Απορία

Αν είναι να δουλεύω απλά για να έχω να πληρώνω τους φόρους,τα τέλη, τις εισφορές και δε συμμαζεύεται και να μην ανάβω καλοριφέρ το χειμώνα γιατί δε θα μου φτάνουν για τα κοινόχρηστα, γιατί να δουλεύω at all? οεο?

Εργασιακό update

Κατ΄ αρχήν να ακούσω ένα μεγάλο χειροκρότημα για την αφεντιά μου, που έβαλε επιτέλους ετικέτες σε αυτό το αχούρι (μετά από παρότρυνση μιας μαρινής φίλης, γιατί αν περιμένατε από εμένα...)!!!!!

Βάζοντας ετικέτες διαπίστωσα πως τα πιο γκρινιάρικα ποστ μου αφορούσαν τη δουλειά, οπότε, γιατί να σπάσω την παράδοση? Πάμε για μια ακόμα παραπονιάρικη ανάρτηση!!!!

Την Παρασκευή έζησα το εξής παράλογο: ο δικηγόρος σηκώνεται από το γραφείο του, ξεκλειδώνει την πόρτα, την ξανακλειδώνει, έρχεται στο γραφείο μου, μου δίνει 2 φύλλα χαρτί και μου λέει να τα βγάλω μια φορά, επιστρέφει στο γραφείο του , ξεκλειδώνει /κλειδώνει για να ξεκλειδώσει όταν του πάω τις φωτοτυπίες. Εν τω μεταξύ, αν τις είχε βγάλει μόνος του, θα έκανε το μισό χρόνο. How koulo is that????!!!!!!!!

Με έβαλε να ψάξω κάτι για προσωπική του δουλειά και ήθελε να αφήσω σύξυλες όλες τις δουλειές του γραφείου για να την τελειώσω. Φυσικά, μου το έδωσε τελευταία στιγμή και εκεί που έπρεπε να πάω να ρωτήσω, είχαν κλείσει. Είχε βέβαια την απαίτηση να πάω και να πω ψέμματα για να μπω στα γραφεία, κάτι που έκανα, αλλά αφού αρνήθηκαν να με εξυπηρετήσουν μιας και το ωράριό τους για το κοινό είχε τελειώσει, δε θα πιανόμουνα μαλλί με μαλλί για να τους κάνω να μου πουν, κάτι που τον ενόχλησε/στενοχώρησε.
Ψάχνοντας, του έλεγα και τη γνώμη μου (αφού με ρώτησε). Ειδικά για 2- 3 πράγματα, τα οποία τα θεωρώ πολύ βασικά, με ρώτησε επανειλημμένως αν είμαι σίγουρη. Κουρασμένη καθώς ήμουν, κόμπλαρα (βρε λες να θυμάμαι αρλούμπες????) και ανέτρεξα στα βιβλία, τα οποία με επιβεβαίωσαν.
Στο σημείο αυτό λοιπόν έπαθα ένα σοκ, γιατί, 15 χρόνια δικηγόρος δε θυμόταν αυτό το βασικό για το αντικείμενο πράγμα.
Την επόμενη, μου είπε να φύγω από το δικαστήριο, να συνεχίσω το ψάξιμο, πράγμα που έκανα. Ρώτησε και έναν άλλο, πολύ καλό στο αντικείμενο και όλοι του επιβεβαίωσαν αυτό που του είχα πει. Μου άρεσε πάρα πολύ που επιβεβαιώθηκα (ως συνήθως :Ρ ναι ναι ψώνιο), αλλά από την άλλη, όταν οι ανωτεροι ρωτάνε συνέχεια, μου κάνει κάπως.

Είχα ζητήσει τη δευτέρα να πάω να δω ένα δικαστηριο μιας και τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σπάνια, ώστε κάποιες δουλειές να τις κάνω από Παρασκευή. Φυσικά το ξέχασαν και πού να εξηγώ πάλι...
Νιώθω κουρασμένη πλέον από αυτή την κατάσταση μιας και ό,τι κουλαμάρα ζητάνε καταλήγω να την κάνω εγώ, ενώ τα τεχνικά/διεκπεραιωτικά θέματα τρώνε τόσο πολύ χρόνο που δεν έχω ευκαιρία να ασχοληθώ με ουσιαστικά πράγματα.

Κοντα σε όλα αυτά, η καινούρια κοπέλα δε φαίνεται να ξεπερνάει το άγχος της. Είναι τόσο πολύ, που τη μπλοκάρει. Δε μπορεί να ιεραρχήσει προτεραιότητες και έχει πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ο δικηγόρος μου είπε να την προσέχω γιατί μια μέρα μπορεί να κάνει κάποιο λάθος που θα είναι πολύ σοβαρό. Δηλαδη δε μου φτάνει που έχω 300 πράγματα να κάνω, θα πρέπει να ελέγχω και τα άλλα 300 που θα κάνει εκείνη. Τέλεια. Και όλα αυτά γιατί ενώ ήξεραν πως το άλλο άτομο θα φύγει τον Ιούλιο, δεν έψαξαν έγκαιρα για αντικαταστάτη (κάτι που θα τους έδινε και πολλές επιλογές - εμένα μόνο τεστ δε με έβαλαν να γράψω), αλλά το άφησαν για τελευταία στιγμή. Και τώρα μια μου λένε να της δίνω πράγματα να κάνει για να συνηθίσει, μια να μην της δίνω, μια να την προσέχω. Οχι άλλο babysitting!!!!!

ΟΥΦ!!!

Τουλάχιστο η βαφτιστήρα ξετρελάθηκε με το δώρο...
.
.

Koulouvaxata

Έχουμε και λέμε....:
Ζευγαράκια που "στολίζονται" στις 3 τη νύχτα κάτω από το μπαλκόνι μου, φοιτητές που παίζουν τάβλι ακούραστα ως τις πρωϊνές ώρες, ένα σιντι χατζηδάκι να παίζει ασταμάτητα και τέρμα εδώ και 2 μέρες (basta!), τα πιτσιρικια από κάτω να στριγγλίζουν, τζιτζίκια επιτέλους,η πόστα με τα διαβασμένα να μεγαλώνει και με τα αδιάβαστα να μικραίνει, η διάθεση για διάβασμα να είναι άφαντη -όποιος τη βρει να μου τη φέρει πίσω πλιζ-...
Φίλοι στο φέισμπουκ που μπαίνουν σε γκρουπ του στυλ sex in the sea (beach klp), άλλος να στέλνει εικονικά αντιβίωση σε έναν άλλο (Αν πας φαρμακείο πάρε κάτι???), άλλος να ενημερώνει ανά λεπτό το στάτους του από κινητό (τώρα είμαι εκεί, τώρα πήγα παραπέρα, τώρα ρεύτηκα.... αμα περνάς τόσο υπέροχα, κάτσε κι απόλαυσέ το!!!), οι μονάδες στο κινητό, τα χαρτιά της ανακύκλωσης, ο ήχος του δρόμου...
Όλα μπερδεμένα,άσχετα. ή μήπως όχι?

(Παρενέργειες διαβάσματος!!!)

Καλοκαίρι στο μπαλκόνι

Το καλοκαίρι το καταλαβαίνω όχι μόνο από τη ζέστη ή τις μυρωδιές. Νιώθω τον ήλιο, που σιγά σιγά μετατοπίζεται καθώς βασιλεύει, για να έρθει να σταθεί ακριβώς στο κενό που αφήνουν οι απέναντι πολυκατοικίες, μερικές στιγμές πριν χαθεί πίσω από το βουνό, αφού περάσει πρώτα από το δάσος που σχηματίζουν οι κεραίες των τηλεοράσεων.


Κάθε φορά σκέφτομαι πως δεν κάθομαι στο μπαλκόνι αν και θα το ήθελα, αλλά όλο το αμελώ. Ίσως φέτος, η πρασινάδα να μου αλλάξει γνώμη τα ζεστά απογεύματα του καλοκαιριού. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν έχω χρόνο να ρεμβάζω και δεν προβλέπεται να αποκτήσω μέσα στον επόμενο μήνα. Στο μπαλκόνι μου λοιπόν, έχω λογής λογής πράγματα: Κισσούς που έχουν φύλλα όλο το χρόνο, 2 κακτάκια, μια αλόη, λεβάντα, μια γιούκα που την κλαδεύω προσεκτικά μη μου βγάλει κανένα μάτι, βολβούς (νάρκισσοι), κρινάκια (αν ζουν ακόμα), χρυσάνθεμα (που νομίζω με έχουν εγκαταλείψει προ πολλού), μια γαρυφαλλιά που επιβίωσε εδώ και 3 χρόνια από εβδομάδες αποτισιάς *για την οποία είμαι πολύ υπερήφανη μιας και κάνει υπέροχα κόκκινα γαρύφαλλα, και τη φύτεψα εγώ κόβοντας ένα κλαδάκι από ένα μπουκέτο γαρύφαλλα που μου είχαν φέρει* και φυσικά.... πολλές μα πολλές μέντες!!!!Μέχρι πέρσυ είχα και 5-6 βασιλικούς (ζήτω το πέστο!!!!!), αλλά έκαναν πάρτυ οι κάμπιες και είπα να μην περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου κυνηγώντας τες, και χαλάλι το πέστο.
Μη φανταστείτε καμία ζούγκλα, είναι όλα σε μπαλκόνι level, είναι αρκετά όμως να μου αλλάξουν τη διάθεση.
Σήμερα κατέβασα την τέντα. Έτσι, άρχισε επίσημα η θερινή περίοδος στο σπιτικό μου. Πόρτες ανοιχτές, τέντα κάτω, και ξαφνικά το σπίτι μεγαλώνει, γίνεται ένα με το μπαλκόνι και η πρασινάδα αγκαλιάζει το χώρο (αφήστε που με κρύβει κι από τους περίεργους γείτονες!!)

τοπ 3+1 στο μπαλκόνι ( τσάι με λεμόνι?!)
(τυχαία σειρά)

1. Το πρώτο πάρτυ σπίτι μου, εγώ Α΄ έτος, τέλη Ιουνίου, διακοπή εξεταστικής (τότε γινόταν στη Χαλκιδική μια σύνοδος Υπουργών Παιδείας). Όλοι οι τρελοί (με την καλή έννοια) σπίτι μου, μέχρι που βρεθήκαμε με 3 κιθάρες, 2 τουμπερλέκια, 1 βιολί κλπ. Καθισμένοι οι μισοί μέσα και οι μισοί στο μπαλκόνι, στα δανεισμένα σκαμπώ από τη διπλανή, να γκαρίζουμε από τις 9 τη νύχτα ως τις 6 το πρωί ασταμάτητα. Το ότι βγαίνανε στα μπαλκόνια και τους αφιερώναμε τραγούδια ή μας κάνανε παραγγελιές, ασχολίαστο.
2. Το πρώτο μου ξημέρωμα, εκεί. Όπως ξέρετε, δεν είμαι πάρτυ άνιμαλ. την πρώτη φορά που έμεινα ξύπνια σερί ως το πρωί, μετά το υπ. αριθμ. 1, ο ήλιος μας βρήκε παρέα με την ξαδέρφη μου (εκείνη με καφέ και τσιγάρο, εμένα με μια σοκολάτα), να τα λέμε. Μετά βέβαια ο ήλιος βρήκε την ξαδέρφη μου να πλένει πιάτα χιχιχιχιχι!
3. Εγώ με παρέα στο μπαλκόνι. Κρασί και μια αγκαλιά. Δεν ήθελα τίποτε άλλο... :)
4. Βράδυ, μετά από συναυλία Μαχαιρίτσα, Μητσιά κλπ στο Λυκαβηττό, όπου αφού ο Μητσιάς έχει τραγουδήσει το ερωτικό ενώ πίσω του σκίζουν οι αστραπές τον ουρανό, εγώ και η ξαδέρφη πιάνουμε τη μισή ανθοδέσμη του Μαχαιρίτσα (κάπου πρέπει να έχω κρατήσει ένα λουλουδάκι), και στη συνέχεια σπίτι και... μπαλκόνι. Απολαμβάνουμε την καλοκαιρινή μπόρα προστατευμένες κάτω από την τέντα και δε μιλάμε. Καταλαβαινόμαστε σιωπώντας...

Αγαπητό μου μπαλκόνι σου υπόσχομαι πως από τούδε και στο εξής δε θα σε χρησιμοποιώ μόνο για να απλώνω!!!
(τώρα που το σκέφτομαι, ωραίο διάβασμα έκανα στο μπαλκόνι παλιότερα. όσο δε σχολίαζε ο απέναντι τουλάχιστο!)
(Γιατί κάθομαι και γράφω βλακείες αντί να πάω να διαβάσω?)
(Γιατί να διαβάσω κοτζάμ Σαββατόβραδο?)
(Αφού δε θα βγω, γιατί να μη διαβάσω?)
(somebody stop me!)
(system failed)
:P


(Ιστορίες για μπαλκόνι άλλος κανείς?)

Οδύσσεια ή Ιθάκη?

Χρόνια αναρωτιέμαι. Τί είναι πιο ωραίο, το ταξίδι ή ο προορισμός; Και η προσμονή του ταξιδιού;

Μικρή ήμουν ανυπόμονη. Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στον προορισμό μου (κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σε αυτό το σημείο να πω πως αναφέρομαι σε ευχάριστα πράγματα και όχι πχ στο "ταξίδι" που αφορά την προετοιμασία μιας εργασίας με προορισμό την παρουσίασή της. Εκεί συνήθως το ζητούμενο είναι ο προορισμός, που μας προκαλεί ανακούφιση και ενδεχομένως και μια αίσθηση απελευθέρωσης, αλλά είναι άλλο θέμα).

Μεγαλώνοντας, άρχισα να εκτιμώ όλο και πιο πολύ το ταξίδι. Είτε ως απόσταση, είτε ως διαδικασία. Μπορώ να πω μάλιστα πως ο προορισμός με έχει απογοητεύσει αρκετές φορές, το ταξίδι όμως ποτέ (εκτός από τη φορά που ο οδηγός του ΚΤΕΛ έκανε Πάτρα- Αθήνα σε 2,5 ώρες και τα χρειαστήκαμε όλοι).
Η διαδρομή δεν είναι χαμένος χρόνος αν την απολαύσεις και την αξιοποιήσεις σωστά. Και πολλές φορές είναι αυτή που κάνει τον προορισμό ακόμα πιο όμορφο...

Επίσης, έχουμε και τις σχέσεις. Το ταξίδι, το να γνωρίσεις τον άλλο, την προσμονή, τα σχέδια, τις επιθυμίες και τις ευχές. Και , αν όλα πάνε καλά, ακολουθεί ο προορισμός που επιθυμήσαμε, η σχέση. Πάντως ,όσο και να μείνουμε εκεί, πιστεύω πως πάντα νοσταλγούμε το ταξίδι !


(Δεν ξέρω γιατί παραληρώ για ταξίδια και προορισμούς, απλά έχω να πω για μια ακόμα φορά ότι All you need is love, but all you get is homework.)

Εργασία

Εκεί που έλεγα πως τα βάσανά μου τελείωσαν, τσουπ!, να τα και πάλι μπροστά μου να μου κλείνουν το μάτι.
Τί ήθελα και σήκωνα χέρι γι αυτή την καταραμένη εργασία???
10 σελίδες ήθελε ο καθηγητής, για να δώσε τελικά εύρος διπλωματικής εργασίας. Βρε άνθρωπε του θεού πού θα τα χωρέσουμε όλα αυτά????? οεο???
Η πλάκα είναι πως δε θυμόταν καν τι οριοθετήσεις έιχε κάνει από άλλα παρεμφερή θέματα, και επέμενε να γράψουμε και το κομμάτι εργασίας άλλου συμφοιτητή.
Η πολλή κατανόηση θα μας φάει. Τουλάχιστο οι άλλοι που μας φώναζαν επειδή δουλεύουμε, μας έδιναν έναν φυσιολογικό μπούσουλα. Αυτός που ήταν όλο κατανόηση, στον κόσμο του...
Πού θα πάει, δε θα τελειώσει αυτό το εξάμηνο????

(σόρυ για τη μουρμούρα!)
(ομορφούλη έρχεται η ομορφούλα οσονούπω!)

"Για τα λεφτά -τα κάνεις όλα-"

Έβλεπα απόψε μια εκπομπή στο ΣΚΑΙ, με Παπαχελά νομίζω, όπου μιλούσε ένας πολιτικός αναλυτής για τις εξελίξεις (πολιτικές, κλπ) στην Αμερική. Εκεί λοιπόν ανέφερε πως το έλειμμά της είναι 2 τρις δολάρια και παει στα 3.
Προφανώς, όλες οι χώρες, και όχι μόνο η Ελλάδα, έχουν αρκετά χρέη.

Και ανακύπτουν τα εξής ερωτήματα: έχουν όλες οι χώρες χρέη και έλειμμα?
Και αν ναι, γιατί χώρες με έλειμμα δεν κρατάνε για πάρτη τους τα χρήματα αλλά τα δανείζουν σε άλλες χώρες (ή διαθέτουν πχ κονδύλια στην ΕΕ)?

Και εν πάσει περιπτώσει, έλειμμα σημαίνει ότι κάπου χρωστιούνται αυτά τα χρήματα. Πού? σε ποιούς?

Και είμαστε μετά να απορούμε που αλλού πατάμε κι αλλού βρισκόμαστε και που μονίμως άλλοι αποφασίζουν για εμάς...
Και μετά μας λένε για αυτοδιάθεση, για δημοκρατία, για δικαιώματα..


.

To σύνδρομο "Μια μέρα ακόμα"

Πάνε οι παλιές καλές εποχές του σχολείου, που ήταν η αποκλειστική μου ενασχόληση, και η ύλη του ήταν μαζεμένη. Μέσα σε λίγους μήνες, άρχισα να τα κάνω όλα ανάποδα στη ζωή μου.
Δε λειτουργούσα μετά τις 9 το βράδυ? τώρα διαβάζω ως τις 4 τα ξημερώματα (άντε να τα βγάλω πέρα που πρέπει να ξυπνήσω 7.30 για τη δουλειά).
Είχα βάλει πρόγραμμα, για να ξεμπερδεύω? Τώρα ενάντια σε ΟΛΑ τα προγράμματα (όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια...), τρέχω πάντα τελευταία στιγμή.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρούσα λιγότερο αγχωτικές τις πανελλαδικές. Μάλλον γιατί ήμουν πιο σίγουρη, η ύλη πιο μικρή, τα είχα εμπεδώσει όλη τη χρονιά, και είχα και την εγγύηση των βαθμολογητών.
Μισώ την παπαγαλία και πελαγώνω στις ατέλειωτες σελίδες των βιβλίων. Είναι βέβαια πολύ χρήσιμα αν θες να στηρίξεις ένα ράντζο με σπασμένο πόδι και μπορεί να το βεβαιώσει και η μαμά μου γι αυτό. Ή, να κοπανήσεις κάποιον στο κεφάλι και το βάρος της γνώσης να τον αφήσει αναίσθητο.
Αλλά ξεφεύγω από το θέμα μου....

Μετά την ανακάλυψη -εδώ και χρόνια και όχι από εμένα- της ΠΦΣ (Παγκόσμιας Φοιτητικής Σταθεράς = 5), σας παρουσιάζω το σύνδρομο " ΜΜΜ" (Μια μέρα ακόμα).

Είναι απλό!Όσο και να διαβάσετε, όσο εντός προγράμματος και να μείνετε και όσο και να ξεφύγετε από αυτό, στο τέλος διαπιστώνετε ότι όλα θα ήταν πολύ καλύτερα αν είχατε στη διάθεσή σας μια μέρα ακόμα!!!!!
(well, αν ξεφύγατε παααρα πολύ, η μια μέρα απλά θα παρέτεινε τις τύψεις και το άγχος, αλλά παρ' όλα αυτά μονολογείτε: "θα τα πήγαινα πολύ καλύτερα αν είχα μια μέρα ακόμα")

Ωρέ που πάμε ρε..

Ο γιος του ταχυδρόμου που μέσα σε 8 χρόνια απέκτησε 3 σπίτια, σκίζεται περί της εντιμότητας κλπ του, παραιτείται για να στηρίξει τον πρόεδρο του κομματός του και ανηψιό πολιτικού και κατηγορεί τον πολιτικό αντίπαλό του , ότι ως γιος πολιτικού τα βρήκε όλα έτοιμα. wow!

Αλήθεια, η Βέρα Λάμπρου πότε θα παρέμβει στα πολιτικά δρώμενα?