νο τίτλος

Σήμερα ήταν μια κουλή μέρα. Δεν είχε τη χτεσινή χαζοχαρά που βγήκα έξω και με χτύπησε κατακούτελα η άνοιξη, αλλά τη συνηθισμένη νύστα.
Πάω κι εγώ να βγω έξω από το σπίτι, παντού νερά. Έκανα πιρουέτες για να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο ενώ ταυτόχρονα παρακαλούσα να μη φάω καμια τούμπα, δεν είχανε προλάβει και να στεγνώσουνε τα ρούχα, κλάφτα Χαράλαμπε.
Πήρα λοιπόν το μετρό, προσπάθησα να περάσω αξιοπρεπώς την ώρα μου χωρίς να κοιμηθώ, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να αλληθωρίζω ελαφρά προσπαθώντας να μείνω ξύπνια ώσπου βγήκα από το λαγούμι και με χτύπησε ο γεμάτος καυσαέριο αέρας.
Πήρα μηχανικά το διαφημιστικό του κωτσόβολου και το χαρτί για το μεγκάλο φανταστικό μέντιουμ μαρούφ (κάποτε κάναμε συλλογή από τέτοια χαρτάκια, τώρα τα πασάρω σε έναν συνάδελφο), μια μέρα θα σας σκανάρω κάποιο να δειτε κι εσείς τί χάνετε και συνέχισα το περπάτημα για τη δουλειά.
όπου σήμερα ήταν η μέρα που θα διάβαζα και θα δούλευα πολύ πολύ. Γι' αυτό και είχα φορτωθεί με χαρτιά σαν το γάιδαρο. Αν μου πλησίαζες σπίρτο, θα άναβα ακαριαία.
φυσικά δεν έκανα ΤΙ- ΠΟ- ΤΑ, γιατί όλο μου το χρόνο τον έφαγα σε διάφορες εξωτερικές δουλειές.
Πήγα λοιπόν που λέτε για μια δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Περπάτησα κάτω από τον καυτό ήλιο (μαζί με τα 10 κιλά χαρτιά και την καπαρντίνα, διότι αν δεν πας με καπαρντίνα ποιός θα σε πάρει στα σοβαρά?), είχα και μερικές άλλες γκαντεμιές, φτάνω στο τμήμα περιχαρής, όοοοχι μου λένε, έχουμε ένα πτώμα , περάστε αργότερα.
Ωραία μας την έφερε το πτώμα... πάααλι πίσω. Και το μεσημέρι πάλι εκεί. Και πάλι το πτώμα μπροστά μου(καλά όχι κυριολεκτικά). Νεύρα κρόσσια!
Μετά αποφάσισα σαν καλή νονά να πάω στα τζάμπο διότι κατά δήλωση της βαφτιστήρας μου μόνο εκεί έχει μεγάλα τρελομπαλάκια (όποιος δεν ξέρει τι είναι , κόβεται!). Τελικά πήρα 6 κρεμάστρες, ένα σετ από 3 κουτιά, κλάμερ μικρά και μεγάλα που θα με βγάλουν για τα επόμενα 3 χρόνια (γιατί κάθε τόσο περνάω από εκεί και κυρίως για κλάμερ:Ρ) ε και ένα τρελομπαλάκι στη μικρή χαχα!
Και τώρα σας χαιρετώ, πάω να διαπιστώσω αν ήταν όλα όσα έβαλα για πλύσιμο κατάλληλα για το πλυντήριο πιάτων ή θα χρειαστώ νέα προικιά :Ρ

υγ1: ήταν κάτι σήμερα? είδα μπούγια από γιαγιάδες (99% σενιαρισμένες , 1% με ρόμπα- ρόλλει στα μαλλιά και παντόφλες, προς στιγμήν νόμισα πως το είχε σκάσει από το σπίτι) να κουβαλάνε ποτήρια με αγιασμό.

υγ2: δε θέλω χαζές ερωτήσεις!Φυσικά και θα ξανακουβαλήσω μαζί μου τα 10 κιλά χαρτούρα!

υγ3: ταξίδι και αυτό και το επόμενο σκ? τρέμω από χαρά και από φρίκη!

υγ4: βαριά η καλογερική...

υγ5: τώρα κατάλαβα γιατί οι ταξιτζήδες είναι στον κόσμο τους. Έχουν κάψει ΟΛΑ τα εγκεφαλικά τους κύτταρα μιλώντας ασταμάτητα στο κινητό. Ευτυχώς που σου κάνουν την τιμή να ακούσουν που θες να πας...

Καυτά γενέθλια

Σημ: η ανάρτηση αυτή όπως είχα υποσχεθεί αφιερώνεται στο Γκρινιάρικο Μαρούλι .

Η μέρα που η συνάδελφος και φίλη μας είχε γενέθλια, έφτασε. Το δώρο αγοράστηκε, αλλά δε μας ήταν αρκετό. Θέλαμε να της τραγουδήσουμε κι όλας και να σβήσει κεράκια.
Μια κοπέλα ανέλαβε λοιπόν να πάρει κεράκια γενεθλίων κι εγώ δυο μάφιν (μήλο- κανέλα από στάρμπακς, να τα δοκιμάσετε είναι σούπερ), ώστε να πρωτοτυπήσουμε στο ντεκόρ μιας και όλοι σβήνουν κεράκια σε τούρτα. Φήμες που θέλουν εμένα την προσεχή εβδομάδα να σβήνω σπανακόπιττα, διαψεύδονται.
Πάω λοιπόν στο γραφείο μετά από εξωτερικές δουλειές, με τα μάφιν κρυμμένα και προσπαθούμε να δούμε πού και πώς θα φωνάξουμε την εορτάζουσα να μη μας καταλάβει. Συνεννοούμαι με μια συνάδελφο που τη φωνάζει στο γραφείο της, ώστε να την απασχολήσει με κάποια δήθεν δουλειά και πηγαίνω στο διπλανό γραφείο όπου αρχίζω να φυτεύω τα κεριά στα μάφιν (ευτυχώς που είχαμε ένα χάρτινο δισκάκι γι 2 καφέδες και μου κοψε να τα βάλω εκεί πάνω).
Φυσικά, επειδή όλοι εκεί στο φαί και στη διασκέδαση είμαστε Large, δε βάλαμε από ένα κερί σε κάθε μάφιν. Στριμώξαμε 23 (μη ρωτάτε πως!!). Ξεκινάμε να ανάβουμε, ώσπου διαπιστώνω ότι μέχρι να τα ανάψουμε όλα και να τη φωνάξουμε, τα μισά θα έχουν ήδη καει...
Στο μεταξύ , φωνάζουν την εορτάζουσα, μπαίνει στο γραφείο, έχω προλάβει να ανάψω τα 21 κεριά, αρχίζουμε τρεις κοπέλες να της τραγουδάμε γκαρίζοντας, η κοπέλα έχει ψιλοκοκκινήσει (αλλά το απολαμβάνει), εγώ κρατώ το χέρι μου τεντωμένο μπροστά της με τα μάφιν - πολυέλαιο, τελειώνει το τραγούδι καιιιιι


φουυυυυυυυυυυυυυ!!! κάνει η εορτάζουσα (μαζί και μια άλλη συνάδελφος και εδώ θα πω τον προβληματισμό μου: θεωρώ αγένεια να φυσάς τα κεριά του άλλου απρόσκλητος! αν ζητήσει βοήθεια οκ, αλλά γιατί να του πάρεις τη χαρά οεο???? )




Και ένα σύννεφο μαύρου καπνού έρχεται στη μούρη μου, σα χαλασμένη εξάτμιση ένα πράγμα. Αφού προσπαθώ να μη μου πέσει η αυτοσχέδια τούρτα/μάφιν/πολύφωτο και οι δυο κοπέλες έχουν ξαναφυσήξει με τα ίδια αποτελέσματα, βλέπω πως η ατμόσφαιρα του γραφείου (περί τα 20 τετραγωνικά) έχει γεμίσει καπνό.

Ρε συ, μήπως πήρες τα κεριά από μαγαζί με φάρσες? ρωτάω την υπεύθυνη φωτισμού.
όχι, από τον ΑΒ τα πήρα. Αλήθεια!!!!

Μπαίνω κι εγώ στο παιχνίδι του φυσήματος, ενώ η τέταρτη (υπεύθυνη φωτισμού) της παρέας έχει σωριαστεί σε ένα γραφείο και γελάει, με τα κεριά να μη σβήνουν με τίποτα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να φυσάμε και οι τρεις ξέπνοες ώσπου απλά κάναμε τον ήχο φου! χωρίς αέρα να μπορεί να βγει από τα πνευμόνια μας και να βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ζαλάδας, ενώ η άλλη είχε ξεραθεί πλέον στα γέλια.

Στο σημείο αυτό και ενώ έχει γίνει ντουμάνι το γραφείο και τα πνευμόνια μας διαμαρτύρονται, μου κόβει να πάω στο μπάνιο, όπου βάζω τα κεράκια ένα ένα κάτω από τη βρύση και τα σβήνω.

Στη συνέχεια, δακρυσμένες όλες από τα γέλια, πάμε στο γραφείο μου για να κόψουμε τα μάφιν, ενώ μυρίζει σε όλο τον όροφο καμένο και όλοι ψάχνονται. Δεν προλαβαίνουμε να σταυρώσουμε μπουκιά, όταν ανεβαίνει ο κατά τα άλλα νωχελικότατος θυρωρός φωνάζοντας " πού είναι η φωτιά??? Πού είναι?????" και σπέρνοντας τον πανικό, διότι τελικά οι ανιχνευτές καπνού λειτουργούσαν (το είχαμε απορία την προηγούμενη μέρα γιατί έχουμε έναν που καπνίζει σα φουγάρο και βγαίνουν καπνοί από την κλειστή του πόρτα χαχα) και βρήκαν εμάς να το δείξουν! Αφού του λέμε ότι ήταν μια ατυχής στιγμή και του δείχνουμε τα κεράκια και όλα τα άλλα όργανα του εγκλήματος, τσιμπάει ένα κομμάτι μάφιν και εξαφανίζεται. Στη συνέχεια, άλλοι δυο από τους πιο κάτω ορόφους σκάνε μύτη ρωτώντας το ίδιο, μιας και ο θυρωρός δεν έκανε τον κόπο να τους ενημερώσει. Άντε πάλι εξηγήσεις....

Μετά από κανά δεκάλεπτο, σκάει ο φρουρός του κεντρικού κτηρίου (μερικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας), με όλη την εξάρτυση (κουστούμι, ακουστικό, μικρόφωνο, τρανζίστορ) που ψάχνει (και αυτός) να βρει τη φωτιά, για να κατευθύνει τα πυροσβεστικά που είναι ήδη καθ' οδόν....

(και δώστου εξηγήσεις πάλι...)


Όταν όλα ηρέμησαν, πήγα να τακτοποιήσω τα υπόλοιπα κεριά που τα είχα βάλει προσωρινά σε ένα συρτάρι του γραφείου μου. Αφού ξαναρώτησα τη συνάδελφο μήπως τα πήρε σε μαγαζί με φάρσες και μου είπε και πάλι όχι, άρχισα να περιεργάζομαι το πακέτο.

Και μόλις το γυρνάω στο πίσω μέρος, βλέπω να γράφει με μαύρα μεγάλα κεφαλαία γράμματα:


ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕ ΝΕΡΟ


(οκ εκεί ακολούθησε τρίτος γύρος γέλιου... Αλλά σκεφτείτε!!! σβήσαμε 15 από δαύτα φυσώντας! τα πνευμόνια μας είναι σε άριστη κατάσταση! Ο ΑΒ και του πουλιού το γάλα όμως, μας έκαψε!!!!)


Μετά, όπως είναι φυσικό, όλος ο όροφος έδινε στην εορτάζουσα ευχές του τύπου : χρόνια καυτά, φωτισμένα γενέθλια, εύχομαι να ακολουθήσει καυτό πάρτυ κλπ κλπ....

Τί κάνουμε στα δύσκολα???

- κολυμπάααααμε!!!!

- δε γράφουμε σοβαρά ποστ (σόρυ, δε θέλω να προβληματιστώ κι άλλο, είναι και χαμηλά τα κάγκελα στο μπαλκόνι....)

- μαγειρεύουμε

-φτιάχνουμε μηλόπιττες (και προσπαθούμε να μην καταβροχθίσουμε όλο το ταψί)

- χαζεύουμε τηλεόραση για να καεί κι άλλο ο εγκέφαλος (αυτό φυσικά δε βοηθάει από άποψη χρόνου)

και....

- χαμογελάμε!!!




Σήμερα ήταν Δευτέρα, αλλά νόμιζα πως ήταν Τρίτη. Το ξέρω πως κάτι δεν (μου) πάει καλά, αλλά αυτό το κάτι μπορεί να περιμένει μέχρι να τελειώσω αυτή την εργασία????

οι 12 ερωτήσεις

Σαββατόβραδο, πάλι έμεινα μέσα, πάλι παλεύω με τα βιβλία (και περιστασιακά με τους φόβους και τις ανησυχίες μου). Μην τρομάζετε με τον τίτλο, δε θα σας βάλω να παίξετε. Θα σας μεταφέρω πραγματικό διάλογο μεταξύ εμού (Ε) και μιας γνωστής μου (Γ).

Σάββατο (καλή ώρα) βραδάκι και είμαστε με παρέα (4-5 άτομα) για καφέ. Συζητάμε αν θα πάμε για ποτό (μη σχολιάσεις εσύ, ξέρεις ποιος :Ρ), εγώ είμαι κομμάτια από όλη τη βδομάδα, έχω και να πάω και για φαγητό να συνοδεύσω δυο άλλες φίλες, δεν έχω και πολλή όρεξη. Εκτός των άλλων έχω να πάω εκκλησία με τους γονείς το πρωί (και άρα να ξυπνήσω πουρνό πουρνό) και επειδή βλέπω τις ώρες του ύπνου να μικραίνουν επικίνδυνα, είμαι επιφυλακτική για ποτό (έως αρνητική, διότι ο ύπνος είναι ιερό πράγμα!!)

Γ: ναι ναι, να πάμε για ποτό μετάααα!!!
Ε: δεν ξέρω, θέλω να δω τί ώρα θα ξεμπερδέψω και τι αντοχές θα έχω. Ήδη είμαι κομμάτια και έχω πρωϊνό ξύπνημα αύριο.
Γ: γιατίιιιι?????
Ε: θέλω να πάω εκκλησία.
Γ: είναι κάποια γιορτή?
Ε:όχι
Γ: έχεις μνημόσυνο?
Ε: όχι.
Γ: είναι κάποιος συγγενής σου ιερέας??
Ε: όχι
(και συνεχίζει....)
Γ: έχεις κάποια σχέση με το θεό????
s (φιλική συμμετοχή): ε, για να πηγαίνει εκκλησία....


(τώρα τί της απαντάς???)

Just a day at work

Την πρώτη, την έχει κρεμάσει ο Διευθυντής στη δουλειά...

Τη δεύτερη την είδα στο δρόμο και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα...

Την τρίτη την ανακάλυψα σε έναν όροφο και...
χωρίς σχόλιο...

ΤΟΣΟ ΝΕΡΟ!!!! :Ρ

Ατάκες και στιγμές

Πάνω που είπα να εξαφανιστώ θέλησα να γράψω... έτσι, γιατί ζω έναν σουρεαλισμό κάθε μέρα και κάποια στιγμή θα νομίζω πως απλά τα φαντάστηκα.

Σαν εγωϊστής σκορπιός, θα ξεκινήσω μ' εμένα.

όπως όλοι ξέρουμε, κάνω μεταπτυχιακό. Επειδή όταν ήταν να παρουσιάσω την πρώτη πρώτη εργασία, η οποία συνέπιπτε με πολλές και ποικίλες άλλες εξετάσεις ενώ εργαζόμουν παράλληλα και δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη που άνοιγε μόνο τα πρωινά, βρήκα στο διαδίκτυο μια συλλογή νόμων βυζαντινών αυτοκρατόρων για να με βοηθήσει το κείμενο. Βέβαια δεν ήταν η τελευταία κριτική έκδοση, όμως στις κριτικές εκδόσεις πλέον τα σχόλια είναι αυτά που υπάρχουν εξτρά, δεν άλλαζε σε κάτι το κείμενο.... Μέσα στην καλή διάθεση, τα μοίρασα ώστε να τα έχουν και οι συμφοιτητές μου. Αμέσως η μια καθηγήτρια με ρώτησε πού τα βρήκα και αφού της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη στραβομουτσούνιασε και μουρμούρισε κάτι για το ίντερνετ.

Σήμερα είχα πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη να βάλω τις τελευταίες πινελιές στην εργασία μου, οπότε και βρήκα ένα βιβλίο σχετικό με το θέμα μου, για την ποινή της μαστιγώσεως. Εκεί που μιλούσαμε στο μάθημα σχετικά με τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων (ξέρω, βαρετό), επισήμανα κάτι που μου έκανε εντύπωση: ότι δηλαδή προβλεπόταν η ποινή της μαστιγώσεως για όσους κληρικούς ασκούσαν αγωγή στα κοσμικά δικαστήρια (ήταν μεγάλος ο ανταγωνισμός κοσμικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης στο Βυζάντιο). Αμέσως, η μια κοιτάζει την άλλη με απορία και λένε (κανονική ένταση φωνής, μπροστά μου και σε όλα τα παιδιά)
- ξέρεις κάτι τέτοιο?
- όχι!
- Πού να το βρήκε?
- Θα το γράφουν στο ίντερνετ (ύφος το ίντερνετ είναι κακό, γράφουν σκουπίδια, αυτή τα διαβάζει, το έχει ξανακάνει εξάλλου. Hello! I am right in front of you!)
Οπότε τους λέω : όχι, είναι βιβλίο. (κοιτάζουν με το ίδιο ύφος), Το βρήκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη (σοκ, σοκ σοκ, προσπαθούν να το κρύψουν).
- Ποιός το έγραψε?
- Ο Χ, τους απαντάω (btw, ένας από τους θεμελιωτές της εγκληματολογίας )
- πφφφφ πήγε κι αυτός στο τέλος της ζωής του να γράψει κανα βιβλίο!!!

(έλεος????)

Επίσης ατάκες από τη λατρεμένη (!!!!!!!αρρρργκκκκκ) συμφοιτήτρια:

(σε καθηγήτρια): αχχχχχχχχχχχ! είστε τόσο καλή!!!!!!

(σε άλλη καθηγήτρια βλέποντας μια φωτοτυπία που μας μοίρασε για να κάνει εισήγηση. Το τονίζω: ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ!!!!): Πόσο μ' αρέσει η δουλειά σαααααςςςςς!!!!

(σε παρουσίαση εργασίας) : αυτό το λένε τάδε αλλά δεν το ξέρω, αυτό είναι έτσι αλλά δεν το έψαξα, αυτό γινόταν μάλλον έτσι αλλά δεν το είδα (κλπ )

(σε εισήγηση): Εμείς τώρα αν δεν τα πούμε όλα αυτά τα εισαγωγικά, θα πάρουμε κακό βαθμό?

(σε μάθημα, διαλέγουμε εργασίες ανά πεντάδες. Από ευγένεια περιμένουμε να μας πει ο καθηγητής και πετάγεται:) Να πω εγώ που ξέρω???? Εγώ θέλω αυτό! Α! Και είμαι ομάδα με τα παιδιά. Αν με θέλουν . (και γυρνώντας στους υπόλοιπους που είχαν μείνει): με θέλετε ακόμα στην ομάδα σας??? (ΜΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕΣ ΗΔΗ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!!!)

(σε μάθημα, μας εξηγεί καθηγητής την ηλεκτρονική υπογραφή. Αμέσως πετάγεται και λέει:) Ναι ναι το ξέρω! τις προάλλες ήρθε ένας κούριερ και για να μου δώσει το γράμμα έπρεπε να υπογράψω σε ένα κομπιουτεράκι!!!!

(σε μάθημα - ε ναι, δεν την παίρνουμε και στους καφέδες μας- και ενώ μας εξηγεί η καθηγήτρια ότι το τάδε είναι ένα χειρόγραφο που υπάρχει μόνο σε ένα αντίτυπο σε μια βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας): Μα όχι! έχουμε κι εμείς εδώ αντίγραφο, δεν έχουμε????


Ρώτησε και κάτι άλλη σήμερα που δεν ενθυμούμαι (με τον πρόλογο: να ρωτήσω κάτι? μπορεί να είναι βλακεία). Έχει μερικά διαλείμματα αυτογνωσίας, δε λέω!

Last but not least, μια δική μου ατάκα/ σκηνικό:
Μετά το μάθημα πάμε να πούμε τον πόνο μας over chocolate. Βγαίνουμε έξω στο κέντρο, έχει γίνει πορεία, άδειοι οι δρόμοι, δεν ξέρουμε κατα πού να πάμε και αν είναι ανοιχτό το μετρό. Ξαφνικά στην αρχή του δρόμου βαδίζει μια διμοιρία των ματ. Από το απέναντι πεζοδρόμιο φωνάζω τραγουδιστά: Συγνώωωμηηηηηη!!!! Είναι ανοιχτό το μετρό? (και ξαφνικά γυρνάνε όλοι οι ματατζήδες στο μέρος μας!!!!!) Τουλάχιστο αφού ξεπέρασαν το σοκ, μου απάντησαν !

αυτά για τώρα... πάω να κάνω καφέ, έχω διάβασμααααα!!!

Προσευχή!

Αυτές τις μέρες είμαι μεταξύ δουλειάς, διαβάσματος και άγχους εξετάσεων (για ακόμα μια φορά). Πέρασα το ένα μάθημα, διαβάζω την πελώρια ύλη για το άλλο (μεταπτυχιακό να σου πετύχει, σκέτο βάσανο απεδείχθη) και παράλληλα παρακολουθώ και τα μαθήματα. Σήμερα λοιπόν έλαβε χώρα ο εξής διάλογος:

Καθηγητής: στο σιντί που σας έδωσα έχω θέματα παλαιοτέρων ετών και σημειώσεις από το μάθημα καθώς και ενδεικτική βιβλιογραφία. Μη διανοηθεί κανείς να με ρωτήσει τί είναι στην ύλη. Δεν έχουμε ύλη. Ύλη είναι τα πάντα.
(και επειδή σιωπούσαμε, συνεχίζει)
Αν μεθαύριο έρθει ένας πελάτης και σας ρωτήσει κάτι που δεν το είχατε διδαχτεί, δε μπορείτε να του πείτε ότι ήταν εκτός ύλης. Θα έρθει εναγωνίως και θα σας ρωτήσει: έγινε αυτό κι αυτό, τί μου προτείνετε να κάνω? Εκεί δε μπορείτε να του πείτε ότι δεν ήταν στην ύλη! Τί θα του πείτε να κάνει?

και πετάγεται κάποιος από πίσω: Προσευχή !!!!!!!!!

(αυτά τα ολίγα για σήμερα)

Αχ!αυτή η νέα γενιά....

Γυρνώντας σήμερα από τη δουλειά έκανα μια στάση στο (2ο)Παζάρι του βιβλίου. Φορτωμένη με ένα κάρο βιβλία (καλά τα πήρα, να δω πού θα τα βάλω!). Μαζί μου στο λεωφορείο μπήκαν 3 πιτσιρίκια (κάπου στα 13-14) που απ ότι κατάλαβα μένουν Περιστέρι. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν και αρχίζουν τα μαργαριτάρια:

- τί μικρό λεωφορείο... είναι της μόδας τώρα!!!

(περνάμε έξω από την παλιά Βουλή ):
- να να να ! εδώ είναι τα Προπύλαια!!!!

Δεν αντέχω, τους λέω ότι είναι η παλιά Βουλή. Και με ρωτάνε:
- Και η νέα? πού είναι?
ευτυχώς, η ερώτηση ήταν σος και την απάντησε το ένα πιτσιρίκι. προχωράμε και περνάμε μπροστά από την Ακαδημία Αθηνών, για την οποία λέει περήφανα μια κοπελίτσα: Εδώ είναι η Βουλή ε?
Αφού τους εξηγώ πού πέφτει τί (Προπύλαια, Ακαδημία, Βιβλιοθήκη), με κοιτάει όλο θαυμασμό η μια και μου λέει:
- πώ πω.... πού τα ξέρετε όλα αυτά?????

(Hello!!!!!!!!)

Περνώντας από το πλάι του κτηρίου του Πανεπιστημίου ακούω επίσης το εξής:
-τώρα αυτό τί είναι? σχολείο ή σπίτι?
και έκλεισε με το φοβερό:

- Πάνω στο Λυκαβηττό τί έχει?

Και τώρα σας αφήνω πάω να αφήσω τα μαλλιά μου να ξαναφυτρώσουν....

(κρίμα πάντως που δε βρέθηκε κανείς τόσα χρόνια να τους πει τι είναι όλα αυτά...)

και κάτι άσχετο

Κατ' αρχήν καλή χρονιά και χρόνια πολλά! Μακάρι κάθε χρόνο να είμαστε και καλύτερα, με τους στόχους, τον εαυτό μας και τους γύρω μας...


Ξαφνικά όλοι αρχίσαμε μανιωδώς να μαζεύουμε αποδείξεις. Εκεί λοιπόν που προβληματιζόμουν για το αν θα κρατήσω την απόδειξη από τον αχνιστό καπουτσίνο πακέτο που ανυπομονούσα να αρχίσω να πίνω, σκέφτηκα το εξής...

Αν παίρνω (που συνήθως παίρνω) κάθε πρωί που πάω στη δουλειά εναν καπουτσίνο, που τιμάται 2,20 €, τότε δίνω 11€ τη βδομάδα για καφέ, που σημαίνει 44€ το μήνα και 484€ το χρόνο, κατιτίς παραπάνω από τα καθαρά χρήματα που μου δίνουν λόγω άσκησης.
Και συνεπώς (για να δανειστώ τη φρασούλα από μια φίλη), από αύριο θα παίρνω καφέ από το σπίτι... Μπορώ να τα ξοδέψω και σε ρούχα/βιβλία μια χαρά !

(προκειμένου να μη διαβάσω θα λύσω και το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης....)

Βουλευτικές Εκλογές 2009 part IIΙ

Η ώρα πέρναγε, σχεδόν όλοι είχαν κατέβει από το λεωφορείο και εγώ κοιτούσα έντρομη την ώρα, μιας και μου είχαν πει πως θα έκανα μία ώρα περίπου να φτάσω και είχε ήδη περάσει μιάμιση. Προσπαθώντας να μην κοιτάζω το γκρεμό στα αριστερά, σηκώθηκα από τη θέση μου και κάθισα πρώτη θέση πίστα, πίσω ακριβώς από τον ζαλισμένο- από- τα- τσίπουρα- οδηγό- που- είχε- αρχίσει- να- ξεζαλίζεται για να ρωτήσω πότε επιτέλους θα πατήσω γη μετά από τόσες ώρες ταξίδι. Αφού έκανε έναν εξαιρετικό ελιγμό, αποφεύγοντας μια αγελάδα που μας κοίταζε με το βλέμμα του βοδιού θρονιασμένη στη δική μας πλευρά του δρόμου, μου είπε πως σε πέντε λεπτά φθάνουμε.

Ανακουφισμένη, πήρα τηλέφωνο στο Δήμο, μιας και μου είχαν πει πως θα είναι ανοιχτά ως τις 3 το μεσημέρι, για να τους πω να με περιμένουν. Αφού τους εξήγησα πως είμαι στο δρόμο, μου είπαν μεγαλόψυχα ότι , άντε, θα με περιμένουν! (3 παρά 10 η ώρα).
Μέσα στο λεωφορειάκι είχαμε απομείνει 4 άτομα. Οι δυο κυρίες κατέβηκαν στην αρχή του χωριού, ενώ ο οδηγός άφησε εμένα και τον άλλο επιβάτη που απεδείχθη δικαστικός αντιπρόσωπος έξω από το δημαρχείο.

Με τα πολλά, ζωστήκαμε τα παγκάζια και ανεβήκαμε στον 1ο όροφο, ευτυχισμένοι που επιτέλους μετά από τόσες ώρες πατήσαμε γη. Αφήσαμε τα στοιχεία μας, βοήθησα το συνάδελφο να στείλει τηλεγράφημα και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο...


Η φύση τριγύρω ήταν εκθαμβωτική. Τόσο πράσινο, είχα χρόνια να δω. Δέντρα, ως την κορυφή. Και μια ομίχλη που ταίριαζε γάντι στο όλο τοπίο...




Πηγαίνοντας στο δρόμο, τραβήξαμε την προσοχή κάποιων που καθόντουσαν σε μια ταβέρνα (ε, λογικό, 2 άγνωστες φάτσες, ο ένας με κουστούμι...). Αμέσως, ο ένας (που ήταν ο Δήμαρχος όπως αποδείχθηκε), πετάχτηκε έξω και προσφέρθηκε να μας κεράσει καφέ. Η αλήθεια είναι πως η τσίκνα μας είχε σπάσει τη μύτη.... (κάτι λουκάνικα... κάτι πανσέτες.... κάτι μπριζόλες....). Ο συνάδελφος τίμησε και με το παραπάνω το κρασάκι και, μετά το φαγοπότι και αφού ο Δήμαρχος μου βρήκε γραμματέα και με καθησύχασε (δε θα χεις πρόβλημα εκεί που θα πας, 90 ΝΔ και 40 ΠΑΣΟΚ θα βγάλεις) , ήρθε η ώρα να τσουλήσουμε προς το δωμάτιο....

[κάπου εδώ διαπιστώνω πως η όρεξη για αφήγηση με έχει εγκαταλείψει. Ανεβάζω την αναρτηση να μην αραχνιάσει και για να μην γίνει η Λάμψη αυτό το θέμα, θα το κάνω απντέιτ σιγά σιγά ...]

Βουλευτικές Εκλογές 2009 part II

Αφού επεσαν τα παραδοσιακά μπινελίκια στην τοπική διάλεκτο φυσικά, άρχισαν να σχηματίζονται πηγαδάκια. Οι κοντοχωριανοί αντάλασσαν νέα, μετά του απαραίτητου κολατσιού το οποίο συνίστατο σε ξηροκάρπια/ τοστ/ψωμοτύρι κλπ κλπ. Ξεκινάει λοιπόν η διαδρομή και το πίρι πίρι:

- Τη θ'μάσαι τη Βασίλου απ του Παυλόπουλου?
-ναι τ' θυμάμι τι?
-Πέθανε!!!!!!
-αιντε! πότ?
-προυχτές!
-ααααα...

- Κι ο Θ'νάσης πίθανε!
-πότ?
-Μια βδομάδ'α πριν.
-ουυυι και ήτουνα νέος
-80 χρ'νων δν είναι νέος!
-νέος ήτανε!

- Ξέρς πίθανε κι ου Κώστ'ς
- Είχε πρόβλ΄μα?
-πήγε νουσουκ'μείου, δε βρήκαν τίποτις, το μεσημέρι χαιρόταν, το βράδυ πίθανε!!!!


[ναι μιλάγανε για πεθαμένους όλη την ώρα !Πολύ ωραία κουβέντα σε συνδιασμό με τους γρκεμούς δεξιά κι αριστερά, τα κατσίκια που πετάγονταν μπροστά μας και τους ταύρους/αγελάδες/μοσχάρια που έπιαναν το μισό δρόμο που σε κάποια σημεία είχαν απλά χωρίσει στη μέση τη μια λωρίδα δρόμου... μπόνους τρακ: ο οδηγός ήταν μισομεθυσμένος από τα τσίπουρα!]

Αφού λοιπόν ξεμπερδέψαμε με το θανατικό, τα γεροντάκια έπιασαν τα σεξουαλικά. Άρχισαν λοιπόν οι γιαγιάδες να την λένε στα παπούδια:

-ει, άμα δεν έχει να κάτσεις κάτσ΄ιδώ, δίπλα μου. Δεν είνι η γυνάικα μ ιδώ να με γκρινιάξει. (πονηρό γέλιο).

-Ε Βασίλω, άμ κρυώνς να σε ζεστάνει ου Πέτρς!
-Εεεε τι να μ κάνει ου Πέτρς!
-Καλέ δε σ' λέου σεξουαλικά, σ λέου να σε ζεστάν΄απού μπρός και μετα στη πλάτη.

- Οι άντρς ούτι και να κάνετε, και να μη σας δουλεύ΄, στο πουλί το χετε το μυαλό σας!
-έχουμι και του μπλε χαπάκι
-Το γράφ΄ο ΟΥΓΑ?
- Εχς δοκιμάσει και ξέρς ε?
- Κι άμα μείνεις στον τόπο?
- Θα μαι χορτάτς κι ευτυχισμένους!

- Χαίντε να χουρίσεις τη γυναίκα να βρεις καμιά μικρή!
-(γυναικεία παρέμβαση)Μωρέ τι μας λες! Σιγά μην τ΄κάτσει! Αμα η άλλη έχει λεφτά θα πάει να βρει το τεκνό, όχι τα μούτρ΄σου!

Στο σημείο αυτό κάνουμε στάση για να κατέβουν μερικοί.


Εγώ όπως όλοι καταλαβαίνουμε έχω κάνει καινούριο συκωτι...

Αφού λοιπόν αραίωσε λίγο το πλήθος, ο όρθιος σύζυγος αποφάσισε να πάει να καθίσει. Ελα όμως που δε χώραγε να περάσει. Τη λύση τη βρήκαν οι της γαλαρίας που φώναξαν:
Πήδα την !πήδα την!

Αφού ο σύζυγος κάθισε, άρχισαν όλοι να ασχολούνται με τη σύζυγο. Αφού τη ρώτησαν αν δουλεύει (όχι, έχω το παιδί , δε μπορώ να πηγαίνω στα χωράφια κλπ) τη ρώτησαν για το παιδί:
Και το π'δι? πώς το 'χεις? Παχουλό? (ψόφησα στο γέλιο! λες και πρόκειται για το τί ρούχο θα του φορέσει!)

Αφού κατέβηκαν και μερικοί άλλοι, το ζεύγος θρονιάστηκε μπροστά. Αρχισε να λογομαχεί με τον οδηγό ενώ ένας μουστακαλής παππούς ξεκίνησε να τραγουδάει ένα τοπικό άσμα (είχε κι ωραία φωνή) κλείνοντάς μου το μάτι.....


to be continued

Συνάδελφοι

Η κοπέλα στη δουλειά χθες ήρθε ψιλοάρρωστη, με μύτη να τρέχει, μπουκωμένη, πονόλαιμο και είχε αρχίσει να ανεβάζει δέκατα. Δεν ήθελε να λείψει, γιατί ήθελε να ζητήσει μια μέρα άδεια για να πάει στην άλλη άκρη της ελλάδας να ψηφίσει (που σιγά, όλοι θα λείπουν εκείνη τη Δευτέρα και δικαστήρια δεν έχουμε..). Το είπα στις δικηγόρους και την έδιωξαν να πάει σπίτι της , μάλιστα της είπαν να επιστρέψει μόνο αν γίνει τελείως καλά, αφού αυτές τις μέρες με τις εκλογές όλα υπολειτουργούν.
Έτσι αφενός θα γίνει τελείως καλά, αφετέρου δε θα μας κολλήσει. Για τη δουλειά της είπα να μην ανησυχεί, είναι ευκαιρία να κάτσει να διαβάσει για κάτι εξετάσεις που θα δώσει, μιας και ντρέπεται και να ζητήσει άδεια. Κι εγώ έτσι θα ήθελα να με αντιμετωπίσουν σε ανάλογη περίπτωση άλλωστε.

Γεγονότα σαν κι αυτά όμως (το να έρθει δλδ στη δουλειά με πυρετό για να μη ζητήσει άδεια και πούμε πως μας εκμεταλλεύεται) με κάνουν να την πειράζω, μπας και ξυπνήσει και ξεψαρώσει. Διότι και ο Κύριος ημών είπε ζητήστε μου και θα λάβετε (συν Αθηνά και χείρα κίνει κλπ).
Μια μέρα λοιπόν που την είχα βάλει να κάνει κάτι δουλίτσες εγώ μην έχοντας τι να κάνω είπα να σερφάρω στα e-βιβλιοπωλεία. Σε κάποια φάση λοιπόν, μιλάγαμε για λογοτεχνία.

Α(ασκούμενη): και διαβάζεις πολλά βιβλία?
Ε(εγώ): ναι, με ξεκουράζει αυτό.
Α:τί διαβάζεις τώρα?
Ε: επιστημονική φαντασία. εσύ διαβάζεις κάτι?
Α:ναι μωρέ, ένα βιβλίο για μια αυτοκράτειρα του Βυζαντίου
[δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες....έχει όμως "σπάσει ο διάολος το ποδάρι του" όπως λέμε στα μέρη μου, και σερφάροντας στην πρωτοπορία στην κατηγορία ιστορικό μυθιστόρημα πέφτω πάνω στο εξής:

Ακόλαστη Αυγούστα

Η αυτοκράτειρα Ζωή στο θρόνο του Βυζαντίου: Ιστορικό μυθιστόρημα

Επειδή η κοπέλα όμως είναι αυτό που λέμε της εκκλησίας, λέω αποκλείεται, αλλά ας την πειράξω λίγο και της λέω με σοβαρό ύφος:

Ε: Καλά από όλες τις αυτοκράτειρες την ακόλαστη Αυγούστα βρήκες να διαβάσεις???

Τι να σας λέω.. (άλλο να το βλέπετε!) κοκκίνησε ως τις ρίζες των μαλλιών της... άρχισε να τραυλίζει... να δικαιολογείται (μου το χάρισαν).... να ξανακοκκινίζει....
Πέτυχα διάνα!
(όχι που περίμενε πως θα πέρναγε έτσι!!!!!!)

Η μουσική ομορφαίνει τη ζωή μας,

μας κάνει να κλαίμε , να προβληματιζόμαστε, μας κρατάει συντροφιά... Και το πιο σημαντικό, μας κάνει να γελάμε!!!!!

Ιδού μερικά τερατουργήματα εεε στίχοι:

ΕΙΣΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΓΟΥΡΙ
ΜΕΣ' ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ, ΠΑΓΟΥΡΙ

KΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΚΟΒΩ ΦΛΕΒΕΣ
ΞΕΝΥΧΤΑΩ ΜΕ ΦΡΑΠΕΔΕΣ
ΚΑΙ ΞΗΛΩΝΩ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ...

ΣΤΟ ΡΕΤΙΡΕ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ
ΘΑ 'ΧΟΥΜΕ 11 ΚΟΠΕΛΕΣ
ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΟΜΠΡΕΛΕΣ

ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΤΥ
OH YEEEEEEESSSSSSSSSSS

ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΞ...
ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ
ΜΕ ΓΥΑΛΙΝΟ ΠΥΡΕΞ...

ΑΜΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΛΑΜΑΡΙ
ΤΙ ΤΗΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗ FERRARI;

ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΚΑΙΝΕ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΑΝΕΚΕΝΕ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟΥ
Χριστίνα Γαλάνη
"Από κορμί είμαι η best
Κι από προσόντα είμαι first
Μ' αυτό στους άντρες κάνω test
Για να διαλέξω.
Μπες όπως όλοι στη γραμμή
Ασε τα μα, τα μου, τα μη
Πέρνα λοιπόν τη δοκιμή
Και ίσως σε επιλέξω"

Πέπη Τσεσμελή
"Σκανδαλίζομαι, μονάχη μου αγγίζομαι
με μια γραβάτα σου ερεθίζομαι"
"Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες"

Λάκης Σκουτάρης
"Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός,
που μες την τρέλα μου ο φτωχός,
ψάχνω για να' βρω λίγο φως"
"Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα,
σκοτάδι είσαι σκοτεινό, σκοτοσκοτεινιασμένο,
σκοτάδι κατασκότεινο, και βράδυ βραδιασμένο."

Αντζελα Ρέμπη
>> "Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,
>> θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες"

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1970 !!
Κώστας Καφάσης
"Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο. "

Νίκος Δουλάμης
"Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε" """και τον είχα σε εκτίμηση""""""

Και τέλος μια συλλογή από τα καλύτερα των δύο Εθνικών Οδών και του
συνολικού επαρχιακού και αγροτικού Οδικού Δικτύου:

"Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο."
"Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ."
"Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν. "
"Μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος."
"Σε βρίσκω πολύ κύριο, αλλά περνάω κλιμακτήριο."
"Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Αγιο Γεώργιο"
"Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα,
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα."

Α-κολουθεί το καλύτερο!!!
(η ιστορία γενικά περιγράφει έναν απατημένο σύζυγο όπου στην αρχή απειλεί):

«θα φέρω τη βενζίνη
κι αναλαμβάνω την ευθύνη.»

και καταλήγει στο ρεφρέν που μας άφησε άφωνους.:
«την είχα άχτι, την είχα άχτι,
τώρα την έχω μόνο σε στάχτη,
μέσα στο τσίγκινο κουτί,
που φύλαγε τα μπικουτί..»


(από το stixoi.info)

enjoy!

Εργατικό Δίκαιο for dummies

με γρήγορα και εύκολα βήματα:

Θα χρειαστείτε:

Υποδομή
Πελάτη (ή έστω μια απορία εργατικής φύσεως για εξάσκηση)
ένα μπολ
ζυγαριά
Σπάτουλα (για το ανακάτεμα. εδώ παίζει ρόλο το σε ποιά μεριά βρίσκεται ο πελάτης)
νόμος

Για τη ζύμη:
ένα κιλό ναι , ένα κιλό όχι και ένα κιλό ίσως
(αντίστοιχα άσπρο, μαύρο, γκρι/ αμφιμερώς υποχρεωτικό/ ελεύθερο/ μονομερώς υποχρεωτικό, κλπ.. το πιάσατε το νόημα, έτσι?)
τρεις πρέζες " κατά περίπτωση",
μια ¨σε περίπτωση αμφιβολίας αποφασίζουμε υπέρ του εργαζόμενου" - προαιρετικά-

για το γαρνίρισμα:
κουλές λατινικές εκφράσεις
νομικά βιβλία
αποφάσεις δικαστηρίων (ελληνικών και, για πιο εκλεπτυσμένα γούστα ξένων).


Εκτέλεση:

Παίρνουμε το μπωλ, λαδώνουμε με το νόμο και το γεμίζουμε με αυτό που θέλει ο πελάτης. Ζυγίζουμε και βάζουμε ενδεχομένως λίγο και από αυτό που δε θέλει (όπως ανακατεύουμε τα αλεύρια ένα πράγμα για να βγει καλό το ψωμί), χωρίς όμως να φαίνεται (για να τηρήσουμε τα προσχήματα ντε!). Ανακατεύουμε μια πρώτη δόση ώστε το μείγμα να γίνει ομοιόμορφο. Το αφήνουμε να ξεκουραστεί για μισή ώρα και προσθέτουμε το ένα κιλό ναι ( ή αντίστοιχα το όχι ή το ίσως). Στη συνέχεια ζεσταίνουμε και προσθέτουμε τα "κατά περίπτωση" και " σε αυτή την περίπτωση", προσέχοντας να μη σβολιάσει. Εάν ο πελάτης είναι εργαζόμενος, βάζουμε και μια βάση "εν αμφιβολία υπέρ του εργαζομένου", πάντα με προσοχή να μη μας λασπώσει.
Το βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει, και μετά από δύο ώρες, το περιχύνουμε με ad hoc, pacta sunt servanta, in concreto, ex nunc, ex tunc, contra stipulatorem και πάει λέγοντας, ανάλογα το χρώμα που θελουμε να δώσουμε. Πασπαλίζουμε τέλος με μπόλικες δικαστικές αποφάσεις και απόψεις θεωρητικών, ώστε να γίνει πιο εύπεπτο.

Κατανάλωση:
Καταναλώνεται ζεστό ή και κρύο. Το ιδανικό είναι να απαγγελθεί με σμιγμένα φρύδια, έντονες κινήσεις χεριών και επιβλητικό λόγο.

Καλή όρεξη!


(...)

Έστω ότι.....

(Βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

Έστω, ότι αποφασίζετε να βγείτε έναν περίπατο στην πόλη σας. Ξεκινάτε λοιπόν και κατευθύνεστε προς το κέντρο. Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία, βλέπετε έναν άνθρωπο του οποίου η πλάτη εφάπτεται μιας κολώνας της ΔΕΗ και το σώμα του τραντάζεται.
Ηλεκτροπληξία!!!!! Δεν πρέπει να τον βοηθήσετε? Ξέρετε όμως πως δε μπορείτε να τον ακουμπήσετε γιατί θα πάτε και οι 2 στα θυμαράκια. Για καλή του τύχη, μόλις έχουν τελειώσει οι εκλογές, και δίπλα του βλέπετε σανίδες, υπολείμματα από κάποια εκλογική εξέδρα.
Τρέχετε λοιπόν ως καλοί άνθρωποι, βουτάτε τη σανίδα και με δύναμη προσπαθείτε να τον αποσπάσετε από την κολώνα- πηγή ηλεκτρισμού.

Μια χαρά ακούγονται όλα ως εδώ, και έτσι έπραξε ένας συντοπίτης μου. Μόνο που ο κακομοίρης ο άνθρωπος δεν είχε πάθει ηλεκτροπληξία. Τον έτρωγε η πλάτη και θεώρησε καλό να ξυστεί πάνω στην κολώνα. Τελικά, βρέθηκε με δυο σπασμένα παΐδια στο νοσοκομείο...


(JD νομίζω πως μετά από αυτό θα ανέβουν στα μάτια σου τα πάσης φύσεως μερεμέτια για την πλάτη που πουλάνε κινεζοπακιστανοί.)


Καλό μήνα να έχουμε ! Και προσοχή στις κολώνες!

Από εμένα για εσάς....

με πολλή αγάπη!!!

Αν και πλέον δε διαβάζω αυτά τα μαθήματα,
ούτε έχω αντιγράψει για να περάσω μάθημα,
αν εξαιρέσουμε κανα ψουψου μια δυο φορές...

Είναι αγαπημένο κομμάτι. Το γκαρίζαμε στις
κιθαροβραδιές τα πρώτα ή τα τελευταία
φοιτητικά μας χρόνια.

Ακόμα τα προφορικά είναι το μαρτύριο :)
Θα τελειώσει αύριο όμως και...
13 days to go till summer!

enjoy!!!



edit: άλλο ένα!!!




υ.γ. : Μα αφού έβαλα το μικρότερο μέγεθος βίντεο!!γιατί δε χωράει?? μπουχ σνιφ κλαψ σνιαρφ ?

Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου!

Δηλαδή η γιαγιά είναι δυο φορές πεθερά;

Σήμερα το πρωί δεν κατάλαβα πως ξύπνησα. Μπορεί να φταίει το ανοιχτό παντζούρι και ο θόρυβος, σίγουρα όχι η ζέστη, μιας και απολάμβανα τον ύπνο μου πάνω στα απαλά σεντόνια, μπορεί το άγχος να ξυπνήσω στην ώρα μου μετά από μια βδομάδα που με ξύπναγαν άλλοι το πρωί. Το θέμα είναι ότι ξύπνησα, χωρίς να συνειδητοποιήσω το πως. Θυμάμαι πως το βράδυ είχα βάλει ξυπνητήρι, αλλά το πρωί που κοίταξα το κινητό, αφού έριξα νερό στη μούρη μου να ανοίξει λίγα χιλιοστά παραπάνω το μάτι, ήταν κλειστό. Μυστήρια πράγματα.
Το θέμα είναι ότι ξύπνησα και πριν την ώρα μου μες στο κέφι, ντήθυκα γρήγορα (αχ αυτό το μαύρο φόρεμα... θα κάνω άγαλμα στα μοναστηρακιώτικα μαγαζιά) οπότε πήγα με το πάσο στη στάση μιας και ο καιρός δεν προσφέρεται για περπάτημα.
Εφοδιάστηκα με έναν πελώριο φρέντο (αμέ αμέ μάθαμε κι από αυτά και όχι, δεν είχαμε και στο χωριό μου, αλλά κάπως πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και μιας και το τζόκινγκ αποκλείεται, το ρίχνουμε στον καφέ. Να τον δοκιμάσετε με σιρόπι φουντούκι!!)
Φτάνω λοιπόν σεινάμενη κουνάμενη στο γραφείο και βλέπω μια γιαγιά μαυροντυμένη (κοτσωνάτη όμως, μη φανταστείτε), να ψάχνεται. Προσφέρομαι να την βοηθήσω μιας και εδώ που την έστειλαν χωρίς όνομα δε θα έβρισκε άκρη. Μου λέει τι θέλει, πάμε στον έναν όροφο, τίποτα, πάμε στον άλλο, πάλι τίποτα. Βρίσκουμε το τηλέφωνο εκείνου που την παρέπεμψε σε εμάς και πάμε στο γραφείο μου να καλέσουμε. Αφού λοιπόν μαθαίνω την ιστορία, λέμε για το παράλογο του να μη δεχτούν το συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο και μου έχει δώσει 135 φορές την ευχή της, ξεκινάνε οι ερωτήσεις:

-Πόσο χρονών είσαι κοπέλα μου;
-25
-ααααα! Και τελείωσες νομική ε;
-ναι (άκουσε κάπου και για το μεταπτυχιακό όταν με ρώτησε μια δικηγόρος)
- Πω πω και είσαι και ψηλή, ωραία κοπέλα!
- ευχαριστώ !
- Από Αθήνα είσαι;
- όχι, είμαι από .... και ....
- Ααααα, εκεί είναι όλοι καλοί άνθρωποι!!!
- Τι να σας πω, άλλα έχω ακούσει εγώ, ειδικά για την ...
- όχι, όχι, καλοί είναι. Ε, αυτό για το αυλάκι λένε, τι άλλο;

Και πόσο χρονών είσαι;

- 24

- Ξέρεις έχω έναν εγγονό! είναι 25 χρονών και έχει τελειώσει Πάντειο, οικονομικά. Δουλεύει κι αυτός, σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα, από παλιά, γιατί ξέρει πληροφορική. Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα (εδώ ξερογλύφεται)...
- ... (σιωπή)
- Είναι και αθλητικός, κάνει μπάσκετ σε ομάδα και προπονείται συστηματικά!! Και ψηλόοοοοος! Κι εσύ είσαι ψηλή. Μακάρι να βρει μια σαν κι εσένα, και όχι καμιά κοντή (Θεοπούλα νούμερο δύο).
- (χαμόγελο- σιωπή)
Μπαίνουμε στο ασανσέρ, να ανέβουμε στο γραφείο μου να πάρουμε στο κατάστημα.

- Αχ κοπέλα μου, την ευχή μου να έχεις, πώς θα έβρισκα άκρη αλλιώς;
- Ε, όλο και κάποιος θα σας έλεγε που να απευθυνθείτε!
- Τι καλό κορίτσι που είσαι!
- Ε, εντάξει έτσι κι αλλιώς δεν έχω δουλειά τώρα (είπα το βούρλο)

Πάμε λοιπόν στο γραφείο μου, παίρνουμε τηλέφωνο, μας δίνουν ένα άλλο και μας λένε να καλέσουμε σε μισή ώρα. Της προτείνω να πάει μια βόλτα και να ξαναέρθει και το πάρτυ αρχίζει:
- αχχχχχ κοπέλα μου την ευχή μου να χεις!!!!!!. Ξέρεις, ο εγγονός μου είναι μοναχοπαίδι, τον έχω μεγαλώσει σχεδόν εγώ. Εχει και μια αδερφή 14 χρόνια μικρότερη (!!!!!!). Εσύ έχεις αδέλφια;
- όχι, είμαι μοναχοπαίδι.
- Και η κόρη μου είναι μοναχοπαίδι. Αλλά και ο εγγονός μου, προκομέεεεεεενο παιδί. Δε χρειάζεται να δουλέψει, οι γονείς του είναι δημοσιογράφοι, βγάζουν εφημερίδα, μεγάαααλη περιουσία. Και όχι μόνο από τους γονείς, και από εμένα, και την άλλη του γιαγιά. Και εγώ τους έλεγα (κλαψιάρικος τόνος) ¨αφού δεν έχει ανάγκη να δουλέψει το παιδί, αχ γιατί το στέλνετε;¨ Και οι γονείς του μου είπαν ότι πρέπει να μάθει να βγάζει το ψωμί του, τώρα δουλεύει για να μαζέψει χρήματα για το στρατό. Κι εσύ βλέπω εργατική είσαι. Αχ! μακάρι να βρει καμιά καλή κοπέλα σαν κι εσένα, δε θέλω να μπλέξει με καμία που δε θα μου αρέσει...
- ε, αν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λένε σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....

Στο σημείο αυτό να πω ότι άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως το ζω αυτό ή απλά το σιρόπι φουντούκι στο φρέντο σε συνδιασμό με τον καύσωνα με έκανε να έχω παραισθήσεις. Και συνεχίζουμε:

- Να, μια καλή κοπέλα ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ θέλω να βρει ο εγγονός μου!
- (σιωπή, κοίταγμα κάτω)
- λοιπόν, θα περάσω σε μισή ώρα, γράψε μου μόνο το γραφείο σου να μη μπερδευτώ. Αχ, την ευχή μου να χεις! Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα ο εγγονός μου!!! θα μου δώσεις ένα τηλέφωνο;
(σκληρός παίκτης η γιαγιά!)
- εεεεεε ξέρετε είμαι...... ( πιασμένη; χαρούμενη; νυσταγμένη; αρραβωνιασμένη; γιατί δε νομίζω το δεσμευμένη να της ήταν εμπόδιο, είχε πάρει φόρα!!!!)
- μια εδώ και μια εκεί , ε κοπέλα μου;
- Ναι, μια Αθήνα, μια ....
- καλά, σε ευχαριστώ πολύ, θα έρθω σε λίγο πάλι
- στο καλό!

Καλά τα γέλια που έκανα στο μεταξύ... Μια συνάδελφος πρότεινε να ζητήσω φωτογραφία και με κορόιδευε πως κλωτσάω την τύχη μου.Εγώ πείραζα μια άλλη και της έλεγα ότι όποιος πάει στην ώρα του στο γραφείο, έχει και τα τυχερά του!

Πάνω που πέτυχα την υπεύθυνη του καταστήματος και μίλησα μαζί της σκάει η γιαγιά. Μιλήσανε, μιλήσαμε και μου είπε πού να απευθυνθώ. Μιας και είχα μπει στο χωρό, και τη λυπήθηκα τη γιαγιά μες στη ζέστη, ειπα να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα, αλλά να κόψω δρόμο. Πριν ξεκινήσουμε για το άλλο γραφείο, ακολουθεί ο εξής διάλογος
-Πω πω, τι θα έκανα αν δεν υπήρχες εσύ να με βοηθήσεις;
-Μην ανησυχείτε , οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί, κάποιος θα σας βοηθούσε.
- όχι, αν δεν ήσουνα εσύ , δε θα έβρισκα άκρη! σε ευχαριστώ πολύ, την ευχή μου να χεις!
- Μην το συζητάτε, εξάλλου έτσι βοηθάνε και τη γιαγιά μου όταν χρειάζεται κάτι
- Πω πω, τι τυχεροί που είναι οι γονείς σου! Να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν!
- (ου, ναι οι γονείς μου νιώθουν πολύ τυχεροί ειδικά όταν ξεσπάω τα νεύρα μου πάνω τους!)
- αλλά και αυτός που θα σε πάρει.... Τέεεετοια κοπέεεεελα.... Αχ... Μοιάζεις με την κόρη μου... τα μαλλάκια σου... (και συνέχιζε, ενώ εγώ μούγκα) να μου δώσεις ένα τηλέφωνο... (εγώ την πάπια)
-ααααα! να ο υπεύθυνος του πρωτοκόλλου! Πάμε να δούμε πού χρεώθηκε η επιστολή για να βρούμε τον αρμόδιο!
Πάμε, βρίσκουμε, και εκμεταλλεύομαι τη στιγμή (άδραξα κι εγώ τη μέρα!!!!) για να τη χαιρετήσω, προφασιζόμενη πολλή δουλειά και να γυρίσω στο γραφείο μου. Ξεγλύστρησα από την αγκαλιά, και την κοπάνησα όσο ακόμα προλάβαινα, γιατί η προσοχή της είχε αποσπαστεί. Καλή η νύφη, καλά όμως και τα χρήματα που ήθελε να εισπράξει.

Δεν ξέρω αν ξαναήρθε στο γραφείο μου γιατί έλειπα, πάντως μόλις λύθηκε το θέμα της έμαθα πως έγινε μπουχός για να εισπράξει, μιας και ήθελε να πάει εξοχή.

Μήπως έπρεπε να ζητήσω φωτογραφία και Ε9 του επίδοξου γαμπρού;; Μπουχαχαχα!!! Πατέρα με χάνεις!!! Φίλοι και συγγενείς τρέξτε να ραφτείτε!!!!!!!

Και είναι μόλις 10 το πρωί....

summertime, and the living is (not) easy

Θα ήθελα να γράψω ένα ποστ που θα βρίζω. Την τύχη μου (πάνω απ' όλα , γιατί, όπως και να το κάνουμε, μερικά θέματα είναι αποκλειστικά θέματα τύχης), το πρόγραμμά μου, τις αναποδιές, τις αφραγκές, τα μπερδέματα, τις μοναξιές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πάει λέγοντας. Αλλά όχι... θα παραμείνω ήρεμη. (αααααααααααααααααααααααααααααααα).-

Αυτές λοιπόν τις μέρες με τη ζέστη, στο γραφείο κάνουμε σάουνα. Αμέ! Πρώτης τάξεως μάλιστα. ένας τοίχος όλο παράθυρο, μόνο ο μισός με στόρια και ο ήλιος να χτυπάει από την ανατολή του ως τις μια το μεσημέρι. Προσπαθούμε οι άμοιρες να κάνουμε ρεύμα (ναι καλά), αέρα με δικογραφίες, φωτοτυπίες, ό,τι βρούμε τελοσπάντων, αλλά μάταια. Τελικά μάλλον θα ανοίξουμε και το άλλο στόρι, θα βάλουμε μαγιώ και θα αράξουμε , να κάνουμε και χρώμα. Το δε κομμάτι του παραθύρου που δεν έχει κάλυψη, αφήνει το βλέμμα μας να πλανηθεί στον γείτονα απέναντι.... μέσης ηλικίας, εύσωμος, με μαύρο μαλλί κοτσίδα, μου θυμίζει τους τύπους που φοράνε χρυσές αλυσίδες και αφήνουν το μικρό νυχάκι να μεγαλώσει (ιχχχ). Τον βλέπουμε λοιπόν να περιφέρει το θεϊκό ημίγυμνο κορμί του (ζέστη γαρ) και να βγάζει το κλουβί με τον παπαγάλο στο μπαλκόνι ( αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και η ορχήστρα του δρόμου, αλλά άλλη φορά..).
Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ανοίξει τα κλιματιστικά του κτηρίου. Κάθε μέρα κυκλοφορεί η φήμη ότι άνοιξαν, τρέχουμε όλοι εκστασιασμένοι να τα ανοίξουμε, αλλά τίποτα. Μισοαστεία μισοσοβαρά έχει αρχίσει να ακούγεται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διευθυντή , που θέλει να κάνει οικονομία. Πείτε με τρελή, εγώ το πιστεύω.... (τεκμήρια άλλη φορά!).

Αλλά η καλή μέρα φάνηκε από το πρωί.. Τώρα που άρχισε να δροσίζει πάλι, αποφάσισα να θυσιάσω το πρωινό για να κοιμηθώ κανά μισάωρο παραπάνω. έβαλα λοιπόν το ξυπνητήρι, και ξαναέπεσα στο κρεβάτι, με το άγχος βέβαια να το ακούσω, γιατί είχα να προλάβω δικαστήριο το πρωί... Όταν λοιπόν βρέθηκα στο 5ο συννεφάκι ακριβώς, χτυπάει το σταθερό. Πετάγομαι πάνω, τσακίζομαι σε κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήταν, ψάχνω το τηλέφωνο έντρομη, και σκέφτομαι ότι κοιμήθηκα και έχασα το δικαστήριο....
Σηκώνω το τηλέφωνο.... η φωνή του αφεντικού... ψάχνω ένα ρολόι (σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να του πω...), και ψάχνω και ψάχνω - γιατί είμαι και στραβή!!!! ενώ ο δικηγόρος μου μιλάει και εγώ προσπαθώ να ακούγομαιι βαθυστόχαστη και πρωτίστως ξύπνια.
Μέχρι που βλέπω την ώρα. 8.06. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!!! Ποιός παίρνει τον άλλον 8 το πρωί???? και στο σταθερό?????? αφού είχα ανοιχτό κινητό!!!!!! (η μόνη μου εξήγηση είναι πως αποθήκευσε το σταθερό μου γιατί τον είχα καλέσει κάποιες φορές που ήταν ανάγκη, ώστε να το αναγνωρίζει και να μπερδεύτηκε στο νούμερο).
Αλλά και πάλι.. αφού ήξερε πως 9 παρά θα είμαι στα δικαστήρια... και η δική του δουλειά γινόταν μετά τις 9.. Τί ήθελε να μου κόψει τη χολή πρωϊνιάτικα???
Δίδαγμα? Δεν παίρνουμε ποτέ στη δουλειά από το σταθερό του σπιτιού μας....

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη και καλώς σας βρήκα! έφυγα κι εγώ από τη μεγάλη πόλη σαν καλή κόρη και πήγα να κάνω οικογενειακό Πάσχα στο χωρίο. Δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας αν κουράστηκα ή αν ξεκουράστηκα, αλλά αφού δε στουκάραμε πουθενά με το λεωφορείο στο πήγαινε, πάλι καλά λέω! Και έχω και μια απορία προς τους απανταχού Λάκωνες: γιατί το λεωφορείο από Σπάρτη κάνει στάση σε ένα παρακμιακό σουβλατζίδικο στον Ισθμό και όχι στο κτελ? Παίρνει μίζα από τις αγορές του κόσμου? Μιλάμε για τελείως ξεκάρφωτο μέρος...

Κάθε χρόνο έλεγα να γράψω για τα ευτράπελα του Πάσχα στο χωριό, αλλά κάθε φορά συγκρατούμαι. Το μόνο που θα αναφέρω είναι ότι έχουμε ΚΑΙ φιλαρμονική μπάντα, η οποία παίζει (?) πένθιμα στον επιτάφιο. Βασικά είναι πολύ μεγάλο κατόρθωμα το ότι μπορούν να περπατάνε και να παίζουν ταυτόχρονα, οπότε για βήμα και στοίχιση δε γίνεται λόγος. Φέτος μάλιστα είχαν βελτιωθεί αισθητά αφού αντί για 6 γκουπ στον χρόνο , ακούγονταν μόνο 3 με 4.

Πάντως, το χωριό έχει βελτιωθεί. Τέλεια ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, ζαχαροπλαστεία, φοροτεχνικά, βιβλιοπωλεία... και ίντερνετ καφέ! με καναπέδες, χαμηλά τραπεζάκια, πάνε τα γεροντάκια και πίνουν το εσπρεσάκι τους. Κάνει και κάτι πολύχρωμα ριφρέσμεντς (μπανάνα βύσσινο) και άλλα κουλά! Μόνο που οι καρέκλες μας σε σχήμα τακούνι πλατφόρμα ήταν λίγο άβολες... (μην τα ρωτάτε.. και ναι, κάτσαμε στη σωστή μεριά).

Είχα πολύ καιρό να πάω στο χωριό (από πέρσυ το πάσχα) και έτσι μου ήρθαν απότομα αλλά και ευχάριστα οι αλλαγές. Το θέμα είναι οι άνθρωποι.... θείοι θειάδες και ξαδέλφια σκάνε από παντού χωρίς προειδοποίηση , σε βουτάνε, σου κουλαίνουν το χέρι από το σφίξιμο και σου λένε:πω πω, πόσο μεγάλωσες!!!. Στο μεταξύ κόσμος έχει παντρευτεί και αναπαραχθεί :Ρ , αλλά εγώ δεν το ξέρω, οπότε σκάνε και κάτι παιδάκια από δω κι από εκει με μαμάδες κάποιες φορές μικρότερες από εμένα (αν και τελευταία έχει σταματήσει αυτό το χόμπυ). Είδα στον επιτάφιο μια θεία μου, με ένα αγόρι και ένα κορίτσι γύρω στα 5. Παναγιά μου!!! σκέφτομαι. πότε έκανε αυτή και κορίτσι???? και μετά σκέφτομαι, δε μπορεί, την έιδα πέρσυ το πάσχα... (για να με καθησυχάσει και η γιαγία μου που με ενημέρωσε πως είναι ανηψιά της).

Πλέον τα περισσότερα νέα πρόσωπα δεν τα ξέρω. Αλλά και πολλές γιαγιάδες δε με θυμούνται. Περπατάω στο δρόμο, και ξεκινάει:
-γειά σας (γιατί στο χωριό σε ό,τι περπατάει λέμε γεια, εκάστοτε και σε ό,τι τσουλάει)
-γειααααααααα ( ώπα! ξύπνησε η γιαγιά !)
μεσολαβεί έντονο κοίταγμα από τη μεριά της, παύση, ανάσα , και:
-τίνος είσαι εσύυυυυυ????


(αθάνατο χωριό!!!)

----------------------------------------------------------------
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα,
γιατί η ζωή που ζούμε δε χορταίνει με οξυγόνο,
δεν υποκλίνεται στο τίποτα, στο πρέπει και στο μόνο
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα γελοία,
πρέπει να ενώσουμε κρεβάτια, μαξιλάρια και θρανία,
γιατί το χέρι μου απόψε ως τα νύχια μου πονάει
και νιώθω την καρδιά μου ν’ αγωνίζεται να πάψει να χτυπάει


Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να σπάσουμε τον πάγο με τις πρόζες του Κωστάλα,
γιατί η ζωή που ζούμε δε βολεύεται σε θρόνο,
στην αμαρτία υποκλίνεται, ερωτεύεται τον πόνο
Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα γελοία,
πρέπει να ενώσουμε κρεβάτια, μαξιλάρια και θρανία,
γιατί η νύχτα αυτή με αρνήσεις άλλης τάξεως μ’ έχει ζώσει
και τρέμω μήπως το γατάκι που ταΐζω κάποια μέρα με προδώσει

Κόρε Υδρο, Άλλη μια νύχτα σύγχισης και γέλιου

Το ξυπνητήρι που πάντα έψαχνα.....

ακούστε το κατά προτίμηση το πρωί μόλις σηκωθείτε. εγγυημένα αποτελέσματα!!!