας υπάρχει μεγάλο ποσοστό λάθους. Και κάθε χρόνο, λέμε τα ίδια. Κάθε χρόνο λέμε για τότε. Τσακωνόμαστε, φωνάζουμε.
Πάλι χωριστά. Πάλι κάποιοι είναι πίσω από τα κάγκελα και κάποιοι είναι στο δρόμο.

Λες και δεν ανησυχούμε όλοι
Λες και δεν φοβόμαστε όλοι
Λες και δεν είμαστε το ίδιο, δε βράζουμε στο ίδιο καζάνι.
Η πόρτα έπεσε, μα εμείς δε σταματάμε να σηκώνουμε εμπόδια.
Ευχόμαστε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, να μην έχει ούτε αυτός.

Δεν ξέρω αν το Πολυτεχνείο πέθανε ή αν ζει. Ξέρω ότι πέρασε. Και ότι είναι καιρός να το αφήσουμε να ησυχάσει. Να το τιμήσουμε, μα να μη μείνουμε εκεί.
Είναι καιρός να διαλέξουμε το δικό μας αγώνα. Και αυτή τη φορά όλοι μαζί.
Στις δυσκολίες και τα στριμώγματα δε χωράει εγωϊσμός, πράσινο, μπλε, κόκκινο κλπ.
Πέρασαν και οι εκλογές και η αποχή έβγαλε πρώτο κόμμα.
Η "γενιά του πολυτεχνείου" έλαμψε και έσβησε, δίνοντας τόπο στη "γενιά των 700 -αν είσαι τυχερός- ευρώ".

Αντίο μεταπολίτευση...

(ΥΓ: επαναλαμβάνομαι επικίνδυνα... http://ssunnefoula.blogspot.com/2008/11/blog-post.html)

Τότε και τώρα

... Παρόμοιες προσφορές (δωρεές στις πόλεις από τους βασιλείς) σε πόλεις ήταν δυνατές μόνο μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας που έδινε το δικαίωμα στους βασιλείς και σε ορισμένα μεμονωμένα άτομα να συσσωρεύουν τεράστιο πλούτο, ο οποίος δεν επενδυόταν σε επιχειρήσεις, πράγμα που θα αύξανε ίσως την παραγωγικότητα (και κατά συνέπεια θα συντελούσε σε μια γενικότερη βελτίωση της ποιότητας ζωής), αλλά χρησιμοποιούνταν για επιδεικτικές σπατάλες και για τοκογλυφία- και βέβαια, όσον αφορά στους μονάρχες, για τη χρηματοδότηση της άμυνας ή ενός επιθετικού πολέμου.

( Walbank, Ο Ελληνιστικός κόσμος, σελ. 231)

Update:

"... We, on our part, have greatly developed what we inherited from antiquity or indipendently created, but are we sure that our economic progress will last forever, that it will never be terminated by events brought about not by economy but by the development of our mentality and our emotions?"

Rostovtzeff Michael, The Hellenistic World and its Economic Development, The American Historical Review, Vol. 41, Jan. 1936, p. 252.

Σάββατο, 10 Ιουλίου

Ανοιχτό βιβλίο
ανοιχτές σημειώσεις
ανοιχτή κασετίνα
ανοιχτός υπολογιστής
ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
Σελίδες 300 και διάθεση μηδέν.
Το αεράκι φέρνει τους ήχους μιας μελόντικας
και ενός πιάνου.
Προσπαθούν να παίξουν Μπαχ,
το κομμάτι που μάθαινα κι εγώ πριν χρόνια
στο δημοτικό ακόμα.
Που και που τα αυτοκίνητα κορνάρουν
οι οδηγοί πάντα βιάζονται.
Οι αλλοδαποί στη δίπλα πολυκατοικία σταμάτησαν
τις φωνές και τα έθνικ τραγούδια στη διαπασών.
Δύο άνθρωποι τσακώνονται,
δεν καταλαβαίνω τί λένε, ξένη γλώσσα βλέπετε
μα από την ένταση καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι.
Ο άντρας φεύγει, η γυναίκα κάθεται στο παγκάκι κλαίγοντας και μουρμουρίζει.
Ένα πουλί κελαηδάει, θυμάμαι ένα παιδικό ποίημα
με τίτλο "πειρασμός"
και ένα παιδί που διαβάζει και θέλει να βγει έξω να παίξει
(μα αφού πρόκειται για διδακτικό ποίημα, το παιδί πρώτα διαβάζει
και μετά απολαμβάνει το παιχνίδι).
Με μένα τελικά όλα στο διάβασμα καταλήγουν.
Όχι πως δε μου αρέσει....
Είναι που ξέρω ότι ο κόπος μου δεν εκτιμάται.

Μα έννοια σας, και αν όλα πάνε καλά
Σε 3 μέρες τέτοια ώρα δε θα σας έχω ανάγκη
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Και θα διαβάζω ό,τι θέλω και όχι ό,τι εσείς θέλετε επειδή το έχετε κάνει άρθρο ή βιβλίο.

Και.... (απομακρύνετε ξυραφάκια!!!!) είπα να βάλω τραγουδάκι. Και μπαίνω στο σωλήνα μου και λέω ας δω τι μου προτείνει... Βουαλά!





Και βουαλά τα στιχάκια

Ελλάδα Ελλάδα

Στίχοι: Γκάτσος Νίκος
Μουσική: Μούτσης Δήμος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ' ανάψουνε τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας, το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες,
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια, σαν βδέλλες,
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.


24/7 σαλπάρω.....


σας φιλώ!

Εσύ, τί κάνεις?

Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες,
δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους Χριστιανούς.
Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για Θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπασα,δεν φώναξα,έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιάτι τότε που ήταν να κραβγάσω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου...

ΜΑΡΤΙΝ ΝΙΜΕΛΕΡ

Το θέμα δεν είναι τί κάνουν οι άλλοι. Το θέμα είναι τί κάνουμε εμείς.-

Μνημόνιο, συναίνεση και Σύνταγμα

«Και τα κοινωνικά δικαιώματα λοιπόν; Τι έγιναν τα συντάγματα, τι έγιναν οι συνταγματολόγοι, τι έγιναν οι θεματοφύλακες της νέας κοινωνικής και αλληλέγγυας νομιμότητας του ευρωπαϊκού μεταπολέμου; Πως αφέθηκε το αόρατο χέρι του Adam Smith να ξεσκίσει συντάγματα, εγγυήσεις, χάρτες και κοινωνικά συμβόλαια σαν να ήταν άχρηστα κουρελόχαρτα; Γιατί τα κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη καταπατούνται αδίστακτα στο όνομα μιας εξουσιαστικής νέας παγκόσμιας τάξης που βρίσκεται έξω από κάθε κοινωνικό ή κρατικό έλεγχο; Και πως, όταν κάποτε αναστραφεί ο ρους των πραγμάτων, θα μπορέσουν οι καταφρονεμένοι να πεισθούν, να διεκδικήσουν, να ανακτήσουν και να αρκεσθούν σε καταστατικές «συνταγματικές εγγυήσεις», όταν οι εγγυήσεις αυτές δεν αξίζουν περισσότερο από το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένες; Στην πραγματικότητα, το διακύβευμα είναι πολύ σοβαρότερο από ό,τι φαίνεται. Με τις νέες παγκόσμιες ισορροπίες δυνάμεων που διαγράφονται, δεν κινδυνεύει μόνο η λειτουργία της κοινωνίας, αλλά και η αξιοπιστία των οποιωνδήποτε καταστατικών της αρχών, η αξιοπιστία της δημοκρατίας» (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς,«Το Βήμα της Κυριακής», 23.1.1994, σ. Β11).

Βαριά φιλοσοφία, το ξέρω. Παλιό, και ακόμα επίκαιρο. Κάθε μέρα και καινούριο ραβασάκι, κόντρα σε κάθε λογική. Κόβε- κόβε και δε θα μείνει τίποτα. Πάγωμα και κόψιμο μισθών χωρίς πάγωμα τιμών. Τα καλά του 1985. Τα λάθη της ιστορίας να επαναλαμβάνονται. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση? κι εμείς τί θα κάνουμε γι' αυτό?

Αλλά ξέχασα, με συγχωρείτε. Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να έχουν απαιτήσεις.-

(βλ. και εδώ)

Untitled

Πλήρωσα μόνη μου το νοίκι αυτό το μήνα.
Εξασφάλισα χρήματα για τις διακοπές μου,
μου πήρα ένα notebook και μελάνια με δικά μου χρήματα,
κρατάω από το μηνιάτικο για τις εισφορές μου.
Είμαι ασφαλισμένη,
νέα επαγγελματίας,
πρέπει να θυμάμαι να βάζω στην άκρη για τις εισφορές μου,
να είμαι υπεύθυνη,
να δουλεύω σε προθεσμίες.
Να ανησυχώ για το μέλλον.
Μεγάλωσα....

HTG

(Hight tech generation)

Είμαστε η γενιά της τεχνολογίας, το έχω εμπεδώσει. Και όσο περνάνε τα χρόνια τόσο δένουμε τη ζωή μας με αυτή. Πλέον και παιδιά στο δημοτικό έχουν κινητά. Ξέρουν να παίζουν στα δάχτυλα τα κομπιούτερ και ό,τι έχει σχέση με την τεχνολογία. Μας βοηθά και τη βοηθάμε να θεριέψει. Και μαζεύουμε γνώσεις και πτυχία τα οποία θα τα κορνιζάρουμε και θα τα καμαρώνουμε, αλλά κατά τα άλλα δε θα τα χρησιμοποιήσουμε.
Και στέλνουμε ένα μήνυμα στο κινητό, ένα μέιλ ή ένα Poke στο facebook στους φίλους μας ανάμεσα στο διάλειμμα από τη δουλειά για να μη μας ξεχάσουν, να μην ξεχαστούμε, να κρατήσουμε πόρτες ανοιχτές.
Και όλο και κλεινόμαστε μέσα, βλέποντας ταινίες γιατί πού να τρέχουμε έξω, είμαστε κουρασμένοι και κοστίζει.
Νέοι φίλοι? νέοι έρωτες? όλα διαδικτυακά και ανώδυνα. Λίγο msn, λίγο περισσότερο facebook, ο έρωτας όμως θα αντέξει στην καθημερινότητα?
Αλλάζουμε, αλλά οι αντιλήψεις παραμένουν ίδιες। Μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε παιδιά , οικογένεια με τον τέλειο άντρα (που δε νομίζω πως υπήρξε ποτέ!)। Σπίτι και διακοπές στα εξωτερικά ή στα κοσμικά νησιά। Και κοιτάμε τα 700 ευρώ που παίρνουμε κάθε μήνα και όλο αγχωνόμαστε μην και περάσει η ζωή και δεν κάνουμε αυτά που μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε। Κι αν δεν κάνουμε πάντα εκπτώσεις στα υλικά μας θέλω, γιατί πχ επιλέγουμε να ζήσουμε με τους γονείς μας ώστε να τα πληρώνουν όλα και βλέπουμε το μισθό σα χαρτζηλίκι που έστω και προσωρινά μας εξασφαλίζει μια καλύτερη διαβίωση, κάνουμε εκπτώσεις στα όνειρά μας.


Και όταν είμαστε οργισμένοι,όταν κάτι δεν πάει καλά, όταν φτάνουμε στα όριά μας, εκτονωνόμαστε με κλικ. Μπαίνουμε σε ένα γκρουπ στο φέισμπουκ, προσκαλούμε φίλους και γνωστούς και νιώθουμε ότι κάναμε το χρέος μας.

Just black

Σοκαρίστηκα. Θα μπορούσα να είμαι εγώ. Ή μια συμφοιτήτριά μου. Λίγα τετράγωνα πιο κάτω, γλυτώσαμε με μερικές σπασμένες τζαμαρίες.
Ο Θεός να τους αναπαύσει. Πάλι αυτοί που δε χρωστάνε την πληρώσανε.

πρωτομαγιά και ο Θεός βοηθός για τη συνέχεια...

Ευτυχώς που έχουμε τα τραγούδια... παράξενη πρωτομαγιά στ' αλήθεια. Πρώτη φορά την περνάω κλεισμένη στο σπίτι. Οι υποχρεώσεις πολλές και το μέλλον αβέβαιο. Επιτέλους, όλοι όσοι κοιτούσαν χαιρέκακα τους νέους και έλεγαν ότι δεν εκτιμάμε, δε σεβόμαστε, δεν ξέρουμε τί θα πει στέρηση, θα δικαιωθούν. Μα πώς δεν το είδαμε να έρχεται? Νομίζω πως το βλέπαμε, απλά πιστεύαμε πως δε θα συμβεί. Αμέλεια, κατά το ποινικό δίκαιο. Το θέμα είναι πως πληρώνουμε κατά ένα μεγάλο ποσοστό τις καταχρήσεις άλλων. Τους οποίους ψηφίσαμε, ξανά και ξανά. Ή απαξιώσαμε και αφήσαμε τους υπόλοιπους να τους ψηφίσουν ξανά και ξανά. Το κόψιμο των δώρων δε με αγγίζει, έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι στη θέση μου ούτε ασφάλιση έχουν από τον εργοδότη ούτε 14 μισθούς. Με τρομάζει όμως για πολλούς λόγους.
Και... βαθιά ανάσα και τα κεφάλια μέσα ως τα τέλη Ιουνίου. wish me luck γιατί δε με βλέπω καλά!

Καλό μήνα!

πανικό-βλητα/οι

Τον τελευταίο καιρό τρέχω συνεχώς και δεν προλαβαίνω να παρακολουθήσω ειδήσεις. Μόνο ό,τι διαβάζω από δω κι από κει στο ίντερνετ, άντε να ακούσω και τις ειδήσεις σε 1 λεπτό το πρωί και αυτό είναι. Δεν προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ, σήμερα απλά μου ήρθαν μερικές σκέψεις- παρατηρήσεις στο μυαλό και είπα να τις μοιραστώ.

- Οι υπάλληλοι της βουλής πάλι τη γλιτώνουν αν και απ' ότι ακούω παίρνουν προκλητικά μεγάλους μισθούς
- οι βουλευτές στο τέλος θα είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα δώρα των εργαζομένων, θυσία στη δική τους τσέπη θα κάνουν;
- εξασφαλίζουμε χρήματα μειώνοντας τις δαπάνες (μεταξύ άλλων ) από την παιδεία. Οι Γερμανοί φωνάζουν. Αλλά τα οπλικά συστήματα, οπλικά συστήματα. το σωστό να λέγεται! Κόβουμε από την παιδεία που είναι σε άθλια κατάσταση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να αγοράζουμε εν πολλοίς άχρηστα ίσως γερμανικά, γαλλικά κλπ οπλικά συστήματα. Ελεος!
- Είναι αλήθεια ότι οι περικοπές υπερωριών, δώρων κλπ, στη δική μου οικονομική κατάσταση δεν έχουν αντίκτυπο. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι σωστό να γίνει αυτό, ειδικά στα χαμηλά εισοδήματα.
- Τις τιμές ποιός θα τις μειώσει/ παγώσει?
- Το μισθό του Προβόπουλου που τόσα χρόνια τώρα τα παίρνει καλά και έχει γνώμη για τους μισθούς των 900 και 1200 ευρώ (που θεωρούνται χρυσή ευκαιρία) ποιός θα του τον μειώσει?
-Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι βλέπω ανθρώπους που τα κουτσοφέρνουν βόλτα να λένε άντε, να κάνουμε κάτι να καλυτερέψει η κατάσταση και αυτούς που παίρνουν ένα κάρο χρήματα (πάνω από 10 χιλιάρικα) να ανησυχούν για τις περικοπές. Δε μας χ€ζ€τ€?
- Άλλοι τα τρώνε, άλλοι θυσιάζονται. Δεν καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να αλλάξει σημαντικά η νοοτροπια μας (την οποία δε θα αναλύσω τώρα). Το φιλότιμο δε μας σώζει πάντα, όσο έχει απομείνει κι από αυτό. Η Ελλάδα έχει γίνει σαν έναν κακό καταναλωτή που παίρνει συνέχεια δάνεια που δε μπορεί να αποπληρώσει αλλά συνεχίζει αφού τον πιέζουν/δελεάζουν να παίρνει δάνεια. Όσο το χρέος μεγαλώνει, τόσο η ανεξαρτησία εξαφανίζεται.

Βοήθειά μας!

Το κάτι παραπάνω

Αφετηρία γι' αυτή την ανάρτηση είναι κάτι που είδα σήμερα: ένας γείτονας- σύνοικος πήγε να πετάξει τα σκουπίδια του. Ως εδώ όλα φυσιολογικά. (στο σημείο αυτό να πούμε ότι οι κάδοι που πατούσες το σίδερο και άνοιγε το καπάκι αντικαταστάθηκαν από άλλους που ανοίγουν με το χέρι). Πολλοί συμπολίτες μας λοιπόν , απλώς αφήνουν τη σακούλα έξω ή και πάνω (!!!!!!!) στον κάδο, αν δε βρουν το καπάκι ορθάνοιχτο. Ο κύριος αυτός λοιπόν, όχι μόνο άνοιξε τον κάδο να πετάξει τα σκουπίδια του, αλλά πέταξε μέσα και σακούλες που είχαν αφήσει άλλοι, γύρω και πάνω στον δίπλα κάδο.

Και εδώ κολλάει "το κάτι παραπάνω". Οι συνάνθρωποί μας είναι τόσο αμελείς, που δεν αρκεί πλέον η δική μας σωστή συμπεριφορά (το να ανοίγουμε τον κάδο και να πετάμε τα σκουπίδια μας μέσα), αλλά πρέπει να κάνουμε και κάτι παραπάνω για να μην τρώμε τα σκουπίδια στη μάπα. Και θα μου πείτε (πολύ σωστά) ότι αυτό δεν είναι δική μας δουλειά. το θέμα είναι ότι το αποτέλεσμα όμως έχει αντίκτυπο σε εμάς.

Και συνεχίζω, χωρίς να αναφέρομαι στο πέταγμα των σκουπιδιών:

Ζούμε στην εποχή που θεωρούμε το ελάχιστο αρκετό. Το να είμαστε τυπικοί μας προφυλάσσει από πολλά, πχ στη δουλειά από παρατηρήσεις και στις σχέσεις από το να πληγωθούμε. Το κάτι παραπάνω όμως είναι που κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη. Το γραφείο μου πρέπει για να είναι λειτουργικό να έχει μια μολυβοθήκη. Ένα γλαστράκι είναι το κάτι παραπάνω, που δε χρειάζεται, αλλά το ομορφαίνει. Το να κρατήσω την πόρτα για να περάσει και κάποιος άλλος είναι αυτό που είμαι κοινωνικά "υποχρεωμένη" να κάνω. Αν όμως πω και μια καλημέρα, ίσως να κάνω τον άλλον να χαμογελάσει και αυτό το κάτι παραπάνω θα μου χαρίσει ένα χαμόγελο. Και αν έχω τελειώσει τις δουλειές μου και η συνάδελφός μου πνίγεται, το να της βγάλω μερικές φωτοτυπίες είναι το κάτι παραπάνω που θα τη βοηθήσει να σχολάσει κι εκείνη στην ώρα της.

Ας ζήσουμε "μπόλικα", ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε να ομορφύνουμε τη ζωή μας και τη ζωή των γύρω μας. Δεν κάνει κακό.

.

και κάτι άσχετο

Κατ' αρχήν καλή χρονιά και χρόνια πολλά! Μακάρι κάθε χρόνο να είμαστε και καλύτερα, με τους στόχους, τον εαυτό μας και τους γύρω μας...


Ξαφνικά όλοι αρχίσαμε μανιωδώς να μαζεύουμε αποδείξεις. Εκεί λοιπόν που προβληματιζόμουν για το αν θα κρατήσω την απόδειξη από τον αχνιστό καπουτσίνο πακέτο που ανυπομονούσα να αρχίσω να πίνω, σκέφτηκα το εξής...

Αν παίρνω (που συνήθως παίρνω) κάθε πρωί που πάω στη δουλειά εναν καπουτσίνο, που τιμάται 2,20 €, τότε δίνω 11€ τη βδομάδα για καφέ, που σημαίνει 44€ το μήνα και 484€ το χρόνο, κατιτίς παραπάνω από τα καθαρά χρήματα που μου δίνουν λόγω άσκησης.
Και συνεπώς (για να δανειστώ τη φρασούλα από μια φίλη), από αύριο θα παίρνω καφέ από το σπίτι... Μπορώ να τα ξοδέψω και σε ρούχα/βιβλία μια χαρά !

(προκειμένου να μη διαβάσω θα λύσω και το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης....)

Απορίες

Παλιές, καινούριες, εφηβικές ή ώριμες, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, δικές μου ή άλλων:

- Γιατί πρέπει να αποφασίζουμε τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας από τα 15 μας?
- Γιατί η απόλαυση των κόπων μας παρατείνεται πάντα στο μέλλον? (από το ΄λύκειο στο πανεπιστήμιο και από το πανεπιστήμιο στη μετά πτυχίο εποχή και από τη μετά πτυχίο εποχή ... στη σύνταξη)?
- Γιατί δε μπορούμε να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη?
- Πώς ξέρουμε αν μας θέλουν γι' αυτό που είμαστε και όχι γι' αυτό που πιστεύουν ότι μπορούμε να γίνουμε?
- Γιατί υπάρχουν τόσες ωραίες γυναίκες μόνες και τόσοι άντρες που επίσης ψάχνουν και είναι μόνοι?
- Γιατί φοράμε μάσκες και παίζουμε παιχνίδια?
- όταν ένα και ένα κάνει δύο σε μια σχέση δεν υπάρχει πρόβλημα?
- Στον έρωτα όλα επιτρέπονται?
- Αν κάτι πάει να χαθεί, το σώζεις, το αφήνεις ή περιμένεις απλά το τέλος?
- Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι πάντα μουρτζούφληδες και στριμένοι?
- Η νοσταλγία είναι σημάδι ότι το τώρα δεν σε ικανοποιεί?


Απορία ξαδέρφου μου ετών 5:
- Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι φοβούνται τόσο πολύ την ατομική βόμβα. Αφού σκοτώνει μόνο ένα άτομο τη φορά!!!!

Απορία Λέκτορα:
Γιατί μερικοί στο μεταπτυχιακό έχετε άδεια δικηγόρου και μερικοί όχι? (εχμ... γιατί τελειώσαμε διαφορετικές χρονιές ίσως??? )

και.... Διάλογος γραμματέα (με σπασμένα νεύρα) και διευθυντή( σημ.: ο διευθυντής είναι κοντούλης):
Δ: πάλι καπνίζεις ε? καλάαααα... τώρα να δεις, από 1η Ιουλίου θα πάρω τα μέτρα μου!!!
Γ: ε, δεν είναι δύσκολο, 1,50, 1,60 το πολύ....

Εσείς? Απορίες?

παλιές φωτογραφίες

Τελευταία νιώθω παράξενα. Πιστεύω πως κανείς δε με καταλαβαίνει! Όταν κάνω τον κόπο να μιλήσω γι αυτά που νιώθω ή γι΄ αυτά που με ενοχλούν, βλέπω πως συνήθως δεν βγαίνει τίποτα. Πάλι τσακώνομαι (μόνη μου) και πάλι τα ίδια. Και πάντα, πρέπει να ξέρω πού να σταματήσω για να μην γίνει κανα μεγάλο μπουμ.
Αποφάσισα να καταπνίξω την παρόρμηση που μου έλεγε να βγω έξω (ω ναι! ο μουχλιασμένος εαυτός μου ξεκουμπίστηκε) ώστε να μου μείνει κανα φράγκο να βγάλω τον υπόλοιπο μήνα, και να ασχοληθώ με κάτι πιο χρήσιμο. Ισως να μην το ξέρετε, αλλά είμαι πολύ μα πολύ ακατάστατη και τσαπατσούλα. Μπορεί να ξεκινήσω κάτι με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό και να το παρατήσω στη μέση (Επιπλέον διάβασμα για Ιταλικά, πιάνο, πινγκ πονγκ, χορός, μεγάλο παζλ και δε συμμαζεύεται!!), όπως ακριβώς έκανα και με τις παλιές φωτογραφίες. τις έβγαλα καλά καλά από τα άλμπουμ για να τις σκανάρω, και τώρα απλά περιφέρονται και μαζεύουν σκόνη!!!
Μιας και έχω λοιπόν το σκάνερ δίπλα, αποφάσισα να πιάσω δουλειά. Είδα όλη μου τη ζωή -κυριολεκτικά. Οι πρώτοι φίλοι, τα ξαδέλφια, οι συγγενείς, συμμαθητές. Φωτογραφίες που είμαι απαίσια και άλλε που είμαι πολύ ωραία, που κάνω γκριμάτσες ή χαμογελάω (ποτέ δεν μπορώ να χαμογελάσω στη φωτογραφία, νιώθω αμήχανα με όλο αυτό το στήσιμο), φάτσες ξαφνιασμένες (χεχε), εκδρομές, φωτογραφίες που είναι λες και κάνουμε γιόγκα για να φανεί στο πίσω μέρος αυτός που μας αρέσει, αγκαλιά ή ξάπλα, σκέτα τοπία, εγώ και το πιάνο, εγώ και ο κόσμος μου όλος.
Φίλοι που ήρθαν, που έμειναν και άλλοι που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Εμείς, στο ιταλικό εστιατόριο...Φίλοι που αν και είμαστε μακριά και δεν πολυμιλάμε, ξέρουμε πως ακόμα αγαπιόμαστε και για ό,τι χρειαστεί, θα είμαστε εκεί. Το πρώτο μας μπλουζ, χαμηλά τα φώτα, άνθρωποι που μας πρόδωσαν, άνθρωποι που μας πλήγωσαν. Στριμωγμένοι στο πούλμαν, φίλοι που σπούδασαν μακριά και χαθήκαμε, που τσουγκρίζουμε καμιά φορά στο δρόμο. Όλοι στη σειρά, πόζα για φωτογραφία, γενέθλια, φθινόπωρο, τσουγκράμε με λεμονάδα. Ζάκυνθος, στο σχολείο ακόμα,πολλές φωτογραφίες. Στα σκουπίδια. Δεν έχω λόγο να τις κρατάω μερικές. Είναι σαν να βρέθηκαν από λάθος στα χέρια μου. Με κάποιους είμαι απλά ξένη. Δεν έχω καμια σχέση, δεν ξέρω πού είναι και τι κάνουν, ποιος ο λόγος να φυλάω τις φωτογραφίες? Αφού ό,τι χρειάζεται να θυμάμαι, το θυμάμαι. Κι αυτούς τους θυμάμαι, αλλά μου είναι αδιάφοροι. Δε με πλήγωσαν, δεν τους πλήγωσα. όλα ήταν ήρεμα, η παρέα σταμάτησε να υπάρχει έτσι απλά, χωρίς εντάσεις.



Γιατί ανά τακτά χρονικά διαστήματα μου τυχαίνουν κουλοί "φίλοι"????

Βράδυ Παρασκευής

just thoughts

Να μαι πάλι κι εγώ.. μετά από ταλαιπωρίες, διαβάσματα, διακοπές, ψάχνω πάλι να βρω τους ρυθμούς μου. Κι εγώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, βγαίνω κάθε μέρα "εκεί έξω" και προσπαθώ να κολυμπήσω πάλι πίσω χωρίς να πνιγώ. Βλέπω διάφορα. Βλέπω αδιαφορία, μίσος, περιφρόνηση, ανταγωνισμό... ακόμα και ως προς τους αγνώστους μας! Και ξέρω πως υπάρχουν εκεί έξω, όμως δε θέλω να μιλήσω γι' αυτά. Θέλω να μιλήσω για τις εξαιρέσεις του κανόνα, που συναντάμε αναπάντεχα στη ζωή μας και που μας κάνουν να σκάσουμε ένα χαμόγελο και να σκεφτούμε πως ίσως κάτι σώθηκε, ίσως δεν είμαστε τόσο μίζεροι τελικά..

και θα ξεκινήσω με την ομάδα των ταξιτζήδων. Τους έχουν σούρει πολλά και όχι άδικα τις περισσότερες φορές. Και εκεί που πας να τους μισήσεις ολοκληρωτικά, τσουπ! έρχονται 2-3 υπέροχοι επαγγελματίες και άνθρωποι, και σου χαλάνε την εικόνα :Ρ
Θυμάμαι έψαχνα πολύ αργά το βράδυ ταξί,κουβαλούσα και έναν υπολογιστή 5-6 κιλά, δεν υπήρχε σχεδόν κανείς στο δρόμο, και ένα ταξί σταμάτησε τελικά να με πάρει. Μου είπε πως είχε ραντεβού και δε μπορούσε να με πάει σπίτι μου, αλλά δε μπορούσε να με αφήσει μόνη μέσα στη νύχτα εκεί. Μου βρήκε κάποιον συνάδελφό του να με πάει σπίτι, και δε δέχθηκε καθόλου χρήματα.

σκηνικό 2ο
Μπαίνω στο ταξί ,βράδυ πάλι, για να πάω σπίτι. Το ταξί πεντακάθαρο, ο οδηγός ευγενέστατος, καλοντυμένος, και το ράδιο να παίζει κλασική μουσική (και γενικά ήρεμη μουσική). Και φυσικά, ούτε ίχνος τσιγάρου (ναι ναι, οι έλληνες είμαστε θεριακλήδες, ρώτα όμως και αυτούς που δεν το αντέχουν το ρημάδι και λειτουργούν σαν ανιχνευτές καπνού!!!).

αυτά για την ώρα...