Σήμερα ήταν μια κουλή μέρα. Δεν είχε τη χτεσινή χαζοχαρά που βγήκα έξω και με χτύπησε κατακούτελα η άνοιξη, αλλά τη συνηθισμένη νύστα.
Πάω κι εγώ να βγω έξω από το σπίτι, παντού νερά. Έκανα πιρουέτες για να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο ενώ ταυτόχρονα παρακαλούσα να μη φάω καμια τούμπα, δεν είχανε προλάβει και να στεγνώσουνε τα ρούχα, κλάφτα Χαράλαμπε.
Πήρα λοιπόν το μετρό, προσπάθησα να περάσω αξιοπρεπώς την ώρα μου χωρίς να κοιμηθώ, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να αλληθωρίζω ελαφρά προσπαθώντας να μείνω ξύπνια ώσπου βγήκα από το λαγούμι και με χτύπησε ο γεμάτος καυσαέριο αέρας.
Πήρα μηχανικά το διαφημιστικό του κωτσόβολου και το χαρτί για το μεγκάλο φανταστικό μέντιουμ μαρούφ (κάποτε κάναμε συλλογή από τέτοια χαρτάκια, τώρα τα πασάρω σε έναν συνάδελφο), μια μέρα θα σας σκανάρω κάποιο να δειτε κι εσείς τί χάνετε και συνέχισα το περπάτημα για τη δουλειά.
όπου σήμερα ήταν η μέρα που θα διάβαζα και θα δούλευα πολύ πολύ. Γι' αυτό και είχα φορτωθεί με χαρτιά σαν το γάιδαρο. Αν μου πλησίαζες σπίρτο, θα άναβα ακαριαία.
φυσικά δεν έκανα ΤΙ- ΠΟ- ΤΑ, γιατί όλο μου το χρόνο τον έφαγα σε διάφορες εξωτερικές δουλειές.
Πήγα λοιπόν που λέτε για μια δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Περπάτησα κάτω από τον καυτό ήλιο (μαζί με τα 10 κιλά χαρτιά και την καπαρντίνα, διότι αν δεν πας με καπαρντίνα ποιός θα σε πάρει στα σοβαρά?), είχα και μερικές άλλες γκαντεμιές, φτάνω στο τμήμα περιχαρής, όοοοχι μου λένε, έχουμε ένα πτώμα , περάστε αργότερα.
Ωραία μας την έφερε το πτώμα... πάααλι πίσω. Και το μεσημέρι πάλι εκεί. Και πάλι το πτώμα μπροστά μου(καλά όχι κυριολεκτικά). Νεύρα κρόσσια!
Μετά αποφάσισα σαν καλή νονά να πάω στα τζάμπο διότι κατά δήλωση της βαφτιστήρας μου μόνο εκεί έχει μεγάλα τρελομπαλάκια (όποιος δεν ξέρει τι είναι , κόβεται!). Τελικά πήρα 6 κρεμάστρες, ένα σετ από 3 κουτιά, κλάμερ μικρά και μεγάλα που θα με βγάλουν για τα επόμενα 3 χρόνια (γιατί κάθε τόσο περνάω από εκεί και κυρίως για κλάμερ:Ρ) ε και ένα τρελομπαλάκι στη μικρή χαχα!
Και τώρα σας χαιρετώ, πάω να διαπιστώσω αν ήταν όλα όσα έβαλα για πλύσιμο κατάλληλα για το πλυντήριο πιάτων ή θα χρειαστώ νέα προικιά :Ρ
υγ1: ήταν κάτι σήμερα? είδα μπούγια από γιαγιάδες (99% σενιαρισμένες , 1% με ρόμπα- ρόλλει στα μαλλιά και παντόφλες, προς στιγμήν νόμισα πως το είχε σκάσει από το σπίτι) να κουβαλάνε ποτήρια με αγιασμό.
υγ2: δε θέλω χαζές ερωτήσεις!Φυσικά και θα ξανακουβαλήσω μαζί μου τα 10 κιλά χαρτούρα!
υγ3: ταξίδι και αυτό και το επόμενο σκ? τρέμω από χαρά και από φρίκη!
υγ4: βαριά η καλογερική...
υγ5: τώρα κατάλαβα γιατί οι ταξιτζήδες είναι στον κόσμο τους. Έχουν κάψει ΟΛΑ τα εγκεφαλικά τους κύτταρα μιλώντας ασταμάτητα στο κινητό. Ευτυχώς που σου κάνουν την τιμή να ακούσουν που θες να πας...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εργασία και χαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εργασία και χαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Μεταμορφώσεις
Καιρό τώρα έλεγα πως ήθελα να πάρω έναν πίνακα ανακοινώσεων για το γραφείο μου. Να κολλάω πάνω του τα κάθε λογής χαρτάκια που κατακλύζουν το γραφείο μου, κι ας ξέρω πως στο τέλος μόνο μπιχλιμπίδια και εικόνες θα καταλήξω να κρεμάω πάνω του, όπως ακριβώς έκανα και με τον πίνακα του σπιτιού μου. Παρ' όλα αυτά τον πήρα και τον κουβάλησα σπίτι. Αυτό ήταν η αρχή όλων των κακών!
Άρχισα να σκέφτομαι τί να τον κάνω ώστε να φαίνεται πιο χαρούμενος κλπ κλπ. Αποφάσισα λοιπόν να τον βάψω το αγαπημένο μου χρώμα (μπλεεεεεεεε) και σε δεύτερη φάση να του κολλήσω κουμπάκια (μη ρωτάτε γιατί!).
Μετά επανήλθε η παλιά τρέλα με το μικρό πρίγκηπα... και κότσαρα και έναν πρίγκηπα και μια αλεπού... ( όχι τέμπερα μη ρουφήξει ο φελλός, όχι οτιδήποτε με νερό, όχι κηρομπογιές μη βγάζουν λάδι.... ξυλομπογιές!!!!)
Και τελικά εγώ τα χαρτάκια μου πού θα τα καρφιτσώνω?????
Το πριν
και το μετά....
Άρχισα να σκέφτομαι τί να τον κάνω ώστε να φαίνεται πιο χαρούμενος κλπ κλπ. Αποφάσισα λοιπόν να τον βάψω το αγαπημένο μου χρώμα (μπλεεεεεεεε) και σε δεύτερη φάση να του κολλήσω κουμπάκια (μη ρωτάτε γιατί!).
Μετά επανήλθε η παλιά τρέλα με το μικρό πρίγκηπα... και κότσαρα και έναν πρίγκηπα και μια αλεπού... ( όχι τέμπερα μη ρουφήξει ο φελλός, όχι οτιδήποτε με νερό, όχι κηρομπογιές μη βγάζουν λάδι.... ξυλομπογιές!!!!)
Και τελικά εγώ τα χαρτάκια μου πού θα τα καρφιτσώνω?????
Το πριν
και το μετά....
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Για δε μ' αφήνετε ήσυχη?
Νεύρα, πολλά νεύρα και κούραση. Ο προσωπικός χρόνος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, τα λογοτεχνικά με κοιτάνε παραπονιάρικα και ο ύπνος πάντα λείπει. Οι φίλοι μου είναι εξαφανισμένοι, καθένας με το δικό του πρόβλημα, μα κι εγώ δεν είμαι σε κατάσταση να τους βοηθήσω. Στη δουλειά φεύγω πάντα αργότερα, δεν έχω χρόνο ούτε για τουαλέτα και νιώθω τις εκκρεμότητες έτοιμες να με πλακώσουν. Βλέπω την αλλαγή που περίμενα όλο και πιο μακρινή και αυτό που μου αρέσει να με πιέζει.
Η φίλη μου η Σ. θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα, κάτι δεν τετραγωνίζεται σωστά μάλλον. Η γιαγιά μου, ότι με δοκιμάζει ο Θεός. Η Κ, ότι είναι κάρμα γιατί πάτησα το γρασίδι οταν έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο και ο Μ μπορεί να πιστεύει ότι έπιασε η ευχή/κατάρα του μιας και εφαγε πόρτα.
Και η άλλη στο διπλανό γραφείο ξύνεται.
Εγώ το ερμηνεύω λοιπόν ως εξής:
Ζω όλο αυτό το παράλογο γιατί οι γύρω ενώ έχουν μάτια δε βλέπουν να μοιράσουν τις δουλειές, γιατί κάποιοι που τους κάνουμε τη δουλειά δε σέβονται το χρόνο μας και γιατί άλλοι νομίζουν οτι είναι κάποιο είδος ανθρώπων ανώτερο από εμάς. Και γιατί έχω φιλότιμο και θέλω να βοηθήσω την κατάσταση. Και γιατι δε θέλω να τα παρατήσω.
.
Η φίλη μου η Σ. θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα, κάτι δεν τετραγωνίζεται σωστά μάλλον. Η γιαγιά μου, ότι με δοκιμάζει ο Θεός. Η Κ, ότι είναι κάρμα γιατί πάτησα το γρασίδι οταν έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο και ο Μ μπορεί να πιστεύει ότι έπιασε η ευχή/κατάρα του μιας και εφαγε πόρτα.
Και η άλλη στο διπλανό γραφείο ξύνεται.
Εγώ το ερμηνεύω λοιπόν ως εξής:
Ζω όλο αυτό το παράλογο γιατί οι γύρω ενώ έχουν μάτια δε βλέπουν να μοιράσουν τις δουλειές, γιατί κάποιοι που τους κάνουμε τη δουλειά δε σέβονται το χρόνο μας και γιατί άλλοι νομίζουν οτι είναι κάποιο είδος ανθρώπων ανώτερο από εμάς. Και γιατί έχω φιλότιμο και θέλω να βοηθήσω την κατάσταση. Και γιατι δε θέλω να τα παρατήσω.
.
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Οι επόμενες μέρες
Και ναι! έφτασε και πέρασε η Τρίτη, μια αγχωτική και κουραστική μέρα. Όλα πήγαν καλά και ανακουφισμένη ξεκίνησα την ίδια κι όλας μέρα να κάνω όλα αυτά που είχα στερηθεί τις προηγούμενες.
Την επόμενη δούλευα όμως, οπότε έπεσα νωρίς για ύπνο μιας και ένιωθα κομμάτια. Το κεφάλι που πήγαινε να σπάσει και εγώ πάλευα να εκτοπίσω χρήσιμες και άχρηστες γνώσεις που είχα αποκτήσει κατά τη διάρκεια του διαβάσματος. Ξαπλώνω λοιπόν αναπαυτικά, κουλουριάζομαι στο πάπλωμα σαν spring roll και... περιμένω. Και περιμένω, και περιμένω... και τίποτα!!!!!!
Γεμάτη απόγνωση, σηκώνομαι από το κρεβάτι και συνεχίζω τις δουλειές. Τα βιβλία από δω, οι σημειώσεις από εκεί, δε μπορεί, θα κουραστώ και θα ξεραθώ. Τίποτα... Με τα πολλά κοιμήθηκα στις 4 το πρωί. μέχρι να σηκωθώ να πάω δουλειά την επόμενη μέρα, είδα κι έπαθα!
Φυσικά, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Και εκτός από τη νύστα (σκουντούφλαγα μιλάμε), η (εργάσιμη) μέρα μου πέρασε μια κρύο και μια ζέστη. Χάσαμε μια προθεσμία (συλλογικό λάθος), μας την είπαν για τον τρόπο που φτιάξαμε κάτι δικόγραφα (από παρανόηση) και μου έκανε παρατήρηση ο διευθυντής για το χαρτί που χαλιέται (και δεν έφταιγα εγώ εκείνη τη μέρα). Γύρισα πίσω με τρελά νεύρα και φυσικά αργότερα από την ώρα που σχόλαγα αφού η δουλειά είχε συσσωρευθεί απίστευτα.
Τις επόμενες ημέρες έκανα ό,τι κάνω μετά από κάθε μεγάλη εξεταστική κλπ: εκκαθάριση και τακτοποίηση. Πέρα από αυτό όμως, βγήκα πολύ, είδα κόσμο, γύρισα στα μαγαζιά, πήγα στο παζάρι του βιβλίου, βόλταρα με λεωφορεία για να δω φίλους και όλα αυτά χωρίς να κοιτάζω την ώρα.
Από αύριο τα κεφάλια μέσα και πάλι... Αλλά αυτό το διάλειμμα με έκανε να νιώσω και πάλι άνθρωπος....
ps1: Και ναι! ειμαι δικηγόρος! (ανεπίσημα προς το παρόν)
ps2: Επίτευγμα εξεταστικής: δε συσσωρεύτηκαν βουνά από άπλυτα (πιάτα και ρούχα) και δεν πήρα κιλά (διότι συνήθως το διατροφικό πλάνο της εξεταστικής περιλαμβάνει γλυκά και λιπαρά :Ρ)
Την επόμενη δούλευα όμως, οπότε έπεσα νωρίς για ύπνο μιας και ένιωθα κομμάτια. Το κεφάλι που πήγαινε να σπάσει και εγώ πάλευα να εκτοπίσω χρήσιμες και άχρηστες γνώσεις που είχα αποκτήσει κατά τη διάρκεια του διαβάσματος. Ξαπλώνω λοιπόν αναπαυτικά, κουλουριάζομαι στο πάπλωμα σαν spring roll και... περιμένω. Και περιμένω, και περιμένω... και τίποτα!!!!!!
Γεμάτη απόγνωση, σηκώνομαι από το κρεβάτι και συνεχίζω τις δουλειές. Τα βιβλία από δω, οι σημειώσεις από εκεί, δε μπορεί, θα κουραστώ και θα ξεραθώ. Τίποτα... Με τα πολλά κοιμήθηκα στις 4 το πρωί. μέχρι να σηκωθώ να πάω δουλειά την επόμενη μέρα, είδα κι έπαθα!
Φυσικά, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Και εκτός από τη νύστα (σκουντούφλαγα μιλάμε), η (εργάσιμη) μέρα μου πέρασε μια κρύο και μια ζέστη. Χάσαμε μια προθεσμία (συλλογικό λάθος), μας την είπαν για τον τρόπο που φτιάξαμε κάτι δικόγραφα (από παρανόηση) και μου έκανε παρατήρηση ο διευθυντής για το χαρτί που χαλιέται (και δεν έφταιγα εγώ εκείνη τη μέρα). Γύρισα πίσω με τρελά νεύρα και φυσικά αργότερα από την ώρα που σχόλαγα αφού η δουλειά είχε συσσωρευθεί απίστευτα.
Τις επόμενες ημέρες έκανα ό,τι κάνω μετά από κάθε μεγάλη εξεταστική κλπ: εκκαθάριση και τακτοποίηση. Πέρα από αυτό όμως, βγήκα πολύ, είδα κόσμο, γύρισα στα μαγαζιά, πήγα στο παζάρι του βιβλίου, βόλταρα με λεωφορεία για να δω φίλους και όλα αυτά χωρίς να κοιτάζω την ώρα.
Από αύριο τα κεφάλια μέσα και πάλι... Αλλά αυτό το διάλειμμα με έκανε να νιώσω και πάλι άνθρωπος....
ps1: Και ναι! ειμαι δικηγόρος! (ανεπίσημα προς το παρόν)
ps2: Επίτευγμα εξεταστικής: δε συσσωρεύτηκαν βουνά από άπλυτα (πιάτα και ρούχα) και δεν πήρα κιλά (διότι συνήθως το διατροφικό πλάνο της εξεταστικής περιλαμβάνει γλυκά και λιπαρά :Ρ)
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
Μια νέα αρχή
Οι περισσότεροι από εμάς κάνουν τις αρχές τους την Πρωτοχρονιά. Με λίστες, υποσχέσεις, συζητήσεις. Από μικρή ήμουν ανάποδη. Την αρχή μου την κάνω Σεπτέμβρη, είτε έχω πάει διακοπές είτε όχι. Ισως και να είμαι ακόμα επηρρεασμένη από το σχολείο, δύσκολα φεύγουμε από τη συνήθεια, δε συμφωνείτε;
Και να που έτυχε να συμβεί η "επαγγελματική" μου αρχή (ελπίζω) το χειμώνα, δύο χρόνια μετά από τη μέρα που πήρα το πτυχίο μου! Την Τρίτη το βραδάκι θα έχω αφήσει πίσω μου ακόμα έναν μαραθώνιο εξετάσεων, τις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου. Και όλοι λένε πως δεν είναι τίποτα, έτσι θα λέω κι εγώ σε μερικούς μήνες, μα όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέει! Η διαδικασία (γραπτά επί δυο μέρες για 5 3ωρα, προφορικά για 2 ωρες μπροστα σε άλλο κόσμο με 5 εξεταστές), καθώς και το φιλότιμο/ ντροπή (μην πω καμιά κοτσάνα), το μέγεθος της ύλης (διαβάζω το ένα, ξεχνάω το άλλο) και τσουπ! το άγχος που έσκασε ξαφνικά.
Μέσα σε όλα αυτά, προσπαθώ να μην σκέφτομαι το μετά. Σε κάθε περίπτωση, επειδή δε μπορώ να σκέφτομαι πάντα αυτά που θέλω, προσπαθώ να παρηγορηθώ(!) ότι από τα βασικά μου μένουν μόνο 2 εξεταστικές, μια εργασία (ζόρικη) και 2 πτυχιακές ως το καλοκαίρι...
Το ξέρω ότι στο επάγγελμά μου θα δίνω κάθε μέρα "εξετάσεις", ποιός άλλωστε δεν το υφίσταται αυτό και μάλιστα σε όλες τις σχέσεις; Αλλά θέλω να ξεμπερδεύω με όλο αυτό, να αρχίσουν να φεύγουν πράγματα από τη λίστα μου.
(και ναι! το σύνδρομο "μια μέρα ακόμα"
Και να που έτυχε να συμβεί η "επαγγελματική" μου αρχή (ελπίζω) το χειμώνα, δύο χρόνια μετά από τη μέρα που πήρα το πτυχίο μου! Την Τρίτη το βραδάκι θα έχω αφήσει πίσω μου ακόμα έναν μαραθώνιο εξετάσεων, τις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου. Και όλοι λένε πως δεν είναι τίποτα, έτσι θα λέω κι εγώ σε μερικούς μήνες, μα όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέει! Η διαδικασία (γραπτά επί δυο μέρες για 5 3ωρα, προφορικά για 2 ωρες μπροστα σε άλλο κόσμο με 5 εξεταστές), καθώς και το φιλότιμο/ ντροπή (μην πω καμιά κοτσάνα), το μέγεθος της ύλης (διαβάζω το ένα, ξεχνάω το άλλο) και τσουπ! το άγχος που έσκασε ξαφνικά.
Μέσα σε όλα αυτά, προσπαθώ να μην σκέφτομαι το μετά. Σε κάθε περίπτωση, επειδή δε μπορώ να σκέφτομαι πάντα αυτά που θέλω, προσπαθώ να παρηγορηθώ(!) ότι από τα βασικά μου μένουν μόνο 2 εξεταστικές, μια εργασία (ζόρικη) και 2 πτυχιακές ως το καλοκαίρι...
Το ξέρω ότι στο επάγγελμά μου θα δίνω κάθε μέρα "εξετάσεις", ποιός άλλωστε δεν το υφίσταται αυτό και μάλιστα σε όλες τις σχέσεις; Αλλά θέλω να ξεμπερδεύω με όλο αυτό, να αρχίσουν να φεύγουν πράγματα από τη λίστα μου.
(και ναι! το σύνδρομο "μια μέρα ακόμα"
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Εργασιακό update
Κατ΄ αρχήν να ακούσω ένα μεγάλο χειροκρότημα για την αφεντιά μου, που έβαλε επιτέλους ετικέτες σε αυτό το αχούρι (μετά από παρότρυνση μιας μαρινής φίλης, γιατί αν περιμένατε από εμένα...)!!!!!
Βάζοντας ετικέτες διαπίστωσα πως τα πιο γκρινιάρικα ποστ μου αφορούσαν τη δουλειά, οπότε, γιατί να σπάσω την παράδοση? Πάμε για μια ακόμα παραπονιάρικη ανάρτηση!!!!
Την Παρασκευή έζησα το εξής παράλογο: ο δικηγόρος σηκώνεται από το γραφείο του, ξεκλειδώνει την πόρτα, την ξανακλειδώνει, έρχεται στο γραφείο μου, μου δίνει 2 φύλλα χαρτί και μου λέει να τα βγάλω μια φορά, επιστρέφει στο γραφείο του , ξεκλειδώνει /κλειδώνει για να ξεκλειδώσει όταν του πάω τις φωτοτυπίες. Εν τω μεταξύ, αν τις είχε βγάλει μόνος του, θα έκανε το μισό χρόνο. How koulo is that????!!!!!!!!
Με έβαλε να ψάξω κάτι για προσωπική του δουλειά και ήθελε να αφήσω σύξυλες όλες τις δουλειές του γραφείου για να την τελειώσω. Φυσικά, μου το έδωσε τελευταία στιγμή και εκεί που έπρεπε να πάω να ρωτήσω, είχαν κλείσει. Είχε βέβαια την απαίτηση να πάω και να πω ψέμματα για να μπω στα γραφεία, κάτι που έκανα, αλλά αφού αρνήθηκαν να με εξυπηρετήσουν μιας και το ωράριό τους για το κοινό είχε τελειώσει, δε θα πιανόμουνα μαλλί με μαλλί για να τους κάνω να μου πουν, κάτι που τον ενόχλησε/στενοχώρησε.
Ψάχνοντας, του έλεγα και τη γνώμη μου (αφού με ρώτησε). Ειδικά για 2- 3 πράγματα, τα οποία τα θεωρώ πολύ βασικά, με ρώτησε επανειλημμένως αν είμαι σίγουρη. Κουρασμένη καθώς ήμουν, κόμπλαρα (βρε λες να θυμάμαι αρλούμπες????) και ανέτρεξα στα βιβλία, τα οποία με επιβεβαίωσαν.
Στο σημείο αυτό λοιπόν έπαθα ένα σοκ, γιατί, 15 χρόνια δικηγόρος δε θυμόταν αυτό το βασικό για το αντικείμενο πράγμα.
Την επόμενη, μου είπε να φύγω από το δικαστήριο, να συνεχίσω το ψάξιμο, πράγμα που έκανα. Ρώτησε και έναν άλλο, πολύ καλό στο αντικείμενο και όλοι του επιβεβαίωσαν αυτό που του είχα πει. Μου άρεσε πάρα πολύ που επιβεβαιώθηκα (ως συνήθως :Ρ ναι ναι ψώνιο), αλλά από την άλλη, όταν οι ανωτεροι ρωτάνε συνέχεια, μου κάνει κάπως.
Είχα ζητήσει τη δευτέρα να πάω να δω ένα δικαστηριο μιας και τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σπάνια, ώστε κάποιες δουλειές να τις κάνω από Παρασκευή. Φυσικά το ξέχασαν και πού να εξηγώ πάλι...
Νιώθω κουρασμένη πλέον από αυτή την κατάσταση μιας και ό,τι κουλαμάρα ζητάνε καταλήγω να την κάνω εγώ, ενώ τα τεχνικά/διεκπεραιωτικά θέματα τρώνε τόσο πολύ χρόνο που δεν έχω ευκαιρία να ασχοληθώ με ουσιαστικά πράγματα.
Κοντα σε όλα αυτά, η καινούρια κοπέλα δε φαίνεται να ξεπερνάει το άγχος της. Είναι τόσο πολύ, που τη μπλοκάρει. Δε μπορεί να ιεραρχήσει προτεραιότητες και έχει πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ο δικηγόρος μου είπε να την προσέχω γιατί μια μέρα μπορεί να κάνει κάποιο λάθος που θα είναι πολύ σοβαρό. Δηλαδη δε μου φτάνει που έχω 300 πράγματα να κάνω, θα πρέπει να ελέγχω και τα άλλα 300 που θα κάνει εκείνη. Τέλεια. Και όλα αυτά γιατί ενώ ήξεραν πως το άλλο άτομο θα φύγει τον Ιούλιο, δεν έψαξαν έγκαιρα για αντικαταστάτη (κάτι που θα τους έδινε και πολλές επιλογές - εμένα μόνο τεστ δε με έβαλαν να γράψω), αλλά το άφησαν για τελευταία στιγμή. Και τώρα μια μου λένε να της δίνω πράγματα να κάνει για να συνηθίσει, μια να μην της δίνω, μια να την προσέχω. Οχι άλλο babysitting!!!!!
ΟΥΦ!!!
Τουλάχιστο η βαφτιστήρα ξετρελάθηκε με το δώρο...
.
.
Βάζοντας ετικέτες διαπίστωσα πως τα πιο γκρινιάρικα ποστ μου αφορούσαν τη δουλειά, οπότε, γιατί να σπάσω την παράδοση? Πάμε για μια ακόμα παραπονιάρικη ανάρτηση!!!!
Την Παρασκευή έζησα το εξής παράλογο: ο δικηγόρος σηκώνεται από το γραφείο του, ξεκλειδώνει την πόρτα, την ξανακλειδώνει, έρχεται στο γραφείο μου, μου δίνει 2 φύλλα χαρτί και μου λέει να τα βγάλω μια φορά, επιστρέφει στο γραφείο του , ξεκλειδώνει /κλειδώνει για να ξεκλειδώσει όταν του πάω τις φωτοτυπίες. Εν τω μεταξύ, αν τις είχε βγάλει μόνος του, θα έκανε το μισό χρόνο. How koulo is that????!!!!!!!!
Με έβαλε να ψάξω κάτι για προσωπική του δουλειά και ήθελε να αφήσω σύξυλες όλες τις δουλειές του γραφείου για να την τελειώσω. Φυσικά, μου το έδωσε τελευταία στιγμή και εκεί που έπρεπε να πάω να ρωτήσω, είχαν κλείσει. Είχε βέβαια την απαίτηση να πάω και να πω ψέμματα για να μπω στα γραφεία, κάτι που έκανα, αλλά αφού αρνήθηκαν να με εξυπηρετήσουν μιας και το ωράριό τους για το κοινό είχε τελειώσει, δε θα πιανόμουνα μαλλί με μαλλί για να τους κάνω να μου πουν, κάτι που τον ενόχλησε/στενοχώρησε.
Ψάχνοντας, του έλεγα και τη γνώμη μου (αφού με ρώτησε). Ειδικά για 2- 3 πράγματα, τα οποία τα θεωρώ πολύ βασικά, με ρώτησε επανειλημμένως αν είμαι σίγουρη. Κουρασμένη καθώς ήμουν, κόμπλαρα (βρε λες να θυμάμαι αρλούμπες????) και ανέτρεξα στα βιβλία, τα οποία με επιβεβαίωσαν.
Στο σημείο αυτό λοιπόν έπαθα ένα σοκ, γιατί, 15 χρόνια δικηγόρος δε θυμόταν αυτό το βασικό για το αντικείμενο πράγμα.
Την επόμενη, μου είπε να φύγω από το δικαστήριο, να συνεχίσω το ψάξιμο, πράγμα που έκανα. Ρώτησε και έναν άλλο, πολύ καλό στο αντικείμενο και όλοι του επιβεβαίωσαν αυτό που του είχα πει. Μου άρεσε πάρα πολύ που επιβεβαιώθηκα (ως συνήθως :Ρ ναι ναι ψώνιο), αλλά από την άλλη, όταν οι ανωτεροι ρωτάνε συνέχεια, μου κάνει κάπως.
Είχα ζητήσει τη δευτέρα να πάω να δω ένα δικαστηριο μιας και τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σπάνια, ώστε κάποιες δουλειές να τις κάνω από Παρασκευή. Φυσικά το ξέχασαν και πού να εξηγώ πάλι...
Νιώθω κουρασμένη πλέον από αυτή την κατάσταση μιας και ό,τι κουλαμάρα ζητάνε καταλήγω να την κάνω εγώ, ενώ τα τεχνικά/διεκπεραιωτικά θέματα τρώνε τόσο πολύ χρόνο που δεν έχω ευκαιρία να ασχοληθώ με ουσιαστικά πράγματα.
Κοντα σε όλα αυτά, η καινούρια κοπέλα δε φαίνεται να ξεπερνάει το άγχος της. Είναι τόσο πολύ, που τη μπλοκάρει. Δε μπορεί να ιεραρχήσει προτεραιότητες και έχει πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ο δικηγόρος μου είπε να την προσέχω γιατί μια μέρα μπορεί να κάνει κάποιο λάθος που θα είναι πολύ σοβαρό. Δηλαδη δε μου φτάνει που έχω 300 πράγματα να κάνω, θα πρέπει να ελέγχω και τα άλλα 300 που θα κάνει εκείνη. Τέλεια. Και όλα αυτά γιατί ενώ ήξεραν πως το άλλο άτομο θα φύγει τον Ιούλιο, δεν έψαξαν έγκαιρα για αντικαταστάτη (κάτι που θα τους έδινε και πολλές επιλογές - εμένα μόνο τεστ δε με έβαλαν να γράψω), αλλά το άφησαν για τελευταία στιγμή. Και τώρα μια μου λένε να της δίνω πράγματα να κάνει για να συνηθίσει, μια να μην της δίνω, μια να την προσέχω. Οχι άλλο babysitting!!!!!
ΟΥΦ!!!
Τουλάχιστο η βαφτιστήρα ξετρελάθηκε με το δώρο...
.
.
Κυριακή 23 Αυγούστου 2009
Νέο αίμα
ήρθε στη δουλειά. Μια κοπελίτσα που δεν έχει ορκιστεί καλά καλά, τώρα τον ιούλιο τελείωσε και αύριο θα πάει να τακτοποιήσει τα της ορκομωσίας. Φίλη μιας ασκούμενης στο διπλανό γραφείο , ευτυχώς που υπάρχουν οι φιλες φίλων και βρίσκουμε καναν άνθρωπο για εκμετάλλευση εεεεε για δουλειά εννοώ.
Πλέον είμαι και επίσημα η παλιά και έχω αναλάβει να την εκπαιδεύσω. Μοιάζουμε σε κάποια πράγματα , αλλά εμφανισιακά μου θυμίζει μια παιδική μου φίλη. Είναι πάντως υπερκινητική, υπεραγχωτική και υπερπρόθυμη.
Το τελευταίο λοιπόν μας φέρνει προ ενός διλήμματος.....
Ενώ της μαθαίνω τα κατατόπια και το know how, της λέω τα πάντα όλα. Όμως, ως παλιότερη, μπορώ να της αναθέτω βαρετές για εμένα δουλειές τις οποίες αποδέχεται πολύ πρόθυμα. Γενικά, ό,τι έμαθα εκεί τον τελευταίο χρόνο, όχι μόνο για τα του επαγγέλματος αλλά και το survival kit γραφείου έχει μεταλαμπαδευτεί. Καμιά φορά δε μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να την "χώσω" να κάνει κάτι που το έχω βαρεθεί , αφού πρώτα βέβαια το έχουμε κάνει μαζί και το έχει καταλάβει (εννοείται ότι ό,τι θέλει με παίρνει και με ρωτάει.. και είδα με την προηγούμενη ότι μη εφαρμόζοντας τη μέθοδο σκάσε και κολύμπα όπως έκαναν με εμένα, δεν ήταν και τόσο εύκολα τα πράγματα). Την οποία δουλειά τη φέρνει εις πέρας με μεγάλη χαρά...
Και αναρωτιέμαι... εγώ τη χώνω λιγουλάκι... Αυτή το θεωρεί προσφορά και ότι κάνει κάτι χρήσιμο....
Να νιώθω τύψεις γιατρέ μου?????
Πλέον είμαι και επίσημα η παλιά και έχω αναλάβει να την εκπαιδεύσω. Μοιάζουμε σε κάποια πράγματα , αλλά εμφανισιακά μου θυμίζει μια παιδική μου φίλη. Είναι πάντως υπερκινητική, υπεραγχωτική και υπερπρόθυμη.
Το τελευταίο λοιπόν μας φέρνει προ ενός διλήμματος.....
Ενώ της μαθαίνω τα κατατόπια και το know how, της λέω τα πάντα όλα. Όμως, ως παλιότερη, μπορώ να της αναθέτω βαρετές για εμένα δουλειές τις οποίες αποδέχεται πολύ πρόθυμα. Γενικά, ό,τι έμαθα εκεί τον τελευταίο χρόνο, όχι μόνο για τα του επαγγέλματος αλλά και το survival kit γραφείου έχει μεταλαμπαδευτεί. Καμιά φορά δε μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να την "χώσω" να κάνει κάτι που το έχω βαρεθεί , αφού πρώτα βέβαια το έχουμε κάνει μαζί και το έχει καταλάβει (εννοείται ότι ό,τι θέλει με παίρνει και με ρωτάει.. και είδα με την προηγούμενη ότι μη εφαρμόζοντας τη μέθοδο σκάσε και κολύμπα όπως έκαναν με εμένα, δεν ήταν και τόσο εύκολα τα πράγματα). Την οποία δουλειά τη φέρνει εις πέρας με μεγάλη χαρά...
Και αναρωτιέμαι... εγώ τη χώνω λιγουλάκι... Αυτή το θεωρεί προσφορά και ότι κάνει κάτι χρήσιμο....
Να νιώθω τύψεις γιατρέ μου?????
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2009
Τέλος (?) καλοκαιριού, καλησπέρα σας!
Ορίστε πράγματα! μια βδομάδα έλειψα (μην κοιτάτε που δε γράφω, βολτάρω!) και το google με ξέχασε! Ας είναι...
Τελικά δε μπορώ να καταλάβω, πάντα πίστευα πως όταν μπορούσα να ζω (δλδ να έχω κάτι πέρα από δουλειά/ διάβασμα) δε θα είχα όρεξη να γράψω. Από την άλλη, όταν τα πράγματα είναι υποτονικά, βαριέμαι, ή δεν έχω θέμα. Συνήθως πάντα έχω θέμα , όχι απαραίτητα όμως αποτυπώσιμο στο μπλογκ. Σχεδόν λυπάμαι το παλιό μου τετράδιο.Μπορεί να μην ξεκινούσε κοινότοπα, με το κλασικό "Αγαπητό μου Ημερολόγιο", αλλά νομίζω πως πολύ πιο θαρραλέα αποτύπωνα τους φόβους μου. Καμιά φορά το ξεφυλλίζω και νιώθω τόσο διαφορετική και τόσο ίδια όσο 8 χρόνια πριν. Παράξενο...
Σήμερα, πρώτη μέρα στη δουλειά. Ήρθε και η καινούρια ασκούμενη, η οποία με κοίταζε με δέος και μου μίλησε στον πληθυντικό!!!!!! (ουδέν σχόλιον!) Το καλό είναι πως έχει σκοπό να μάθει και είναι πρόθυμη. Βέβαια όταν μάθουν οι δικηγόροι πως έχει σκοπό να δώσει για μεταπτυχιακό (= ανάγκη ημερών άδειας) και πως εγώ λογικά σε κανα μήνα θα τους χαιρετήσω (=ανάγκη εύρεσης νέου κορόιδου, εεε ασκούμενου εννοώ).
Παρόλο που δεν έκανα σχεδόν τίποτα, γύρισα σπίτι πολύ κουρασμένη. Και επειδή είμαι ανάποδος άνθρωπος, μου τη δίνει λίγη ώρα πριν και κατεβάζω ΟΛΑ (τα πάντα όλα) τα ρούχα από τις ντουλάπες. Αυτό μένει, αυτό φεύγει, αυτό δε μου μπαίνει (μια μεγάαααλη κατηγορία, πιστέψτε με , και μέχρι να μου κάνει μπορεί να έχει έρθει η δευτέρα παρουσία), οπότε δε με πειράζει να αποσυμφορηθεί η ντουλάπα. Και εκεί που δεν υπάρχει εκατοστό (τετραγωνικό - μαλώνει ο μαθηματικός) ελεύθερο στο δωμάτιο, έτοιμη να αρχίσω να χωρίζω και να συμμαζεύω, αρχίζει το μυαλό :
Αυτό το φόραγα όταν γνώρισα τον Χ, αυτό όταν βγήκα με τον Ψ, αυτό στο τάδε πάρτυ και αυτό στο άλλο ταξίδι. Αυτό στη γιορτή μου , αυτό στην πρώτη μέρα στη δουλειά. Τώρα, γιατί έχω συνδιάσει outfits με άντρες, δεν ξέρω. Εχει κι αυτό την πλάκα του. Πάντως εμένα αυτή τη στιγμή αυτό που με ενδιαφέρει, είναι να ξαναχωρέσω στα αγαπημένα μου ρούχα. χοχοχο!
Επίσης...
Δεν καταλαβαίνω τι τους έχει πιάσει όλους με τα σχέδια τις λίστες και τις καινούριες αρχές από τον καινούριο χρόνο! Πάντα θεωρούσα πως ιδανική εποχή για μια καινούρια αρχή είναι ο Σεπτέμβρης. Εστω, η αρχή ή το τέλος της καλοκαιρινής άδειας. Αλλά και το τώρα, πάντα καλό είναι για να αλλάξουμε τα πράγματα :)
Τελικά δε μπορώ να καταλάβω, πάντα πίστευα πως όταν μπορούσα να ζω (δλδ να έχω κάτι πέρα από δουλειά/ διάβασμα) δε θα είχα όρεξη να γράψω. Από την άλλη, όταν τα πράγματα είναι υποτονικά, βαριέμαι, ή δεν έχω θέμα. Συνήθως πάντα έχω θέμα , όχι απαραίτητα όμως αποτυπώσιμο στο μπλογκ. Σχεδόν λυπάμαι το παλιό μου τετράδιο.Μπορεί να μην ξεκινούσε κοινότοπα, με το κλασικό "Αγαπητό μου Ημερολόγιο", αλλά νομίζω πως πολύ πιο θαρραλέα αποτύπωνα τους φόβους μου. Καμιά φορά το ξεφυλλίζω και νιώθω τόσο διαφορετική και τόσο ίδια όσο 8 χρόνια πριν. Παράξενο...
Σήμερα, πρώτη μέρα στη δουλειά. Ήρθε και η καινούρια ασκούμενη, η οποία με κοίταζε με δέος και μου μίλησε στον πληθυντικό!!!!!! (ουδέν σχόλιον!) Το καλό είναι πως έχει σκοπό να μάθει και είναι πρόθυμη. Βέβαια όταν μάθουν οι δικηγόροι πως έχει σκοπό να δώσει για μεταπτυχιακό (= ανάγκη ημερών άδειας) και πως εγώ λογικά σε κανα μήνα θα τους χαιρετήσω (=ανάγκη εύρεσης νέου κορόιδου, εεε ασκούμενου εννοώ).
Παρόλο που δεν έκανα σχεδόν τίποτα, γύρισα σπίτι πολύ κουρασμένη. Και επειδή είμαι ανάποδος άνθρωπος, μου τη δίνει λίγη ώρα πριν και κατεβάζω ΟΛΑ (τα πάντα όλα) τα ρούχα από τις ντουλάπες. Αυτό μένει, αυτό φεύγει, αυτό δε μου μπαίνει (μια μεγάαααλη κατηγορία, πιστέψτε με , και μέχρι να μου κάνει μπορεί να έχει έρθει η δευτέρα παρουσία), οπότε δε με πειράζει να αποσυμφορηθεί η ντουλάπα. Και εκεί που δεν υπάρχει εκατοστό (τετραγωνικό - μαλώνει ο μαθηματικός) ελεύθερο στο δωμάτιο, έτοιμη να αρχίσω να χωρίζω και να συμμαζεύω, αρχίζει το μυαλό :
Αυτό το φόραγα όταν γνώρισα τον Χ, αυτό όταν βγήκα με τον Ψ, αυτό στο τάδε πάρτυ και αυτό στο άλλο ταξίδι. Αυτό στη γιορτή μου , αυτό στην πρώτη μέρα στη δουλειά. Τώρα, γιατί έχω συνδιάσει outfits με άντρες, δεν ξέρω. Εχει κι αυτό την πλάκα του. Πάντως εμένα αυτή τη στιγμή αυτό που με ενδιαφέρει, είναι να ξαναχωρέσω στα αγαπημένα μου ρούχα. χοχοχο!
Επίσης...
Δεν καταλαβαίνω τι τους έχει πιάσει όλους με τα σχέδια τις λίστες και τις καινούριες αρχές από τον καινούριο χρόνο! Πάντα θεωρούσα πως ιδανική εποχή για μια καινούρια αρχή είναι ο Σεπτέμβρης. Εστω, η αρχή ή το τέλος της καλοκαιρινής άδειας. Αλλά και το τώρα, πάντα καλό είναι για να αλλάξουμε τα πράγματα :)
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Χορός με τη σκιά μου
Βράδυ Δευτέρας. Μια κουραστική μέρα με δουλειά και μάθημα, έλαβε τέλος. Για μια ακόμα φορά γύρισα σπίτι πτώμα, προσπαθώντας να με πιέσω να ξεμπερδεύω με τις εκκρεμότητες. Όχι με τις εκκρεμότητες της ζωής μου, αυτές είναι μια μεγάλη ιστορία. Με άλλα, πιο απλά, πιο καθημερινά πράγματα. Με την ανακύκλωση ας πούμε. Με τις σημειώσεις που που περιμένουν να τις βάλω σε μια σειρά. Με τα πιάτα που ξέμειναν άπλυτα στο νεροχύτη. Ανάβω το θερμοσίφωνο, πρέπει να προσέχω , λένε, γιατί δεν έχει αντιηλεκτροπληξιακό και μπορεί να μου δημιουργήσει προβλήματα (κι άλλα?).
Περιμένοντας το νερό να ζεστάνει, τριγυρνάω αμήχανα στο σπίτι. Ποτίζω τα λουλούδια στο μπαλκόνι, ο κάκτος είναι έτοιμος να ανθίσει και πάλι, απόδειξη ότι τον φροντίζω καλά και καταβρέχοντας τα φυτά η νύχτα μου ξαφνικά μυρίζει μέντα και λεβάντα. Κοιτάζω ψηλά, δε βλέπω τίποτα και νοσταλγώ το πατρικό μου, τόσος ουρανός, τόση άπλα στο μάτι και στο βάθος θάλασσα που όταν νυχτώνει ανακατεύεται το μπλε της με το μαύρο του ουρανού και καμιά φορά μπερδεύομαι, περνάω τα γρι γρι με τα αστέρια και τη θάλασσα με τον ουρανό. Μα δε με πειράζει, γιατί η νύχτα μου μυρίζει μέντα , και λεβάντα, και θέλω να κάνω όλη τη ζωή μου να μυρίζει μέντα, και λεβάντα, και δεν απελπίζομαι που δεν είμαι καλή στα σχέδια και στα προγράμματα γιατί έτσι η ζωή έχει ενδιαφέρον.
Το νερό μάλλον είναι έτοιμο, πρέπει να πλυθώ, πρέπει να στεγνώσω τα μαλλιά για να μην κρυώσω, πρέπει να βρω τι θα φορέσω αύριο, πρέπει να ξυπνήσω για τη δουλειά, πρέπει να τελειώσω την εργασία, πρέπει ...
Στ' αλήθεια, δε με πειράζει και πολύ που τραβάω ζόρια. Τα πρέπει στη ζωή μου είναι απόρροια των θέλω μου και της τεμπελιάς μου.Με τον εαυτό μου θυμώνω μόνο, γιατί ξέρω πως μπορώ και καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Σε πολλά. Μα είπαμε , απόψε δεν πειράζει, γιατί όλα μυρίζουν μέντα και λεβάντα.
Μπαίνω στο σπίτι, προσπερνάω τον υπολογιστή και το youtube, ψάχνω στη δισκοθήκη μου. Είναι εκεί.... Παίρνω με λαχτάρα το σιντί και το βάζω στο στερεο να παίξει. Οι νότες του Μάνου με πλημυρίζουν. Χωρίς λόγια, μουσική μόνο, εικόνες, με λόγια αυτά που θέλω εγώ. Μόνο ό,τι θέλω εγώ. Αυτά που έγιναν , έγιναν, κι αυτά που θα 'ρθουν, καλώς να έρθουν. Μεγαλώνω, μα χαμογελάω. Έχω ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ, ένα τηλεφώνημα δρόμο. Και αν ζορίζομαι, και αν θυμώνω, και αν ..., στο παιχνίδι είναι και αυτά.
Εξάλλου, αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα...
Περιμένοντας το νερό να ζεστάνει, τριγυρνάω αμήχανα στο σπίτι. Ποτίζω τα λουλούδια στο μπαλκόνι, ο κάκτος είναι έτοιμος να ανθίσει και πάλι, απόδειξη ότι τον φροντίζω καλά και καταβρέχοντας τα φυτά η νύχτα μου ξαφνικά μυρίζει μέντα και λεβάντα. Κοιτάζω ψηλά, δε βλέπω τίποτα και νοσταλγώ το πατρικό μου, τόσος ουρανός, τόση άπλα στο μάτι και στο βάθος θάλασσα που όταν νυχτώνει ανακατεύεται το μπλε της με το μαύρο του ουρανού και καμιά φορά μπερδεύομαι, περνάω τα γρι γρι με τα αστέρια και τη θάλασσα με τον ουρανό. Μα δε με πειράζει, γιατί η νύχτα μου μυρίζει μέντα , και λεβάντα, και θέλω να κάνω όλη τη ζωή μου να μυρίζει μέντα, και λεβάντα, και δεν απελπίζομαι που δεν είμαι καλή στα σχέδια και στα προγράμματα γιατί έτσι η ζωή έχει ενδιαφέρον.
Το νερό μάλλον είναι έτοιμο, πρέπει να πλυθώ, πρέπει να στεγνώσω τα μαλλιά για να μην κρυώσω, πρέπει να βρω τι θα φορέσω αύριο, πρέπει να ξυπνήσω για τη δουλειά, πρέπει να τελειώσω την εργασία, πρέπει ...
Στ' αλήθεια, δε με πειράζει και πολύ που τραβάω ζόρια. Τα πρέπει στη ζωή μου είναι απόρροια των θέλω μου και της τεμπελιάς μου.Με τον εαυτό μου θυμώνω μόνο, γιατί ξέρω πως μπορώ και καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Σε πολλά. Μα είπαμε , απόψε δεν πειράζει, γιατί όλα μυρίζουν μέντα και λεβάντα.
Μπαίνω στο σπίτι, προσπερνάω τον υπολογιστή και το youtube, ψάχνω στη δισκοθήκη μου. Είναι εκεί.... Παίρνω με λαχτάρα το σιντί και το βάζω στο στερεο να παίξει. Οι νότες του Μάνου με πλημυρίζουν. Χωρίς λόγια, μουσική μόνο, εικόνες, με λόγια αυτά που θέλω εγώ. Μόνο ό,τι θέλω εγώ. Αυτά που έγιναν , έγιναν, κι αυτά που θα 'ρθουν, καλώς να έρθουν. Μεγαλώνω, μα χαμογελάω. Έχω ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ, ένα τηλεφώνημα δρόμο. Και αν ζορίζομαι, και αν θυμώνω, και αν ..., στο παιχνίδι είναι και αυτά.
Εξάλλου, αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα...
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου!
Δηλαδή η γιαγιά είναι δυο φορές πεθερά;
Σήμερα το πρωί δεν κατάλαβα πως ξύπνησα. Μπορεί να φταίει το ανοιχτό παντζούρι και ο θόρυβος, σίγουρα όχι η ζέστη, μιας και απολάμβανα τον ύπνο μου πάνω στα απαλά σεντόνια, μπορεί το άγχος να ξυπνήσω στην ώρα μου μετά από μια βδομάδα που με ξύπναγαν άλλοι το πρωί. Το θέμα είναι ότι ξύπνησα, χωρίς να συνειδητοποιήσω το πως. Θυμάμαι πως το βράδυ είχα βάλει ξυπνητήρι, αλλά το πρωί που κοίταξα το κινητό, αφού έριξα νερό στη μούρη μου να ανοίξει λίγα χιλιοστά παραπάνω το μάτι, ήταν κλειστό. Μυστήρια πράγματα.
Το θέμα είναι ότι ξύπνησα και πριν την ώρα μου μες στο κέφι, ντήθυκα γρήγορα (αχ αυτό το μαύρο φόρεμα... θα κάνω άγαλμα στα μοναστηρακιώτικα μαγαζιά) οπότε πήγα με το πάσο στη στάση μιας και ο καιρός δεν προσφέρεται για περπάτημα.
Εφοδιάστηκα με έναν πελώριο φρέντο (αμέ αμέ μάθαμε κι από αυτά και όχι, δεν είχαμε και στο χωριό μου, αλλά κάπως πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και μιας και το τζόκινγκ αποκλείεται, το ρίχνουμε στον καφέ. Να τον δοκιμάσετε με σιρόπι φουντούκι!!)
Φτάνω λοιπόν σεινάμενη κουνάμενη στο γραφείο και βλέπω μια γιαγιά μαυροντυμένη (κοτσωνάτη όμως, μη φανταστείτε), να ψάχνεται. Προσφέρομαι να την βοηθήσω μιας και εδώ που την έστειλαν χωρίς όνομα δε θα έβρισκε άκρη. Μου λέει τι θέλει, πάμε στον έναν όροφο, τίποτα, πάμε στον άλλο, πάλι τίποτα. Βρίσκουμε το τηλέφωνο εκείνου που την παρέπεμψε σε εμάς και πάμε στο γραφείο μου να καλέσουμε. Αφού λοιπόν μαθαίνω την ιστορία, λέμε για το παράλογο του να μη δεχτούν το συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο και μου έχει δώσει 135 φορές την ευχή της, ξεκινάνε οι ερωτήσεις:
-Πόσο χρονών είσαι κοπέλα μου;
-25
-ααααα! Και τελείωσες νομική ε;
-ναι (άκουσε κάπου και για το μεταπτυχιακό όταν με ρώτησε μια δικηγόρος)
- Πω πω και είσαι και ψηλή, ωραία κοπέλα!
- ευχαριστώ !
- Από Αθήνα είσαι;
- όχι, είμαι από .... και ....
- Ααααα, εκεί είναι όλοι καλοί άνθρωποι!!!
- Τι να σας πω, άλλα έχω ακούσει εγώ, ειδικά για την ...
- όχι, όχι, καλοί είναι. Ε, αυτό για το αυλάκι λένε, τι άλλο;
Το θέμα είναι ότι ξύπνησα και πριν την ώρα μου μες στο κέφι, ντήθυκα γρήγορα (αχ αυτό το μαύρο φόρεμα... θα κάνω άγαλμα στα μοναστηρακιώτικα μαγαζιά) οπότε πήγα με το πάσο στη στάση μιας και ο καιρός δεν προσφέρεται για περπάτημα.
Εφοδιάστηκα με έναν πελώριο φρέντο (αμέ αμέ μάθαμε κι από αυτά και όχι, δεν είχαμε και στο χωριό μου, αλλά κάπως πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και μιας και το τζόκινγκ αποκλείεται, το ρίχνουμε στον καφέ. Να τον δοκιμάσετε με σιρόπι φουντούκι!!)
Φτάνω λοιπόν σεινάμενη κουνάμενη στο γραφείο και βλέπω μια γιαγιά μαυροντυμένη (κοτσωνάτη όμως, μη φανταστείτε), να ψάχνεται. Προσφέρομαι να την βοηθήσω μιας και εδώ που την έστειλαν χωρίς όνομα δε θα έβρισκε άκρη. Μου λέει τι θέλει, πάμε στον έναν όροφο, τίποτα, πάμε στον άλλο, πάλι τίποτα. Βρίσκουμε το τηλέφωνο εκείνου που την παρέπεμψε σε εμάς και πάμε στο γραφείο μου να καλέσουμε. Αφού λοιπόν μαθαίνω την ιστορία, λέμε για το παράλογο του να μη δεχτούν το συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο και μου έχει δώσει 135 φορές την ευχή της, ξεκινάνε οι ερωτήσεις:
-Πόσο χρονών είσαι κοπέλα μου;
-25
-ααααα! Και τελείωσες νομική ε;
-ναι (άκουσε κάπου και για το μεταπτυχιακό όταν με ρώτησε μια δικηγόρος)
- Πω πω και είσαι και ψηλή, ωραία κοπέλα!
- ευχαριστώ !
- Από Αθήνα είσαι;
- όχι, είμαι από .... και ....
- Ααααα, εκεί είναι όλοι καλοί άνθρωποι!!!
- Τι να σας πω, άλλα έχω ακούσει εγώ, ειδικά για την ...
- όχι, όχι, καλοί είναι. Ε, αυτό για το αυλάκι λένε, τι άλλο;
Και πόσο χρονών είσαι;
- 24
- Ξέρεις έχω έναν εγγονό! είναι 25 χρονών και έχει τελειώσει Πάντειο, οικονομικά. Δουλεύει κι αυτός, σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα, από παλιά, γιατί ξέρει πληροφορική. Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα (εδώ ξερογλύφεται)...
- ... (σιωπή)
- Είναι και αθλητικός, κάνει μπάσκετ σε ομάδα και προπονείται συστηματικά!! Και ψηλόοοοοος! Κι εσύ είσαι ψηλή. Μακάρι να βρει μια σαν κι εσένα, και όχι καμιά κοντή (Θεοπούλα νούμερο δύο).
- (χαμόγελο- σιωπή)
Μπαίνουμε στο ασανσέρ, να ανέβουμε στο γραφείο μου να πάρουμε στο κατάστημα.
- Αχ κοπέλα μου, την ευχή μου να έχεις, πώς θα έβρισκα άκρη αλλιώς;
- Ε, όλο και κάποιος θα σας έλεγε που να απευθυνθείτε!
- Τι καλό κορίτσι που είσαι!
- Ε, εντάξει έτσι κι αλλιώς δεν έχω δουλειά τώρα (είπα το βούρλο)
Πάμε λοιπόν στο γραφείο μου, παίρνουμε τηλέφωνο, μας δίνουν ένα άλλο και μας λένε να καλέσουμε σε μισή ώρα. Της προτείνω να πάει μια βόλτα και να ξαναέρθει και το πάρτυ αρχίζει:
- αχχχχχ κοπέλα μου την ευχή μου να χεις!!!!!!. Ξέρεις, ο εγγονός μου είναι μοναχοπαίδι, τον έχω μεγαλώσει σχεδόν εγώ. Εχει και μια αδερφή 14 χρόνια μικρότερη (!!!!!!). Εσύ έχεις αδέλφια;
- όχι, είμαι μοναχοπαίδι.
- Και η κόρη μου είναι μοναχοπαίδι. Αλλά και ο εγγονός μου, προκομέεεεεεενο παιδί. Δε χρειάζεται να δουλέψει, οι γονείς του είναι δημοσιογράφοι, βγάζουν εφημερίδα, μεγάαααλη περιουσία. Και όχι μόνο από τους γονείς, και από εμένα, και την άλλη του γιαγιά. Και εγώ τους έλεγα (κλαψιάρικος τόνος) ¨αφού δεν έχει ανάγκη να δουλέψει το παιδί, αχ γιατί το στέλνετε;¨ Και οι γονείς του μου είπαν ότι πρέπει να μάθει να βγάζει το ψωμί του, τώρα δουλεύει για να μαζέψει χρήματα για το στρατό. Κι εσύ βλέπω εργατική είσαι. Αχ! μακάρι να βρει καμιά καλή κοπέλα σαν κι εσένα, δε θέλω να μπλέξει με καμία που δε θα μου αρέσει...
- ε, αν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λένε σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....
Στο σημείο αυτό να πω ότι άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως το ζω αυτό ή απλά το σιρόπι φουντούκι στο φρέντο σε συνδιασμό με τον καύσωνα με έκανε να έχω παραισθήσεις. Και συνεχίζουμε:
- Να, μια καλή κοπέλα ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ θέλω να βρει ο εγγονός μου!
- (σιωπή, κοίταγμα κάτω)
- λοιπόν, θα περάσω σε μισή ώρα, γράψε μου μόνο το γραφείο σου να μη μπερδευτώ. Αχ, την ευχή μου να χεις! Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα ο εγγονός μου!!! θα μου δώσεις ένα τηλέφωνο;
(σκληρός παίκτης η γιαγιά!)
- εεεεεε ξέρετε είμαι...... ( πιασμένη; χαρούμενη; νυσταγμένη; αρραβωνιασμένη; γιατί δε νομίζω το δεσμευμένη να της ήταν εμπόδιο, είχε πάρει φόρα!!!!)
- μια εδώ και μια εκεί , ε κοπέλα μου;
- Ναι, μια Αθήνα, μια ....
- καλά, σε ευχαριστώ πολύ, θα έρθω σε λίγο πάλι
- στο καλό!
Καλά τα γέλια που έκανα στο μεταξύ... Μια συνάδελφος πρότεινε να ζητήσω φωτογραφία και με κορόιδευε πως κλωτσάω την τύχη μου.Εγώ πείραζα μια άλλη και της έλεγα ότι όποιος πάει στην ώρα του στο γραφείο, έχει και τα τυχερά του!
Πάνω που πέτυχα την υπεύθυνη του καταστήματος και μίλησα μαζί της σκάει η γιαγιά. Μιλήσανε, μιλήσαμε και μου είπε πού να απευθυνθώ. Μιας και είχα μπει στο χωρό, και τη λυπήθηκα τη γιαγιά μες στη ζέστη, ειπα να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα, αλλά να κόψω δρόμο. Πριν ξεκινήσουμε για το άλλο γραφείο, ακολουθεί ο εξής διάλογος
-Πω πω, τι θα έκανα αν δεν υπήρχες εσύ να με βοηθήσεις;
-Μην ανησυχείτε , οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί, κάποιος θα σας βοηθούσε.
- όχι, αν δεν ήσουνα εσύ , δε θα έβρισκα άκρη! σε ευχαριστώ πολύ, την ευχή μου να χεις!
- Μην το συζητάτε, εξάλλου έτσι βοηθάνε και τη γιαγιά μου όταν χρειάζεται κάτι
- Πω πω, τι τυχεροί που είναι οι γονείς σου! Να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν!
- (ου, ναι οι γονείς μου νιώθουν πολύ τυχεροί ειδικά όταν ξεσπάω τα νεύρα μου πάνω τους!)
- αλλά και αυτός που θα σε πάρει.... Τέεεετοια κοπέεεεελα.... Αχ... Μοιάζεις με την κόρη μου... τα μαλλάκια σου... (και συνέχιζε, ενώ εγώ μούγκα) να μου δώσεις ένα τηλέφωνο... (εγώ την πάπια)
-ααααα! να ο υπεύθυνος του πρωτοκόλλου! Πάμε να δούμε πού χρεώθηκε η επιστολή για να βρούμε τον αρμόδιο!
Πάμε, βρίσκουμε, και εκμεταλλεύομαι τη στιγμή (άδραξα κι εγώ τη μέρα!!!!) για να τη χαιρετήσω, προφασιζόμενη πολλή δουλειά και να γυρίσω στο γραφείο μου. Ξεγλύστρησα από την αγκαλιά, και την κοπάνησα όσο ακόμα προλάβαινα, γιατί η προσοχή της είχε αποσπαστεί. Καλή η νύφη, καλά όμως και τα χρήματα που ήθελε να εισπράξει.
Δεν ξέρω αν ξαναήρθε στο γραφείο μου γιατί έλειπα, πάντως μόλις λύθηκε το θέμα της έμαθα πως έγινε μπουχός για να εισπράξει, μιας και ήθελε να πάει εξοχή.
Μήπως έπρεπε να ζητήσω φωτογραφία και Ε9 του επίδοξου γαμπρού;; Μπουχαχαχα!!! Πατέρα με χάνεις!!! Φίλοι και συγγενείς τρέξτε να ραφτείτε!!!!!!!
Και είναι μόλις 10 το πρωί....
- ... (σιωπή)
- Είναι και αθλητικός, κάνει μπάσκετ σε ομάδα και προπονείται συστηματικά!! Και ψηλόοοοοος! Κι εσύ είσαι ψηλή. Μακάρι να βρει μια σαν κι εσένα, και όχι καμιά κοντή (Θεοπούλα νούμερο δύο).
- (χαμόγελο- σιωπή)
Μπαίνουμε στο ασανσέρ, να ανέβουμε στο γραφείο μου να πάρουμε στο κατάστημα.
- Αχ κοπέλα μου, την ευχή μου να έχεις, πώς θα έβρισκα άκρη αλλιώς;
- Ε, όλο και κάποιος θα σας έλεγε που να απευθυνθείτε!
- Τι καλό κορίτσι που είσαι!
- Ε, εντάξει έτσι κι αλλιώς δεν έχω δουλειά τώρα (είπα το βούρλο)
Πάμε λοιπόν στο γραφείο μου, παίρνουμε τηλέφωνο, μας δίνουν ένα άλλο και μας λένε να καλέσουμε σε μισή ώρα. Της προτείνω να πάει μια βόλτα και να ξαναέρθει και το πάρτυ αρχίζει:
- αχχχχχ κοπέλα μου την ευχή μου να χεις!!!!!!. Ξέρεις, ο εγγονός μου είναι μοναχοπαίδι, τον έχω μεγαλώσει σχεδόν εγώ. Εχει και μια αδερφή 14 χρόνια μικρότερη (!!!!!!). Εσύ έχεις αδέλφια;
- όχι, είμαι μοναχοπαίδι.
- Και η κόρη μου είναι μοναχοπαίδι. Αλλά και ο εγγονός μου, προκομέεεεεεενο παιδί. Δε χρειάζεται να δουλέψει, οι γονείς του είναι δημοσιογράφοι, βγάζουν εφημερίδα, μεγάαααλη περιουσία. Και όχι μόνο από τους γονείς, και από εμένα, και την άλλη του γιαγιά. Και εγώ τους έλεγα (κλαψιάρικος τόνος) ¨αφού δεν έχει ανάγκη να δουλέψει το παιδί, αχ γιατί το στέλνετε;¨ Και οι γονείς του μου είπαν ότι πρέπει να μάθει να βγάζει το ψωμί του, τώρα δουλεύει για να μαζέψει χρήματα για το στρατό. Κι εσύ βλέπω εργατική είσαι. Αχ! μακάρι να βρει καμιά καλή κοπέλα σαν κι εσένα, δε θέλω να μπλέξει με καμία που δε θα μου αρέσει...
- ε, αν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λένε σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....
Στο σημείο αυτό να πω ότι άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως το ζω αυτό ή απλά το σιρόπι φουντούκι στο φρέντο σε συνδιασμό με τον καύσωνα με έκανε να έχω παραισθήσεις. Και συνεχίζουμε:
- Να, μια καλή κοπέλα ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ θέλω να βρει ο εγγονός μου!
- (σιωπή, κοίταγμα κάτω)
- λοιπόν, θα περάσω σε μισή ώρα, γράψε μου μόνο το γραφείο σου να μη μπερδευτώ. Αχ, την ευχή μου να χεις! Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα ο εγγονός μου!!! θα μου δώσεις ένα τηλέφωνο;
(σκληρός παίκτης η γιαγιά!)
- εεεεεε ξέρετε είμαι...... ( πιασμένη; χαρούμενη; νυσταγμένη; αρραβωνιασμένη; γιατί δε νομίζω το δεσμευμένη να της ήταν εμπόδιο, είχε πάρει φόρα!!!!)
- μια εδώ και μια εκεί , ε κοπέλα μου;
- Ναι, μια Αθήνα, μια ....
- καλά, σε ευχαριστώ πολύ, θα έρθω σε λίγο πάλι
- στο καλό!
Καλά τα γέλια που έκανα στο μεταξύ... Μια συνάδελφος πρότεινε να ζητήσω φωτογραφία και με κορόιδευε πως κλωτσάω την τύχη μου.Εγώ πείραζα μια άλλη και της έλεγα ότι όποιος πάει στην ώρα του στο γραφείο, έχει και τα τυχερά του!
Πάνω που πέτυχα την υπεύθυνη του καταστήματος και μίλησα μαζί της σκάει η γιαγιά. Μιλήσανε, μιλήσαμε και μου είπε πού να απευθυνθώ. Μιας και είχα μπει στο χωρό, και τη λυπήθηκα τη γιαγιά μες στη ζέστη, ειπα να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα, αλλά να κόψω δρόμο. Πριν ξεκινήσουμε για το άλλο γραφείο, ακολουθεί ο εξής διάλογος
-Πω πω, τι θα έκανα αν δεν υπήρχες εσύ να με βοηθήσεις;
-Μην ανησυχείτε , οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί, κάποιος θα σας βοηθούσε.
- όχι, αν δεν ήσουνα εσύ , δε θα έβρισκα άκρη! σε ευχαριστώ πολύ, την ευχή μου να χεις!
- Μην το συζητάτε, εξάλλου έτσι βοηθάνε και τη γιαγιά μου όταν χρειάζεται κάτι
- Πω πω, τι τυχεροί που είναι οι γονείς σου! Να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν!
- (ου, ναι οι γονείς μου νιώθουν πολύ τυχεροί ειδικά όταν ξεσπάω τα νεύρα μου πάνω τους!)
- αλλά και αυτός που θα σε πάρει.... Τέεεετοια κοπέεεεελα.... Αχ... Μοιάζεις με την κόρη μου... τα μαλλάκια σου... (και συνέχιζε, ενώ εγώ μούγκα) να μου δώσεις ένα τηλέφωνο... (εγώ την πάπια)
-ααααα! να ο υπεύθυνος του πρωτοκόλλου! Πάμε να δούμε πού χρεώθηκε η επιστολή για να βρούμε τον αρμόδιο!
Πάμε, βρίσκουμε, και εκμεταλλεύομαι τη στιγμή (άδραξα κι εγώ τη μέρα!!!!) για να τη χαιρετήσω, προφασιζόμενη πολλή δουλειά και να γυρίσω στο γραφείο μου. Ξεγλύστρησα από την αγκαλιά, και την κοπάνησα όσο ακόμα προλάβαινα, γιατί η προσοχή της είχε αποσπαστεί. Καλή η νύφη, καλά όμως και τα χρήματα που ήθελε να εισπράξει.
Δεν ξέρω αν ξαναήρθε στο γραφείο μου γιατί έλειπα, πάντως μόλις λύθηκε το θέμα της έμαθα πως έγινε μπουχός για να εισπράξει, μιας και ήθελε να πάει εξοχή.
Μήπως έπρεπε να ζητήσω φωτογραφία και Ε9 του επίδοξου γαμπρού;; Μπουχαχαχα!!! Πατέρα με χάνεις!!! Φίλοι και συγγενείς τρέξτε να ραφτείτε!!!!!!!
Και είναι μόλις 10 το πρωί....
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
summertime, and the living is (not) easy
Θα ήθελα να γράψω ένα ποστ που θα βρίζω. Την τύχη μου (πάνω απ' όλα , γιατί, όπως και να το κάνουμε, μερικά θέματα είναι αποκλειστικά θέματα τύχης), το πρόγραμμά μου, τις αναποδιές, τις αφραγκές, τα μπερδέματα, τις μοναξιές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πάει λέγοντας. Αλλά όχι... θα παραμείνω ήρεμη. (αααααααααααααααααααααααααααααααα).-
Αυτές λοιπόν τις μέρες με τη ζέστη, στο γραφείο κάνουμε σάουνα. Αμέ! Πρώτης τάξεως μάλιστα. ένας τοίχος όλο παράθυρο, μόνο ο μισός με στόρια και ο ήλιος να χτυπάει από την ανατολή του ως τις μια το μεσημέρι. Προσπαθούμε οι άμοιρες να κάνουμε ρεύμα (ναι καλά), αέρα με δικογραφίες, φωτοτυπίες, ό,τι βρούμε τελοσπάντων, αλλά μάταια. Τελικά μάλλον θα ανοίξουμε και το άλλο στόρι, θα βάλουμε μαγιώ και θα αράξουμε , να κάνουμε και χρώμα. Το δε κομμάτι του παραθύρου που δεν έχει κάλυψη, αφήνει το βλέμμα μας να πλανηθεί στον γείτονα απέναντι.... μέσης ηλικίας, εύσωμος, με μαύρο μαλλί κοτσίδα, μου θυμίζει τους τύπους που φοράνε χρυσές αλυσίδες και αφήνουν το μικρό νυχάκι να μεγαλώσει (ιχχχ). Τον βλέπουμε λοιπόν να περιφέρει το θεϊκό ημίγυμνο κορμί του (ζέστη γαρ) και να βγάζει το κλουβί με τον παπαγάλο στο μπαλκόνι ( αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και η ορχήστρα του δρόμου, αλλά άλλη φορά..).
Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ανοίξει τα κλιματιστικά του κτηρίου. Κάθε μέρα κυκλοφορεί η φήμη ότι άνοιξαν, τρέχουμε όλοι εκστασιασμένοι να τα ανοίξουμε, αλλά τίποτα. Μισοαστεία μισοσοβαρά έχει αρχίσει να ακούγεται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διευθυντή , που θέλει να κάνει οικονομία. Πείτε με τρελή, εγώ το πιστεύω.... (τεκμήρια άλλη φορά!).
Αλλά η καλή μέρα φάνηκε από το πρωί.. Τώρα που άρχισε να δροσίζει πάλι, αποφάσισα να θυσιάσω το πρωινό για να κοιμηθώ κανά μισάωρο παραπάνω. έβαλα λοιπόν το ξυπνητήρι, και ξαναέπεσα στο κρεβάτι, με το άγχος βέβαια να το ακούσω, γιατί είχα να προλάβω δικαστήριο το πρωί... Όταν λοιπόν βρέθηκα στο 5ο συννεφάκι ακριβώς, χτυπάει το σταθερό. Πετάγομαι πάνω, τσακίζομαι σε κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήταν, ψάχνω το τηλέφωνο έντρομη, και σκέφτομαι ότι κοιμήθηκα και έχασα το δικαστήριο....
Σηκώνω το τηλέφωνο.... η φωνή του αφεντικού... ψάχνω ένα ρολόι (σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να του πω...), και ψάχνω και ψάχνω - γιατί είμαι και στραβή!!!! ενώ ο δικηγόρος μου μιλάει και εγώ προσπαθώ να ακούγομαιι βαθυστόχαστη και πρωτίστως ξύπνια.
Μέχρι που βλέπω την ώρα. 8.06. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!!! Ποιός παίρνει τον άλλον 8 το πρωί???? και στο σταθερό?????? αφού είχα ανοιχτό κινητό!!!!!! (η μόνη μου εξήγηση είναι πως αποθήκευσε το σταθερό μου γιατί τον είχα καλέσει κάποιες φορές που ήταν ανάγκη, ώστε να το αναγνωρίζει και να μπερδεύτηκε στο νούμερο).
Αλλά και πάλι.. αφού ήξερε πως 9 παρά θα είμαι στα δικαστήρια... και η δική του δουλειά γινόταν μετά τις 9.. Τί ήθελε να μου κόψει τη χολή πρωϊνιάτικα???
Δίδαγμα? Δεν παίρνουμε ποτέ στη δουλειά από το σταθερό του σπιτιού μας....
Αυτές λοιπόν τις μέρες με τη ζέστη, στο γραφείο κάνουμε σάουνα. Αμέ! Πρώτης τάξεως μάλιστα. ένας τοίχος όλο παράθυρο, μόνο ο μισός με στόρια και ο ήλιος να χτυπάει από την ανατολή του ως τις μια το μεσημέρι. Προσπαθούμε οι άμοιρες να κάνουμε ρεύμα (ναι καλά), αέρα με δικογραφίες, φωτοτυπίες, ό,τι βρούμε τελοσπάντων, αλλά μάταια. Τελικά μάλλον θα ανοίξουμε και το άλλο στόρι, θα βάλουμε μαγιώ και θα αράξουμε , να κάνουμε και χρώμα. Το δε κομμάτι του παραθύρου που δεν έχει κάλυψη, αφήνει το βλέμμα μας να πλανηθεί στον γείτονα απέναντι.... μέσης ηλικίας, εύσωμος, με μαύρο μαλλί κοτσίδα, μου θυμίζει τους τύπους που φοράνε χρυσές αλυσίδες και αφήνουν το μικρό νυχάκι να μεγαλώσει (ιχχχ). Τον βλέπουμε λοιπόν να περιφέρει το θεϊκό ημίγυμνο κορμί του (ζέστη γαρ) και να βγάζει το κλουβί με τον παπαγάλο στο μπαλκόνι ( αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και η ορχήστρα του δρόμου, αλλά άλλη φορά..).
Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ανοίξει τα κλιματιστικά του κτηρίου. Κάθε μέρα κυκλοφορεί η φήμη ότι άνοιξαν, τρέχουμε όλοι εκστασιασμένοι να τα ανοίξουμε, αλλά τίποτα. Μισοαστεία μισοσοβαρά έχει αρχίσει να ακούγεται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διευθυντή , που θέλει να κάνει οικονομία. Πείτε με τρελή, εγώ το πιστεύω.... (τεκμήρια άλλη φορά!).
Αλλά η καλή μέρα φάνηκε από το πρωί.. Τώρα που άρχισε να δροσίζει πάλι, αποφάσισα να θυσιάσω το πρωινό για να κοιμηθώ κανά μισάωρο παραπάνω. έβαλα λοιπόν το ξυπνητήρι, και ξαναέπεσα στο κρεβάτι, με το άγχος βέβαια να το ακούσω, γιατί είχα να προλάβω δικαστήριο το πρωί... Όταν λοιπόν βρέθηκα στο 5ο συννεφάκι ακριβώς, χτυπάει το σταθερό. Πετάγομαι πάνω, τσακίζομαι σε κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήταν, ψάχνω το τηλέφωνο έντρομη, και σκέφτομαι ότι κοιμήθηκα και έχασα το δικαστήριο....
Σηκώνω το τηλέφωνο.... η φωνή του αφεντικού... ψάχνω ένα ρολόι (σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να του πω...), και ψάχνω και ψάχνω - γιατί είμαι και στραβή!!!! ενώ ο δικηγόρος μου μιλάει και εγώ προσπαθώ να ακούγομαιι βαθυστόχαστη και πρωτίστως ξύπνια.
Μέχρι που βλέπω την ώρα. 8.06. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!!! Ποιός παίρνει τον άλλον 8 το πρωί???? και στο σταθερό?????? αφού είχα ανοιχτό κινητό!!!!!! (η μόνη μου εξήγηση είναι πως αποθήκευσε το σταθερό μου γιατί τον είχα καλέσει κάποιες φορές που ήταν ανάγκη, ώστε να το αναγνωρίζει και να μπερδεύτηκε στο νούμερο).
Αλλά και πάλι.. αφού ήξερε πως 9 παρά θα είμαι στα δικαστήρια... και η δική του δουλειά γινόταν μετά τις 9.. Τί ήθελε να μου κόψει τη χολή πρωϊνιάτικα???
Δίδαγμα? Δεν παίρνουμε ποτέ στη δουλειά από το σταθερό του σπιτιού μας....
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008
no title
Νόμιζα πως θα συνηθίσω, αλλά όσο περνάει ο καιρός δυσκολεύομαι όλο και πιο πολύ με το πρωϊνό ξύπνημα. Είναι βάρβαρο!!!! Νοσταλγώ τις φοιτητικές μέρες, που έριχνα τον ύπνο του δικαίου (του συνταγματικού δικαίου 9-10 το πρωί, του αστικού δικαίου 10-11 και πολλές φορές και του οικογενειακού δικαίου 11-12).
Αποφάσισα να συνδιάσω δουλειά και μεταπτυχιακό, αλλά με βλέπω μέρα με τη μέρα να τα φτύνω. όλοι μου λένε τι τυχερή που είμαι που δουλεύω εκεί που δουλεύω, αλλά η ένταση είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και με το 7ωρο σέρνομαι μετά! Και να μπορούσα να ζήσω, να πήγαινε στο καλό. Πέρα από το νοίκι, δεν έχει περάσει μήνας που να μην έχουν τσοντάρει οι γονείς μου!
Ίσως θα ήταν καλύτερα να επένδυαν σε γη (σταθερή αξία, βλέπε βατοπαίδι) ή σε αμοιβαία ομόλογα αντί για τη μόρφωσή μου. Γιατί αν κάτσουμε και τα μετρήσουμε, από το δημοτικό ήδη (αγγλικά, γαλλικά, πιάνο, φροντιστήρια, σπίτι αλλού για σπουδές, έξτρα βιβλία για τη σχολή κλπ), μαζεύεται ένα τεράστιο ποσό. Και όλα αυτά, για να παίρνω 440 ευρώ το μήνα!!!
Ναι, ξέρω, ξαναγκρινιάζω για τα χρήματα. Δεν είμαι μίζερη συνήθως, αλλά μου τη δίνει να έχω παιδευτεί τοοοοσο πολύ, να έχω (έχουμε ) περάσει τόσα, να κάνουμε όλη τη λάντζα δήθεν για να μάθουμε , επί 18 μήνες και στη συνέχεια να ξεκινάμε ως νέοι δικηγόροι με 800 ευρώ (μια από τις καλές εκδοχές).
Το χειρότερο δε είναι ότι πολύ συχνά τα αφεντικά σου βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους. Δεν μιλάω απαραίτητα για την περίπτωσή μου, αλλά και για διάφορα πράγματα που βλέπω καθημερινά.
Ξύπνησαν στραβά? Τους εκνεύρισε κάποιος? Ο ασκούμενος είναι ένας καλός σάκος του μποξ! άσε που γλυτώνουν τα χρήματα για τον ψυχαναλυτή.
Φοβούνται ότι ο αντίδικος θα τους ανακατέψει το φάκελο?? Βάζουν τον ασκούμενο να τον κρατάει αγκαλιά ως τις 12.
Θέλουν να πάρουν άδεια? εξαφανίζονται όλοι και αφήνουν τον ασκούμενο να κρατάει τα μπόσικα και να του τσιρίζουν υστερικά στο τηλέφωνο όλοι αυτοί που ψάχνουν τους δικηγόρους για κάποια δουλειά.
έχουν χάσει κάτι? όχι, δεν το είχαν εκείνοι, ο ασκούμενος το ανέλαβε.
και άλλα πολλά φυσικά...
Έτσι λοιπόν κάθε μέρα τεστάρουν τις αντοχές μας, γυμνάζουν ανελέητα το σώμα το πνεύμα και τα νεύρα μας. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά εν πάσει περιπτώσει,αξίζουμε κάτι καλύτερο από τον γενικό μέσο όρο.
και αφήνοντας πίσω το θυμωμένο και ενδεχομένως ασυνάρτητο ποστ, συνεχίζω..
Γύρισε ο τροχός (ναι, άσχετο!)
Ελπίζω μόνο σε χαμόγελα από δω και πέρα... :)
Αποφάσισα να συνδιάσω δουλειά και μεταπτυχιακό, αλλά με βλέπω μέρα με τη μέρα να τα φτύνω. όλοι μου λένε τι τυχερή που είμαι που δουλεύω εκεί που δουλεύω, αλλά η ένταση είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και με το 7ωρο σέρνομαι μετά! Και να μπορούσα να ζήσω, να πήγαινε στο καλό. Πέρα από το νοίκι, δεν έχει περάσει μήνας που να μην έχουν τσοντάρει οι γονείς μου!
Ίσως θα ήταν καλύτερα να επένδυαν σε γη (σταθερή αξία, βλέπε βατοπαίδι) ή σε αμοιβαία ομόλογα αντί για τη μόρφωσή μου. Γιατί αν κάτσουμε και τα μετρήσουμε, από το δημοτικό ήδη (αγγλικά, γαλλικά, πιάνο, φροντιστήρια, σπίτι αλλού για σπουδές, έξτρα βιβλία για τη σχολή κλπ), μαζεύεται ένα τεράστιο ποσό. Και όλα αυτά, για να παίρνω 440 ευρώ το μήνα!!!
Ναι, ξέρω, ξαναγκρινιάζω για τα χρήματα. Δεν είμαι μίζερη συνήθως, αλλά μου τη δίνει να έχω παιδευτεί τοοοοσο πολύ, να έχω (έχουμε ) περάσει τόσα, να κάνουμε όλη τη λάντζα δήθεν για να μάθουμε , επί 18 μήνες και στη συνέχεια να ξεκινάμε ως νέοι δικηγόροι με 800 ευρώ (μια από τις καλές εκδοχές).
Το χειρότερο δε είναι ότι πολύ συχνά τα αφεντικά σου βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους. Δεν μιλάω απαραίτητα για την περίπτωσή μου, αλλά και για διάφορα πράγματα που βλέπω καθημερινά.
Ξύπνησαν στραβά? Τους εκνεύρισε κάποιος? Ο ασκούμενος είναι ένας καλός σάκος του μποξ! άσε που γλυτώνουν τα χρήματα για τον ψυχαναλυτή.
Φοβούνται ότι ο αντίδικος θα τους ανακατέψει το φάκελο?? Βάζουν τον ασκούμενο να τον κρατάει αγκαλιά ως τις 12.
Θέλουν να πάρουν άδεια? εξαφανίζονται όλοι και αφήνουν τον ασκούμενο να κρατάει τα μπόσικα και να του τσιρίζουν υστερικά στο τηλέφωνο όλοι αυτοί που ψάχνουν τους δικηγόρους για κάποια δουλειά.
έχουν χάσει κάτι? όχι, δεν το είχαν εκείνοι, ο ασκούμενος το ανέλαβε.
και άλλα πολλά φυσικά...
Έτσι λοιπόν κάθε μέρα τεστάρουν τις αντοχές μας, γυμνάζουν ανελέητα το σώμα το πνεύμα και τα νεύρα μας. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά εν πάσει περιπτώσει,αξίζουμε κάτι καλύτερο από τον γενικό μέσο όρο.
και αφήνοντας πίσω το θυμωμένο και ενδεχομένως ασυνάρτητο ποστ, συνεχίζω..
Γύρισε ο τροχός (ναι, άσχετο!)
Ελπίζω μόνο σε χαμόγελα από δω και πέρα... :)
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
μια συνηθισμένη μέρα :
Ξυπνητήρι. όχι, δε θέλω να ξυπνήσω. Άσε με 10 λεπτά ακόμα. Ξανά. ΠΡΕΠΕΙ να σηκωθώ. Ανοίγω μάτια , όσο μπορώ (τα παντζούρια πλέον δεν τα κλείνω), πιάνω κότσο τα μαλλιά, βάζω γυαλιά, πόδια στο πάτωμα, όρθια. Ανοίγω ράδιο, σέρνομαι στο μπάνιο, ρίχνω νερό στη μούρη μου, πλένω δόντια, πάλι πίσω, τσεκάρω την τσάντα (το μαρτύριο της γυναίκας που αποφασίζει να έχει πάνω από μια τσάντες), χώνομαι στα ρούχα και ψάχνω παπούτσια. Αυτά, πολύ άβολα. Τα άλλα, τα φόρεσα 3 μέρες συνεχόμενα και έκανα το γύρο της Αθήνας. τα παράλλα, πολύ επίπεδα. Καταλήγω τελικά στην πιο άκυρη (όπως θα αποδειχθεί στη διάρκεια της μέρας) επιλογή, και αναρωτιέμαι: τι καιρό θα κάνει? Κοιτάζω έξω, σκοτεινούτσικα είναι άρα, σκέφτομαι, ψύχρα. Φοράω καπαρντίνα, ζώνομαι την τσάντα και ξεκινάω...
Λεωφορείο, ή πόδια για τη δουλειά, ανάλογα το χουζούρεμα. Το θερμός με ρόφημα κατά βούλησιν και ένα κουλούρι από τον κουλουρά στη γωνία. Φτάνω γραφείο. Περιμένω το ασανσέρ και είμαι έτοιμη να χτυπήσω τη διπλανή μου που πατάει όλα τα κουμπιά (πάνω και κάτω) ενώ είμαστε στο ισόγειο και μετά αναρωτιέται γιατί ανοιγοκλείνουν οι πόρτες 2 φορές. Στριμωχνόμαστε όπως όπως, και μετά από 5 τουλάχιστο στάσεις (ευτυχώς όχι ΚΑΙ στον ημιόροφο), φτάνω πάνω. Σπρώξιμο πόρτας αν δεν έχω ελεύθερο χέρι, στον Γιάννη για να πω καλημέρα, και, τσουπ! γραφείο.
Επειδή συνήθως φθάνω πρώτη, ανάβω φώτα, ανοίγω παράθυρα κλπ.
και πάμε:άνοιγμα υπολογιστή, τσεκάρισμα αλληλογραφίας, πέρασμα αγωγών. Τηλέφωνο, πήγαινε αυτό το φάκελλο εκεί. Επιστροφή και πάλι τα ίδια.
Σήμερα έκλεινα φάκελο (για τους μη γνωρίζοντες οι φάκελλοι κλείνουν στις 12.00). 11.40, ήμουν ακόμα γραφείο. Χτυπάει το τηλέφωνο, στην άλλη γραμμή μια φίλη μου σε έξαλλη κατάσταση: Πες μου πως είσαι στα δικαστήριααααα!!!Είναι παρά τέταρτο! Κλείνω φάκελλο και έχω κολλήσει στα γραμμάτια (εδώ να σημειώσουμε πως με φώτισε ο Θεός και έκοψα αλλού το γραμμάτιό μου γιατί στην Ευελπίδων όχι μόνο τους τέλειωσε το μηχανογραφημένο χαρτί, αλλά και τα μπλοκάκια μετά από λίγο!)!!Τι να κάνω????
(εγώ: είναι παρά τέταρτο, κλείνω φάκελλο στις 12 και είμαι ακόμα στο γραφείο. οπότε χειρότερα αποκλείεται να είσαι. κόψε γραμμάτιο, πήγαινε, πάρε την αθώα- γλυκιά έκφραση και πες τους "ασκούμενη είμαι δεν ήξερα ,είχαν ουρά στα γραμμάτια κλπ.". Αν δεν πιάσει , δοκίμασε το " έχει πορείες στο κέντρο, κόλλησα στην κίνηση , σας παρακαλώωωωω", ή, ευγενικά, "συγγνώμη για την καθυστέρηση, σας παρακαλώ αφήστε με να τον κλείσω, σημειώστε στο φάκελο αν θέλετε ότι ήρθα 5 λεπτά αργότερα".
Την ίδια στιγμή, με φωνάζει η δικηγόρος να πάρω τα χαρτιά να ξεκινήσω για ευελπίδων. Εκτοξεύομαι λοιπόν, αλλά...
Το ασανσέρ σταματάει σε όλους τους ορόφους.. Η πιάτσα είναι άδεια από ταξί.. και όταν βρίσκω επιτέλους, έρχονται και άλλοι 2 και στριμώχνονται πίσω με το έτσι θέλω. Κολλήσαμε και στο μποτιλιάρισμα..
Φτάσαμε με το καλό, πλήρωσα, τσέκαρα τα ρέστα και άρχισα να τρέχω ανεμίζοντας την προσθήκη για να προλάβω το φάκελο... (πρόλαβα!)
Βγήκα λοιπόν στον πηγαιμό για την Ομόνοια... Στη στάση, κόσμος για 6 λεωφορεία!!!Ευτυχώς ήρθε πρώτα αυτό που δεν παίρνω. Λεφούσι ο κόσμος, ορμάει μέσα. Γιαγιάδες ξεχάσαν τα αρθριτικά, παπούδες τα κουτσά πόδια, όλοι μέσα, ένα σώμα (μια φωνή , όλο αχ, ωχ, αουτς). Να προσπαθεί ο οδηγός να κλείσει την πόρτα και να μην κλείνει!!Και πως να κλείσει, που μόνο από την πίσω πόρτα περίσσευαν 2 χέρια, 3 πόδια,2 τσάντες και ένας άνθρωπος ολόκληρος! Και φυσικά οι κλασικές ατάκες : πηγαίνετε λίγο πιο πέρα - μα δεν έχει χώρο- μα πως δεν έχει?-μα σας λέω δεν έχει- θέλω να πάω πίσω- ε περάστε να πάτε-που να περάσω που κάθεστε μες στη μέση?- κλπ.
Με τα πολλά φύγανε (και νομίζω χωρίς να μείνει κανα πόδι απέξω) και ήρθε το άλλο λεωφορείο. Ξέχασα την καλή μου ανατροφή και ελίχθηκα, ίσως και να έσπρωξα λιγουλααακι, και τσουπ!θρονιάστηκα πάνω σε ενα κενο πανω σε μια ρόδα του λεωφορείου. Ετσι δεν ένιωθα το στρίμωγμα, και μάλιστα διασκέδαζα με τις φιγούρες που έκανε ένας συνεπιβάτης συνάδελφος προσπαθώντας να κρατηθεί, γιατί ως γνωστόν και ο οδηγός του λεωφορείου κρύβει έναν σουμάχερ μέσα του (άσχετα που το λεωφορείο μπορεί να είναι τόοοοσο καινούριο που κοντεύει να μείνει στο δρόμο!). Αυτά δε τα απότομα φρεναρίσματα και ξεκινήματα, όταν το λεωφορείο δεν έιναι φίσκα, κάνει τα γεροντάκια να κολλάνε τη μια στο μπροστινό τζάμι, την άλλη στο πίσω, σαν τα μυγάκια.
Κατεβαίνω πανευτυχής και κυρίως αρτιμελής, και παίρνω το δρόμο για το γραφείο. Μόλις λοιπόν πιστεύω πως απέκτησα την ησυχία μου, τσουπ! αρχίζουμε πάλι!!
Θα πάτε αυτό εκεί? Θα τυπώσετε αυτό? Θα βρείτε εκείνο κι ετούτο?
Περιττό να πω ότι είμαι και η πρώτη φωτοτυπατζού. Αν δεν είχαμε ξεμείνει από χαρτί και δεν είχα να βουτάω από τον 5ο, θα ήταν ακόμα καλύτερα!
Κι εκεί που πήγαινα να σχολάσω..έπρεπε επειγόντως να πάω να πάρω έναν φάκελο! Γιατί δεν έχουμε φαξ, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, έναν κλητήρα,έστω ένα κούριερ να βολευτούμε, όοοοοχι!!!και το θέλουμε τώρα!!Γρήγορα!!!
Α, και αποφασίσαμε να χρησιμποιήσουμε μια νομολογία που χρησιμοποιούσαμε 3 χρόνια πριν. και ψααααααααξε ψααααξε, έφυγα κοντά μια ώρα αργότερα..
θα είμαι σύντομη στα υπόλοιπα: στρίμωγμα σαν τις σαρδέλες στο λεωφορείο, σπίτι, πυζάμες, πάλι άφησα απότιστα τα λουλούδια, φαγητο, ύπνος, ξύπνημα, χάζεμα στο πισι, ξαναχάζεμα, φαγητό, πισι και ύπνος.
καληνύχτα σας..
Λεωφορείο, ή πόδια για τη δουλειά, ανάλογα το χουζούρεμα. Το θερμός με ρόφημα κατά βούλησιν και ένα κουλούρι από τον κουλουρά στη γωνία. Φτάνω γραφείο. Περιμένω το ασανσέρ και είμαι έτοιμη να χτυπήσω τη διπλανή μου που πατάει όλα τα κουμπιά (πάνω και κάτω) ενώ είμαστε στο ισόγειο και μετά αναρωτιέται γιατί ανοιγοκλείνουν οι πόρτες 2 φορές. Στριμωχνόμαστε όπως όπως, και μετά από 5 τουλάχιστο στάσεις (ευτυχώς όχι ΚΑΙ στον ημιόροφο), φτάνω πάνω. Σπρώξιμο πόρτας αν δεν έχω ελεύθερο χέρι, στον Γιάννη για να πω καλημέρα, και, τσουπ! γραφείο.
Επειδή συνήθως φθάνω πρώτη, ανάβω φώτα, ανοίγω παράθυρα κλπ.
και πάμε:άνοιγμα υπολογιστή, τσεκάρισμα αλληλογραφίας, πέρασμα αγωγών. Τηλέφωνο, πήγαινε αυτό το φάκελλο εκεί. Επιστροφή και πάλι τα ίδια.
Σήμερα έκλεινα φάκελο (για τους μη γνωρίζοντες οι φάκελλοι κλείνουν στις 12.00). 11.40, ήμουν ακόμα γραφείο. Χτυπάει το τηλέφωνο, στην άλλη γραμμή μια φίλη μου σε έξαλλη κατάσταση: Πες μου πως είσαι στα δικαστήριααααα!!!Είναι παρά τέταρτο! Κλείνω φάκελλο και έχω κολλήσει στα γραμμάτια (εδώ να σημειώσουμε πως με φώτισε ο Θεός και έκοψα αλλού το γραμμάτιό μου γιατί στην Ευελπίδων όχι μόνο τους τέλειωσε το μηχανογραφημένο χαρτί, αλλά και τα μπλοκάκια μετά από λίγο!)!!Τι να κάνω????
(εγώ: είναι παρά τέταρτο, κλείνω φάκελλο στις 12 και είμαι ακόμα στο γραφείο. οπότε χειρότερα αποκλείεται να είσαι. κόψε γραμμάτιο, πήγαινε, πάρε την αθώα- γλυκιά έκφραση και πες τους "ασκούμενη είμαι δεν ήξερα ,είχαν ουρά στα γραμμάτια κλπ.". Αν δεν πιάσει , δοκίμασε το " έχει πορείες στο κέντρο, κόλλησα στην κίνηση , σας παρακαλώωωωω", ή, ευγενικά, "συγγνώμη για την καθυστέρηση, σας παρακαλώ αφήστε με να τον κλείσω, σημειώστε στο φάκελο αν θέλετε ότι ήρθα 5 λεπτά αργότερα".
Την ίδια στιγμή, με φωνάζει η δικηγόρος να πάρω τα χαρτιά να ξεκινήσω για ευελπίδων. Εκτοξεύομαι λοιπόν, αλλά...
Το ασανσέρ σταματάει σε όλους τους ορόφους.. Η πιάτσα είναι άδεια από ταξί.. και όταν βρίσκω επιτέλους, έρχονται και άλλοι 2 και στριμώχνονται πίσω με το έτσι θέλω. Κολλήσαμε και στο μποτιλιάρισμα..
Φτάσαμε με το καλό, πλήρωσα, τσέκαρα τα ρέστα και άρχισα να τρέχω ανεμίζοντας την προσθήκη για να προλάβω το φάκελο... (πρόλαβα!)
Βγήκα λοιπόν στον πηγαιμό για την Ομόνοια... Στη στάση, κόσμος για 6 λεωφορεία!!!Ευτυχώς ήρθε πρώτα αυτό που δεν παίρνω. Λεφούσι ο κόσμος, ορμάει μέσα. Γιαγιάδες ξεχάσαν τα αρθριτικά, παπούδες τα κουτσά πόδια, όλοι μέσα, ένα σώμα (μια φωνή , όλο αχ, ωχ, αουτς). Να προσπαθεί ο οδηγός να κλείσει την πόρτα και να μην κλείνει!!Και πως να κλείσει, που μόνο από την πίσω πόρτα περίσσευαν 2 χέρια, 3 πόδια,2 τσάντες και ένας άνθρωπος ολόκληρος! Και φυσικά οι κλασικές ατάκες : πηγαίνετε λίγο πιο πέρα - μα δεν έχει χώρο- μα πως δεν έχει?-μα σας λέω δεν έχει- θέλω να πάω πίσω- ε περάστε να πάτε-που να περάσω που κάθεστε μες στη μέση?- κλπ.
Με τα πολλά φύγανε (και νομίζω χωρίς να μείνει κανα πόδι απέξω) και ήρθε το άλλο λεωφορείο. Ξέχασα την καλή μου ανατροφή και ελίχθηκα, ίσως και να έσπρωξα λιγουλααακι, και τσουπ!θρονιάστηκα πάνω σε ενα κενο πανω σε μια ρόδα του λεωφορείου. Ετσι δεν ένιωθα το στρίμωγμα, και μάλιστα διασκέδαζα με τις φιγούρες που έκανε ένας συνεπιβάτης συνάδελφος προσπαθώντας να κρατηθεί, γιατί ως γνωστόν και ο οδηγός του λεωφορείου κρύβει έναν σουμάχερ μέσα του (άσχετα που το λεωφορείο μπορεί να είναι τόοοοσο καινούριο που κοντεύει να μείνει στο δρόμο!). Αυτά δε τα απότομα φρεναρίσματα και ξεκινήματα, όταν το λεωφορείο δεν έιναι φίσκα, κάνει τα γεροντάκια να κολλάνε τη μια στο μπροστινό τζάμι, την άλλη στο πίσω, σαν τα μυγάκια.
Κατεβαίνω πανευτυχής και κυρίως αρτιμελής, και παίρνω το δρόμο για το γραφείο. Μόλις λοιπόν πιστεύω πως απέκτησα την ησυχία μου, τσουπ! αρχίζουμε πάλι!!
Θα πάτε αυτό εκεί? Θα τυπώσετε αυτό? Θα βρείτε εκείνο κι ετούτο?
Περιττό να πω ότι είμαι και η πρώτη φωτοτυπατζού. Αν δεν είχαμε ξεμείνει από χαρτί και δεν είχα να βουτάω από τον 5ο, θα ήταν ακόμα καλύτερα!
Κι εκεί που πήγαινα να σχολάσω..έπρεπε επειγόντως να πάω να πάρω έναν φάκελο! Γιατί δεν έχουμε φαξ, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, έναν κλητήρα,έστω ένα κούριερ να βολευτούμε, όοοοοχι!!!και το θέλουμε τώρα!!Γρήγορα!!!
Α, και αποφασίσαμε να χρησιμποιήσουμε μια νομολογία που χρησιμοποιούσαμε 3 χρόνια πριν. και ψααααααααξε ψααααξε, έφυγα κοντά μια ώρα αργότερα..
θα είμαι σύντομη στα υπόλοιπα: στρίμωγμα σαν τις σαρδέλες στο λεωφορείο, σπίτι, πυζάμες, πάλι άφησα απότιστα τα λουλούδια, φαγητο, ύπνος, ξύπνημα, χάζεμα στο πισι, ξαναχάζεμα, φαγητό, πισι και ύπνος.
καληνύχτα σας..
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
Ακόμα ένα Σάββατο μέσα,
με το βιβλίο να με κοιτάει . Και να το κοιτάω. Και να με κοιτάει (και φτου κι απ την αρχή).
Καλά, οι διαφημιστές δεν ξέρουν ότι ο δέκατος μήνας του χρόνου γράφεται Οκτώβριος και όχι Οκτώμβριος???? Στα διαφημιστικά του H&M στην Αιόλου, είχε κάθε αφίσα από ένα Μ να σε κάθε Οκτώβρη. Ελεος!!!
Επίσης σουρεάλ διαδρομή με ταξιτζή. Τ=ταξιτζής, Ε2 επιβάτης (μια κακόμοιρη κοπελίτσα), Ε (εμείς, δηλ εγώ και η δικηγόρος).
Ψιχαλίζει και παίρνουμε ταξί μπροστά από Ευελπίδων. Αφού στρογγυλοκαθόμαστε, πατάει γκάζι και απογειώνεται, για να φρενάρει απότομα 200 μέτρα παρακάτω (αφού κόβει όλη την κυκλοφορία, πατάει κόρνα, παραλίγο να προκαλέσει καραμπόλα και μοιράζει μούντζες), και παίρνει μια κοπέλα που θέλει να πάει στην Πάντειο (Ευελπίδων- Ομόνοια- Πάντειος!!! )
Παράλληλα, και ενώ ήδη καθόμαστε 2 άτομα πίσω, προσπαθεί να πάρει κι άλλη κούρσα λέγοντας "πού να τους βάλω βέβαια, μάλλον δε χωράνε" , επιδιώκοντας να προσφερθούμε να σαντουιτσοποιηθούμε (ξεχνώντας πως γι' αυτή την επιλογή υπάρχει και το λεωφορείο)
Τ στην Ε2: Πάντειο ε? φοιτήτρια είσαι?
Ε2 :ναι
Τ σε Ε: Εσείς?? από ευελπίδων?? Κατηγορούμενοι?
Ε:ναι, το σκάσαμε.
κατάλαβε πως με εμάς δεν έχει μέλλον και επικεντρώνει στην κοπελίτσα:
Τ:από που είσαι? από εδώ?
Ε2:όχι, από Πύργο.
Τ: από Πύργο?? ωχχχχχχχ (αφήνει τιμόνι-πιάνει κεφάλι). Και τι ζώδιο είσαι?
Ε2: Τοξότης
Τ:Και από Πύργο και Τοξότης?? ΩΧΧΧΧΧ (αφήνει τιμόνι- πιάνει κεφάλι. αλλά κι εσύ βρε κοπελιά τι ανοίγεις κουβέντα?? αφού βλέπεις, είναι λιγούρι!)
Χτυπάει κινητό του- το σηκώνει (έχει το σύστημα που ακούγεται ο συνομιλητής από τα ηχεία του ραδιοφώνου) οπότε αναγκαστικά ακούμε όλοι -εγώ έχω πάρει εδώ και ώρα το ύφος είμαι χαζή/ζω στον κόσμο μου/δεν παρατηρώ τίποτα/βλέμμα απλανές
Βρίζει το συνομιλητή/φίλο/συνάδελφο του , ο οποίος τον περίμενε το προηγούμενο βράδυ, δεν βρέθηκαν και ανησύχησε, και αφού του τό κλεισε στα μούτρα , του έριξε ακόμα ένα γερό βρισίδι (για να πάρει άλλον μετά τηλέφωνο και να τον κλείσει ο άλλος).
Από τη συνομιλία ακούσαμε τα εξής:
Τον τσίμπησε αστυνομικός γιατί έτρεχε, είχε πάρει τριπλοκούρσα, τον είχε βρίσει, είχε κάνει κάποια παράβαση που δικαιολογούσε την αφαίρεση της αδείας του κλπ. (όσο πέρναγε η ώρα ανέβαινε στην εκτίμησή μας κοινώς).
Τ στην Ε2: πω πω έχει πολλή κίνηση. θα πάμε από Σταδίου. Τώρα πέρασα από τη Β Σοφίας, χάλια! οι αστυνομικοί στην πρεσβεία έχουν φρακάρει όλο το ρεύμα. Και η Ακαδημίας, μη νομίζεις, πριν πήγα έναν δικηγόρο, πήχτρα είναι. Από Σταδίου σίγουρα θα πάμε πιο γρήγορα. (τι κάνει ο άνθρωπος για να δικαιολογήσει τη βλακεία του...)
με τα πολλά ,μας αφήνει, και προσπαθεί να φάει και ένα 2ευρο από τα ρέστα!!!!!!!!
(τελευταία τους έχω πολύ άχτι τους ταξιτζήδες.. και όχι αδικαιολόγητα! πέρα από τις τριπλοκούρσες που δεν έχουν καν την ευγένεια να ρωτήσουν τον πελάτη, είναι αγενέστατοι, καπνίζουν σα φουγάρα, ακούνε ράδιο στη διαπασών, το καλοκαίρι δεν βάζουν πάντα κλιματισμό αν και έχουν, ακόμα και αν το ζητήσει κάποιος, δεν έχουν ταμπελάκια που λένε τις χρεώσεις -για αποδείξεις δεν το συζητάω-, κάποιοι πάνε να κλέψουν στα ρέστα, δεν έχουν να δώσουν ρέστα από 10ρικο,δεν κάνουν τον κόπο να δώσουν το 20λεπτο και ένας μια μέρα επέμενε πως η ελάχιστη ταρίφα είναι 3 ευρω!!!!)
.
Καλά, οι διαφημιστές δεν ξέρουν ότι ο δέκατος μήνας του χρόνου γράφεται Οκτώβριος και όχι Οκτώμβριος???? Στα διαφημιστικά του H&M στην Αιόλου, είχε κάθε αφίσα από ένα Μ να σε κάθε Οκτώβρη. Ελεος!!!
Επίσης σουρεάλ διαδρομή με ταξιτζή. Τ=ταξιτζής, Ε2 επιβάτης (μια κακόμοιρη κοπελίτσα), Ε (εμείς, δηλ εγώ και η δικηγόρος).
Ψιχαλίζει και παίρνουμε ταξί μπροστά από Ευελπίδων. Αφού στρογγυλοκαθόμαστε, πατάει γκάζι και απογειώνεται, για να φρενάρει απότομα 200 μέτρα παρακάτω (αφού κόβει όλη την κυκλοφορία, πατάει κόρνα, παραλίγο να προκαλέσει καραμπόλα και μοιράζει μούντζες), και παίρνει μια κοπέλα που θέλει να πάει στην Πάντειο (Ευελπίδων- Ομόνοια- Πάντειος!!! )
Παράλληλα, και ενώ ήδη καθόμαστε 2 άτομα πίσω, προσπαθεί να πάρει κι άλλη κούρσα λέγοντας "πού να τους βάλω βέβαια, μάλλον δε χωράνε" , επιδιώκοντας να προσφερθούμε να σαντουιτσοποιηθούμε (ξεχνώντας πως γι' αυτή την επιλογή υπάρχει και το λεωφορείο)
Τ στην Ε2: Πάντειο ε? φοιτήτρια είσαι?
Ε2 :ναι
Τ σε Ε: Εσείς?? από ευελπίδων?? Κατηγορούμενοι?
Ε:ναι, το σκάσαμε.
κατάλαβε πως με εμάς δεν έχει μέλλον και επικεντρώνει στην κοπελίτσα:
Τ:από που είσαι? από εδώ?
Ε2:όχι, από Πύργο.
Τ: από Πύργο?? ωχχχχχχχ (αφήνει τιμόνι-πιάνει κεφάλι). Και τι ζώδιο είσαι?
Ε2: Τοξότης
Τ:Και από Πύργο και Τοξότης?? ΩΧΧΧΧΧ (αφήνει τιμόνι- πιάνει κεφάλι. αλλά κι εσύ βρε κοπελιά τι ανοίγεις κουβέντα?? αφού βλέπεις, είναι λιγούρι!)
Χτυπάει κινητό του- το σηκώνει (έχει το σύστημα που ακούγεται ο συνομιλητής από τα ηχεία του ραδιοφώνου) οπότε αναγκαστικά ακούμε όλοι -εγώ έχω πάρει εδώ και ώρα το ύφος είμαι χαζή/ζω στον κόσμο μου/δεν παρατηρώ τίποτα/βλέμμα απλανές
Βρίζει το συνομιλητή/φίλο/συνάδελφο του , ο οποίος τον περίμενε το προηγούμενο βράδυ, δεν βρέθηκαν και ανησύχησε, και αφού του τό κλεισε στα μούτρα , του έριξε ακόμα ένα γερό βρισίδι (για να πάρει άλλον μετά τηλέφωνο και να τον κλείσει ο άλλος).
Από τη συνομιλία ακούσαμε τα εξής:
Τον τσίμπησε αστυνομικός γιατί έτρεχε, είχε πάρει τριπλοκούρσα, τον είχε βρίσει, είχε κάνει κάποια παράβαση που δικαιολογούσε την αφαίρεση της αδείας του κλπ. (όσο πέρναγε η ώρα ανέβαινε στην εκτίμησή μας κοινώς).
Τ στην Ε2: πω πω έχει πολλή κίνηση. θα πάμε από Σταδίου. Τώρα πέρασα από τη Β Σοφίας, χάλια! οι αστυνομικοί στην πρεσβεία έχουν φρακάρει όλο το ρεύμα. Και η Ακαδημίας, μη νομίζεις, πριν πήγα έναν δικηγόρο, πήχτρα είναι. Από Σταδίου σίγουρα θα πάμε πιο γρήγορα. (τι κάνει ο άνθρωπος για να δικαιολογήσει τη βλακεία του...)
με τα πολλά ,μας αφήνει, και προσπαθεί να φάει και ένα 2ευρο από τα ρέστα!!!!!!!!
(τελευταία τους έχω πολύ άχτι τους ταξιτζήδες.. και όχι αδικαιολόγητα! πέρα από τις τριπλοκούρσες που δεν έχουν καν την ευγένεια να ρωτήσουν τον πελάτη, είναι αγενέστατοι, καπνίζουν σα φουγάρα, ακούνε ράδιο στη διαπασών, το καλοκαίρι δεν βάζουν πάντα κλιματισμό αν και έχουν, ακόμα και αν το ζητήσει κάποιος, δεν έχουν ταμπελάκια που λένε τις χρεώσεις -για αποδείξεις δεν το συζητάω-, κάποιοι πάνε να κλέψουν στα ρέστα, δεν έχουν να δώσουν ρέστα από 10ρικο,δεν κάνουν τον κόπο να δώσουν το 20λεπτο και ένας μια μέρα επέμενε πως η ελάχιστη ταρίφα είναι 3 ευρω!!!!)
.
Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008
oooooooooole!!!
Όπως έλεγα μια φορά σε μια dear friend, η προσωπική της ζωή είναι το κάτι άλλο. Μάλιστα καλό θα ήταν να πουλήσει τα δικαιώματα για σειρά, που όλοι θα τη χαρακτηρίσουν επιστημονική φαντασία.
Σήμερα έχω να προσθέσω το εξής: με έναν χαρακτήρα με τη δική της προσωπική ζωή και τη δική μου επαγγελματική, θα πάμε ένα βήμα πιο πέρα!!! Αμέ!!!!!
Χτες δεν πήγα στη δουλειά, είχα άδεια για να διαβάσω, ας είναι καλά οι δικαστικοί υπάλληλοι που απεργούν, δια τι να το κρύψωμεν άλλωστε?
Ξύπνησα με το ζόρι το πρωί, πήρα τη σακούλα με το τοστ και το φρούτο που μου έβαλε στο χέρι η μάμά μου (ναι!!! ), τσάντα, κλειδιά, κινητό, καπαρντίνα, οκ, πήρα λεωφορείο, αγόρασα έναν κουλό καφέ από τα evergreen και έσκασα μύτη χαμογελαστή στο γραφείο. Βρήκα μερικά πραγματάκια να με περιμένουν χαρωπά (όπως θα έλεγε η Χριστίνα) πάνω στο γραφείο μου, τα έβαλα σε μια τάξη, και περίμενα πότε θα με φωνάξει ο δικηγόρος να πάω στο δικαστικό επιμελητή.
όλα αυτά ΠΑΠ (προ άφιξης Προϊσταμένης)
έρχεται. τοκ τοκ τοκ τοκ....
μετά -ΠΑΠ εποχή:
ο ήχος των τσόκαρων στο πολυκαιρισμένο μάρμαρο μας κάνει όλους να παγώνουμε. στέκεται στην πόρτα με το κουλούρι στο χέρι-, και μιλάει με μια γνωστή, που όοοχι δε θέλει να ενοχλήσει, και τι λες τώρα, να έρθω στο γραφείο μέσα, να σας απασχολώ και να αναστατώνω (α λλά που μιλάει αρκετά δυνατά ώστε να την ακούσει και ένας κουφός στα βόρεια προάστεια) και έρχεται και μπαστακώνεται μέσα- μαζί της.
Ευτυχώς, ο καφές από το κυλικείο φθάνει γρήγορα, για άλλη μια μέρα γλυτώσαμε την πιθανή αποτέφρωση από ξεχασμένο μάτι του καφέ.
Η φωνακλού κυρία φεύγει, μένει μόνη της. Κάνω πως δουλεύω πυρετωδώς, το οποίο κατά 90% ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Σηκώνει το τηλέφωνο, πατάει μανιωδώς τα πλήκτρα. "ναι, ναι γιώργο μου, άστα... το μαθες κι εσύ ε? Μα είναι φοβερό! Να βγει τέτοιο πρόβλημα με τα πλακάκια???" (κλπ κλπ).
Κλείνει τηλέφωνο. Τα μάτια μου παίζουν ελαφρά προσπαθώντας να αναγνωρίσω τις προθέσεις της. μου μιλάει.
Μπορείς να πας να μου πάρεις χαρτιά από μια δακτυλογράφο?
Τι να πω.. λέω ναι, και ότι πρέπει να πάω και για μια δουλειά δικηγόρου έξω, και ότι θα της τα φέρω στο γυρισμό (κανα μισάωρο υπόθεση δηλαδή).
Δε σε πειράζει να πας ΤΩΡΑ? (ύφος "θα πας τώρα!!!")
γιατί... με νοιάζεται! είναι ο προσωπικός μου γυμναστής! φροντίζει με κάθε καιρικές συνθήκες να κρατάει σε φόρμα το σώμα και τα νεύρα μου!
Πήγα, και γύρισα. Ρωτάει: Θα ξαναλείψεις? αν ναι πότε? έχεις κάποια δουλειά να κάνεις?
οοο..όχι...(δυστυχώς είμαστε στο ίδιο γραφείο και φαίνεται όταν δεν έχω δουλειά).
Θα μου δαχτυλογραφήσεις κάτι?
οκ... (ε δε μπορείς να πεις όχι.. δεν ήξερα περί τίνος επρόκειτο!)
επρόκειτο περί δικιάς της υπόθεσης, και αφού δε βρήκε κανένα άλλο κορόιδο και θύμα, ήρθε σε μένα...μαθημένη φυσικά από την προηγούμενη ασκούμενη που δε μίλαγε (μέχρι που πήγε να σκάσει).
Θα μου πείτε γιατί δυσανασχετείς? για το εξής: πρόκειται για μια πελώρια υπόθεση που περιλαμβάνει πάνω από 100 σελ δακτυλογράφησης. και εγώ δεν παίρνω 3 κι 60 για να είμαι η προσωπική γραμματέας και δακτυλογράφος της, φτάνει που έχω 5 δικηγόρους πάνω από το κεφάλι μου!
Ξεκινάω να γράφω, και μόλις προκύπτουν οι εξωτερικές δουλειές, φεύγω (αφού την έχω ειδοποιήσει). Γυρνώντας μαθαίνω πως με ψάχνει, και εγώ με τη σειρά μου ψάχνω τρόπο να γλυτώσω (όλοι εν τω μεταξύ να είναι έξαλλοι με το χώσιμό μου). Παίρνω τη δουλειά που έχω να κάνω στο γραφείο μου, βάζω στην άκρη τα χαρτιά της και ξεκινάω να διεκπεραιώνω τις υποθέσεις που μου έχουν ανατεθεί :Ρ
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ!!!!!!
Π, περπατώντας προς το μέρος μου, με θιγμένο ύφος, βουτώντας (ναι!!!) τα χαρτιά της:
-αν δεν ήθελες να το κάνεις, μπορούσες να μου το πεις (ουυυυ ναι!!!!). Άλλη φορά να έχεις το θάρρος της γνώμης σου.
Εγώ, ψύχραιμη και χαμογελαστή:
Βεβαίως και έχω το θάρρος της γνώμης μου.τη στιγμή που με ρωτήσατε αν έχω δουλειά δεν είχα και δεν υπήρχε πρόβλημα να σας εξυπηρετήσω (γιατί εξυπηρέτηση κάνω, δε χρωστάω και χάρη!). Από τη στιγμή όμως που προέκυψαν θέματα του τμήματος,έπρεπε να τα φέρω εις πέρας κατά προτεραιότητα.(γιατί, δε με πληρώνεις εσύ, ούτε είμαι η δακτυλογράφος σου).
Βάζοντας λοιπόν αυτογκόλ, και συνεχώς θιγμένη (να φανταστείτε ως και φωτοτυπίες έβγαλε μόνη της!) και μην έχοντας άλλον να παρακαλέσει (πλεον) για να του φορτώσει τη δουλειά, έκανε την τσέπη της πέτρα και πήγε στη δακτυλογράφο... (βούτηξε τσάντα και χαρτιά και δεν έκανε καν τον κόπο να με κοιτάξει, και κάπως έτσι αντέδρασε μόλις γύρισε. Φυσικά το να αφήσει το κλειδί δεν το σκέφτηκε, γιατί συνήθως όταν κάτι δεν την αφορά, δεν υπάρχει).
Μέχρι τώρα, έχω ένα χαζό χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου. Σαν να κέρδισα το λαχείο ένα πράγμα. όχι γιατί ξεφορτώθηκα μια ζόρικη δουλειά που δεν ήταν καν αρμοδιότητα μου, αλλά γιατί, ίσως, λέω ίσως, να σκεφτεί καλύτερα την επόμενη φορά που θα πάει να χώσει κάποιον για τα δικά της.
(για την ιστορία, όλα τα πιθανά θύματα την απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι)
για γέλια ή για κλάματα? εσείς θα μου πείτε.
Εγώ πάντως, γέλασα.
και ήταν μια από τις λίγες φορές που δεν αναρωτηθηκα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω με όλα αυτά που βλέπω.
Πίσω στο βιβλίο τώρα:)
Update: σήμερα μόνο μια τσάρκα και αυτή στο δρόμο μου.. και μετά προσφέρθηκε να πάει και κάτι δικά μου στη δακτυλογράφο (!!!!!!!!!!) αντί να τα πάω και να πάρω και τα δικά της. Ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο!
Φυσικά, την επόμενη πήρε το αίμα της πίσω, αφού έμεινα μια ώρα παραπάνω στη δουλειά!
.
Σήμερα έχω να προσθέσω το εξής: με έναν χαρακτήρα με τη δική της προσωπική ζωή και τη δική μου επαγγελματική, θα πάμε ένα βήμα πιο πέρα!!! Αμέ!!!!!
Χτες δεν πήγα στη δουλειά, είχα άδεια για να διαβάσω, ας είναι καλά οι δικαστικοί υπάλληλοι που απεργούν, δια τι να το κρύψωμεν άλλωστε?
Ξύπνησα με το ζόρι το πρωί, πήρα τη σακούλα με το τοστ και το φρούτο που μου έβαλε στο χέρι η μάμά μου (ναι!!! ), τσάντα, κλειδιά, κινητό, καπαρντίνα, οκ, πήρα λεωφορείο, αγόρασα έναν κουλό καφέ από τα evergreen και έσκασα μύτη χαμογελαστή στο γραφείο. Βρήκα μερικά πραγματάκια να με περιμένουν χαρωπά (όπως θα έλεγε η Χριστίνα) πάνω στο γραφείο μου, τα έβαλα σε μια τάξη, και περίμενα πότε θα με φωνάξει ο δικηγόρος να πάω στο δικαστικό επιμελητή.
όλα αυτά ΠΑΠ (προ άφιξης Προϊσταμένης)
έρχεται. τοκ τοκ τοκ τοκ....
μετά -ΠΑΠ εποχή:
ο ήχος των τσόκαρων στο πολυκαιρισμένο μάρμαρο μας κάνει όλους να παγώνουμε. στέκεται στην πόρτα με το κουλούρι στο χέρι-, και μιλάει με μια γνωστή, που όοοχι δε θέλει να ενοχλήσει, και τι λες τώρα, να έρθω στο γραφείο μέσα, να σας απασχολώ και να αναστατώνω (α λλά που μιλάει αρκετά δυνατά ώστε να την ακούσει και ένας κουφός στα βόρεια προάστεια) και έρχεται και μπαστακώνεται μέσα- μαζί της.
Ευτυχώς, ο καφές από το κυλικείο φθάνει γρήγορα, για άλλη μια μέρα γλυτώσαμε την πιθανή αποτέφρωση από ξεχασμένο μάτι του καφέ.
Η φωνακλού κυρία φεύγει, μένει μόνη της. Κάνω πως δουλεύω πυρετωδώς, το οποίο κατά 90% ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Σηκώνει το τηλέφωνο, πατάει μανιωδώς τα πλήκτρα. "ναι, ναι γιώργο μου, άστα... το μαθες κι εσύ ε? Μα είναι φοβερό! Να βγει τέτοιο πρόβλημα με τα πλακάκια???" (κλπ κλπ).
Κλείνει τηλέφωνο. Τα μάτια μου παίζουν ελαφρά προσπαθώντας να αναγνωρίσω τις προθέσεις της. μου μιλάει.
Μπορείς να πας να μου πάρεις χαρτιά από μια δακτυλογράφο?
Τι να πω.. λέω ναι, και ότι πρέπει να πάω και για μια δουλειά δικηγόρου έξω, και ότι θα της τα φέρω στο γυρισμό (κανα μισάωρο υπόθεση δηλαδή).
Δε σε πειράζει να πας ΤΩΡΑ? (ύφος "θα πας τώρα!!!")
γιατί... με νοιάζεται! είναι ο προσωπικός μου γυμναστής! φροντίζει με κάθε καιρικές συνθήκες να κρατάει σε φόρμα το σώμα και τα νεύρα μου!
Πήγα, και γύρισα. Ρωτάει: Θα ξαναλείψεις? αν ναι πότε? έχεις κάποια δουλειά να κάνεις?
οοο..όχι...(δυστυχώς είμαστε στο ίδιο γραφείο και φαίνεται όταν δεν έχω δουλειά).
Θα μου δαχτυλογραφήσεις κάτι?
οκ... (ε δε μπορείς να πεις όχι.. δεν ήξερα περί τίνος επρόκειτο!)
επρόκειτο περί δικιάς της υπόθεσης, και αφού δε βρήκε κανένα άλλο κορόιδο και θύμα, ήρθε σε μένα...μαθημένη φυσικά από την προηγούμενη ασκούμενη που δε μίλαγε (μέχρι που πήγε να σκάσει).
Θα μου πείτε γιατί δυσανασχετείς? για το εξής: πρόκειται για μια πελώρια υπόθεση που περιλαμβάνει πάνω από 100 σελ δακτυλογράφησης. και εγώ δεν παίρνω 3 κι 60 για να είμαι η προσωπική γραμματέας και δακτυλογράφος της, φτάνει που έχω 5 δικηγόρους πάνω από το κεφάλι μου!
Ξεκινάω να γράφω, και μόλις προκύπτουν οι εξωτερικές δουλειές, φεύγω (αφού την έχω ειδοποιήσει). Γυρνώντας μαθαίνω πως με ψάχνει, και εγώ με τη σειρά μου ψάχνω τρόπο να γλυτώσω (όλοι εν τω μεταξύ να είναι έξαλλοι με το χώσιμό μου). Παίρνω τη δουλειά που έχω να κάνω στο γραφείο μου, βάζω στην άκρη τα χαρτιά της και ξεκινάω να διεκπεραιώνω τις υποθέσεις που μου έχουν ανατεθεί :Ρ
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ!!!!!!
Π, περπατώντας προς το μέρος μου, με θιγμένο ύφος, βουτώντας (ναι!!!) τα χαρτιά της:
-αν δεν ήθελες να το κάνεις, μπορούσες να μου το πεις (ουυυυ ναι!!!!). Άλλη φορά να έχεις το θάρρος της γνώμης σου.
Εγώ, ψύχραιμη και χαμογελαστή:
Βεβαίως και έχω το θάρρος της γνώμης μου.τη στιγμή που με ρωτήσατε αν έχω δουλειά δεν είχα και δεν υπήρχε πρόβλημα να σας εξυπηρετήσω (γιατί εξυπηρέτηση κάνω, δε χρωστάω και χάρη!). Από τη στιγμή όμως που προέκυψαν θέματα του τμήματος,έπρεπε να τα φέρω εις πέρας κατά προτεραιότητα.(γιατί, δε με πληρώνεις εσύ, ούτε είμαι η δακτυλογράφος σου).
Βάζοντας λοιπόν αυτογκόλ, και συνεχώς θιγμένη (να φανταστείτε ως και φωτοτυπίες έβγαλε μόνη της!) και μην έχοντας άλλον να παρακαλέσει (πλεον) για να του φορτώσει τη δουλειά, έκανε την τσέπη της πέτρα και πήγε στη δακτυλογράφο... (βούτηξε τσάντα και χαρτιά και δεν έκανε καν τον κόπο να με κοιτάξει, και κάπως έτσι αντέδρασε μόλις γύρισε. Φυσικά το να αφήσει το κλειδί δεν το σκέφτηκε, γιατί συνήθως όταν κάτι δεν την αφορά, δεν υπάρχει).
Μέχρι τώρα, έχω ένα χαζό χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου. Σαν να κέρδισα το λαχείο ένα πράγμα. όχι γιατί ξεφορτώθηκα μια ζόρικη δουλειά που δεν ήταν καν αρμοδιότητα μου, αλλά γιατί, ίσως, λέω ίσως, να σκεφτεί καλύτερα την επόμενη φορά που θα πάει να χώσει κάποιον για τα δικά της.
(για την ιστορία, όλα τα πιθανά θύματα την απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι)
για γέλια ή για κλάματα? εσείς θα μου πείτε.
Εγώ πάντως, γέλασα.
και ήταν μια από τις λίγες φορές που δεν αναρωτηθηκα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω με όλα αυτά που βλέπω.
Πίσω στο βιβλίο τώρα:)
Update: σήμερα μόνο μια τσάρκα και αυτή στο δρόμο μου.. και μετά προσφέρθηκε να πάει και κάτι δικά μου στη δακτυλογράφο (!!!!!!!!!!) αντί να τα πάω και να πάρω και τα δικά της. Ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο!
Φυσικά, την επόμενη πήρε το αίμα της πίσω, αφού έμεινα μια ώρα παραπάνω στη δουλειά!
.
Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2008
Μια ακόμα μέρα στη δουλειά
Πρωι... έχει χτυπήσει το ξυπνητήρι και το έχω κλεισει να το βάλω 15 λεπτά αργότερα. Τα μάτια μου ανοίγουν πριν χτυπήσει, για να διαπιστώσω πως έπρεπε να είμαι στη δουλειά ένα τέταρτο νωρίτερα!!!!!
Πετάγομαι, ντύνομαι (ευτυχώς μένω κοντά στη δουλειά και κανείς δεν πάει τόσο νωρίς αυτές τις μέρες) και σε χρόνο ντε τε είμαι δουλειά. Λοιπόν... η δουλειά έχει ως εξής:
Τυπικά είμαι ασκούμενη σε συγκεκριμένο τμήμα, το οποίο έχει 4 δικηγόρους.
Ο ένας λείπει σε άδεια, αλλά ακόμα και τότε με παίρνει τηλέφωνο και με χώνει σε διάφορες άσχετες δουλειές (το μισώ το εμπορικό δίκαιο... τις μισώ τις εταιρίες!!!), σαν κλασσικός workoholic (έτσι γράφεται?). Δεν είναι κακός ίσα ίσα, εξηγεί τα πάντα, είναι υπερευγενικός, κλπ κλπ, απλά έχει μια διαφορετική αντίληψη για το χρόνο και τη δουλειά.
Η άλλη, εγκυμονούσα, όταν λείπει, το πολύ να μου ζητήσει να της διαβάσω τι έχει γράψει στην ατζέντα του γραφείου. ¨οταν όμως είναι εκεί, έχει την τάση να με φωνάζει 10 λεπτά πριν σχολάσω και να με κρατάει μισή ώρα. Κατά τ άλλα επίσης πολύ συνεργάσιμη και ευγενική κλπ.
Η άλλη είναι κυριολεκτικά ο φύλακας άγγελός μου. Ο αερόσακος, το αλεξίπτωτο, τεσπα, το πιάσατε το νόημα. Πέρασε κι αυτή τα χίλια μύρια, οπότε με νιώθει απόλυτα. Λατρεύω που όταν κάποιος πάει να με χώσει αυτή πάει να τα σπάσει όλα!
το Highlight του γραφείου: η προϊσταμένη. Το αποκορύφωμα του σταρχιδιστή (sic). Κύριο μέλημα είναι ό,τι την αφορά να είναι εντάξει. Παίζει το ρόλο του προωθητήρα εγγράφων *το έχω ξαναπεί ε?* και αυτού που φορτώνει ένα κάρο δουλειές στους άλλους. Που είναι ι κανή να χώσει και το διευθυντή (λέμε τώρα), που είναι κέρβερος με τις άδειες των άλλων αλλά δε θέλει να περνιέται η δική της άδεια, και που στέλνει τους άλλους για τις δουλειές της (επιπέδου ταχυδρομείου, τράπεζας, λογαριασμών, μοίρασμα βιογραφικού του κανακάρη της). Έχει βέβαια κάποιες εκλάμψεις (του στυλ δε σε χρειάζομαι άλλο, φύγε κλπ) αλλά το ισοζύγιο είναι αρνητικό. Το χειρότερο ήταν ότι είπε σε μια δικηγόρο για να τη δελεάσει να έρθει στο τμήμα μας ότι οταν έχω χρόνο μπορώ να την εξυπηρετώ σε συγκεκριμένα ζητήματα. και η δικηγόρος με είδε γραμματειακή υποστήριξη!! Και να οι δαχτυλογραφήσεις, να οι φωτοτυπίες κλπ.
Από τις οποίες φωτοτυπίες με διέκοψε, για να φωτοτυπήσει η ίδια κάτι τρισδιάστατα μπάνια!!!!!!!!! (οκ, χτίζεις σπίτι, το ξέρουμε από τα ατέλειωτα τηλέφωνα... )
και όσο σκέφτομαι ότι υπάρχει κόσμος που κάθεται όλη μέρα... αρρρρργκ!!!
Με κάθε θέση εργασίας, δώρο ένα σεμινάριο διαχείρισης θυμού.
.
Πετάγομαι, ντύνομαι (ευτυχώς μένω κοντά στη δουλειά και κανείς δεν πάει τόσο νωρίς αυτές τις μέρες) και σε χρόνο ντε τε είμαι δουλειά. Λοιπόν... η δουλειά έχει ως εξής:
Τυπικά είμαι ασκούμενη σε συγκεκριμένο τμήμα, το οποίο έχει 4 δικηγόρους.
Ο ένας λείπει σε άδεια, αλλά ακόμα και τότε με παίρνει τηλέφωνο και με χώνει σε διάφορες άσχετες δουλειές (το μισώ το εμπορικό δίκαιο... τις μισώ τις εταιρίες!!!), σαν κλασσικός workoholic (έτσι γράφεται?). Δεν είναι κακός ίσα ίσα, εξηγεί τα πάντα, είναι υπερευγενικός, κλπ κλπ, απλά έχει μια διαφορετική αντίληψη για το χρόνο και τη δουλειά.
Η άλλη, εγκυμονούσα, όταν λείπει, το πολύ να μου ζητήσει να της διαβάσω τι έχει γράψει στην ατζέντα του γραφείου. ¨οταν όμως είναι εκεί, έχει την τάση να με φωνάζει 10 λεπτά πριν σχολάσω και να με κρατάει μισή ώρα. Κατά τ άλλα επίσης πολύ συνεργάσιμη και ευγενική κλπ.
Η άλλη είναι κυριολεκτικά ο φύλακας άγγελός μου. Ο αερόσακος, το αλεξίπτωτο, τεσπα, το πιάσατε το νόημα. Πέρασε κι αυτή τα χίλια μύρια, οπότε με νιώθει απόλυτα. Λατρεύω που όταν κάποιος πάει να με χώσει αυτή πάει να τα σπάσει όλα!
το Highlight του γραφείου: η προϊσταμένη. Το αποκορύφωμα του σταρχιδιστή (sic). Κύριο μέλημα είναι ό,τι την αφορά να είναι εντάξει. Παίζει το ρόλο του προωθητήρα εγγράφων *το έχω ξαναπεί ε?* και αυτού που φορτώνει ένα κάρο δουλειές στους άλλους. Που είναι ι κανή να χώσει και το διευθυντή (λέμε τώρα), που είναι κέρβερος με τις άδειες των άλλων αλλά δε θέλει να περνιέται η δική της άδεια, και που στέλνει τους άλλους για τις δουλειές της (επιπέδου ταχυδρομείου, τράπεζας, λογαριασμών, μοίρασμα βιογραφικού του κανακάρη της). Έχει βέβαια κάποιες εκλάμψεις (του στυλ δε σε χρειάζομαι άλλο, φύγε κλπ) αλλά το ισοζύγιο είναι αρνητικό. Το χειρότερο ήταν ότι είπε σε μια δικηγόρο για να τη δελεάσει να έρθει στο τμήμα μας ότι οταν έχω χρόνο μπορώ να την εξυπηρετώ σε συγκεκριμένα ζητήματα. και η δικηγόρος με είδε γραμματειακή υποστήριξη!! Και να οι δαχτυλογραφήσεις, να οι φωτοτυπίες κλπ.
Από τις οποίες φωτοτυπίες με διέκοψε, για να φωτοτυπήσει η ίδια κάτι τρισδιάστατα μπάνια!!!!!!!!! (οκ, χτίζεις σπίτι, το ξέρουμε από τα ατέλειωτα τηλέφωνα... )
και όσο σκέφτομαι ότι υπάρχει κόσμος που κάθεται όλη μέρα... αρρρρργκ!!!
Με κάθε θέση εργασίας, δώρο ένα σεμινάριο διαχείρισης θυμού.
.
Τρίτη 5 Αυγούστου 2008
Να μαστε πάλι εδώ (Ανδρέα?!)
Καλοκαιρινές διακοπές τέλος για μένα... πήρα την υποτυπώδη άδεια μου, έφυγα και γύρισα πάλι εδώ. Φτου κι απ την αρχή : δουλειά, σούπερ μάρκετ, μαγείρεμα, πλυντήριο, σιδέρωμα, σκούπισμα.. πίσω στην πεζή καθημερινότητα! Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως θα δω Athens by Aygust :Ρ για πρώτη φορά στα χρονικά. Α! και η δουλειά! ήηηηρεμα... χαλαρα... πώς το λένε.. λείπουν σχεδόν όλοι και είναι σούπερ! Εχω κάποια πράγματα να κάνω, αλλά είναι αλλιώς όταν τα κανονίζω μόνη μου και δεν έχω την προισταμένη μου να μου λέει κορίτσι μου θα μου βγάλεις μια φωτοτυπίαααα?? (όλα τα ωραία κρατάνε λίγο, δυστυχώς αύριο έρχεται πίσω..)
(επιτέλους χώσανε και την άλλη να κάνει καμιά δουλειά. νιαχ νιαχ νιαχ!!! Ετσι με απαλλάξανε και από τα δολοφονικά μου ένστικτα!!!)
(επιτέλους χώσανε και την άλλη να κάνει καμιά δουλειά. νιαχ νιαχ νιαχ!!! Ετσι με απαλλάξανε και από τα δολοφονικά μου ένστικτα!!!)
Σάββατο 14 Ιουνίου 2008
Quiz για δυνατούς λύτες
Αν, όταν σηκώσετε το τηλέφωνο ακούσετε κάποιον ανώτερο από εσάς να σας λέει με ηδυπαθή φωνή
"ποιό απ' όλα τα μωρά είσαι εσύ?"
και του απαντήσετε
"το μωρό της Ρόζμαρυ" (όπως μπήκα στον πειρασμό να κάνω),
τί θα γίνει??
"ποιό απ' όλα τα μωρά είσαι εσύ?"
και του απαντήσετε
"το μωρό της Ρόζμαρυ" (όπως μπήκα στον πειρασμό να κάνω),
τί θα γίνει??
Παρασκευή 23 Μαΐου 2008
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
Zooγκλα!
Όσο περνούν οι μέρες, τόσο αναρωτιέμαι αν με έχουν ματιάσει. Όχι γιατί όταν πήγα να πάθω εξάρθρωση από το χασμουρητό το πρωί μου είπε η γραμματέας ότι είμαι ματιασμένη στα σίγουρα (το χασμουρητό ήταν από έλλειψη ύπνου. Βλέπω που λέτε στον ύπνο μου ότι με στέλνουν να κλείσω το φάκελο, και πέφτω σε μποτιλιάρισμα, δεν προλαβαίνω, και εκεί, ξυπνάω. Η αναρωτιέμαι τι μου επιφυλάσσει η επόμενη μέρα - τίποτα καινούριο φαντάζομαι αφού η takanoolakaisimferei ασκούμενη, δηλ εγώ- έκανα τα πάντα την πρωτη εβδομάδα -και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, ε!).
Εχω στο σπίτι μια παλιά πολυθρόνα κρεβάτι που τη μίσησα από την πρώτη στιγμή που την είδα. Αποφάσισα πως οι χαρακτήρες μας δεν ταιριάζουν, ούτε και η ταπετσαρία της με τα λοιπά έπιπλα, και δεν έχανα ευκαιρία να το τονίζω στους δικούς μου. Μόλις κατάφερα λοιπόν να το συζητήσω με την ιδιοκτήτρια και να την πείσω πως πλέον τα έχει φάει τα ψωμάκια της (ρωτήστε και τον ξάδερφό μου που μέσα στην άγρια νύχτα βρέθηκε να κοιμάται μισός πάνω της και μισός στο πάτωμα) , και ενώ είμαι έτοιμη να τη διαμελίσω, να την πετάξω από το μπαλκόνι, να την κάψω και να χορεύω πάνω στα αποκαϊδια, μαθαίνω πως πρέπει να την κρατήσω ακόμα ένα μήνα...
Πάω να βάλω πλυντήριο και ακούω τσιτσιρίσματα. Γιατί η δικιά μου η πρίζα αντί να δίνει ρεύμα προτιμά να καίει την μπαλαντέζα . αργκκκκ!!!
Τα πλακάκια που πέφτουν δεν τα σχολιάζω, εξάλλου φτου να μην τα ματιάσω, ό,τι ήταν να πέσει, έπεσε. έχω ένα ωραίο ντιζάιν από πλακάκια και τσιμέντο στο μπάνιο... Ευτυχώς θα φτιαχτούν , πριν μου πέσουν στο κεφαλι...
Αποφασίζω να χαρώ το μπαλκόνι μου.. Το πλένω καλά καλα, μιλάμε γυαλί το έκανα, φυτεύω πρασινάδες (ως και μέντα, αμέ!!!) Αφού λοιπόν κουβαλάω έξω την άρτα και τα γιάννενα (σεζλόνγκ, τραπεζάκι, χυμούλι, πουφ για τα πόδια και βιβλιαράκι ), πάω να ανοίξω το φως... που κάηκε!!!
Κάνω μπάνιο, και διαπιστώνω πως θέλω βάρκα να βγω από τα νερά!!!(και ναι, έχω κουρτίνα, απλά η μπανιέρα μου αιμορραγεί).
πάω να κλεισω τα ρολά να πάρω έναν υπνάκο, και μπαμ! Κόβεται ο ιμάντας... πλήρης συσκότιση στο δωμάτιο!!! Δεν καταλαβαίνω μέρα από νύχτα πλέον!!
Πάω στη δουλειά, κολλάει το ασανσέρ... 8 ορόφους ανάβαση..με 15 κιλά τσάντα! Τύφλα να έχει ο Κύρος!
και να πρέπει την ίδια ώρα να κάνω λίστες στο εξέλ, να τυπώνω, να φωτοτυπώ... και να έχω φύγει για να παραδώσω ένα γράμμα, όταν η δίπλα κάθεται απαθέστατη και καπνίζει!!!
Το καζανάκι που τρέχει, τη δίπλα που όταν ανοίγει την πόρτα νομίζεις πως ανοίγουν τη δική μου, τον υπολογιστή που πιστεύω ακράδαντα πως σε λίγο θα εκραγεί.. απλώς τα αφήνω ασχολίαστα!
όχι, πείτε μου, ποιός με μούτζωσε??????
Και μέσα σε όλα, να πρέπει να μαθαίνω με τέτοιους ρυθμούς που νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγεί. Τρέχω που τρέχω, τουλάχιστο δε χρειάζομαι γυμναστήριο. Βέβαια με τρία και εβδομήντα που παίρνουμε τι να κάνουμε?? έτσι, οι καλοί άνθρωποι φροντίζουν για εμάς. Κάνουμε βάρη ( κουβάλημα χαρτιών με το κιλό), ποδήλατο (τη ζωή μας), διάδρομο (περπάτημα να δουν τα μάτια σας), κατοστάρι (να προλάβουμε την προθεσμία), αεροβική (πάνω σκάλα, κάτω σκάλα) και σάουνα (ειδικά όταν δεν λειτουργεί το κλιματιστικό και μας χτυπάει ο ήλιος, αφού φυσικά το στόρι έχει χαλάσει και δεν κατεβαίνει). χώρια τα τεντώματα (των νεύρων).
είπα λοιπόν να συνδιάσω γυμναστική και δίαιτα να γίνω κορμάρα (:ΡΡΡΡΡΡ). και ως το μεσημέρι, όλα καλά. από εκεί και πέρα, λύσσαξα... ήμουν έτοιμη να φάω και τα πόμολα όπως έλεγε μια γνωστή μου.. Θα προσπεράσω βέβαια το σχόλιο που άκουσα του στυλ σε ξεπατώσαμε, αλλά θα γίνεις στυλάκι, όπως και το σχόλιο της άλλης μπα? νωρίς το θυμήθηκες να έρθεις για το φάκελο (Ναι, ξέρεις, δεν κωλοβαράω όλη μέρα.. τρέχω σαν το βέγγο και τώρα που ήρθα έπρεπε ήδη να έχω σχολάσει). Α στο καλό!
Πάω να διαβάσω την Ιστορία μου...
(νεύρα, νεύρα, νεύρα!!! και όποιος μου πει ξύδι, θα φάει μπουνιά...)
Εχω στο σπίτι μια παλιά πολυθρόνα κρεβάτι που τη μίσησα από την πρώτη στιγμή που την είδα. Αποφάσισα πως οι χαρακτήρες μας δεν ταιριάζουν, ούτε και η ταπετσαρία της με τα λοιπά έπιπλα, και δεν έχανα ευκαιρία να το τονίζω στους δικούς μου. Μόλις κατάφερα λοιπόν να το συζητήσω με την ιδιοκτήτρια και να την πείσω πως πλέον τα έχει φάει τα ψωμάκια της (ρωτήστε και τον ξάδερφό μου που μέσα στην άγρια νύχτα βρέθηκε να κοιμάται μισός πάνω της και μισός στο πάτωμα) , και ενώ είμαι έτοιμη να τη διαμελίσω, να την πετάξω από το μπαλκόνι, να την κάψω και να χορεύω πάνω στα αποκαϊδια, μαθαίνω πως πρέπει να την κρατήσω ακόμα ένα μήνα...
Πάω να βάλω πλυντήριο και ακούω τσιτσιρίσματα. Γιατί η δικιά μου η πρίζα αντί να δίνει ρεύμα προτιμά να καίει την μπαλαντέζα . αργκκκκ!!!
Τα πλακάκια που πέφτουν δεν τα σχολιάζω, εξάλλου φτου να μην τα ματιάσω, ό,τι ήταν να πέσει, έπεσε. έχω ένα ωραίο ντιζάιν από πλακάκια και τσιμέντο στο μπάνιο... Ευτυχώς θα φτιαχτούν , πριν μου πέσουν στο κεφαλι...
Αποφασίζω να χαρώ το μπαλκόνι μου.. Το πλένω καλά καλα, μιλάμε γυαλί το έκανα, φυτεύω πρασινάδες (ως και μέντα, αμέ!!!) Αφού λοιπόν κουβαλάω έξω την άρτα και τα γιάννενα (σεζλόνγκ, τραπεζάκι, χυμούλι, πουφ για τα πόδια και βιβλιαράκι ), πάω να ανοίξω το φως... που κάηκε!!!
Κάνω μπάνιο, και διαπιστώνω πως θέλω βάρκα να βγω από τα νερά!!!(και ναι, έχω κουρτίνα, απλά η μπανιέρα μου αιμορραγεί).
πάω να κλεισω τα ρολά να πάρω έναν υπνάκο, και μπαμ! Κόβεται ο ιμάντας... πλήρης συσκότιση στο δωμάτιο!!! Δεν καταλαβαίνω μέρα από νύχτα πλέον!!
Πάω στη δουλειά, κολλάει το ασανσέρ... 8 ορόφους ανάβαση..με 15 κιλά τσάντα! Τύφλα να έχει ο Κύρος!
και να πρέπει την ίδια ώρα να κάνω λίστες στο εξέλ, να τυπώνω, να φωτοτυπώ... και να έχω φύγει για να παραδώσω ένα γράμμα, όταν η δίπλα κάθεται απαθέστατη και καπνίζει!!!
Το καζανάκι που τρέχει, τη δίπλα που όταν ανοίγει την πόρτα νομίζεις πως ανοίγουν τη δική μου, τον υπολογιστή που πιστεύω ακράδαντα πως σε λίγο θα εκραγεί.. απλώς τα αφήνω ασχολίαστα!
όχι, πείτε μου, ποιός με μούτζωσε??????
Και μέσα σε όλα, να πρέπει να μαθαίνω με τέτοιους ρυθμούς που νιώθω το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγεί. Τρέχω που τρέχω, τουλάχιστο δε χρειάζομαι γυμναστήριο. Βέβαια με τρία και εβδομήντα που παίρνουμε τι να κάνουμε?? έτσι, οι καλοί άνθρωποι φροντίζουν για εμάς. Κάνουμε βάρη ( κουβάλημα χαρτιών με το κιλό), ποδήλατο (τη ζωή μας), διάδρομο (περπάτημα να δουν τα μάτια σας), κατοστάρι (να προλάβουμε την προθεσμία), αεροβική (πάνω σκάλα, κάτω σκάλα) και σάουνα (ειδικά όταν δεν λειτουργεί το κλιματιστικό και μας χτυπάει ο ήλιος, αφού φυσικά το στόρι έχει χαλάσει και δεν κατεβαίνει). χώρια τα τεντώματα (των νεύρων).
είπα λοιπόν να συνδιάσω γυμναστική και δίαιτα να γίνω κορμάρα (:ΡΡΡΡΡΡ). και ως το μεσημέρι, όλα καλά. από εκεί και πέρα, λύσσαξα... ήμουν έτοιμη να φάω και τα πόμολα όπως έλεγε μια γνωστή μου.. Θα προσπεράσω βέβαια το σχόλιο που άκουσα του στυλ σε ξεπατώσαμε, αλλά θα γίνεις στυλάκι, όπως και το σχόλιο της άλλης μπα? νωρίς το θυμήθηκες να έρθεις για το φάκελο (Ναι, ξέρεις, δεν κωλοβαράω όλη μέρα.. τρέχω σαν το βέγγο και τώρα που ήρθα έπρεπε ήδη να έχω σχολάσει). Α στο καλό!
Πάω να διαβάσω την Ιστορία μου...
(νεύρα, νεύρα, νεύρα!!! και όποιος μου πει ξύδι, θα φάει μπουνιά...)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)