Εσύ, τί κάνεις;

Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες,
δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους Χριστιανούς.
Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για Θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπησα,δεν φώναξα,έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιατί τότε που ήταν να κραυγάσω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου...

ΜΑΡΤΙΝ ΝΙΜΕΛΕΡ

(για να θυμηθούμε παλιότερή μου ανάρτηση). Με αφορμή τις συγκεντρώσεις στις πλατείες σήμερα, που ευτυχώς εξελίσσονται ομαλά.

Πήγα κι εγώ εκεί, όχι τόσο από περιέργεια, όσο γιατί ένιωθα πως το χρωστούσα στον εαυτό μου. Σαν πολίτη και σαν επιστήμονα. Σιγά το πράγμα θα μου πεις. Κι όμως, το να μαζευτούμε και για τουλάχιστο 4 ώρες (που ήμουν εκεί) να μην πέσει ξύλο, είναι μια πρόοδος. Ίσως, αφού μάθουμε να διαμαρτυρόμαστε να μάθουμε και να συζητάμε.

Το ξέρω πως μπορεί και να μη βγει τίποτα πως ίσως όλα να είναι προκαθορισμένα. Δε θέλω να σκέφτομαι όμως ότι αδιαφόρησα. Ότι κάθησα στον καναπέ μου. Κι ας είχα κι άλλες δουλειές να κάνω, είναι πιο κουραστικό το να ζεις σε μια χώρα που δεν είναι δική σου, που μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι, από το να ξενυχτήσεις δυο ώρες.

Βέβαια υπάρχει και κάτι που με φοβίζει και με προβληματίζει. Όταν απορρίπτεις κάτι, πρέπει να βρεις εναλλακτική λύση. Να προτείνεις, να παλέψεις και να προσπαθήσεις. Κάτι τέτοιο δε διαφαίνεται στον ορίζοντα, οκ, ίσως είναι νωρίς ακόμα. Οι μνήμες όμως από το πολυτεχνείο και τη γενιά του που εξαργύρωσε τη συμμετοχή του στην προσπάθεια να αλλάξει τα πράγματα είναι ακόμα νωπές και η περιφρόνηση προς τα πολιτικά πρόσωπα είναι διάχυτη.
Ποιόν θα εμπιστευτούμε?

Λίγοι πρόχειροι προβληματισμοί, γιατί υπάρχουν πολλοί ακόμα αλλά είναι ώρα για μελέτη!
και μερικές ερασιτεχνικές φωτούλες από τη συγκέντρωση που είχε απ όλα: μανούλες με παιδάκια, ποδηλατάδες, παπούδες, γιαγιάδες, νέους, μεσήλικες... και φυσικά αστυνομία :Ρ

Εσύ, τί κάνεις?

Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες,
δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους Χριστιανούς.
Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για Θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπασα,δεν φώναξα,έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιάτι τότε που ήταν να κραβγάσω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου...

ΜΑΡΤΙΝ ΝΙΜΕΛΕΡ

Το θέμα δεν είναι τί κάνουν οι άλλοι. Το θέμα είναι τί κάνουμε εμείς.-

Μνημόνιο, συναίνεση και Σύνταγμα

«Και τα κοινωνικά δικαιώματα λοιπόν; Τι έγιναν τα συντάγματα, τι έγιναν οι συνταγματολόγοι, τι έγιναν οι θεματοφύλακες της νέας κοινωνικής και αλληλέγγυας νομιμότητας του ευρωπαϊκού μεταπολέμου; Πως αφέθηκε το αόρατο χέρι του Adam Smith να ξεσκίσει συντάγματα, εγγυήσεις, χάρτες και κοινωνικά συμβόλαια σαν να ήταν άχρηστα κουρελόχαρτα; Γιατί τα κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη καταπατούνται αδίστακτα στο όνομα μιας εξουσιαστικής νέας παγκόσμιας τάξης που βρίσκεται έξω από κάθε κοινωνικό ή κρατικό έλεγχο; Και πως, όταν κάποτε αναστραφεί ο ρους των πραγμάτων, θα μπορέσουν οι καταφρονεμένοι να πεισθούν, να διεκδικήσουν, να ανακτήσουν και να αρκεσθούν σε καταστατικές «συνταγματικές εγγυήσεις», όταν οι εγγυήσεις αυτές δεν αξίζουν περισσότερο από το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένες; Στην πραγματικότητα, το διακύβευμα είναι πολύ σοβαρότερο από ό,τι φαίνεται. Με τις νέες παγκόσμιες ισορροπίες δυνάμεων που διαγράφονται, δεν κινδυνεύει μόνο η λειτουργία της κοινωνίας, αλλά και η αξιοπιστία των οποιωνδήποτε καταστατικών της αρχών, η αξιοπιστία της δημοκρατίας» (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς,«Το Βήμα της Κυριακής», 23.1.1994, σ. Β11).

Βαριά φιλοσοφία, το ξέρω. Παλιό, και ακόμα επίκαιρο. Κάθε μέρα και καινούριο ραβασάκι, κόντρα σε κάθε λογική. Κόβε- κόβε και δε θα μείνει τίποτα. Πάγωμα και κόψιμο μισθών χωρίς πάγωμα τιμών. Τα καλά του 1985. Τα λάθη της ιστορίας να επαναλαμβάνονται. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση? κι εμείς τί θα κάνουμε γι' αυτό?

Αλλά ξέχασα, με συγχωρείτε. Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να έχουν απαιτήσεις.-

(βλ. και εδώ)

Ωρέ που πάμε ρε..

Ο γιος του ταχυδρόμου που μέσα σε 8 χρόνια απέκτησε 3 σπίτια, σκίζεται περί της εντιμότητας κλπ του, παραιτείται για να στηρίξει τον πρόεδρο του κομματός του και ανηψιό πολιτικού και κατηγορεί τον πολιτικό αντίπαλό του , ότι ως γιος πολιτικού τα βρήκε όλα έτοιμα. wow!

Αλήθεια, η Βέρα Λάμπρου πότε θα παρέμβει στα πολιτικά δρώμενα?