Πολλά και διάφορα έγιναν τον τελευταίο καιρό. Έφυγα, γύρισα, ξαναμαναέφυγα, ξαναγύρισα, έκανα πάνω από 5.000 χιλιόμετρα μέσα σε 15 ημέρες (και τα μισά μόνο ήταν με αεροπλάνο :Ρ, δε μετράω δε τα ναυτικά μίλια:Ρ), πέρασα όμορφα, πέρασα βαρετά, δυσανασχέτησα που γύρισα στη δουλειά, βγήκα έξω με φίλους αδελφικούς και γελάσαμε μέχρι δακρύων (αυτά, αυτά, τα απροσδόκητα, τα αφτιασίδωτα και τα αυθόρμητα πόσο μου αρέσουν...), τσακώθηκα και φίλιωσα, ξενοκοιμήθηκα...
Παράπονο δεν έχω. Το ιστολόγιο ίσως να έχει που το παράτησα, αλλά δεν είχα όρεξη να γράψω και δεν ήθελα να γράψω βλακείες.
έχει νυχτώσει, ακούω μουσική και (φυσικά!!!) καθαρίζω... λίγα λίγα κάθε μέρα με αποτέλεσμα να με κοροιδεύουν ότι δεν κάνω και τίποτε άλλο.
Παράλληλα, παρατηρώ το νέο μου χώρο. Πρώτη πανσέληνος, πρώτο αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα, σκιές που δεν έχω ξαναδεί εδώ και χρώματα. Και σχέδια, πολλά σχέδια. Και όνειρα. Πολλά, πολύχρωμα όνειρα.
Και στόχοι. Για ακόμα μια φορά. Είτε τους σέρνω από παλιά, είτε είναι καινούριοι. Και νέες αρχές, νωρίτερα φέτος, ανυπομονώ, δεν περιμένω το Σεπτέμβρη.
Και διαπιστώσεις.
Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις χορτασμένος... ότι το κάθε πράγμα έχει κάνει τον κύκλο του... δε νοσταλγώ να πάω κι άλλες διακοπές, ούτε το φοιτητικό μου σπίτι. Για λίγη θαλασσίτσα βέβαια δε θα έλεγα όχι :)
και τώρα πάω να χορέψω βαλς με τη σφουγγαρίστρα!!!!
Να χαμογελάτε!
ΥΓ1: μεεεεδουυυυυσααααααα
ΥΓ2: Πότε ξανά θα μοιράσουμε τη μπύρα στα τρια?
ΥΓ3: όταν ζητάω βοήθεια σημαίνει ότι έχω εξετάσει ΟΛΕΣ τις εναλλακτικές και ΔΕ μπορώ για κάποιο λόγο να τις εφαρμόσω. Γι αυτό μη μου πετάς αυτά που έχω ήδη απορρίψει. Πες απλά ότι δε μπορείς.
ΥΓ4: κάτι που δε θυμάμαι πλέον :Ρ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουρμούρες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουρμούρες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011
Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
αριβεντέρτσι
Μου τη δίνει που κάποια πράγματα επιβεβαιώνονται.
Μου τη δίνει το θράσος μερικών ανθρώπων.
Μου τη δίνει που οι 24 ώρες δεν είναι αρκετές,
που όλο τρέχω και τίποτα δε φαίνεται να έχω κάνει,
οι υπαινιγμοί και το ότι πάνε να βγουν από πάνω για να νιώσουν καλύτερα απλά και μόνο γιατί έχουν νεύρα για κάτι άλλο
και άλλα πολλά.
Ίσως να έχουν δίκιο και να μη λειτουργεί τίποτα σωστά σε αυτό τον τόπο
και όσοι πάνε να κάνουν κάτι να χτυπάνε σε τοίχο.
Μα σε αυτόν τον τόπο είναι όσα αγαπώ. Κι αν η ψυχή μου είναι ταξιδιάρα, απολαμβάνει το ταξίδι περισσότερο από τον προορισμό και πάντα λαχταρά να γυρίσει πίσω.
Κλειστό λόγω διακοπών, δεν ξέρω για πόσο.
Εαυτέ μου, σου έρχομαι!
Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ
όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω
τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ
μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.
Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά
κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη
θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ
μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..
Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.
Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι
βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε
πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου
κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.
Δεν τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση
κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα
τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου
γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.
Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.
ΥΓ: τελευταία τα πράγματα δε μας τα λένε καλά, καθόλου καλά. Τα νεύρα κρόσια! Ευχαριστώ λοιπόν τον μπαμπά μου που ανέλαβε το σημερινό ζόρι. Καλή η ανεξαρτησία και η δυναμικότητα, αλλά μερικές φορές έχεις απλά ανάγκη τον μπαμπά σου και μια αγκαλιά. Και ένα παγωτό σοκολάτα ή δυο μπλούζες :ΡΡΡ (όχι που δε θα το μπαχάλευα κι αυτό!)
Μου τη δίνει το θράσος μερικών ανθρώπων.
Μου τη δίνει που οι 24 ώρες δεν είναι αρκετές,
που όλο τρέχω και τίποτα δε φαίνεται να έχω κάνει,
οι υπαινιγμοί και το ότι πάνε να βγουν από πάνω για να νιώσουν καλύτερα απλά και μόνο γιατί έχουν νεύρα για κάτι άλλο
και άλλα πολλά.
Ίσως να έχουν δίκιο και να μη λειτουργεί τίποτα σωστά σε αυτό τον τόπο
και όσοι πάνε να κάνουν κάτι να χτυπάνε σε τοίχο.
Μα σε αυτόν τον τόπο είναι όσα αγαπώ. Κι αν η ψυχή μου είναι ταξιδιάρα, απολαμβάνει το ταξίδι περισσότερο από τον προορισμό και πάντα λαχταρά να γυρίσει πίσω.
Κλειστό λόγω διακοπών, δεν ξέρω για πόσο.
Εαυτέ μου, σου έρχομαι!
Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ
όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω
τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ
μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.
Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά
κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη
θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ
μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..
Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.
Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι
βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε
πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου
κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.
Δεν τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση
κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα
τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου
γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.
Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.
ΥΓ: τελευταία τα πράγματα δε μας τα λένε καλά, καθόλου καλά. Τα νεύρα κρόσια! Ευχαριστώ λοιπόν τον μπαμπά μου που ανέλαβε το σημερινό ζόρι. Καλή η ανεξαρτησία και η δυναμικότητα, αλλά μερικές φορές έχεις απλά ανάγκη τον μπαμπά σου και μια αγκαλιά. Και ένα παγωτό σοκολάτα ή δυο μπλούζες :ΡΡΡ (όχι που δε θα το μπαχάλευα κι αυτό!)
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
και φαίνεται πως ο ποιητής έχει δίκιο. Στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο μεγάλες στιγμές και μεγάλες αποφάσεις, τα μικροπράγματα είναι αυτά που την ομορφαίνουν και που δένουν τους ανθρώπους ίσως πιο πολύ.
Ένας καφές, μια αγκαλιά, πειράγματα, χάζεμα στο μπαλκόνι ή στην τηλεόραση,το μοίρασμα του κρεβατιού, ένα ποτήρι κρασί, ένα επιτραπέζιο, μερικές φορές τα πιο απλά είναι ή γίνονται και τα πιο δύσκολα αλλά και τα πιο πολύτιμα.
Είναι πάντως αυτά που κάνουν πιο έντονη την απουσία τους στην καθημερινότητα.
Ο ποιητής τα λέει άψογα:
Πάρε με αγκαλιά, τέρμα η δουλειά
Πάμε βόλτα απόψε μέχρι το ξημέρωμα
Γλύκανε η βραδιά, βρες τα κλειδιά
Έχει Woody Allen σήμερα αφιέρωμα
Πόσο σ’ αγαπώ, πήρα ρεπό
Πες και στα παιδιά αν θέλουν αύριο να ‘ρθουνε
Πάμε
Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά
Γύρισες νωρίς, αχ να χαρείς
Τρίψε μου τη πλάτη λίγο πριν ξαπλώσουμε
Τέλειωσε ο καφές, μου ΄λειψες χθες
Έλα το τραπέζι μια στιγμή να στρώσουμε
Δωσ’ μου ένα φιλί, δες το σκυλί
Τι χαρές που κάνει πάντα σαν φιλιόμαστε
Φως μου
Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά
Ξέρετε το νόμο του Μέρφυ? Με ακολουθούσε όλη την προηγούμενη βδομάδα και βλέπω πως έχουν μείνει κατάλοιπα :Ρ Πέρα από αυτό, υπάρχει και το φαινόμενο της χιονοστιβάδας που συνήθως διεγείρεται από το φαινόμενο του νόμου του Μέρφυ. Όταν κάτι πάει στραβά, συνήθως ακολουθεί και κάτι άλλο και ξαφνικά βρίσκεσαι να ψάχνεσαι για τα πάντα. Όσα έκανες και όσα δεν έκανες, για τις επιλογές σου και τις αποφάσεις σου και γενικά τίποτα δε μένει όρθιο. Πρόβλημα!
Ένας καφές, μια αγκαλιά, πειράγματα, χάζεμα στο μπαλκόνι ή στην τηλεόραση,το μοίρασμα του κρεβατιού, ένα ποτήρι κρασί, ένα επιτραπέζιο, μερικές φορές τα πιο απλά είναι ή γίνονται και τα πιο δύσκολα αλλά και τα πιο πολύτιμα.
Είναι πάντως αυτά που κάνουν πιο έντονη την απουσία τους στην καθημερινότητα.
Ο ποιητής τα λέει άψογα:
Πάρε με αγκαλιά, τέρμα η δουλειά
Πάμε βόλτα απόψε μέχρι το ξημέρωμα
Γλύκανε η βραδιά, βρες τα κλειδιά
Έχει Woody Allen σήμερα αφιέρωμα
Πόσο σ’ αγαπώ, πήρα ρεπό
Πες και στα παιδιά αν θέλουν αύριο να ‘ρθουνε
Πάμε
Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά
Γύρισες νωρίς, αχ να χαρείς
Τρίψε μου τη πλάτη λίγο πριν ξαπλώσουμε
Τέλειωσε ο καφές, μου ΄λειψες χθες
Έλα το τραπέζι μια στιγμή να στρώσουμε
Δωσ’ μου ένα φιλί, δες το σκυλί
Τι χαρές που κάνει πάντα σαν φιλιόμαστε
Φως μου
Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά
Ξέρετε το νόμο του Μέρφυ? Με ακολουθούσε όλη την προηγούμενη βδομάδα και βλέπω πως έχουν μείνει κατάλοιπα :Ρ Πέρα από αυτό, υπάρχει και το φαινόμενο της χιονοστιβάδας που συνήθως διεγείρεται από το φαινόμενο του νόμου του Μέρφυ. Όταν κάτι πάει στραβά, συνήθως ακολουθεί και κάτι άλλο και ξαφνικά βρίσκεσαι να ψάχνεσαι για τα πάντα. Όσα έκανες και όσα δεν έκανες, για τις επιλογές σου και τις αποφάσεις σου και γενικά τίποτα δε μένει όρθιο. Πρόβλημα!
Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010
Νύστα
Προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου και να με πείσω πως με ενδιαφέρουν αυτά που διαβάζω. Το αστείο είναι ότι όντως με ενδιαφέρουν (διαδίκτυο και ιστολόγια είναι δυο πράγματα που χρησιμοποιώ κατά κόρον), αλλά είμαι τόσο κουρασμένη που νιώθω σαν άλιεν. Κι όμως ξέρω ότι όλο αυτό θα μου λείψει, μιας και η αίσθηση που μου άφησαν όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι ζω για να διαβάζω και να μαθαίνω και μου φαίνεται τόοοοσο φυσιολογικό να μην επαναπαύομαι σε αυτά που ήδη ξέρω. Ίσως πάλι να προσπαθώ να συνεχίσω να νιώθω φοιτήτρια, αλλά είναι μια εκδοχή που δεν υποστηρίζω για πολλούς λόγους (πχ πιο "φοιτήτρια" θα ένιωθα χωρίς το μεταπτυχιακό- κάθε απόγευμα για καφέ και βόλτα).
Μάλλον είναι το τελευταίο βράδυ που ξενυχτάω για να διαβάσω επειδή θα δώσω εξετάσεις και όλο αναβάλλω αυτή την επανάληψη. Μπορεί κι όλας να είναι οι τελευταίες εξετάσεις στο πανεπιστήμιο (αν εξαιρέσουμε εξέταση εργασίας, εκτός κι αν πάω για τρίτο μεταπτυχιακό και συνεχίσω να σας γκρινιάζω)! Μπορεί να αναπολώ όλα αυτά που έχω αφήσει στην άκρη καιρό τώρα, κυρίως μικρές δικές μου απολαύσεις (όχι τη σοκολάτα πάντως χαχα) και τα βλέπω να μου κλείνουν πονηρά το μάτι, αλλά ξέρω πως τα θέλω και τα παθαίνω! Αφήστε που η υποχρεωτική κοινωνικοποίηση σε μέρες που δεν την πάλευα μου έκανε καλό. (ναι! με το ζόρι έξω!!!)
Το μεταπτυχιακό πάντως δεν έχει τελειώσει ακόμα (μένει η υπέροχη εργασία!!!), οπότε ο απολογισμός θα αργήσει λίγο. Κάτι μου λέει πως θα έρθει το φθινόπωρο.
Σιγά σιγά, δε βιάζομαι. Γιατί για ακόμα μια φορά έμαθα πως όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.
Τελευταίο μάθημα λοιπόν... Άγχος καθόλου, μάλλον μπούχτισμα, αν μου πει σου βάζω 5 και δε σε εξετάζω το παίρνω και φεύγω , ΠΦΣ (παγκόσμια φοιτητική σταθερά )γαρ, αλλά σιγά μη μου το πει... (ξέρω, ξέρω, είμαι υπερβολική :Ρ )
Κατά τ' άλλα δεν ξεχνώ πως εξετάσεις δίνουμε όλοι μας καθημερινά. Στη δουλειά, στις σχέσεις, στις φιλίες. Σας εύχομαι να μη μείνετε ποτέ μετεξεταστέοι :)
Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος
Μάλλον είναι το τελευταίο βράδυ που ξενυχτάω για να διαβάσω επειδή θα δώσω εξετάσεις και όλο αναβάλλω αυτή την επανάληψη. Μπορεί κι όλας να είναι οι τελευταίες εξετάσεις στο πανεπιστήμιο (αν εξαιρέσουμε εξέταση εργασίας, εκτός κι αν πάω για τρίτο μεταπτυχιακό και συνεχίσω να σας γκρινιάζω)! Μπορεί να αναπολώ όλα αυτά που έχω αφήσει στην άκρη καιρό τώρα, κυρίως μικρές δικές μου απολαύσεις (όχι τη σοκολάτα πάντως χαχα) και τα βλέπω να μου κλείνουν πονηρά το μάτι, αλλά ξέρω πως τα θέλω και τα παθαίνω! Αφήστε που η υποχρεωτική κοινωνικοποίηση σε μέρες που δεν την πάλευα μου έκανε καλό. (ναι! με το ζόρι έξω!!!)
Το μεταπτυχιακό πάντως δεν έχει τελειώσει ακόμα (μένει η υπέροχη εργασία!!!), οπότε ο απολογισμός θα αργήσει λίγο. Κάτι μου λέει πως θα έρθει το φθινόπωρο.
Σιγά σιγά, δε βιάζομαι. Γιατί για ακόμα μια φορά έμαθα πως όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.
Τελευταίο μάθημα λοιπόν... Άγχος καθόλου, μάλλον μπούχτισμα, αν μου πει σου βάζω 5 και δε σε εξετάζω το παίρνω και φεύγω , ΠΦΣ (παγκόσμια φοιτητική σταθερά )γαρ, αλλά σιγά μη μου το πει... (ξέρω, ξέρω, είμαι υπερβολική :Ρ )
Κατά τ' άλλα δεν ξεχνώ πως εξετάσεις δίνουμε όλοι μας καθημερινά. Στη δουλειά, στις σχέσεις, στις φιλίες. Σας εύχομαι να μη μείνετε ποτέ μετεξεταστέοι :)
Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Σάββατο, 10 Ιουλίου
Ανοιχτό βιβλίο
ανοιχτές σημειώσεις
ανοιχτή κασετίνα
ανοιχτός υπολογιστής
ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
Σελίδες 300 και διάθεση μηδέν.
Το αεράκι φέρνει τους ήχους μιας μελόντικας
και ενός πιάνου.
Προσπαθούν να παίξουν Μπαχ,
το κομμάτι που μάθαινα κι εγώ πριν χρόνια
στο δημοτικό ακόμα.
Που και που τα αυτοκίνητα κορνάρουν
οι οδηγοί πάντα βιάζονται.
Οι αλλοδαποί στη δίπλα πολυκατοικία σταμάτησαν
τις φωνές και τα έθνικ τραγούδια στη διαπασών.
Δύο άνθρωποι τσακώνονται,
δεν καταλαβαίνω τί λένε, ξένη γλώσσα βλέπετε
μα από την ένταση καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι.
Ο άντρας φεύγει, η γυναίκα κάθεται στο παγκάκι κλαίγοντας και μουρμουρίζει.
Ένα πουλί κελαηδάει, θυμάμαι ένα παιδικό ποίημα
με τίτλο "πειρασμός"
και ένα παιδί που διαβάζει και θέλει να βγει έξω να παίξει
(μα αφού πρόκειται για διδακτικό ποίημα, το παιδί πρώτα διαβάζει
και μετά απολαμβάνει το παιχνίδι).
Με μένα τελικά όλα στο διάβασμα καταλήγουν.
Όχι πως δε μου αρέσει....
Είναι που ξέρω ότι ο κόπος μου δεν εκτιμάται.
Μα έννοια σας, και αν όλα πάνε καλά
Σε 3 μέρες τέτοια ώρα δε θα σας έχω ανάγκη
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Και θα διαβάζω ό,τι θέλω και όχι ό,τι εσείς θέλετε επειδή το έχετε κάνει άρθρο ή βιβλίο.
Και.... (απομακρύνετε ξυραφάκια!!!!) είπα να βάλω τραγουδάκι. Και μπαίνω στο σωλήνα μου και λέω ας δω τι μου προτείνει... Βουαλά!
Και βουαλά τα στιχάκια
Ελλάδα Ελλάδα
Στίχοι: Γκάτσος Νίκος
Μουσική: Μούτσης Δήμος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ' ανάψουνε τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας, το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες,
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια, σαν βδέλλες,
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
24/7 σαλπάρω.....
σας φιλώ!
ανοιχτές σημειώσεις
ανοιχτή κασετίνα
ανοιχτός υπολογιστής
ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
Σελίδες 300 και διάθεση μηδέν.
Το αεράκι φέρνει τους ήχους μιας μελόντικας
και ενός πιάνου.
Προσπαθούν να παίξουν Μπαχ,
το κομμάτι που μάθαινα κι εγώ πριν χρόνια
στο δημοτικό ακόμα.
Που και που τα αυτοκίνητα κορνάρουν
οι οδηγοί πάντα βιάζονται.
Οι αλλοδαποί στη δίπλα πολυκατοικία σταμάτησαν
τις φωνές και τα έθνικ τραγούδια στη διαπασών.
Δύο άνθρωποι τσακώνονται,
δεν καταλαβαίνω τί λένε, ξένη γλώσσα βλέπετε
μα από την ένταση καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι.
Ο άντρας φεύγει, η γυναίκα κάθεται στο παγκάκι κλαίγοντας και μουρμουρίζει.
Ένα πουλί κελαηδάει, θυμάμαι ένα παιδικό ποίημα
με τίτλο "πειρασμός"
και ένα παιδί που διαβάζει και θέλει να βγει έξω να παίξει
(μα αφού πρόκειται για διδακτικό ποίημα, το παιδί πρώτα διαβάζει
και μετά απολαμβάνει το παιχνίδι).
Με μένα τελικά όλα στο διάβασμα καταλήγουν.
Όχι πως δε μου αρέσει....
Είναι που ξέρω ότι ο κόπος μου δεν εκτιμάται.
Μα έννοια σας, και αν όλα πάνε καλά
Σε 3 μέρες τέτοια ώρα δε θα σας έχω ανάγκη
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Και θα διαβάζω ό,τι θέλω και όχι ό,τι εσείς θέλετε επειδή το έχετε κάνει άρθρο ή βιβλίο.
Και.... (απομακρύνετε ξυραφάκια!!!!) είπα να βάλω τραγουδάκι. Και μπαίνω στο σωλήνα μου και λέω ας δω τι μου προτείνει... Βουαλά!
Και βουαλά τα στιχάκια
Ελλάδα Ελλάδα
Στίχοι: Γκάτσος Νίκος
Μουσική: Μούτσης Δήμος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ' ανάψουνε τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας, το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες,
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια, σαν βδέλλες,
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.
Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.
24/7 σαλπάρω.....
σας φιλώ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)