Case report

2 μέρες μόνο , όπως λέει και το άσμα!! 2 (δυο) μέρες! (αυτό για σένα jd)

Και οι (ημι)διακοπές μου ξεκινάνε!!!!!
Τέρμα το διάβασμα (τουλάχιστο για εξετάσεις και προθεσμίες, μιας και διάβασμα θα υπάρχει... να μη γράψω κι εγώ κανά δικόγραφο? τσάμπα κάνω τις χαμαλοδουλειές ένα χρόνο τώρα???? και φυσικά πολλά πολλά λογοτεχνικά!!! γι' αυτή τη διαστοφή όμως θα μιλήσω άλλη φορά!)

Δυο μέρες λοιπόν πριν το τελευταίο μάθημα, και ενώ δεν έχω διαβάσει ούτε το 1/3 αυτών που θα έπρεπε... έχουμε και λέμε

- χαζεύω στο μπαλκόνι
- χορεύω με αρλέτα. ή μάλλον χοροπηδάω έξαλλα καθώς σκουπίζω το σπίτι (βλ. στραγάλι, τάκης κλπ)
- πλένω πιάτα (ενώ άλλες φορές όταν πλησίαζε η μέρα της εξέτασης τα παρατούσα... οκ,όχι σε σημείο να πιάσω κατσαρίδες, αλλά.... )
- φτιάχνω παγωμένο τσάι (αν και αυτό δεν είναι πάντα καλό. έχω παρατηρήσει πως σε περιόδους εξετάσεων έχω φτιάξει κεριά, σαπούνια, μηλοπητάκια, σκίτσα με μολύβι και κάρβουνο, κορνίζες και δε συμμαζεύεται! αμα δε θέλει ο άνθρωπος να διαβάσει...)
- παίζω ένα παιχνίδι με μια φάρμα με ζώα (να λείπουν οι παροιμίες του στυλ όμοιος ομοίω αεί πελάζει)
- δεν έχω αυτό!
- παντελής έλλειψη άγχους


Μήπως μεγαλώνω τελικά??? (μπα, μάλλον γίνομαι αναίσθητη!)

Και μια ερώτηση:

Ποιός φυσιολογικός άνθρωπος βάζει το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ μάθημα του καλοκαιριού 6-9 το ΒΡΑΔΥ?????

έλεος δλδ!!!!!

Από εμένα για εσάς....

με πολλή αγάπη!!!

Αν και πλέον δε διαβάζω αυτά τα μαθήματα,
ούτε έχω αντιγράψει για να περάσω μάθημα,
αν εξαιρέσουμε κανα ψουψου μια δυο φορές...

Είναι αγαπημένο κομμάτι. Το γκαρίζαμε στις
κιθαροβραδιές τα πρώτα ή τα τελευταία
φοιτητικά μας χρόνια.

Ακόμα τα προφορικά είναι το μαρτύριο :)
Θα τελειώσει αύριο όμως και...
13 days to go till summer!

enjoy!!!



edit: άλλο ένα!!!




υ.γ. : Μα αφού έβαλα το μικρότερο μέγεθος βίντεο!!γιατί δε χωράει?? μπουχ σνιφ κλαψ σνιαρφ ?

Καλοκαίρι...

Καλοκαίρι.... Τσαγκαροδευτέρα και απρόοπτα και γέλια και γουρλωμένα μάτια, μα πόση τρέλα μπορεί να αντέξει κάποιος σε ένα δίωρο?
Καλοκαίρι... ανοιχτές οι πόρτες, η κουρτίνα αγκαλιάζει τη μέντα απλώνοντας μια γλυκειά μυρωδιά στο δωμάτιο. Η τέντα κατεβασμένη και ο ήλιος να παίζει με τα ανοίγματα από τα κάγκελα. Βιβλία παντού. Σημειώσεις, τετράδια, φωτοτυπίες, να πού πήγε ο χρόνος μου. Προσπαθώ να διαβάζω, όμως πάντα κάτι με αποσπά.
Όταν ήμουν μικρή, είχα διαβάσει ένα ποίημα. Ήταν για ένα παιδάκι που διάβαζε για το σχολείο και έξω είχε μια υπέροχη μέρα, καλή ώρα σαν τώρα, και το φώναζαν όλα έξω να παίξει. Αλλά το παιδάκι, σαν καλό (!) παιδί, πρώτα τελείωσε τα μαθήματά του και μετά βγήκε και ευχαριστήθηκε την όμορφη μέρα. Τέλος καλό όλα καλά δηλαδή.
Λοιπόν, αυτό σε μένα έπιανε μέχρι κάποια ηλικία. Τέλειωνα το διάβασμα και αφοσιωνόμουν στο παιχνίδι. Πλέον όμως, πεταμένα λεφτά! Αν τελειώσω το διάβασμα, θα έχω να πλύνω τα πιάτα ή να βάλω πλυντήριο.
Καλοκαίρι... Πέρσυ μετά από 6 χρόνια δεν είχα διάβασμα. Και μου φαινόταν παράξενο. Ίσως τελικά να μ αρέσει έτσι το καλοκαίρι μου, ξαπλωμένη μπρούμυτα στο κρεβάτι να διαβάζω χαζεύοντας τον ήλιο.
Ξαφνικά, ακούγεται μουσική. Τραγούδι. Καντάδα! "Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε, κάποιο μινόρε της αυγής..."
Χαμογελάω. Είδατε? είμαστε γειτονιά ακόμα. Όλα είναι καλύτερα. Γιατί όχι άλλωστε? Τις επιλογές μου στηρίζω .
Επιστρέφω λοιπόν να διαβάσω, αυτά που ξέρω, αυτά που δε θυμάμαι και αυτά που μου αρέσουν. Μπας και προλάβω τελικά να βγω έξω να παίξω ! ;)

Βαθιά ανάσα και... κατάδυση!!!!

Ξέρω, ξέρω, όλο γκρινιάζω. Κι αν πω πως δε φταίω εγώ, ψέμματα θα σας πω. Αλλά καθένας το δικό του ζόρι το βλέπει μεγαλύτερο από των άλλων! Δεν ξέρω που θα με βγάλει αυτός ο μονόλογος, ξεκίνησα να γράφω πιο πολύ για να γεφυρώσω το χρονικό κενό από την προηγούμενη ανάρτηση. Είπα να βάλω καμιά φωτογραφιούλα από τις πρόσφατες εκδρομές (αμέ!!! Τολό- Ναύπλιο τη μια, Πάτρα- Διακοπτό- Καλάβρυτα την άλλη), αλλά αρνούμαι να μάθω το φωτοσοπ αυτή τη στιγμή για να τις μικρύνω.
Υπομονή κανα μήνα, και όλα θα γίνουν.
Έναν ολόκληρο μήνα θα με βάλω στον αυτόματο πιλότο. Δουλειά- σπίτι- διάβασμα και πάλι από την αρχή. Εξεταστική γαρ, και τα κεφάλια μέσα. Αξίζει? εγώ πιστεύω πως ναι. Παρόλα τα ξενύχτια και τις νύστες και το ζόρι, παρόλο που στο σχολείο διάβαζα λιγότερο. Γιατί το αγαπάω αυτό που κάνω κι ας μην ξέρω πού θα με βγάλει.
Αλλά τι να περιμένετε από κάποιον που πάει να αγοράσει Λένα Διβάνη ( Τι θα γίνω άμα δεν μεγαλώσω) και καταλήγει να αγοράσει βιβλίο με τίτλο "το τέλος του κοινωνικού κράτους" και να το διαβάζει και με ενδιαφέρον?
Από την άλλη, πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η δουλειά μας μας μπολιάζει. Και το καθημερινό διάβασμα θα είναι πραγματικότητα. Το εργατικό δίκαιο είναι πολιτική, είναι ψυχολογία, είναι οικονομική επιστήμη, είναι εμπορικό δίκαιο... Με συναρπάζει να βλέπω το γιατί, το πως και το πότε των νόμων, σε συνάρτηση με τα παιχνίδια της πολιτικής. Διαστροφή? ίσως..

Τις τελευταίες μέρες με είχε πιάσει εμμονή με το πτυχίο. Τον πάπυρο δηλαδή. Γιατί όταν τελειώνουμε από τη σχολή, μας δίνουν ένα απλό χαρτί. Ενα χρόνο σχεδόν μετά, και αφού τους σκάσουμε10 ευρουλάκια, παίρνουμε τον πάπυρο. Λοιπόν, ούτε η τήβεννος, ούτε οι λόγοι, ούτε η τελετή με έκανε να νιώσω πτυχιούχος. Μόλις όμως πήρα στα χέρια μου αυτό το μπεζ ρολό με τα μαύρα γράμματα, εκεί, ναι, πέταξα από τη χαρά μου! (το ότι ήταν τυλιγμένο με λάστιχο, δεν το σχολιάζω. Μια κορδέλα βρε παιδιά, για όλες τις ωρες που περάσαμε στριμωγμένοι στη γραμματεία, δεν έχει???). Εχω λυσσάξει λοιπόν να του βρω κορνίζα! (και να κάνω πλάκα στη μητέρα μου ότι θα το βάλω σε μια χρυση σκαλιστή κορνίζα ... γέλια....).

Τελευταίο μάθημα σημερα για τον έναν καθηγητή (η συμπάθειά μου).. Αν πω ότι θα μου λείψει θα με πάρετε με τις ντομάτες?

Αυτά τα ασυνάρτητα γι απόψε!!!!

Δυστυχώς,ακόμα παλεύουμε για τα αυτονόητα σε αυτή τη χώρα.

Και επειδή είμαι σίγουρη ότι αυτή η ατάκα ταιριάζει σε πάαααρα πολλά στο Ελλαδιστάν, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι:

Στη σχολή έχουμε ένα συμφοιτητή με κινητικά προβλήματα. Περπατάει, αλλά χρειάζεται μια μικρή βοήθεια/στήριξη από κάποιον. Είναι ένα κοινωνικότατο και αξιοπρεπέστατο άτομο, ευχάριστο στον περίγυρό του.
Καταφέρνει να κινείται με αξιοπρέπεια στα πεπαλαιωμένα κτήρια, χωρίς να παραπονιέται. Συνήθως οι αίθουσες που κάναμε μάθημα ως τώρα, αν εξαιρέσουμε μια άλφα απόσταση, δεν ειχαν ήταν "δυσπρόσιτες".
Πριν κάποια μαθήματα, το ένα μάθημα μας το έβαλαν στο καινούριο κτήριο της σχολής, πλήρως εξοπλισμένο για άτομα με ειδικές ανάγκες (ράμπες, ασανσέρ, κλπ κλπ). Και το δικό μας μάθημα γίνεται στη ΜΟΝΑΔΙΚΗ σε ένα 8όροφο κτήριο αίθουσα που ΔΕΝ έχει ασανσερ. Δηλαδή το παιδί πρέπει να ανέβει ενάμιση όροφο για να φτάσει, να περάσει μέσα από κλειστές βαριές πόρτες πυρασφάλειας και στη συνέχεια να σκαρφαλώσει τα σκαλιά του αμφιθεάτρου. ΕΛΕΟΣ! Είπαμε, είναι δύσκολο να βρούμε αίθουσα... ας κάνουμε εκεί που κάναμε παλιά, κι ας είναι λίγο άβολα.

Και να πω εντάξει, δεν το σκέφτηκαν ή δεν το ήξεραν εκείνη τη στιγμή. Επειδή κατάλαβα το πόσο δυσκολεύεται ο συμφοιτητής να ανεβαίνει και πόσο δύσκολο του ήταν να ζητάει συνέχεια βοήθεια (άλλο αν -ευτυχώς- όλοι οι συμφοιτητές προσφέρονται) , βρήκα τον καθηγητή και του εξέθεσα το πρόβλημα ώστε να βρεθεί μια άλλη αίθουσα. Φυσικά η απάντηση ήταν "ναι ναι θα το κοιτάξουμε" και φυσικά δεν έκανε τίποτα. Στο επόμενο μάθημα, δυνατά πλέον, και άλλα παιδιά ζήτησαν να αλλάξουμε αίθουσα. Και πάλι αδιαφορία. Στο προηγούμενο μάθημα, το ίδιο το παιδί ξεκίνησε να το συζητάει με έναν από το διδακτικό προσωπικό, για να πάρει την απάντηση ότι δε γίνεται να αλλάξει η αίθουσα , και να ανεβαίνει με το ασανσέρ και να περνάει μέσα από το μεγάλο αμφοθέατρο ώστε να βγει στην άλλη μεριά του κτηρίου (μην το ψάχνετε, ο αρχιτέκτονας μάλλον είχε το λαβύρινθο στο μυαλό του όταν το έφτιαχνε...σημειωτέον η διαδρομή που του πρότεινε ήταν ένας τεράστιος κύκλος και πολύ περπάτημα, χώρια το ότι α) αν είχαν μάθημα μέσα θα πέρναγε μπροστα΄από τον καθηγητή και όλο το αμφιθέατρο και β) αν δεν είχαν θα έπρεπε να πάει κάποιος να ειδοποιήσει το θυρωρό να ξεκλειδώσει).

Πραγματικά, ούτε τα αυτονόητα....Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε σε αυτή τη θέση. λίγη ευαισθησία δε βλάπτει!

Εργασία

Εκεί που έλεγα πως τα βάσανά μου τελείωσαν, τσουπ!, να τα και πάλι μπροστά μου να μου κλείνουν το μάτι.
Τί ήθελα και σήκωνα χέρι γι αυτή την καταραμένη εργασία???
10 σελίδες ήθελε ο καθηγητής, για να δώσε τελικά εύρος διπλωματικής εργασίας. Βρε άνθρωπε του θεού πού θα τα χωρέσουμε όλα αυτά????? οεο???
Η πλάκα είναι πως δε θυμόταν καν τι οριοθετήσεις έιχε κάνει από άλλα παρεμφερή θέματα, και επέμενε να γράψουμε και το κομμάτι εργασίας άλλου συμφοιτητή.
Η πολλή κατανόηση θα μας φάει. Τουλάχιστο οι άλλοι που μας φώναζαν επειδή δουλεύουμε, μας έδιναν έναν φυσιολογικό μπούσουλα. Αυτός που ήταν όλο κατανόηση, στον κόσμο του...
Πού θα πάει, δε θα τελειώσει αυτό το εξάμηνο????

(σόρυ για τη μουρμούρα!)
(ομορφούλη έρχεται η ομορφούλα οσονούπω!)

Ζαβαρακατρανέμια!!!!!

ΕπΕ, ΕπΣυνδ,ΕπΕμπ,ΕπΣΕ,ΕπΠρΣΕ


και για όσους αναρωτιούνται... μερικές από τις Επιτροπές που πρέπει να έχω μάθει ως αύριο, μαζί με μπόλικα πραγματάκια ακόμα. Κάποια δεν καταλαβαίνω γιατί τα διαβάζω (και σε τι χρησιμεύουν), και κάποια δεν τα καταλαβαίνω όταν τα διαβάζω. Μάλλον είναι μια χαμένη μάχη η αυριανή, αλλά το μόνο που με νοιάζει είναι να περάσει η Τρίτη.

freedom!!!

Καλώς ήρθες και πάλι τρελό καρναβάλι!!!

Να μαστε πάλι... μαζί με το άγχος, το τρέξιμο, το κρύο, τα νεύρα.. ήρθε και το Καρναβάλι. Μαζί όμως με αυτό, ήρθε και η εξεταστική!!! Και να ο πανικός, και να το άγχος, και να η ντροπή να ζητήσω πάλι άδεια από τη δουλειά, και να οι ενοχές γιατί θα ζητήσω άδεια ο κόσμος να χαλάσει αλλά θα μείνει η κακομοίρα η συνάδελφος να δουλεύει πιο εντατικά...
Φώναξα λοιπόν κι εγώ τη μανούλα. Ανθρωπιστική βοήθεια το λέω. Να με κάνει άνθρωπο, να έχω κι εγώ ένα ζεστό πιάτο φαΐ. Γιατί το παραδέχομαι. Δεν την παλεύω άλλο έτσι!!!




Δε με νοιάζει που το καρναβάλι θα μείνω μέσα να διαβάζω. Συνήθισα να αναβάλλω τη ζωή μου. Και την πρωτοχρονιά διάβαζα, μιας και οι μέρες και οι ώρες δε με φτάνουν. Ζούμε ένα ατέλειωτο καρναβάλι έτσι κι αλλιώς. Τίγκα είμαστε στους καραγκιόζηδες και σε ανθρώπους που καρναβάλι ή μη, φοράνε μάσκα. Το κακό είναι πως εμείς δεν το ξέρουμε ή δεν το βλέπουμε.
Προσοχή λοιπόν σε κάθε λογής μάσκες και καλό κουράγιο σε ό,τι και να κάνετε.
Να χαμογελάτε! (δεν ξέρω αν κάνει τους άλλους να ανησυχούν, σίγουρα πάντως μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα!!)

Υγ:ήθελα να βάλω τη φωτογραφία μιας οδοντόκρεμας ζουπηγμένης στη μέση, ειδικά αφιερωμένη, αλλά δεν ανέβαινε με τίποτα... μια άλλη φορά ίσως!!!!)

To σύνδρομο "Μια μέρα ακόμα"

Πάνε οι παλιές καλές εποχές του σχολείου, που ήταν η αποκλειστική μου ενασχόληση, και η ύλη του ήταν μαζεμένη. Μέσα σε λίγους μήνες, άρχισα να τα κάνω όλα ανάποδα στη ζωή μου.
Δε λειτουργούσα μετά τις 9 το βράδυ? τώρα διαβάζω ως τις 4 τα ξημερώματα (άντε να τα βγάλω πέρα που πρέπει να ξυπνήσω 7.30 για τη δουλειά).
Είχα βάλει πρόγραμμα, για να ξεμπερδεύω? Τώρα ενάντια σε ΟΛΑ τα προγράμματα (όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια...), τρέχω πάντα τελευταία στιγμή.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρούσα λιγότερο αγχωτικές τις πανελλαδικές. Μάλλον γιατί ήμουν πιο σίγουρη, η ύλη πιο μικρή, τα είχα εμπεδώσει όλη τη χρονιά, και είχα και την εγγύηση των βαθμολογητών.
Μισώ την παπαγαλία και πελαγώνω στις ατέλειωτες σελίδες των βιβλίων. Είναι βέβαια πολύ χρήσιμα αν θες να στηρίξεις ένα ράντζο με σπασμένο πόδι και μπορεί να το βεβαιώσει και η μαμά μου γι αυτό. Ή, να κοπανήσεις κάποιον στο κεφάλι και το βάρος της γνώσης να τον αφήσει αναίσθητο.
Αλλά ξεφεύγω από το θέμα μου....

Μετά την ανακάλυψη -εδώ και χρόνια και όχι από εμένα- της ΠΦΣ (Παγκόσμιας Φοιτητικής Σταθεράς = 5), σας παρουσιάζω το σύνδρομο " ΜΜΜ" (Μια μέρα ακόμα).

Είναι απλό!Όσο και να διαβάσετε, όσο εντός προγράμματος και να μείνετε και όσο και να ξεφύγετε από αυτό, στο τέλος διαπιστώνετε ότι όλα θα ήταν πολύ καλύτερα αν είχατε στη διάθεσή σας μια μέρα ακόμα!!!!!
(well, αν ξεφύγατε παααρα πολύ, η μια μέρα απλά θα παρέτεινε τις τύψεις και το άγχος, αλλά παρ' όλα αυτά μονολογείτε: "θα τα πήγαινα πολύ καλύτερα αν είχα μια μέρα ακόμα")

Το ιδανικό μεταπτυχιακό

Επειδή τις τελευταίες μέρες τρέχω και διαβάζω σαν την τρελή, και επειδή μια ζωή η ζωή μου αναβάλλεται για "μετά" τις εξετάσεις, είτε αυτή αφορά εξόδους, είτε επιθυμίες, είτε δουλειές, είτε καυγάδες, χωρίς απαραίτητα η θυσία να αξίζει τον κόπο, αλλά και χωρίς να μπορώ να κάνω αλλιώς, αποφάσισα να σκεφτώ και να περιγράψω το ιδανικό κατά τη γνώμη μου μεταπτυχιακό (εργατικού), ώστε να νιώθουμε πως αξίζει τον κόπο να "αναβάλλουμε" κάποια πράγματα στη ζωή μας για χάρη του...

1. Το σπουδαστήριο και οι βιβλιοθήκες να λειτουργούν ως το βράδυ, οπότε καθένας να μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτό. Να δοθούν στους φοιτητές κωδικοί ώστε να έχουν πρόσβαση στα επιστημονικά περιοδικά στα οποία πληρώνει συνδρομή το πανεπιστήμιο που βρίσκονται σε ψηφιακή μορφή.

2. Αφού πιστεύουν ότι το να δουλεύουμε ταυτόχρονα υποβαθμίζει το μεταπτυχιακό, να προβλέψουν ενδοπανεπιστημιακές δραστηριότητες με αμοιβή -πχ τα 600€ του ΔΣΑ- (πχ διόρθωση γραπτών, βοήθεια προπτυχιακών ,επιτήρηση, απασχόληση στο σπουδαστήριο και ενδεχομένως κάποιες ώρες στα γραφεία των καθηγητών) ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύουμε έξω γι αυτόν τον ένα χρόνο των μαθημάτων.

3. Εργαστήρια. Οι περισσότεροι θέλουν να γίνουν δικηγόροι, συνεπώς τους ενδιαφέρει η νομολογία και τα πρακτικά ζητήματα. Να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε από κοντά την πρακτική των δικαστηρίων, αλλά και να κάνουμε προσομοιώσεις δίκης, να γράψουμε δικόγραφα, κλπ. Ενδεχομένως και κάποιες παραδόσεις από δικαστές, ώστε να δούμε τη δική τους "οπτική" σε αμφιλεγόμενα θέματα και όχι μόνο.

4. Διατομεακά μαθήματα. Διαλέξεις σε συνεργασία με άλλα μεταπτυχιακά, πχ διεθνές και εργατικό, δημόσιο και εργατικό, αστικό και εργατικό κλπ.

5. Μαθήματα που δεν ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα στη σχολή, όπως κοινωνικοασφαλιστικό δίκαιο.

7. Διοργάνωση και παρακολούθηση ημερίδων.

8. Ταξίδι στο εξωτερικό, για να επισκευθούμε σχετικά ευρωπαϊκά όργανα, πχ τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κλπ.

9. Εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης με περισσότερα ξένα αλλά και νεώτερα ελληνικά συγγράμματα, τα οποία θα μπορούμε και να δανειζόμαστε εφοσον υπάρχουν περισσότερα του ενός διαθέσιμα αντίτυπα.

10. Μεγαλύτερη έκπτωση στους εκδοτικούς οίκους για αγορά βιβλίων σχετική με το μεταπτυχιακό μας.



Αυτά προς το παρόν... Ξέρω, είναι μια ουτοπία... Μακάρι πάντως κάποια στιγμή να γίνει πραγματικότητα και οι επόμενοι να απολαύσουν ένα πραγματικά καλό μεταπτυχιακό πρόγραμμα!