Καλή χρονιά κι ας άργησα!

Όσο μεγαλώνουμε και περνάει ο καιρός, διαπιστώνουμε ότι πράγματα που παλιότερα τα είχαμε δεδομένα δεν είναι. Υγεία, αγάπη, ένα πιάτο φαγητό, μια ζεστή γωνιά, δεδομένα για εμάς ενώ για άλλους όχι. Εύχομαι λοιπόν για τη νέα χρονιά όλοι μας να έχουμε όλα αυτά τα σημαντικά πράγματα. Και μακάρι αυτή η χρονιά να μη μας κάνει πιο κυνικούς, αλλά πιο καλούς απέναντι στους γύρω μας.

Σκέψεις και νέα δεν έχω αυτή τη φορά. Με παρέσυρε κι εμένα το ρεύμα της εποχής, μέχρι που αναγκάστηκα να σταματήσω και να μείνω ξάπλα μερικές μέρες. Παρόλο που πόναγα (και αυτο ήταν κάτι το ενοχλητικό, δε λέω), είχα παρέα, φαγητό και φροντίδα. Και άπειρο χρόνο για ύπνο και εξωσχολικό/επαγγελματικό διάβασμα.

Ζήτω τα βιβλία!

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore from Moonbot Studios on Vimeo.

σκόρπια κι ανάκατα

*Απόψε είπα πως θα διαβάσω ώστε να τελειώσω με κάτι εκκρεμότητες. Δε θέλω όμως. Δε θέλω!
Ονειρεύομαι ξάπλες και βόλτες στη φωτισμένη -όσο είναι φέτος τελοσπάντων- πόλη, καφέδες με θέα Ακρόπολη, βράδια με φίλους δίπλα στο τζάκι.
Ότι η μόνη μου έννοια είναι να χαλαρώσω και να περάσω όμορφα.
Όμως μεγάλωσα, η δουλειά μου δε σηκώνει κοπάνες και οι βόλτες δε λένε να συμβούν αφού φεύγοντας από το γραφείο σέρνομαι.

* Περπατούσα τις προάλλες ακούγοντας μουσική, ενώ το φεγγάρι πίσω από τα σύννεφα τους έδινε μια παράξενη ασημένια και απόκοσμη εικόνα. Στο δρόμο για τη στάση άρχισα να χαζογελάω. Ήθελα να αρχίσω να χοροπηδάω μέσα στο δρόμο, I 'm dancing with myself, αρκέστηκα στα χαμόγελα όμως. Στιγμές ευτυχίας.

* Και να που το 2011 τελειώνει και έρχεται ένας χρόνος με ζόρια αλλά και με όνειρα. Τουλάχιστο αυτά δεν έχουν φπα και έκτακτες εισφορές.

* Έχουμε ξεχάσει ότι είναι καλό να βοηθάμε τους άλλους, και οι άλλοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να τους βοηθάνε. Ειδικά όταν δεν κοστίζει τίποτα.

* Λέτε φέτος να μάθουμε ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι φώτα, δώρα, ψώνια, κουκουνάρια και σταφίδες στο ρύζι και γαλοπούλες, αλλά είναι πίστη, ελπίδα, αγάπη και ζεστασιά;

* Μεγάλες προσδοκίες για τα Χριστούγεννα φέτος... Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η (εν ευρεία εννοία) οικογένεια θα μαζευτεί γύρω από το τραπέζι. Θα λείπει ένας, που έφυγε νωρίς, γιατί κάθε οικογένεια έχει τον αγαπημένο απόντα της.

* Μερικές φορές οι απουσίες είναι πιο δυνατές από τις παρουσίες. Όσο ήμασταν μικροί, η απουσία τέτοιου είδους δε μας άγγιζε. Μέχρι που τη νιώσαμε πάνω μας. Τώρα σαν μεγαλώνουμε στη γειτονιά, στις συγγένειες, στις φιλίες, το απουσιολόγιο όλο και βαραινει από απουσίες.

* Κυρίως σκέφτομαι τους γονείς μου, που βλέπουν φίλους τους να φεύγουν και ναι, δε μπορώ να καταλάβω πως νιώθουν, αλλά τους έχω έννοια. Γονείς και αγαπημένα πρόσωπα. Και αυτό που τρέμω πιο πολύ κι από την απουσία, είναι τα ανείπωτα, ή οι τυχόν βαριές κουβέντες.Πώς θα τα πεις, ή πώς θα τα πάρεις πίσω; Μεγάλωσα πια και τις ζυγίζω, πνίγω το πείσμα μου και σκέφτομαι αλλιώς. Ξέρω πως δεν είμαι εντάξει σε αρκετές από τις υποχρεώσεις μου, θέλει κι άλλη προσπάθεια. Φταίω, γιατί πατάω όχι σε δυο αλλά σε πέντε βάρκες ταυτόχρονα (το πως γίνεται αυτό, άλλη ιστορία).

* Δεν είμαι λυπημένη! Απλά σκέφτομαι. Γραπτά!
Και ονειρεύομαι ήρεμα, χαρούμενα και γελαστά από καρδιάς Χριστούγεννα.
Κι αν γκρινιάζω που και που, ε, όλοι έχουμε δικαίωμα στη γκρίνια.

Σας φιλώ!

Είναι που ονειρεύομαι πως φεύγω για ταξίδια,
αμέσως μόλις επιστρέψω από το προηγούμενο
και αδειάσω τη βαλίτσα μου.

Είναι που τίποτα δε φτάνει, οι ώρες της ημέρας,
τα χρήματα, το διάβασμα, πάντα στο μέτρημα βγαίνει μείον.

Είναι που όταν δε θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα
απλά το αφήνουμε να μας ακολουθεί
και βλέπουμε τον καιρό να περνάει
διερωτώμενοι αν πραγματικά θέλουμε να το λύσουμε
γιατί επιτέλους θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Είναι όμως και πολλά άλλα, που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Εμείς και ο κόσμος (μας).

Υπόσχεση

Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε, αλλά όλο και γυρόφερνα τον υπολογιστή μου, προσπαθώντας να αποφύγω να τελειώσω κάτι δουλειές και περιμένοντας να ζεστάνει το νερό για να κάνω μπάνιο.
Σας έχω πει ότι είμαι αναβλητική; Μερικές φορές μάλιστα σε υπερβολικό βαθμό. Δεν ξέρω αν πηγάζει από τεμπελιά (ναι, είμαι και τεμπέλα και διάφορα άλλα :Ρ ...) ή από βαρεμάρα, πάντως τελευταία με πιάνω να μην κάνω ποτέ σήμερα αυτό που μπορώ να αναβάλλω για αύριο.
Θέλει μεγάλη δύναμη να αλλάξεις συνήθειες ή πράγματα του χαρακτήρα σου. Το να τα εντοπίσεις είναι ένα, το να τα αποδεχθείς είναι το επόμενο βήμα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να τα καταπολεμήσεις.
Υποτίθεται ότι μεγαλώνοντας γινόμαστε καλύτεροι. Υποτίθεται, γιατί πόσες φορές ακόμα και αν εντοπίσουμε και αποδεχθούμε τα ελαττώματά μας τα μετριάζουμε ή τα νικάμε και δεν τα αφήνουμε να μας νικούν καθημερινά;
Μελλοντικέ μου εαυτέ, σου υπόσχομαι να προσπαθήσω. Πραγματικά και σκληρά. Ίσως να μη με πιστεύεις τώρα και λογικό, αφού συναγωνίζομαι τους πολιτικούς στα "θα", μα είμαι πρόθυμη να σε διαψεύσω.

S.

Απορία

Αν είναι να δουλεύω απλά για να έχω να πληρώνω τους φόρους,τα τέλη, τις εισφορές και δε συμμαζεύεται και να μην ανάβω καλοριφέρ το χειμώνα γιατί δε θα μου φτάνουν για τα κοινόχρηστα, γιατί να δουλεύω at all? οεο?

εβραβεύθην!

Κυριακή απόγευμα, με το ζεστό καφέ αγκαλιά,τελευταία και καταιδρωμένη, ήρθε η ώρα να ανταποκριθώ στο βραβείο που μου απένειμε η Coula.
Μιας και έχει παίξει όοολος ο κόσμος, προσπερνώ τα διαδικαστικά και σας αποκαλύπτω 7 πράγματα για τον εαυτό μου, καλώντας όποιον άλλο θέλει να αναλάβει τη σκυτάλη!
Πάμε λοιπόν, να γράψω τα μικρά και καθημερινά μου

1. πάντα ήθελα να έχω μια γάτα. Πλέον, ενώ θα μπορούσα, δεν παίρνω γιατί αφενός δε μου αρέσει να είναι κλεισμένη σε διαμέρισμα, αφετέρου θεωρώ πρόκληση τη στιγμή που τα βγάζω πέρα τσίμα τσίμα να δίνω χρήματα σε κτηνίατρους και γατοτροφές... (διότι αν το κάνεις, το κάνεις σωστά!)

2. Αγαπώ τη βροχή (αυτό μάλλον το μαντέψατε) και ξετρελαίνομαι με τη μυρωδιά των αναμμένων τζακιών στον αέρα.

3. μέχρι τα 21 μου δεν έπινα καθόλου καφέ

4. Είμαι βιβλιοφάγος, δε με αποσπά τίποτα αμα διαβάζω (αυτό δεν ισχύει τόσο για τα ακαδημαϊκά- σχολικά όμως :Ρ)

5. Δεν κοκκινίζω (εξωτερικά), κάτι που με έχει σώσει πολλές φορές

6. Λατρεύω το πρωινό χουζούρι!

7. Είμαι μεγάλο πειραχτήρι!

Καλό υπόλοιπο Κυριακής!

and life goes on

...με ταξίδια αναγκαία που όμως τα ευχαριστιέμαι, με χαρές και συζητήσεις και στριμώγματα και προβληματισμούς, με καλή παρέα γιατί σιγά σιγά όσοι δεν νοιάζονται να προσπαθήσουν εξαφανίζονται, με μοιρασμένα απογεύματα, με αλλαγή στις συνήθειες και με πολλές ελπίδες και σχέδια.
Η ρημαδοεργασία βέβαια δεν προχωράει. Πώς να προχωρήσει? σάμπως έχω όρεξη να γράψω με όλα αυτά που ακούω? Σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις και ηρέμησα. Είναι μοιρολατρικό, αλλά την πορεία δε μπορώ εγώ να την αλλάξω, ας είναι καλά όλοι όσοι τζογάρουν πάνω στις πλάτες μας. Απλά δε θα τους αφήσω να τζογάρουν και πάνω στα νεύρα μου.

Ο καιρός αρχίζει να κρυώνει σιγά σιγά. Η καλοκαιρινή κουβέρτα το βράδυ είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αγαπημένο φθινόπωρο.

Είναι πολλά που πρέπει να γίνουν (όπως πχ να μπω στο google reader και να αρχίσω να διαβάζω μεταξύ άλλων :Ρ). Αλλά για λίγο ακόμα, αφήστε με στον κόσμο μου. Εκεί που τις τελευταίες μέρες όλα λειτουργούν σωστά, η μάλλον, όπως θα ήθελα. Και μετά σας υπόσχομαι, πάλι θα τραβήξω κουπί.


ΥΓ: Ομορφούλη, σορυ! έπρεπε να με δεις να ισορροπώ στη σκάλα με δυο τόμους στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο! πρέπει να συντονιστούμε, ο Οκτώβρης θα έχει ταξίδι να εορτάσουμε το μεγάλωμά μου :Ρ θα είσαι εκει άραγε?
ΥΓ2: Ιταλιάνα φιλενάδα χρόνια πολλά και καλά :) τα περαιτέρω εν καιρώ :)
ΥΓ3: εσύ εκεί στο Παρίσι πού χάθηκες? δώσε σημεία ζωής! Σε σκέφτομαι :)