και ναι, ήρθε η ώρα πέρα από τη γκρίνια να πω δυο πράγματα για την κρίση, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα.
Οικονομολόγος δεν είμαι, πολύ δεν έχω διαβάσει και θα ήταν ψέμματα να πω ότι εμένα προσωπικά με έχει αγγίξει ιδιαίτερα η κρίση μιας και όσα έπαιρνα πριν παίρνω και τώρα και οι αλλαγές που έχουν γίνει στη ζωή μου έχουν να κάνουν με δικές μου αποφάσεις.
Όμως, δεν παύω να ανησυχώ για το εάν θα συνεχίσω να έχω δουλειά, αλλά και για όλα όσα ακούγονται κατά καιρούς, όπως και για τους διπλανούς μου ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους έχουν γονατίσει από τις δυσκολίες, τις οποίες δεν είναι της παρούσης να αναλύσω.
ΟΜΩΣ
Ακούω όλο μέτρα, πλήρωσε αυτό, δώσε εκείνο, φέρε το άλλο (την επόμενη φορολογική χρονιά η ζωή μου λοιπόν αναμένεται να αλλάξει :Ρ) και ξαφνικά νιώθω ηλίθια που ζήτησα απόδειξη και δεν ψώνισα στη ζούλα για να γλυτώσω 15 ευρώ.
Η όλη η κατάσταση μου θυμίζει το εξής σκηνικό, που έχω συναντήσει στη δουλειά μου:
Για τα άτομα που εργάζονται σε ανθυγιεινούς χώρους, προβλέπεται ειδικό επίδομα και μια έξτρα άδεια. Οι εργαζόμενοι λοιπόν σε τέτοιους χώρους, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να ζητούν παραπάνω επίδομα. Δεν τους ένοιαζε να βελτιώσουν τις συνθήκες δουλειάς τους και να μην κινδυνεύουν από καρκίνους, κλπ, αλλά να πάρουν παραπάνω χρήματα.
Έτσι και η κυβέρνηση. Δεν τη νοιάζουν οι συνέπειες (γιατί, αν ο άλλος δεν έχει καλά καλά να καλύψει τις βασικές του ανάγκες και δε μιλάω για διακοπές στη βαλτική αλλά καθημερινά πράγματα, πώς θα βγει έξω ή θα ψωνίσει για να ορθοποδήσει και η αγορά?), ούτε να κάνει ουσιαστικές κινήσεις για την αναστροφή της κατάστασης και την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά να αρπάξει ό,τι προλάβει. Αν η κρίση ήταν ευκαιρία για αλλαγή, τη χάσαμε προ πολλού.
Προτείνω από δω και στο εξής στην εφορία όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες να δηλώνουν ότι έχουν εταιρία. Με συνέταιρο το Δημόσιο.
(μα 500 ευρώ φέσι κάθε χρόνο απλά και μόνο επειδή είσαι ελεύθερος επαγγελματίας?
Πάμε στο επάγγελμα που ξέρω. Δικηγόρος, χωρίς γραφείο από μπαμπά/μαμά/θείο κλπ. Αν είναι τυχερός θα παίρνει 800 με 900 ευρώ το μήνα (ίσως και μαύρα) και θα δουλεύει περίπου 9 με 10 ώρες. Δηλαδή 900 επί 12= 10.800€. συν το μέρισμα του Συλλόγου που μάλλον θα καταργηθεί , φτάνει τα 11.400 (συνήθως δώρα και τέτοιες βλακείες δεν παίζουν. Και ναι, οι περισσότεροι νέοι δικηγόροι είναι υπάλληλοι και καφετζήδες μαζί). Θέλει 1.600 το χρόνο για τα ταμεία (ενώ αρκετά ιατρικά τα βάζει από την τσέπη του), 120 για την ανανέωση της ταυτότητάς του στο σύλλογο και πλέον 500 επειδή είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Μένουν 9.180, δηλαδή 765€ το μήνα (ή 665 αν παίρνει 800). Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί μένουμε με τους γονείς μας :ΡΡ Να σημειώσω πως πολύ συχνά οι γραμματείς στα γραφεία που συνήθως δουλεύουν και λιγότερα, παίρνουν παραπάνω. Τσάμπα φάγαμε τα χρόνια μας στα θρανία :Ρ
Γκρίνιαξα και σήμερα. Αμ πως!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παράλογα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παράλογα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 25 Ιουνίου 2011
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Ατάκες και στιγμές
Πάνω που είπα να εξαφανιστώ θέλησα να γράψω... έτσι, γιατί ζω έναν σουρεαλισμό κάθε μέρα και κάποια στιγμή θα νομίζω πως απλά τα φαντάστηκα.
Σαν εγωϊστής σκορπιός, θα ξεκινήσω μ' εμένα.
όπως όλοι ξέρουμε, κάνω μεταπτυχιακό. Επειδή όταν ήταν να παρουσιάσω την πρώτη πρώτη εργασία, η οποία συνέπιπτε με πολλές και ποικίλες άλλες εξετάσεις ενώ εργαζόμουν παράλληλα και δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη που άνοιγε μόνο τα πρωινά, βρήκα στο διαδίκτυο μια συλλογή νόμων βυζαντινών αυτοκρατόρων για να με βοηθήσει το κείμενο. Βέβαια δεν ήταν η τελευταία κριτική έκδοση, όμως στις κριτικές εκδόσεις πλέον τα σχόλια είναι αυτά που υπάρχουν εξτρά, δεν άλλαζε σε κάτι το κείμενο.... Μέσα στην καλή διάθεση, τα μοίρασα ώστε να τα έχουν και οι συμφοιτητές μου. Αμέσως η μια καθηγήτρια με ρώτησε πού τα βρήκα και αφού της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη στραβομουτσούνιασε και μουρμούρισε κάτι για το ίντερνετ.
Σήμερα είχα πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη να βάλω τις τελευταίες πινελιές στην εργασία μου, οπότε και βρήκα ένα βιβλίο σχετικό με το θέμα μου, για την ποινή της μαστιγώσεως. Εκεί που μιλούσαμε στο μάθημα σχετικά με τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων (ξέρω, βαρετό), επισήμανα κάτι που μου έκανε εντύπωση: ότι δηλαδή προβλεπόταν η ποινή της μαστιγώσεως για όσους κληρικούς ασκούσαν αγωγή στα κοσμικά δικαστήρια (ήταν μεγάλος ο ανταγωνισμός κοσμικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης στο Βυζάντιο). Αμέσως, η μια κοιτάζει την άλλη με απορία και λένε (κανονική ένταση φωνής, μπροστά μου και σε όλα τα παιδιά)
- ξέρεις κάτι τέτοιο?
- όχι!
- Πού να το βρήκε?
- Θα το γράφουν στο ίντερνετ (ύφος το ίντερνετ είναι κακό, γράφουν σκουπίδια, αυτή τα διαβάζει, το έχει ξανακάνει εξάλλου. Hello! I am right in front of you!)
Οπότε τους λέω : όχι, είναι βιβλίο. (κοιτάζουν με το ίδιο ύφος), Το βρήκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη (σοκ, σοκ σοκ, προσπαθούν να το κρύψουν).
- Ποιός το έγραψε?
- Ο Χ, τους απαντάω (btw, ένας από τους θεμελιωτές της εγκληματολογίας )
- πφφφφ πήγε κι αυτός στο τέλος της ζωής του να γράψει κανα βιβλίο!!!
(έλεος????)
Επίσης ατάκες από τη λατρεμένη (!!!!!!!αρρρργκκκκκ) συμφοιτήτρια:
(σε καθηγήτρια): αχχχχχχχχχχχ! είστε τόσο καλή!!!!!!
(σε άλλη καθηγήτρια βλέποντας μια φωτοτυπία που μας μοίρασε για να κάνει εισήγηση. Το τονίζω: ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ!!!!): Πόσο μ' αρέσει η δουλειά σαααααςςςςς!!!!
(σε παρουσίαση εργασίας) : αυτό το λένε τάδε αλλά δεν το ξέρω, αυτό είναι έτσι αλλά δεν το έψαξα, αυτό γινόταν μάλλον έτσι αλλά δεν το είδα (κλπ )
(σε εισήγηση): Εμείς τώρα αν δεν τα πούμε όλα αυτά τα εισαγωγικά, θα πάρουμε κακό βαθμό?
(σε μάθημα, διαλέγουμε εργασίες ανά πεντάδες. Από ευγένεια περιμένουμε να μας πει ο καθηγητής και πετάγεται:) Να πω εγώ που ξέρω???? Εγώ θέλω αυτό! Α! Και είμαι ομάδα με τα παιδιά. Αν με θέλουν . (και γυρνώντας στους υπόλοιπους που είχαν μείνει): με θέλετε ακόμα στην ομάδα σας??? (ΜΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕΣ ΗΔΗ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!!!)
(σε μάθημα, μας εξηγεί καθηγητής την ηλεκτρονική υπογραφή. Αμέσως πετάγεται και λέει:) Ναι ναι το ξέρω! τις προάλλες ήρθε ένας κούριερ και για να μου δώσει το γράμμα έπρεπε να υπογράψω σε ένα κομπιουτεράκι!!!!
(σε μάθημα - ε ναι, δεν την παίρνουμε και στους καφέδες μας- και ενώ μας εξηγεί η καθηγήτρια ότι το τάδε είναι ένα χειρόγραφο που υπάρχει μόνο σε ένα αντίτυπο σε μια βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας): Μα όχι! έχουμε κι εμείς εδώ αντίγραφο, δεν έχουμε????
Ρώτησε και κάτι άλλη σήμερα που δεν ενθυμούμαι (με τον πρόλογο: να ρωτήσω κάτι? μπορεί να είναι βλακεία). Έχει μερικά διαλείμματα αυτογνωσίας, δε λέω!
Last but not least, μια δική μου ατάκα/ σκηνικό:
Μετά το μάθημα πάμε να πούμε τον πόνο μας over chocolate. Βγαίνουμε έξω στο κέντρο, έχει γίνει πορεία, άδειοι οι δρόμοι, δεν ξέρουμε κατα πού να πάμε και αν είναι ανοιχτό το μετρό. Ξαφνικά στην αρχή του δρόμου βαδίζει μια διμοιρία των ματ. Από το απέναντι πεζοδρόμιο φωνάζω τραγουδιστά: Συγνώωωμηηηηηη!!!! Είναι ανοιχτό το μετρό? (και ξαφνικά γυρνάνε όλοι οι ματατζήδες στο μέρος μας!!!!!) Τουλάχιστο αφού ξεπέρασαν το σοκ, μου απάντησαν !
αυτά για τώρα... πάω να κάνω καφέ, έχω διάβασμααααα!!!
Σαν εγωϊστής σκορπιός, θα ξεκινήσω μ' εμένα.
όπως όλοι ξέρουμε, κάνω μεταπτυχιακό. Επειδή όταν ήταν να παρουσιάσω την πρώτη πρώτη εργασία, η οποία συνέπιπτε με πολλές και ποικίλες άλλες εξετάσεις ενώ εργαζόμουν παράλληλα και δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη που άνοιγε μόνο τα πρωινά, βρήκα στο διαδίκτυο μια συλλογή νόμων βυζαντινών αυτοκρατόρων για να με βοηθήσει το κείμενο. Βέβαια δεν ήταν η τελευταία κριτική έκδοση, όμως στις κριτικές εκδόσεις πλέον τα σχόλια είναι αυτά που υπάρχουν εξτρά, δεν άλλαζε σε κάτι το κείμενο.... Μέσα στην καλή διάθεση, τα μοίρασα ώστε να τα έχουν και οι συμφοιτητές μου. Αμέσως η μια καθηγήτρια με ρώτησε πού τα βρήκα και αφού της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη στραβομουτσούνιασε και μουρμούρισε κάτι για το ίντερνετ.
Σήμερα είχα πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη να βάλω τις τελευταίες πινελιές στην εργασία μου, οπότε και βρήκα ένα βιβλίο σχετικό με το θέμα μου, για την ποινή της μαστιγώσεως. Εκεί που μιλούσαμε στο μάθημα σχετικά με τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων (ξέρω, βαρετό), επισήμανα κάτι που μου έκανε εντύπωση: ότι δηλαδή προβλεπόταν η ποινή της μαστιγώσεως για όσους κληρικούς ασκούσαν αγωγή στα κοσμικά δικαστήρια (ήταν μεγάλος ο ανταγωνισμός κοσμικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης στο Βυζάντιο). Αμέσως, η μια κοιτάζει την άλλη με απορία και λένε (κανονική ένταση φωνής, μπροστά μου και σε όλα τα παιδιά)
- ξέρεις κάτι τέτοιο?
- όχι!
- Πού να το βρήκε?
- Θα το γράφουν στο ίντερνετ (ύφος το ίντερνετ είναι κακό, γράφουν σκουπίδια, αυτή τα διαβάζει, το έχει ξανακάνει εξάλλου. Hello! I am right in front of you!)
Οπότε τους λέω : όχι, είναι βιβλίο. (κοιτάζουν με το ίδιο ύφος), Το βρήκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη (σοκ, σοκ σοκ, προσπαθούν να το κρύψουν).
- Ποιός το έγραψε?
- Ο Χ, τους απαντάω (btw, ένας από τους θεμελιωτές της εγκληματολογίας )
- πφφφφ πήγε κι αυτός στο τέλος της ζωής του να γράψει κανα βιβλίο!!!
(έλεος????)
Επίσης ατάκες από τη λατρεμένη (!!!!!!!αρρρργκκκκκ) συμφοιτήτρια:
(σε καθηγήτρια): αχχχχχχχχχχχ! είστε τόσο καλή!!!!!!
(σε άλλη καθηγήτρια βλέποντας μια φωτοτυπία που μας μοίρασε για να κάνει εισήγηση. Το τονίζω: ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ!!!!): Πόσο μ' αρέσει η δουλειά σαααααςςςςς!!!!
(σε παρουσίαση εργασίας) : αυτό το λένε τάδε αλλά δεν το ξέρω, αυτό είναι έτσι αλλά δεν το έψαξα, αυτό γινόταν μάλλον έτσι αλλά δεν το είδα (κλπ )
(σε εισήγηση): Εμείς τώρα αν δεν τα πούμε όλα αυτά τα εισαγωγικά, θα πάρουμε κακό βαθμό?
(σε μάθημα, διαλέγουμε εργασίες ανά πεντάδες. Από ευγένεια περιμένουμε να μας πει ο καθηγητής και πετάγεται:) Να πω εγώ που ξέρω???? Εγώ θέλω αυτό! Α! Και είμαι ομάδα με τα παιδιά. Αν με θέλουν . (και γυρνώντας στους υπόλοιπους που είχαν μείνει): με θέλετε ακόμα στην ομάδα σας??? (ΜΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕΣ ΗΔΗ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!!!)
(σε μάθημα, μας εξηγεί καθηγητής την ηλεκτρονική υπογραφή. Αμέσως πετάγεται και λέει:) Ναι ναι το ξέρω! τις προάλλες ήρθε ένας κούριερ και για να μου δώσει το γράμμα έπρεπε να υπογράψω σε ένα κομπιουτεράκι!!!!
(σε μάθημα - ε ναι, δεν την παίρνουμε και στους καφέδες μας- και ενώ μας εξηγεί η καθηγήτρια ότι το τάδε είναι ένα χειρόγραφο που υπάρχει μόνο σε ένα αντίτυπο σε μια βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας): Μα όχι! έχουμε κι εμείς εδώ αντίγραφο, δεν έχουμε????
Ρώτησε και κάτι άλλη σήμερα που δεν ενθυμούμαι (με τον πρόλογο: να ρωτήσω κάτι? μπορεί να είναι βλακεία). Έχει μερικά διαλείμματα αυτογνωσίας, δε λέω!
Last but not least, μια δική μου ατάκα/ σκηνικό:
Μετά το μάθημα πάμε να πούμε τον πόνο μας over chocolate. Βγαίνουμε έξω στο κέντρο, έχει γίνει πορεία, άδειοι οι δρόμοι, δεν ξέρουμε κατα πού να πάμε και αν είναι ανοιχτό το μετρό. Ξαφνικά στην αρχή του δρόμου βαδίζει μια διμοιρία των ματ. Από το απέναντι πεζοδρόμιο φωνάζω τραγουδιστά: Συγνώωωμηηηηηη!!!! Είναι ανοιχτό το μετρό? (και ξαφνικά γυρνάνε όλοι οι ματατζήδες στο μέρος μας!!!!!) Τουλάχιστο αφού ξεπέρασαν το σοκ, μου απάντησαν !
αυτά για τώρα... πάω να κάνω καφέ, έχω διάβασμααααα!!!
Δευτέρα 17 Μαΐου 2010
Nεύρα πολλά
γιατί τίποτα δεν πάει όπως θα έπρεπε
γιατί αξίζω καλύτερη αντιμετώπιση, και εγώ και οι συμφοιτητές μου
γιατί γουστάρουν να μας σπάνε τα νεύρα.
Συγχαρητήρια, το κατάφεραν!
Σύμφωνα με τη θεωρία τους (πράγματα που τα είπαν, δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου)
η μοναδική μου δουλειά για τα 25 μου (και τα 32 και τα 28 κλπ των συμφοιτητών) είναι να παρακολουθώ το μεταπτυχιακό και να γράφω εργασίες - το πως θα ζήσω είναι αδιάφορο μπρος στην επιστήμη της ......- να διαβάζω μέσα στον ιούλιο και να μην κάνω διακοπές αλλά να μη με πειράζει που αύγουστο η εξειδικευμένη βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή γιατί η υπάλληλος που ξύνεται όλο το χρόνο πρέπει να κάνει ενάμιση μήνα διακοπές ενώ εγώ όχι, να δώσω εργασία ιούνιο για να μη λιώσουν τον ιούλιο (που θα διαβάζω έτσι κι αλλιώς) και να εξεταστώ ΠΑΛΙ σε ύλη που έχω ΗΔΗ δώσει ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕΙ.
Α, και να βγάλω πτυχιακή σε ενάμισι μήνα, αλλά να έχουν τις ίδιες απαιτήσεις με την πτυχιακή που βγαίνει μετά από δουλειά ενός χρόνου γιατί στην επιστήμη δε μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις....
Καληνύχτα κοινωνική ζωή...
Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα τη νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι
γιατί αξίζω καλύτερη αντιμετώπιση, και εγώ και οι συμφοιτητές μου
γιατί γουστάρουν να μας σπάνε τα νεύρα.
Συγχαρητήρια, το κατάφεραν!
Σύμφωνα με τη θεωρία τους (πράγματα που τα είπαν, δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου)
η μοναδική μου δουλειά για τα 25 μου (και τα 32 και τα 28 κλπ των συμφοιτητών) είναι να παρακολουθώ το μεταπτυχιακό και να γράφω εργασίες - το πως θα ζήσω είναι αδιάφορο μπρος στην επιστήμη της ......- να διαβάζω μέσα στον ιούλιο και να μην κάνω διακοπές αλλά να μη με πειράζει που αύγουστο η εξειδικευμένη βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή γιατί η υπάλληλος που ξύνεται όλο το χρόνο πρέπει να κάνει ενάμιση μήνα διακοπές ενώ εγώ όχι, να δώσω εργασία ιούνιο για να μη λιώσουν τον ιούλιο (που θα διαβάζω έτσι κι αλλιώς) και να εξεταστώ ΠΑΛΙ σε ύλη που έχω ΗΔΗ δώσει ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕΙ.
Α, και να βγάλω πτυχιακή σε ενάμισι μήνα, αλλά να έχουν τις ίδιες απαιτήσεις με την πτυχιακή που βγαίνει μετά από δουλειά ενός χρόνου γιατί στην επιστήμη δε μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις....
Καληνύχτα κοινωνική ζωή...
Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα τη νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Για δε μ' αφήνετε ήσυχη?
Νεύρα, πολλά νεύρα και κούραση. Ο προσωπικός χρόνος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, τα λογοτεχνικά με κοιτάνε παραπονιάρικα και ο ύπνος πάντα λείπει. Οι φίλοι μου είναι εξαφανισμένοι, καθένας με το δικό του πρόβλημα, μα κι εγώ δεν είμαι σε κατάσταση να τους βοηθήσω. Στη δουλειά φεύγω πάντα αργότερα, δεν έχω χρόνο ούτε για τουαλέτα και νιώθω τις εκκρεμότητες έτοιμες να με πλακώσουν. Βλέπω την αλλαγή που περίμενα όλο και πιο μακρινή και αυτό που μου αρέσει να με πιέζει.
Η φίλη μου η Σ. θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα, κάτι δεν τετραγωνίζεται σωστά μάλλον. Η γιαγιά μου, ότι με δοκιμάζει ο Θεός. Η Κ, ότι είναι κάρμα γιατί πάτησα το γρασίδι οταν έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο και ο Μ μπορεί να πιστεύει ότι έπιασε η ευχή/κατάρα του μιας και εφαγε πόρτα.
Και η άλλη στο διπλανό γραφείο ξύνεται.
Εγώ το ερμηνεύω λοιπόν ως εξής:
Ζω όλο αυτό το παράλογο γιατί οι γύρω ενώ έχουν μάτια δε βλέπουν να μοιράσουν τις δουλειές, γιατί κάποιοι που τους κάνουμε τη δουλειά δε σέβονται το χρόνο μας και γιατί άλλοι νομίζουν οτι είναι κάποιο είδος ανθρώπων ανώτερο από εμάς. Και γιατί έχω φιλότιμο και θέλω να βοηθήσω την κατάσταση. Και γιατι δε θέλω να τα παρατήσω.
.
Η φίλη μου η Σ. θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα, κάτι δεν τετραγωνίζεται σωστά μάλλον. Η γιαγιά μου, ότι με δοκιμάζει ο Θεός. Η Κ, ότι είναι κάρμα γιατί πάτησα το γρασίδι οταν έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο και ο Μ μπορεί να πιστεύει ότι έπιασε η ευχή/κατάρα του μιας και εφαγε πόρτα.
Και η άλλη στο διπλανό γραφείο ξύνεται.
Εγώ το ερμηνεύω λοιπόν ως εξής:
Ζω όλο αυτό το παράλογο γιατί οι γύρω ενώ έχουν μάτια δε βλέπουν να μοιράσουν τις δουλειές, γιατί κάποιοι που τους κάνουμε τη δουλειά δε σέβονται το χρόνο μας και γιατί άλλοι νομίζουν οτι είναι κάποιο είδος ανθρώπων ανώτερο από εμάς. Και γιατί έχω φιλότιμο και θέλω να βοηθήσω την κατάσταση. Και γιατι δε θέλω να τα παρατήσω.
.
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Προς:
- μερικούς καθηγητές:
Χαλαρώστε και ηρεμήστε. Για να είμαστε εκεί μαζί σας, παρόλο που δουλεύουμε σα σκλάβοι και σε ΔΙΚΑ σας γραφεία (και άρα ξέρετε τί συμβαίνει έξω στην αγορά εργασίας) και για να σας ακούμε συνεχώς να μας προσβάλλετε, το θέλουμε. Το να μας κάνετε το μάθημα κόλαση δε βοηθά ούτε εσάς, ούτε την επιστήμη που υπηρετείτε. Ούτε όμως σας δίνει και κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Για να μάθουμε μερικά πράγματα παραπάνω ήρθαμε, όχι για να καταταγούμε στις ειδικές δυνάμεις. Ελεος πια. Δε ζείτε στο δικό σας πλανήτη και εμείς δε μπορούμε να ζήσουμε κι άλλο στις πλάτες των δικών μας και να μη δουλεύουμε. Η ανελαστικότητα εξαντλείται μόνο στους φοιτητές και ποτέ στους διδάσκοντες. Αντί να χαίρεστε που υπάρχουν άτομα που μετά τη δουλειά έρχονται να σας ακούσουν για 4 ωρες, για ένα μεταπτυχιακό χωρίς αντίκρυσμα στη μάχιμη δικηγορία, δε χάνετε ευκαιρία να μας μειώσετε. Ντροπή.
(και ναι! το ότι περσι ξεκίνησαν 9 άτομα και το τελειώνουν μόνο δυο, δεν τους προβληματίζει!)
-συναδέλφους:
Το ότι δουλεύετε σε μεγαλοκαθηγητάδες ή σε μεγάλα γραφεία δε σας κάνει αυτομάτως κάτι. Ξεκαβαλήστε. όλοι χωμένοι στα σκ@τ@ είμαστε. Κι εσείς εκεί ο τελευταίος τροχός της αμάξης, άλλο που δεν το καταλαβαίνετε και παίζετε τους σπουδαίους. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι πιστεύετε πως το ότι δουλεύετε εκεί σας δικαιολογεί να απολαμβάνετε ορισμένα προνόμια σε σχέση με τους άλλους συμφοιτητές σας. Παρκάρετε το καλάμι μπας και καταλάβετε που παν τα τέσσερα. Ελεος πια.
(ουφ! )
.
Χαλαρώστε και ηρεμήστε. Για να είμαστε εκεί μαζί σας, παρόλο που δουλεύουμε σα σκλάβοι και σε ΔΙΚΑ σας γραφεία (και άρα ξέρετε τί συμβαίνει έξω στην αγορά εργασίας) και για να σας ακούμε συνεχώς να μας προσβάλλετε, το θέλουμε. Το να μας κάνετε το μάθημα κόλαση δε βοηθά ούτε εσάς, ούτε την επιστήμη που υπηρετείτε. Ούτε όμως σας δίνει και κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Για να μάθουμε μερικά πράγματα παραπάνω ήρθαμε, όχι για να καταταγούμε στις ειδικές δυνάμεις. Ελεος πια. Δε ζείτε στο δικό σας πλανήτη και εμείς δε μπορούμε να ζήσουμε κι άλλο στις πλάτες των δικών μας και να μη δουλεύουμε. Η ανελαστικότητα εξαντλείται μόνο στους φοιτητές και ποτέ στους διδάσκοντες. Αντί να χαίρεστε που υπάρχουν άτομα που μετά τη δουλειά έρχονται να σας ακούσουν για 4 ωρες, για ένα μεταπτυχιακό χωρίς αντίκρυσμα στη μάχιμη δικηγορία, δε χάνετε ευκαιρία να μας μειώσετε. Ντροπή.
(και ναι! το ότι περσι ξεκίνησαν 9 άτομα και το τελειώνουν μόνο δυο, δεν τους προβληματίζει!)
-συναδέλφους:
Το ότι δουλεύετε σε μεγαλοκαθηγητάδες ή σε μεγάλα γραφεία δε σας κάνει αυτομάτως κάτι. Ξεκαβαλήστε. όλοι χωμένοι στα σκ@τ@ είμαστε. Κι εσείς εκεί ο τελευταίος τροχός της αμάξης, άλλο που δεν το καταλαβαίνετε και παίζετε τους σπουδαίους. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι πιστεύετε πως το ότι δουλεύετε εκεί σας δικαιολογεί να απολαμβάνετε ορισμένα προνόμια σε σχέση με τους άλλους συμφοιτητές σας. Παρκάρετε το καλάμι μπας και καταλάβετε που παν τα τέσσερα. Ελεος πια.
(ουφ! )
.
Σάββατο 13 Ιουνίου 2009
Απορίες
Παλιές, καινούριες, εφηβικές ή ώριμες, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, δικές μου ή άλλων:
- Γιατί πρέπει να αποφασίζουμε τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας από τα 15 μας?
- Γιατί η απόλαυση των κόπων μας παρατείνεται πάντα στο μέλλον? (από το ΄λύκειο στο πανεπιστήμιο και από το πανεπιστήμιο στη μετά πτυχίο εποχή και από τη μετά πτυχίο εποχή ... στη σύνταξη)?
- Γιατί δε μπορούμε να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη?
- Πώς ξέρουμε αν μας θέλουν γι' αυτό που είμαστε και όχι γι' αυτό που πιστεύουν ότι μπορούμε να γίνουμε?
- Γιατί υπάρχουν τόσες ωραίες γυναίκες μόνες και τόσοι άντρες που επίσης ψάχνουν και είναι μόνοι?
- Γιατί φοράμε μάσκες και παίζουμε παιχνίδια?
- όταν ένα και ένα κάνει δύο σε μια σχέση δεν υπάρχει πρόβλημα?
- Στον έρωτα όλα επιτρέπονται?
- Αν κάτι πάει να χαθεί, το σώζεις, το αφήνεις ή περιμένεις απλά το τέλος?
- Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι πάντα μουρτζούφληδες και στριμένοι?
- Η νοσταλγία είναι σημάδι ότι το τώρα δεν σε ικανοποιεί?
Απορία ξαδέρφου μου ετών 5:
- Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι φοβούνται τόσο πολύ την ατομική βόμβα. Αφού σκοτώνει μόνο ένα άτομο τη φορά!!!!
Απορία Λέκτορα:
Γιατί μερικοί στο μεταπτυχιακό έχετε άδεια δικηγόρου και μερικοί όχι? (εχμ... γιατί τελειώσαμε διαφορετικές χρονιές ίσως??? )
και.... Διάλογος γραμματέα (με σπασμένα νεύρα) και διευθυντή( σημ.: ο διευθυντής είναι κοντούλης):
Δ: πάλι καπνίζεις ε? καλάαααα... τώρα να δεις, από 1η Ιουλίου θα πάρω τα μέτρα μου!!!
Γ: ε, δεν είναι δύσκολο, 1,50, 1,60 το πολύ....
Εσείς? Απορίες?
- Γιατί πρέπει να αποφασίζουμε τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας από τα 15 μας?
- Γιατί η απόλαυση των κόπων μας παρατείνεται πάντα στο μέλλον? (από το ΄λύκειο στο πανεπιστήμιο και από το πανεπιστήμιο στη μετά πτυχίο εποχή και από τη μετά πτυχίο εποχή ... στη σύνταξη)?
- Γιατί δε μπορούμε να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη?
- Πώς ξέρουμε αν μας θέλουν γι' αυτό που είμαστε και όχι γι' αυτό που πιστεύουν ότι μπορούμε να γίνουμε?
- Γιατί υπάρχουν τόσες ωραίες γυναίκες μόνες και τόσοι άντρες που επίσης ψάχνουν και είναι μόνοι?
- Γιατί φοράμε μάσκες και παίζουμε παιχνίδια?
- όταν ένα και ένα κάνει δύο σε μια σχέση δεν υπάρχει πρόβλημα?
- Στον έρωτα όλα επιτρέπονται?
- Αν κάτι πάει να χαθεί, το σώζεις, το αφήνεις ή περιμένεις απλά το τέλος?
- Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι πάντα μουρτζούφληδες και στριμένοι?
- Η νοσταλγία είναι σημάδι ότι το τώρα δεν σε ικανοποιεί?
Απορία ξαδέρφου μου ετών 5:
- Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι φοβούνται τόσο πολύ την ατομική βόμβα. Αφού σκοτώνει μόνο ένα άτομο τη φορά!!!!
Απορία Λέκτορα:
Γιατί μερικοί στο μεταπτυχιακό έχετε άδεια δικηγόρου και μερικοί όχι? (εχμ... γιατί τελειώσαμε διαφορετικές χρονιές ίσως??? )
και.... Διάλογος γραμματέα (με σπασμένα νεύρα) και διευθυντή( σημ.: ο διευθυντής είναι κοντούλης):
Δ: πάλι καπνίζεις ε? καλάαααα... τώρα να δεις, από 1η Ιουλίου θα πάρω τα μέτρα μου!!!
Γ: ε, δεν είναι δύσκολο, 1,50, 1,60 το πολύ....
Εσείς? Απορίες?
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου!
Δηλαδή η γιαγιά είναι δυο φορές πεθερά;
Σήμερα το πρωί δεν κατάλαβα πως ξύπνησα. Μπορεί να φταίει το ανοιχτό παντζούρι και ο θόρυβος, σίγουρα όχι η ζέστη, μιας και απολάμβανα τον ύπνο μου πάνω στα απαλά σεντόνια, μπορεί το άγχος να ξυπνήσω στην ώρα μου μετά από μια βδομάδα που με ξύπναγαν άλλοι το πρωί. Το θέμα είναι ότι ξύπνησα, χωρίς να συνειδητοποιήσω το πως. Θυμάμαι πως το βράδυ είχα βάλει ξυπνητήρι, αλλά το πρωί που κοίταξα το κινητό, αφού έριξα νερό στη μούρη μου να ανοίξει λίγα χιλιοστά παραπάνω το μάτι, ήταν κλειστό. Μυστήρια πράγματα.
Το θέμα είναι ότι ξύπνησα και πριν την ώρα μου μες στο κέφι, ντήθυκα γρήγορα (αχ αυτό το μαύρο φόρεμα... θα κάνω άγαλμα στα μοναστηρακιώτικα μαγαζιά) οπότε πήγα με το πάσο στη στάση μιας και ο καιρός δεν προσφέρεται για περπάτημα.
Εφοδιάστηκα με έναν πελώριο φρέντο (αμέ αμέ μάθαμε κι από αυτά και όχι, δεν είχαμε και στο χωριό μου, αλλά κάπως πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και μιας και το τζόκινγκ αποκλείεται, το ρίχνουμε στον καφέ. Να τον δοκιμάσετε με σιρόπι φουντούκι!!)
Φτάνω λοιπόν σεινάμενη κουνάμενη στο γραφείο και βλέπω μια γιαγιά μαυροντυμένη (κοτσωνάτη όμως, μη φανταστείτε), να ψάχνεται. Προσφέρομαι να την βοηθήσω μιας και εδώ που την έστειλαν χωρίς όνομα δε θα έβρισκε άκρη. Μου λέει τι θέλει, πάμε στον έναν όροφο, τίποτα, πάμε στον άλλο, πάλι τίποτα. Βρίσκουμε το τηλέφωνο εκείνου που την παρέπεμψε σε εμάς και πάμε στο γραφείο μου να καλέσουμε. Αφού λοιπόν μαθαίνω την ιστορία, λέμε για το παράλογο του να μη δεχτούν το συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο και μου έχει δώσει 135 φορές την ευχή της, ξεκινάνε οι ερωτήσεις:
-Πόσο χρονών είσαι κοπέλα μου;
-25
-ααααα! Και τελείωσες νομική ε;
-ναι (άκουσε κάπου και για το μεταπτυχιακό όταν με ρώτησε μια δικηγόρος)
- Πω πω και είσαι και ψηλή, ωραία κοπέλα!
- ευχαριστώ !
- Από Αθήνα είσαι;
- όχι, είμαι από .... και ....
- Ααααα, εκεί είναι όλοι καλοί άνθρωποι!!!
- Τι να σας πω, άλλα έχω ακούσει εγώ, ειδικά για την ...
- όχι, όχι, καλοί είναι. Ε, αυτό για το αυλάκι λένε, τι άλλο;
Το θέμα είναι ότι ξύπνησα και πριν την ώρα μου μες στο κέφι, ντήθυκα γρήγορα (αχ αυτό το μαύρο φόρεμα... θα κάνω άγαλμα στα μοναστηρακιώτικα μαγαζιά) οπότε πήγα με το πάσο στη στάση μιας και ο καιρός δεν προσφέρεται για περπάτημα.
Εφοδιάστηκα με έναν πελώριο φρέντο (αμέ αμέ μάθαμε κι από αυτά και όχι, δεν είχαμε και στο χωριό μου, αλλά κάπως πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και μιας και το τζόκινγκ αποκλείεται, το ρίχνουμε στον καφέ. Να τον δοκιμάσετε με σιρόπι φουντούκι!!)
Φτάνω λοιπόν σεινάμενη κουνάμενη στο γραφείο και βλέπω μια γιαγιά μαυροντυμένη (κοτσωνάτη όμως, μη φανταστείτε), να ψάχνεται. Προσφέρομαι να την βοηθήσω μιας και εδώ που την έστειλαν χωρίς όνομα δε θα έβρισκε άκρη. Μου λέει τι θέλει, πάμε στον έναν όροφο, τίποτα, πάμε στον άλλο, πάλι τίποτα. Βρίσκουμε το τηλέφωνο εκείνου που την παρέπεμψε σε εμάς και πάμε στο γραφείο μου να καλέσουμε. Αφού λοιπόν μαθαίνω την ιστορία, λέμε για το παράλογο του να μη δεχτούν το συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο και μου έχει δώσει 135 φορές την ευχή της, ξεκινάνε οι ερωτήσεις:
-Πόσο χρονών είσαι κοπέλα μου;
-25
-ααααα! Και τελείωσες νομική ε;
-ναι (άκουσε κάπου και για το μεταπτυχιακό όταν με ρώτησε μια δικηγόρος)
- Πω πω και είσαι και ψηλή, ωραία κοπέλα!
- ευχαριστώ !
- Από Αθήνα είσαι;
- όχι, είμαι από .... και ....
- Ααααα, εκεί είναι όλοι καλοί άνθρωποι!!!
- Τι να σας πω, άλλα έχω ακούσει εγώ, ειδικά για την ...
- όχι, όχι, καλοί είναι. Ε, αυτό για το αυλάκι λένε, τι άλλο;
Και πόσο χρονών είσαι;
- 24
- Ξέρεις έχω έναν εγγονό! είναι 25 χρονών και έχει τελειώσει Πάντειο, οικονομικά. Δουλεύει κι αυτός, σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα, από παλιά, γιατί ξέρει πληροφορική. Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα (εδώ ξερογλύφεται)...
- ... (σιωπή)
- Είναι και αθλητικός, κάνει μπάσκετ σε ομάδα και προπονείται συστηματικά!! Και ψηλόοοοοος! Κι εσύ είσαι ψηλή. Μακάρι να βρει μια σαν κι εσένα, και όχι καμιά κοντή (Θεοπούλα νούμερο δύο).
- (χαμόγελο- σιωπή)
Μπαίνουμε στο ασανσέρ, να ανέβουμε στο γραφείο μου να πάρουμε στο κατάστημα.
- Αχ κοπέλα μου, την ευχή μου να έχεις, πώς θα έβρισκα άκρη αλλιώς;
- Ε, όλο και κάποιος θα σας έλεγε που να απευθυνθείτε!
- Τι καλό κορίτσι που είσαι!
- Ε, εντάξει έτσι κι αλλιώς δεν έχω δουλειά τώρα (είπα το βούρλο)
Πάμε λοιπόν στο γραφείο μου, παίρνουμε τηλέφωνο, μας δίνουν ένα άλλο και μας λένε να καλέσουμε σε μισή ώρα. Της προτείνω να πάει μια βόλτα και να ξαναέρθει και το πάρτυ αρχίζει:
- αχχχχχ κοπέλα μου την ευχή μου να χεις!!!!!!. Ξέρεις, ο εγγονός μου είναι μοναχοπαίδι, τον έχω μεγαλώσει σχεδόν εγώ. Εχει και μια αδερφή 14 χρόνια μικρότερη (!!!!!!). Εσύ έχεις αδέλφια;
- όχι, είμαι μοναχοπαίδι.
- Και η κόρη μου είναι μοναχοπαίδι. Αλλά και ο εγγονός μου, προκομέεεεεεενο παιδί. Δε χρειάζεται να δουλέψει, οι γονείς του είναι δημοσιογράφοι, βγάζουν εφημερίδα, μεγάαααλη περιουσία. Και όχι μόνο από τους γονείς, και από εμένα, και την άλλη του γιαγιά. Και εγώ τους έλεγα (κλαψιάρικος τόνος) ¨αφού δεν έχει ανάγκη να δουλέψει το παιδί, αχ γιατί το στέλνετε;¨ Και οι γονείς του μου είπαν ότι πρέπει να μάθει να βγάζει το ψωμί του, τώρα δουλεύει για να μαζέψει χρήματα για το στρατό. Κι εσύ βλέπω εργατική είσαι. Αχ! μακάρι να βρει καμιά καλή κοπέλα σαν κι εσένα, δε θέλω να μπλέξει με καμία που δε θα μου αρέσει...
- ε, αν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λένε σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....
Στο σημείο αυτό να πω ότι άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως το ζω αυτό ή απλά το σιρόπι φουντούκι στο φρέντο σε συνδιασμό με τον καύσωνα με έκανε να έχω παραισθήσεις. Και συνεχίζουμε:
- Να, μια καλή κοπέλα ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ θέλω να βρει ο εγγονός μου!
- (σιωπή, κοίταγμα κάτω)
- λοιπόν, θα περάσω σε μισή ώρα, γράψε μου μόνο το γραφείο σου να μη μπερδευτώ. Αχ, την ευχή μου να χεις! Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα ο εγγονός μου!!! θα μου δώσεις ένα τηλέφωνο;
(σκληρός παίκτης η γιαγιά!)
- εεεεεε ξέρετε είμαι...... ( πιασμένη; χαρούμενη; νυσταγμένη; αρραβωνιασμένη; γιατί δε νομίζω το δεσμευμένη να της ήταν εμπόδιο, είχε πάρει φόρα!!!!)
- μια εδώ και μια εκεί , ε κοπέλα μου;
- Ναι, μια Αθήνα, μια ....
- καλά, σε ευχαριστώ πολύ, θα έρθω σε λίγο πάλι
- στο καλό!
Καλά τα γέλια που έκανα στο μεταξύ... Μια συνάδελφος πρότεινε να ζητήσω φωτογραφία και με κορόιδευε πως κλωτσάω την τύχη μου.Εγώ πείραζα μια άλλη και της έλεγα ότι όποιος πάει στην ώρα του στο γραφείο, έχει και τα τυχερά του!
Πάνω που πέτυχα την υπεύθυνη του καταστήματος και μίλησα μαζί της σκάει η γιαγιά. Μιλήσανε, μιλήσαμε και μου είπε πού να απευθυνθώ. Μιας και είχα μπει στο χωρό, και τη λυπήθηκα τη γιαγιά μες στη ζέστη, ειπα να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα, αλλά να κόψω δρόμο. Πριν ξεκινήσουμε για το άλλο γραφείο, ακολουθεί ο εξής διάλογος
-Πω πω, τι θα έκανα αν δεν υπήρχες εσύ να με βοηθήσεις;
-Μην ανησυχείτε , οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί, κάποιος θα σας βοηθούσε.
- όχι, αν δεν ήσουνα εσύ , δε θα έβρισκα άκρη! σε ευχαριστώ πολύ, την ευχή μου να χεις!
- Μην το συζητάτε, εξάλλου έτσι βοηθάνε και τη γιαγιά μου όταν χρειάζεται κάτι
- Πω πω, τι τυχεροί που είναι οι γονείς σου! Να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν!
- (ου, ναι οι γονείς μου νιώθουν πολύ τυχεροί ειδικά όταν ξεσπάω τα νεύρα μου πάνω τους!)
- αλλά και αυτός που θα σε πάρει.... Τέεεετοια κοπέεεεελα.... Αχ... Μοιάζεις με την κόρη μου... τα μαλλάκια σου... (και συνέχιζε, ενώ εγώ μούγκα) να μου δώσεις ένα τηλέφωνο... (εγώ την πάπια)
-ααααα! να ο υπεύθυνος του πρωτοκόλλου! Πάμε να δούμε πού χρεώθηκε η επιστολή για να βρούμε τον αρμόδιο!
Πάμε, βρίσκουμε, και εκμεταλλεύομαι τη στιγμή (άδραξα κι εγώ τη μέρα!!!!) για να τη χαιρετήσω, προφασιζόμενη πολλή δουλειά και να γυρίσω στο γραφείο μου. Ξεγλύστρησα από την αγκαλιά, και την κοπάνησα όσο ακόμα προλάβαινα, γιατί η προσοχή της είχε αποσπαστεί. Καλή η νύφη, καλά όμως και τα χρήματα που ήθελε να εισπράξει.
Δεν ξέρω αν ξαναήρθε στο γραφείο μου γιατί έλειπα, πάντως μόλις λύθηκε το θέμα της έμαθα πως έγινε μπουχός για να εισπράξει, μιας και ήθελε να πάει εξοχή.
Μήπως έπρεπε να ζητήσω φωτογραφία και Ε9 του επίδοξου γαμπρού;; Μπουχαχαχα!!! Πατέρα με χάνεις!!! Φίλοι και συγγενείς τρέξτε να ραφτείτε!!!!!!!
Και είναι μόλις 10 το πρωί....
- ... (σιωπή)
- Είναι και αθλητικός, κάνει μπάσκετ σε ομάδα και προπονείται συστηματικά!! Και ψηλόοοοοος! Κι εσύ είσαι ψηλή. Μακάρι να βρει μια σαν κι εσένα, και όχι καμιά κοντή (Θεοπούλα νούμερο δύο).
- (χαμόγελο- σιωπή)
Μπαίνουμε στο ασανσέρ, να ανέβουμε στο γραφείο μου να πάρουμε στο κατάστημα.
- Αχ κοπέλα μου, την ευχή μου να έχεις, πώς θα έβρισκα άκρη αλλιώς;
- Ε, όλο και κάποιος θα σας έλεγε που να απευθυνθείτε!
- Τι καλό κορίτσι που είσαι!
- Ε, εντάξει έτσι κι αλλιώς δεν έχω δουλειά τώρα (είπα το βούρλο)
Πάμε λοιπόν στο γραφείο μου, παίρνουμε τηλέφωνο, μας δίνουν ένα άλλο και μας λένε να καλέσουμε σε μισή ώρα. Της προτείνω να πάει μια βόλτα και να ξαναέρθει και το πάρτυ αρχίζει:
- αχχχχχ κοπέλα μου την ευχή μου να χεις!!!!!!. Ξέρεις, ο εγγονός μου είναι μοναχοπαίδι, τον έχω μεγαλώσει σχεδόν εγώ. Εχει και μια αδερφή 14 χρόνια μικρότερη (!!!!!!). Εσύ έχεις αδέλφια;
- όχι, είμαι μοναχοπαίδι.
- Και η κόρη μου είναι μοναχοπαίδι. Αλλά και ο εγγονός μου, προκομέεεεεεενο παιδί. Δε χρειάζεται να δουλέψει, οι γονείς του είναι δημοσιογράφοι, βγάζουν εφημερίδα, μεγάαααλη περιουσία. Και όχι μόνο από τους γονείς, και από εμένα, και την άλλη του γιαγιά. Και εγώ τους έλεγα (κλαψιάρικος τόνος) ¨αφού δεν έχει ανάγκη να δουλέψει το παιδί, αχ γιατί το στέλνετε;¨ Και οι γονείς του μου είπαν ότι πρέπει να μάθει να βγάζει το ψωμί του, τώρα δουλεύει για να μαζέψει χρήματα για το στρατό. Κι εσύ βλέπω εργατική είσαι. Αχ! μακάρι να βρει καμιά καλή κοπέλα σαν κι εσένα, δε θέλω να μπλέξει με καμία που δε θα μου αρέσει...
- ε, αν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λένε σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....
Στο σημείο αυτό να πω ότι άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως το ζω αυτό ή απλά το σιρόπι φουντούκι στο φρέντο σε συνδιασμό με τον καύσωνα με έκανε να έχω παραισθήσεις. Και συνεχίζουμε:
- Να, μια καλή κοπέλα ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ θέλω να βρει ο εγγονός μου!
- (σιωπή, κοίταγμα κάτω)
- λοιπόν, θα περάσω σε μισή ώρα, γράψε μου μόνο το γραφείο σου να μη μπερδευτώ. Αχ, την ευχή μου να χεις! Μακάρι να βρει μια κοπέλα σαν κι εσένα ο εγγονός μου!!! θα μου δώσεις ένα τηλέφωνο;
(σκληρός παίκτης η γιαγιά!)
- εεεεεε ξέρετε είμαι...... ( πιασμένη; χαρούμενη; νυσταγμένη; αρραβωνιασμένη; γιατί δε νομίζω το δεσμευμένη να της ήταν εμπόδιο, είχε πάρει φόρα!!!!)
- μια εδώ και μια εκεί , ε κοπέλα μου;
- Ναι, μια Αθήνα, μια ....
- καλά, σε ευχαριστώ πολύ, θα έρθω σε λίγο πάλι
- στο καλό!
Καλά τα γέλια που έκανα στο μεταξύ... Μια συνάδελφος πρότεινε να ζητήσω φωτογραφία και με κορόιδευε πως κλωτσάω την τύχη μου.Εγώ πείραζα μια άλλη και της έλεγα ότι όποιος πάει στην ώρα του στο γραφείο, έχει και τα τυχερά του!
Πάνω που πέτυχα την υπεύθυνη του καταστήματος και μίλησα μαζί της σκάει η γιαγιά. Μιλήσανε, μιλήσαμε και μου είπε πού να απευθυνθώ. Μιας και είχα μπει στο χωρό, και τη λυπήθηκα τη γιαγιά μες στη ζέστη, ειπα να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα, αλλά να κόψω δρόμο. Πριν ξεκινήσουμε για το άλλο γραφείο, ακολουθεί ο εξής διάλογος
-Πω πω, τι θα έκανα αν δεν υπήρχες εσύ να με βοηθήσεις;
-Μην ανησυχείτε , οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί, κάποιος θα σας βοηθούσε.
- όχι, αν δεν ήσουνα εσύ , δε θα έβρισκα άκρη! σε ευχαριστώ πολύ, την ευχή μου να χεις!
- Μην το συζητάτε, εξάλλου έτσι βοηθάνε και τη γιαγιά μου όταν χρειάζεται κάτι
- Πω πω, τι τυχεροί που είναι οι γονείς σου! Να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν!
- (ου, ναι οι γονείς μου νιώθουν πολύ τυχεροί ειδικά όταν ξεσπάω τα νεύρα μου πάνω τους!)
- αλλά και αυτός που θα σε πάρει.... Τέεεετοια κοπέεεεελα.... Αχ... Μοιάζεις με την κόρη μου... τα μαλλάκια σου... (και συνέχιζε, ενώ εγώ μούγκα) να μου δώσεις ένα τηλέφωνο... (εγώ την πάπια)
-ααααα! να ο υπεύθυνος του πρωτοκόλλου! Πάμε να δούμε πού χρεώθηκε η επιστολή για να βρούμε τον αρμόδιο!
Πάμε, βρίσκουμε, και εκμεταλλεύομαι τη στιγμή (άδραξα κι εγώ τη μέρα!!!!) για να τη χαιρετήσω, προφασιζόμενη πολλή δουλειά και να γυρίσω στο γραφείο μου. Ξεγλύστρησα από την αγκαλιά, και την κοπάνησα όσο ακόμα προλάβαινα, γιατί η προσοχή της είχε αποσπαστεί. Καλή η νύφη, καλά όμως και τα χρήματα που ήθελε να εισπράξει.
Δεν ξέρω αν ξαναήρθε στο γραφείο μου γιατί έλειπα, πάντως μόλις λύθηκε το θέμα της έμαθα πως έγινε μπουχός για να εισπράξει, μιας και ήθελε να πάει εξοχή.
Μήπως έπρεπε να ζητήσω φωτογραφία και Ε9 του επίδοξου γαμπρού;; Μπουχαχαχα!!! Πατέρα με χάνεις!!! Φίλοι και συγγενείς τρέξτε να ραφτείτε!!!!!!!
Και είναι μόλις 10 το πρωί....
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
summertime, and the living is (not) easy
Θα ήθελα να γράψω ένα ποστ που θα βρίζω. Την τύχη μου (πάνω απ' όλα , γιατί, όπως και να το κάνουμε, μερικά θέματα είναι αποκλειστικά θέματα τύχης), το πρόγραμμά μου, τις αναποδιές, τις αφραγκές, τα μπερδέματα, τις μοναξιές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πάει λέγοντας. Αλλά όχι... θα παραμείνω ήρεμη. (αααααααααααααααααααααααααααααααα).-
Αυτές λοιπόν τις μέρες με τη ζέστη, στο γραφείο κάνουμε σάουνα. Αμέ! Πρώτης τάξεως μάλιστα. ένας τοίχος όλο παράθυρο, μόνο ο μισός με στόρια και ο ήλιος να χτυπάει από την ανατολή του ως τις μια το μεσημέρι. Προσπαθούμε οι άμοιρες να κάνουμε ρεύμα (ναι καλά), αέρα με δικογραφίες, φωτοτυπίες, ό,τι βρούμε τελοσπάντων, αλλά μάταια. Τελικά μάλλον θα ανοίξουμε και το άλλο στόρι, θα βάλουμε μαγιώ και θα αράξουμε , να κάνουμε και χρώμα. Το δε κομμάτι του παραθύρου που δεν έχει κάλυψη, αφήνει το βλέμμα μας να πλανηθεί στον γείτονα απέναντι.... μέσης ηλικίας, εύσωμος, με μαύρο μαλλί κοτσίδα, μου θυμίζει τους τύπους που φοράνε χρυσές αλυσίδες και αφήνουν το μικρό νυχάκι να μεγαλώσει (ιχχχ). Τον βλέπουμε λοιπόν να περιφέρει το θεϊκό ημίγυμνο κορμί του (ζέστη γαρ) και να βγάζει το κλουβί με τον παπαγάλο στο μπαλκόνι ( αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και η ορχήστρα του δρόμου, αλλά άλλη φορά..).
Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ανοίξει τα κλιματιστικά του κτηρίου. Κάθε μέρα κυκλοφορεί η φήμη ότι άνοιξαν, τρέχουμε όλοι εκστασιασμένοι να τα ανοίξουμε, αλλά τίποτα. Μισοαστεία μισοσοβαρά έχει αρχίσει να ακούγεται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διευθυντή , που θέλει να κάνει οικονομία. Πείτε με τρελή, εγώ το πιστεύω.... (τεκμήρια άλλη φορά!).
Αλλά η καλή μέρα φάνηκε από το πρωί.. Τώρα που άρχισε να δροσίζει πάλι, αποφάσισα να θυσιάσω το πρωινό για να κοιμηθώ κανά μισάωρο παραπάνω. έβαλα λοιπόν το ξυπνητήρι, και ξαναέπεσα στο κρεβάτι, με το άγχος βέβαια να το ακούσω, γιατί είχα να προλάβω δικαστήριο το πρωί... Όταν λοιπόν βρέθηκα στο 5ο συννεφάκι ακριβώς, χτυπάει το σταθερό. Πετάγομαι πάνω, τσακίζομαι σε κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήταν, ψάχνω το τηλέφωνο έντρομη, και σκέφτομαι ότι κοιμήθηκα και έχασα το δικαστήριο....
Σηκώνω το τηλέφωνο.... η φωνή του αφεντικού... ψάχνω ένα ρολόι (σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να του πω...), και ψάχνω και ψάχνω - γιατί είμαι και στραβή!!!! ενώ ο δικηγόρος μου μιλάει και εγώ προσπαθώ να ακούγομαιι βαθυστόχαστη και πρωτίστως ξύπνια.
Μέχρι που βλέπω την ώρα. 8.06. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!!! Ποιός παίρνει τον άλλον 8 το πρωί???? και στο σταθερό?????? αφού είχα ανοιχτό κινητό!!!!!! (η μόνη μου εξήγηση είναι πως αποθήκευσε το σταθερό μου γιατί τον είχα καλέσει κάποιες φορές που ήταν ανάγκη, ώστε να το αναγνωρίζει και να μπερδεύτηκε στο νούμερο).
Αλλά και πάλι.. αφού ήξερε πως 9 παρά θα είμαι στα δικαστήρια... και η δική του δουλειά γινόταν μετά τις 9.. Τί ήθελε να μου κόψει τη χολή πρωϊνιάτικα???
Δίδαγμα? Δεν παίρνουμε ποτέ στη δουλειά από το σταθερό του σπιτιού μας....
Αυτές λοιπόν τις μέρες με τη ζέστη, στο γραφείο κάνουμε σάουνα. Αμέ! Πρώτης τάξεως μάλιστα. ένας τοίχος όλο παράθυρο, μόνο ο μισός με στόρια και ο ήλιος να χτυπάει από την ανατολή του ως τις μια το μεσημέρι. Προσπαθούμε οι άμοιρες να κάνουμε ρεύμα (ναι καλά), αέρα με δικογραφίες, φωτοτυπίες, ό,τι βρούμε τελοσπάντων, αλλά μάταια. Τελικά μάλλον θα ανοίξουμε και το άλλο στόρι, θα βάλουμε μαγιώ και θα αράξουμε , να κάνουμε και χρώμα. Το δε κομμάτι του παραθύρου που δεν έχει κάλυψη, αφήνει το βλέμμα μας να πλανηθεί στον γείτονα απέναντι.... μέσης ηλικίας, εύσωμος, με μαύρο μαλλί κοτσίδα, μου θυμίζει τους τύπους που φοράνε χρυσές αλυσίδες και αφήνουν το μικρό νυχάκι να μεγαλώσει (ιχχχ). Τον βλέπουμε λοιπόν να περιφέρει το θεϊκό ημίγυμνο κορμί του (ζέστη γαρ) και να βγάζει το κλουβί με τον παπαγάλο στο μπαλκόνι ( αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και η ορχήστρα του δρόμου, αλλά άλλη φορά..).
Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ανοίξει τα κλιματιστικά του κτηρίου. Κάθε μέρα κυκλοφορεί η φήμη ότι άνοιξαν, τρέχουμε όλοι εκστασιασμένοι να τα ανοίξουμε, αλλά τίποτα. Μισοαστεία μισοσοβαρά έχει αρχίσει να ακούγεται ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του διευθυντή , που θέλει να κάνει οικονομία. Πείτε με τρελή, εγώ το πιστεύω.... (τεκμήρια άλλη φορά!).
Αλλά η καλή μέρα φάνηκε από το πρωί.. Τώρα που άρχισε να δροσίζει πάλι, αποφάσισα να θυσιάσω το πρωινό για να κοιμηθώ κανά μισάωρο παραπάνω. έβαλα λοιπόν το ξυπνητήρι, και ξαναέπεσα στο κρεβάτι, με το άγχος βέβαια να το ακούσω, γιατί είχα να προλάβω δικαστήριο το πρωί... Όταν λοιπόν βρέθηκα στο 5ο συννεφάκι ακριβώς, χτυπάει το σταθερό. Πετάγομαι πάνω, τσακίζομαι σε κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήταν, ψάχνω το τηλέφωνο έντρομη, και σκέφτομαι ότι κοιμήθηκα και έχασα το δικαστήριο....
Σηκώνω το τηλέφωνο.... η φωνή του αφεντικού... ψάχνω ένα ρολόι (σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να του πω...), και ψάχνω και ψάχνω - γιατί είμαι και στραβή!!!! ενώ ο δικηγόρος μου μιλάει και εγώ προσπαθώ να ακούγομαιι βαθυστόχαστη και πρωτίστως ξύπνια.
Μέχρι που βλέπω την ώρα. 8.06. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!!! Ποιός παίρνει τον άλλον 8 το πρωί???? και στο σταθερό?????? αφού είχα ανοιχτό κινητό!!!!!! (η μόνη μου εξήγηση είναι πως αποθήκευσε το σταθερό μου γιατί τον είχα καλέσει κάποιες φορές που ήταν ανάγκη, ώστε να το αναγνωρίζει και να μπερδεύτηκε στο νούμερο).
Αλλά και πάλι.. αφού ήξερε πως 9 παρά θα είμαι στα δικαστήρια... και η δική του δουλειά γινόταν μετά τις 9.. Τί ήθελε να μου κόψει τη χολή πρωϊνιάτικα???
Δίδαγμα? Δεν παίρνουμε ποτέ στη δουλειά από το σταθερό του σπιτιού μας....
Δευτέρα 4 Μαΐου 2009
Δυστυχώς,ακόμα παλεύουμε για τα αυτονόητα σε αυτή τη χώρα.
Και επειδή είμαι σίγουρη ότι αυτή η ατάκα ταιριάζει σε πάαααρα πολλά στο Ελλαδιστάν, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι:
Στη σχολή έχουμε ένα συμφοιτητή με κινητικά προβλήματα. Περπατάει, αλλά χρειάζεται μια μικρή βοήθεια/στήριξη από κάποιον. Είναι ένα κοινωνικότατο και αξιοπρεπέστατο άτομο, ευχάριστο στον περίγυρό του.
Καταφέρνει να κινείται με αξιοπρέπεια στα πεπαλαιωμένα κτήρια, χωρίς να παραπονιέται. Συνήθως οι αίθουσες που κάναμε μάθημα ως τώρα, αν εξαιρέσουμε μια άλφα απόσταση, δεν ειχαν ήταν "δυσπρόσιτες".
Πριν κάποια μαθήματα, το ένα μάθημα μας το έβαλαν στο καινούριο κτήριο της σχολής, πλήρως εξοπλισμένο για άτομα με ειδικές ανάγκες (ράμπες, ασανσέρ, κλπ κλπ). Και το δικό μας μάθημα γίνεται στη ΜΟΝΑΔΙΚΗ σε ένα 8όροφο κτήριο αίθουσα που ΔΕΝ έχει ασανσερ. Δηλαδή το παιδί πρέπει να ανέβει ενάμιση όροφο για να φτάσει, να περάσει μέσα από κλειστές βαριές πόρτες πυρασφάλειας και στη συνέχεια να σκαρφαλώσει τα σκαλιά του αμφιθεάτρου. ΕΛΕΟΣ! Είπαμε, είναι δύσκολο να βρούμε αίθουσα... ας κάνουμε εκεί που κάναμε παλιά, κι ας είναι λίγο άβολα.
Και να πω εντάξει, δεν το σκέφτηκαν ή δεν το ήξεραν εκείνη τη στιγμή. Επειδή κατάλαβα το πόσο δυσκολεύεται ο συμφοιτητής να ανεβαίνει και πόσο δύσκολο του ήταν να ζητάει συνέχεια βοήθεια (άλλο αν -ευτυχώς- όλοι οι συμφοιτητές προσφέρονται) , βρήκα τον καθηγητή και του εξέθεσα το πρόβλημα ώστε να βρεθεί μια άλλη αίθουσα. Φυσικά η απάντηση ήταν "ναι ναι θα το κοιτάξουμε" και φυσικά δεν έκανε τίποτα. Στο επόμενο μάθημα, δυνατά πλέον, και άλλα παιδιά ζήτησαν να αλλάξουμε αίθουσα. Και πάλι αδιαφορία. Στο προηγούμενο μάθημα, το ίδιο το παιδί ξεκίνησε να το συζητάει με έναν από το διδακτικό προσωπικό, για να πάρει την απάντηση ότι δε γίνεται να αλλάξει η αίθουσα , και να ανεβαίνει με το ασανσέρ και να περνάει μέσα από το μεγάλο αμφοθέατρο ώστε να βγει στην άλλη μεριά του κτηρίου (μην το ψάχνετε, ο αρχιτέκτονας μάλλον είχε το λαβύρινθο στο μυαλό του όταν το έφτιαχνε...σημειωτέον η διαδρομή που του πρότεινε ήταν ένας τεράστιος κύκλος και πολύ περπάτημα, χώρια το ότι α) αν είχαν μάθημα μέσα θα πέρναγε μπροστα΄από τον καθηγητή και όλο το αμφιθέατρο και β) αν δεν είχαν θα έπρεπε να πάει κάποιος να ειδοποιήσει το θυρωρό να ξεκλειδώσει).
Πραγματικά, ούτε τα αυτονόητα....Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε σε αυτή τη θέση. λίγη ευαισθησία δε βλάπτει!
Στη σχολή έχουμε ένα συμφοιτητή με κινητικά προβλήματα. Περπατάει, αλλά χρειάζεται μια μικρή βοήθεια/στήριξη από κάποιον. Είναι ένα κοινωνικότατο και αξιοπρεπέστατο άτομο, ευχάριστο στον περίγυρό του.
Καταφέρνει να κινείται με αξιοπρέπεια στα πεπαλαιωμένα κτήρια, χωρίς να παραπονιέται. Συνήθως οι αίθουσες που κάναμε μάθημα ως τώρα, αν εξαιρέσουμε μια άλφα απόσταση, δεν ειχαν ήταν "δυσπρόσιτες".
Πριν κάποια μαθήματα, το ένα μάθημα μας το έβαλαν στο καινούριο κτήριο της σχολής, πλήρως εξοπλισμένο για άτομα με ειδικές ανάγκες (ράμπες, ασανσέρ, κλπ κλπ). Και το δικό μας μάθημα γίνεται στη ΜΟΝΑΔΙΚΗ σε ένα 8όροφο κτήριο αίθουσα που ΔΕΝ έχει ασανσερ. Δηλαδή το παιδί πρέπει να ανέβει ενάμιση όροφο για να φτάσει, να περάσει μέσα από κλειστές βαριές πόρτες πυρασφάλειας και στη συνέχεια να σκαρφαλώσει τα σκαλιά του αμφιθεάτρου. ΕΛΕΟΣ! Είπαμε, είναι δύσκολο να βρούμε αίθουσα... ας κάνουμε εκεί που κάναμε παλιά, κι ας είναι λίγο άβολα.
Και να πω εντάξει, δεν το σκέφτηκαν ή δεν το ήξεραν εκείνη τη στιγμή. Επειδή κατάλαβα το πόσο δυσκολεύεται ο συμφοιτητής να ανεβαίνει και πόσο δύσκολο του ήταν να ζητάει συνέχεια βοήθεια (άλλο αν -ευτυχώς- όλοι οι συμφοιτητές προσφέρονται) , βρήκα τον καθηγητή και του εξέθεσα το πρόβλημα ώστε να βρεθεί μια άλλη αίθουσα. Φυσικά η απάντηση ήταν "ναι ναι θα το κοιτάξουμε" και φυσικά δεν έκανε τίποτα. Στο επόμενο μάθημα, δυνατά πλέον, και άλλα παιδιά ζήτησαν να αλλάξουμε αίθουσα. Και πάλι αδιαφορία. Στο προηγούμενο μάθημα, το ίδιο το παιδί ξεκίνησε να το συζητάει με έναν από το διδακτικό προσωπικό, για να πάρει την απάντηση ότι δε γίνεται να αλλάξει η αίθουσα , και να ανεβαίνει με το ασανσέρ και να περνάει μέσα από το μεγάλο αμφοθέατρο ώστε να βγει στην άλλη μεριά του κτηρίου (μην το ψάχνετε, ο αρχιτέκτονας μάλλον είχε το λαβύρινθο στο μυαλό του όταν το έφτιαχνε...σημειωτέον η διαδρομή που του πρότεινε ήταν ένας τεράστιος κύκλος και πολύ περπάτημα, χώρια το ότι α) αν είχαν μάθημα μέσα θα πέρναγε μπροστα΄από τον καθηγητή και όλο το αμφιθέατρο και β) αν δεν είχαν θα έπρεπε να πάει κάποιος να ειδοποιήσει το θυρωρό να ξεκλειδώσει).
Πραγματικά, ούτε τα αυτονόητα....Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε σε αυτή τη θέση. λίγη ευαισθησία δε βλάπτει!
Τρίτη 3 Μαρτίου 2009
Παράλογα (ή) και εκνευριστικά...
~Περιμένεις στο ισόγειο να έρθει το ασανσέρ για να ανέβεις πάνω. Πώς θα έρθει αν δεν το έχεις καλέσει καν???????Τι περιμένεις καλέ μου? το τραμ???? (και περίπτωση νούμερο δύο: έχει πατήσει το κουμπί που δείχνει προς τα κάτω. ΥΠΟΓΕΙΟ. Θες να πας υπόγειο? όχι? τότε γιατί τρελαίνεις τα ασανσέρ?????)
~Στάση λεωφορείου. περίπτωση 1:
το λεωφορείο αχνοφαίνεται από μακριά. Η ανθρώπινη μάζα ανασυντάσσεται. αναλύει με μαθηματική ακρίβεια και ταχύτητα κλάσεως ίντελ πέντιουμ όλες τις πιθανές θέσεις στάσης του λεωφορείου. Σπρώχνει και σκουντάει, μέχρι να βρεθεί στην ιδανική γι αυτό θέση. Το λεωφορείο πλησιάζει. Οι πόρτες ανοίγουν, το πλήθος εκτοξεύεται μέσα. σπρώχνει, πατάει, κάθεται . Οι άτυχοι αγωνίζονται ακόμα να μπουν. Κάτι γιαγιάδες έχουν σακατέψει το μισό κόσμο με τις σακούλες της λαϊκής, μια κοπελίτσα έχει πατήσει 3-4 με τη βαλίτσα,μια κυρία φωνάζει μην της σπάσουν τα αβγά και μια σακούλα με ψάρια έχει αρχίσει να αρωματίζει το χώρο. Και ενώ λες,δε μπορεί, τα είδα όλα, το πλήθος συνεχίζει να προσπαθεί να στριμωχτεί μέσα. να το ζουπάει η πόρτα (ή να μην κλείνει) και να επιμένει. Και τότε.... αχχ τότε είναι που τολμάν να το ξεστομίσουν.....
" Πηγαίνετε λίγο πιο κει να μπούμε κι εμείς!!!!". Πού να πάμε κυρά μου???? να κολλήσουμε στο ταβάνι? ο σπάιντερμαν είμαστε? ή να χωθώ κάτω από το κάθισμα? τώρα που το σκέφτομαι, αν έβγαζα το κεφάλι και ένα μπράτσο έξω ίσως και να κάναμε λίγο χώρο. ΕΛΕΟΣ!!!
Σκηνικό Νο 2: το λεωφορείο φτάνει στην στάση , ετοιμάζομαι να κατέβω. Με το που ανοίγουν οι πόρτες, ορμάει ο κόσμος μέσα. Μα που θα πάτε σε μια σταλιά λεωφορείο αν δεν κατέβουμε πρώτα οι μέσα???? ειλικρινά, μια φορά είχα σκεφτεί να μπαστακωθώ στην πόρτα , να σπρώχνουνε οι έξω, να σπρώχνουμε κι οι μέσα, να κάνουμε διαγωνισμό!. Ε μα...
(Update) Λεωφορείο, περίπτωση 3: Πλησιάζει η στάση. Σε βλέπει που πατάς κουδούνι, σηκώνεσαι (αν κάθεσαι) , ανασκουμπώνεσαι , παίρνεις αγκαλιά το πακέτο με τις χαρτούρες, πατάς/πατιέσαι/σπρωνχεις/σπρωχνεσαι να πλησιάσεις στην πόρτα ,κάνεις ισορροπία και μένεις όρθια μετά από αγωνιώδεις προσπάθειες (γιατί ως γνωστόν οι οδηγοί εδώ έχουν έναν καταπιεσμένο σουμάχερ μέσα τους που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην ΑθηναΙκή στέππα ) και 30 μέτρα πριν τη στάση .... να τη! έρχεται από πίσω σου! νιώθεις την ανάσα της στο σβέρκο σου και το σπρώξιμο στα παΐδια σου. και τότε.... ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ!!!!!!! Θα κατεβείτε???????? όοοοχι καλέ!!! έτσι σηκώθηκα! γιατί μ' αρέσει να πατάω το κουδούνι!!!
~Αρκετά για τώρα... Πίσω στο διάβασμα!!!!!
~Στάση λεωφορείου. περίπτωση 1:
το λεωφορείο αχνοφαίνεται από μακριά. Η ανθρώπινη μάζα ανασυντάσσεται. αναλύει με μαθηματική ακρίβεια και ταχύτητα κλάσεως ίντελ πέντιουμ όλες τις πιθανές θέσεις στάσης του λεωφορείου. Σπρώχνει και σκουντάει, μέχρι να βρεθεί στην ιδανική γι αυτό θέση. Το λεωφορείο πλησιάζει. Οι πόρτες ανοίγουν, το πλήθος εκτοξεύεται μέσα. σπρώχνει, πατάει, κάθεται . Οι άτυχοι αγωνίζονται ακόμα να μπουν. Κάτι γιαγιάδες έχουν σακατέψει το μισό κόσμο με τις σακούλες της λαϊκής, μια κοπελίτσα έχει πατήσει 3-4 με τη βαλίτσα,μια κυρία φωνάζει μην της σπάσουν τα αβγά και μια σακούλα με ψάρια έχει αρχίσει να αρωματίζει το χώρο. Και ενώ λες,δε μπορεί, τα είδα όλα, το πλήθος συνεχίζει να προσπαθεί να στριμωχτεί μέσα. να το ζουπάει η πόρτα (ή να μην κλείνει) και να επιμένει. Και τότε.... αχχ τότε είναι που τολμάν να το ξεστομίσουν.....
" Πηγαίνετε λίγο πιο κει να μπούμε κι εμείς!!!!". Πού να πάμε κυρά μου???? να κολλήσουμε στο ταβάνι? ο σπάιντερμαν είμαστε? ή να χωθώ κάτω από το κάθισμα? τώρα που το σκέφτομαι, αν έβγαζα το κεφάλι και ένα μπράτσο έξω ίσως και να κάναμε λίγο χώρο. ΕΛΕΟΣ!!!
Σκηνικό Νο 2: το λεωφορείο φτάνει στην στάση , ετοιμάζομαι να κατέβω. Με το που ανοίγουν οι πόρτες, ορμάει ο κόσμος μέσα. Μα που θα πάτε σε μια σταλιά λεωφορείο αν δεν κατέβουμε πρώτα οι μέσα???? ειλικρινά, μια φορά είχα σκεφτεί να μπαστακωθώ στην πόρτα , να σπρώχνουνε οι έξω, να σπρώχνουμε κι οι μέσα, να κάνουμε διαγωνισμό!. Ε μα...
(Update) Λεωφορείο, περίπτωση 3: Πλησιάζει η στάση. Σε βλέπει που πατάς κουδούνι, σηκώνεσαι (αν κάθεσαι) , ανασκουμπώνεσαι , παίρνεις αγκαλιά το πακέτο με τις χαρτούρες, πατάς/πατιέσαι/σπρωνχεις/σπρωχνεσαι να πλησιάσεις στην πόρτα ,κάνεις ισορροπία και μένεις όρθια μετά από αγωνιώδεις προσπάθειες (γιατί ως γνωστόν οι οδηγοί εδώ έχουν έναν καταπιεσμένο σουμάχερ μέσα τους που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην ΑθηναΙκή στέππα ) και 30 μέτρα πριν τη στάση .... να τη! έρχεται από πίσω σου! νιώθεις την ανάσα της στο σβέρκο σου και το σπρώξιμο στα παΐδια σου. και τότε.... ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ!!!!!!! Θα κατεβείτε???????? όοοοχι καλέ!!! έτσι σηκώθηκα! γιατί μ' αρέσει να πατάω το κουδούνι!!!
~Αρκετά για τώρα... Πίσω στο διάβασμα!!!!!
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009
Ουδέν σχόλιον....
ήθελα να το βάλω από μέρες, αλλά λόγω φόρτου εργασίας το αμέλησα...
σχολιασμός, αργότερα :)
FIRED OVER 1.30 EUROS
Supermarket Cashier Becomes German Anti-Capitalist Hero
Barbara E. was fired for allegedly stealing 1.30 euros. Now, the German media has transformed a 50-year-old supermarket cashier into a national hero. Even senior German politicians have voiced their solidarity.
In these times of economic crisis, even such a measly sum as €1.30 ($1.66) can turn a supermarket cashier into a national hero -- and may ultimately cost a leading German politician his job.
Barbara E. has turned into an unlikely national hero in Germany this week.
That, at least, appears to be the moral of checkout clerk Barbara E.'s story. The 50-year-old mother of three, who goes by Emmely, was fired from her job at Kaiser's a year ago for allegedly stealing bottle deposit slips worth no more than a handful of pocket change. On Tuesday, a state labor court in Berlin upheld the grocery chain's right to dismiss Emmely.
In the Thursday edition of the Berliner Zeitung, Wolfgang Thierse, a vice president of Germany's parliament, the Bundestag, blasted the ruling as "barbaric." He also said that such cases could "destroy people's confidence in democracy."
Now, Berlin's leading legal organization is calling on Thierse to resign. The parliamentarian's comments, they say, have called the independence of the judiciary into question.
Emmely's ascent to nationwide stardom has been dramatic. Even before Tuesday's court date, major papers across Germany carried long features telling her story. The mass-circulation tabloid Bild even put the veteran cashier, who has been working cash registers for 31 years, on its cover. The tone was clear: At a time when fat cats of the financial world have escaped relatively unscathed despite bringing the global economy to its knees, a common grocery store clerk loses her job for a few coins. Emmely quickly came to be seen as a martyr of class conflict.
Ms. E. began her career in East Germany and stayed on when the Kaiser's chain took over several supermarkets after Germany's reunification. On Jan. 12, 2008, two bottle deposit slips worth 48 euro cents and 82 euro cents were found in the store and turned in. The store accuses Emmely of having pocketed the slips before cashing them in while making purchases a few weeks later.
According to the cashier's lawyer, Kaiser's has offered up no proof that she is guilty; she was apparently turned in by a co-worker. Emmely herself suspects she was fired because of her union activity. She participated in strikes against Kaiser's in 2007 and says herself that she was never one to keep her mouth shut. "The strikes were the reason why they wanted to get rid of me," she said, according to the Süddeutsche Zeitung.
After losing an initial court battle in August, Emmely sued to get her job back a second time, a case that was heard on Tuesday. Hoards of supporters showed up and during court breaks, people rushed the plaintiff to shake her hand. In the week prior to the hearing, activists in Cologne even slapped stickers on bananas and radishes in a Kaiser's branch there reading "Solidarity with Emmely." In an economic climate where taxpayer-funded bank bailouts have become the norm, Emmely's case, it would seem, has struck a nerve. Unions, left-wing groups and politicians all expressed firm solidarity.
Nevertheless, the labor court upheld the August ruling in favor of Kaiser's, saying that a company has every right to fire an employee after "an irreparable breach of trust."
"This would have never happened to a high-paid manager," Bild Zeitung quoted a Confederation of German Trade Unions as saying in a statement.
Wolfgang Thierse isn't the only German politician who has voiced his discomfort with the court ruling. On Wednesday, Horst Seehofer, governor of the German state of Bavaria and a close political ally of Chancellor Angela Merkel, said "I don't understand how a cashier can be fired because of €1.30 while managers who lose billions can keep their jobs."
Kaiser's answer came promptly. "We were good employers for Ms. E for 31 years," head of Kaiser's Tobias Tuchlenski told Bild Zeitung on Wednesday. "I can't understand why she stole from us. We have 5,000 employees in Berlin. Imagine what would happen if all of them stole €1.30 every day?"
cew -- with wire reports
σχολιασμός, αργότερα :)
FIRED OVER 1.30 EUROS
Supermarket Cashier Becomes German Anti-Capitalist Hero
Barbara E. was fired for allegedly stealing 1.30 euros. Now, the German media has transformed a 50-year-old supermarket cashier into a national hero. Even senior German politicians have voiced their solidarity.
In these times of economic crisis, even such a measly sum as €1.30 ($1.66) can turn a supermarket cashier into a national hero -- and may ultimately cost a leading German politician his job.
Barbara E. has turned into an unlikely national hero in Germany this week.
That, at least, appears to be the moral of checkout clerk Barbara E.'s story. The 50-year-old mother of three, who goes by Emmely, was fired from her job at Kaiser's a year ago for allegedly stealing bottle deposit slips worth no more than a handful of pocket change. On Tuesday, a state labor court in Berlin upheld the grocery chain's right to dismiss Emmely.
In the Thursday edition of the Berliner Zeitung, Wolfgang Thierse, a vice president of Germany's parliament, the Bundestag, blasted the ruling as "barbaric." He also said that such cases could "destroy people's confidence in democracy."
Now, Berlin's leading legal organization is calling on Thierse to resign. The parliamentarian's comments, they say, have called the independence of the judiciary into question.
Emmely's ascent to nationwide stardom has been dramatic. Even before Tuesday's court date, major papers across Germany carried long features telling her story. The mass-circulation tabloid Bild even put the veteran cashier, who has been working cash registers for 31 years, on its cover. The tone was clear: At a time when fat cats of the financial world have escaped relatively unscathed despite bringing the global economy to its knees, a common grocery store clerk loses her job for a few coins. Emmely quickly came to be seen as a martyr of class conflict.
Ms. E. began her career in East Germany and stayed on when the Kaiser's chain took over several supermarkets after Germany's reunification. On Jan. 12, 2008, two bottle deposit slips worth 48 euro cents and 82 euro cents were found in the store and turned in. The store accuses Emmely of having pocketed the slips before cashing them in while making purchases a few weeks later.
According to the cashier's lawyer, Kaiser's has offered up no proof that she is guilty; she was apparently turned in by a co-worker. Emmely herself suspects she was fired because of her union activity. She participated in strikes against Kaiser's in 2007 and says herself that she was never one to keep her mouth shut. "The strikes were the reason why they wanted to get rid of me," she said, according to the Süddeutsche Zeitung.
After losing an initial court battle in August, Emmely sued to get her job back a second time, a case that was heard on Tuesday. Hoards of supporters showed up and during court breaks, people rushed the plaintiff to shake her hand. In the week prior to the hearing, activists in Cologne even slapped stickers on bananas and radishes in a Kaiser's branch there reading "Solidarity with Emmely." In an economic climate where taxpayer-funded bank bailouts have become the norm, Emmely's case, it would seem, has struck a nerve. Unions, left-wing groups and politicians all expressed firm solidarity.
Nevertheless, the labor court upheld the August ruling in favor of Kaiser's, saying that a company has every right to fire an employee after "an irreparable breach of trust."
"This would have never happened to a high-paid manager," Bild Zeitung quoted a Confederation of German Trade Unions as saying in a statement.
Wolfgang Thierse isn't the only German politician who has voiced his discomfort with the court ruling. On Wednesday, Horst Seehofer, governor of the German state of Bavaria and a close political ally of Chancellor Angela Merkel, said "I don't understand how a cashier can be fired because of €1.30 while managers who lose billions can keep their jobs."
Kaiser's answer came promptly. "We were good employers for Ms. E for 31 years," head of Kaiser's Tobias Tuchlenski told Bild Zeitung on Wednesday. "I can't understand why she stole from us. We have 5,000 employees in Berlin. Imagine what would happen if all of them stole €1.30 every day?"
cew -- with wire reports
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
Ακόμα ένα Σάββατο μέσα,
με το βιβλίο να με κοιτάει . Και να το κοιτάω. Και να με κοιτάει (και φτου κι απ την αρχή).
Καλά, οι διαφημιστές δεν ξέρουν ότι ο δέκατος μήνας του χρόνου γράφεται Οκτώβριος και όχι Οκτώμβριος???? Στα διαφημιστικά του H&M στην Αιόλου, είχε κάθε αφίσα από ένα Μ να σε κάθε Οκτώβρη. Ελεος!!!
Επίσης σουρεάλ διαδρομή με ταξιτζή. Τ=ταξιτζής, Ε2 επιβάτης (μια κακόμοιρη κοπελίτσα), Ε (εμείς, δηλ εγώ και η δικηγόρος).
Ψιχαλίζει και παίρνουμε ταξί μπροστά από Ευελπίδων. Αφού στρογγυλοκαθόμαστε, πατάει γκάζι και απογειώνεται, για να φρενάρει απότομα 200 μέτρα παρακάτω (αφού κόβει όλη την κυκλοφορία, πατάει κόρνα, παραλίγο να προκαλέσει καραμπόλα και μοιράζει μούντζες), και παίρνει μια κοπέλα που θέλει να πάει στην Πάντειο (Ευελπίδων- Ομόνοια- Πάντειος!!! )
Παράλληλα, και ενώ ήδη καθόμαστε 2 άτομα πίσω, προσπαθεί να πάρει κι άλλη κούρσα λέγοντας "πού να τους βάλω βέβαια, μάλλον δε χωράνε" , επιδιώκοντας να προσφερθούμε να σαντουιτσοποιηθούμε (ξεχνώντας πως γι' αυτή την επιλογή υπάρχει και το λεωφορείο)
Τ στην Ε2: Πάντειο ε? φοιτήτρια είσαι?
Ε2 :ναι
Τ σε Ε: Εσείς?? από ευελπίδων?? Κατηγορούμενοι?
Ε:ναι, το σκάσαμε.
κατάλαβε πως με εμάς δεν έχει μέλλον και επικεντρώνει στην κοπελίτσα:
Τ:από που είσαι? από εδώ?
Ε2:όχι, από Πύργο.
Τ: από Πύργο?? ωχχχχχχχ (αφήνει τιμόνι-πιάνει κεφάλι). Και τι ζώδιο είσαι?
Ε2: Τοξότης
Τ:Και από Πύργο και Τοξότης?? ΩΧΧΧΧΧ (αφήνει τιμόνι- πιάνει κεφάλι. αλλά κι εσύ βρε κοπελιά τι ανοίγεις κουβέντα?? αφού βλέπεις, είναι λιγούρι!)
Χτυπάει κινητό του- το σηκώνει (έχει το σύστημα που ακούγεται ο συνομιλητής από τα ηχεία του ραδιοφώνου) οπότε αναγκαστικά ακούμε όλοι -εγώ έχω πάρει εδώ και ώρα το ύφος είμαι χαζή/ζω στον κόσμο μου/δεν παρατηρώ τίποτα/βλέμμα απλανές
Βρίζει το συνομιλητή/φίλο/συνάδελφο του , ο οποίος τον περίμενε το προηγούμενο βράδυ, δεν βρέθηκαν και ανησύχησε, και αφού του τό κλεισε στα μούτρα , του έριξε ακόμα ένα γερό βρισίδι (για να πάρει άλλον μετά τηλέφωνο και να τον κλείσει ο άλλος).
Από τη συνομιλία ακούσαμε τα εξής:
Τον τσίμπησε αστυνομικός γιατί έτρεχε, είχε πάρει τριπλοκούρσα, τον είχε βρίσει, είχε κάνει κάποια παράβαση που δικαιολογούσε την αφαίρεση της αδείας του κλπ. (όσο πέρναγε η ώρα ανέβαινε στην εκτίμησή μας κοινώς).
Τ στην Ε2: πω πω έχει πολλή κίνηση. θα πάμε από Σταδίου. Τώρα πέρασα από τη Β Σοφίας, χάλια! οι αστυνομικοί στην πρεσβεία έχουν φρακάρει όλο το ρεύμα. Και η Ακαδημίας, μη νομίζεις, πριν πήγα έναν δικηγόρο, πήχτρα είναι. Από Σταδίου σίγουρα θα πάμε πιο γρήγορα. (τι κάνει ο άνθρωπος για να δικαιολογήσει τη βλακεία του...)
με τα πολλά ,μας αφήνει, και προσπαθεί να φάει και ένα 2ευρο από τα ρέστα!!!!!!!!
(τελευταία τους έχω πολύ άχτι τους ταξιτζήδες.. και όχι αδικαιολόγητα! πέρα από τις τριπλοκούρσες που δεν έχουν καν την ευγένεια να ρωτήσουν τον πελάτη, είναι αγενέστατοι, καπνίζουν σα φουγάρα, ακούνε ράδιο στη διαπασών, το καλοκαίρι δεν βάζουν πάντα κλιματισμό αν και έχουν, ακόμα και αν το ζητήσει κάποιος, δεν έχουν ταμπελάκια που λένε τις χρεώσεις -για αποδείξεις δεν το συζητάω-, κάποιοι πάνε να κλέψουν στα ρέστα, δεν έχουν να δώσουν ρέστα από 10ρικο,δεν κάνουν τον κόπο να δώσουν το 20λεπτο και ένας μια μέρα επέμενε πως η ελάχιστη ταρίφα είναι 3 ευρω!!!!)
.
Καλά, οι διαφημιστές δεν ξέρουν ότι ο δέκατος μήνας του χρόνου γράφεται Οκτώβριος και όχι Οκτώμβριος???? Στα διαφημιστικά του H&M στην Αιόλου, είχε κάθε αφίσα από ένα Μ να σε κάθε Οκτώβρη. Ελεος!!!
Επίσης σουρεάλ διαδρομή με ταξιτζή. Τ=ταξιτζής, Ε2 επιβάτης (μια κακόμοιρη κοπελίτσα), Ε (εμείς, δηλ εγώ και η δικηγόρος).
Ψιχαλίζει και παίρνουμε ταξί μπροστά από Ευελπίδων. Αφού στρογγυλοκαθόμαστε, πατάει γκάζι και απογειώνεται, για να φρενάρει απότομα 200 μέτρα παρακάτω (αφού κόβει όλη την κυκλοφορία, πατάει κόρνα, παραλίγο να προκαλέσει καραμπόλα και μοιράζει μούντζες), και παίρνει μια κοπέλα που θέλει να πάει στην Πάντειο (Ευελπίδων- Ομόνοια- Πάντειος!!! )
Παράλληλα, και ενώ ήδη καθόμαστε 2 άτομα πίσω, προσπαθεί να πάρει κι άλλη κούρσα λέγοντας "πού να τους βάλω βέβαια, μάλλον δε χωράνε" , επιδιώκοντας να προσφερθούμε να σαντουιτσοποιηθούμε (ξεχνώντας πως γι' αυτή την επιλογή υπάρχει και το λεωφορείο)
Τ στην Ε2: Πάντειο ε? φοιτήτρια είσαι?
Ε2 :ναι
Τ σε Ε: Εσείς?? από ευελπίδων?? Κατηγορούμενοι?
Ε:ναι, το σκάσαμε.
κατάλαβε πως με εμάς δεν έχει μέλλον και επικεντρώνει στην κοπελίτσα:
Τ:από που είσαι? από εδώ?
Ε2:όχι, από Πύργο.
Τ: από Πύργο?? ωχχχχχχχ (αφήνει τιμόνι-πιάνει κεφάλι). Και τι ζώδιο είσαι?
Ε2: Τοξότης
Τ:Και από Πύργο και Τοξότης?? ΩΧΧΧΧΧ (αφήνει τιμόνι- πιάνει κεφάλι. αλλά κι εσύ βρε κοπελιά τι ανοίγεις κουβέντα?? αφού βλέπεις, είναι λιγούρι!)
Χτυπάει κινητό του- το σηκώνει (έχει το σύστημα που ακούγεται ο συνομιλητής από τα ηχεία του ραδιοφώνου) οπότε αναγκαστικά ακούμε όλοι -εγώ έχω πάρει εδώ και ώρα το ύφος είμαι χαζή/ζω στον κόσμο μου/δεν παρατηρώ τίποτα/βλέμμα απλανές
Βρίζει το συνομιλητή/φίλο/συνάδελφο του , ο οποίος τον περίμενε το προηγούμενο βράδυ, δεν βρέθηκαν και ανησύχησε, και αφού του τό κλεισε στα μούτρα , του έριξε ακόμα ένα γερό βρισίδι (για να πάρει άλλον μετά τηλέφωνο και να τον κλείσει ο άλλος).
Από τη συνομιλία ακούσαμε τα εξής:
Τον τσίμπησε αστυνομικός γιατί έτρεχε, είχε πάρει τριπλοκούρσα, τον είχε βρίσει, είχε κάνει κάποια παράβαση που δικαιολογούσε την αφαίρεση της αδείας του κλπ. (όσο πέρναγε η ώρα ανέβαινε στην εκτίμησή μας κοινώς).
Τ στην Ε2: πω πω έχει πολλή κίνηση. θα πάμε από Σταδίου. Τώρα πέρασα από τη Β Σοφίας, χάλια! οι αστυνομικοί στην πρεσβεία έχουν φρακάρει όλο το ρεύμα. Και η Ακαδημίας, μη νομίζεις, πριν πήγα έναν δικηγόρο, πήχτρα είναι. Από Σταδίου σίγουρα θα πάμε πιο γρήγορα. (τι κάνει ο άνθρωπος για να δικαιολογήσει τη βλακεία του...)
με τα πολλά ,μας αφήνει, και προσπαθεί να φάει και ένα 2ευρο από τα ρέστα!!!!!!!!
(τελευταία τους έχω πολύ άχτι τους ταξιτζήδες.. και όχι αδικαιολόγητα! πέρα από τις τριπλοκούρσες που δεν έχουν καν την ευγένεια να ρωτήσουν τον πελάτη, είναι αγενέστατοι, καπνίζουν σα φουγάρα, ακούνε ράδιο στη διαπασών, το καλοκαίρι δεν βάζουν πάντα κλιματισμό αν και έχουν, ακόμα και αν το ζητήσει κάποιος, δεν έχουν ταμπελάκια που λένε τις χρεώσεις -για αποδείξεις δεν το συζητάω-, κάποιοι πάνε να κλέψουν στα ρέστα, δεν έχουν να δώσουν ρέστα από 10ρικο,δεν κάνουν τον κόπο να δώσουν το 20λεπτο και ένας μια μέρα επέμενε πως η ελάχιστη ταρίφα είναι 3 ευρω!!!!)
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)