Κυριακάτικη βόλτα

Η Αθήνα από όταν ήμουνα μικρή μου ασκούσε μια παράξενη γοητεία. Όταν ήρθα για σπουδές, φανταζόμουν ότι μετά θα "ξεμείνω" εδώ, και τις Κυριακές θα πηγαίνω στο Θησείο για καφέ, θα διαβάζω εφημερίδα και μετά θα περπατάω τριγύρω από την Ακρόπολη.
Τα χρόνια πέρασαν, το διάβασμα με έφαγε, μερικές τέτοιες βόλτες έγιναν... Σήμερα ήταν μια από αυτές τις μέρες, που περιλάμβανε μόνο περίπατο όμως.
Στην καρδιά της Αθήνας, ξαφνικά... βρέθηκα μέσα στη φύση!!!!

Πήγα στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης, στο Θέατρο του Διονύσου και στους γύρω χώρους. Απολαύστε:

το θέατρο:




ένα μικροσκοπικό εκκλησάκι


μια φωλιά για πουλιά


ο Παρθενώνας


το μνημείο του Φιλοπάππου


Στο βάθος αριστερά το Καλλιμάρμαρο και οι στύλοι του Ολυμπίου Διός




Και πάλι το θέατρο


τείχη




Ηρώδειο




Ασκληπιείο


Στο βάθος το κτήριο του Μακρυγιάννη και το Μουσείο της Ακρόπολης


Το "Θησείο" (Ηφαίστειο, για την ακρίβεια :) )


Τμήμα τείχους της Ακρόπολης. Τα ανόμοια κομμάτια είναι κομμάτια της Ακρόπολης που καταστράφηκε από τους Πέρσες. Τα τοποθέτησαν εκεί για να τα βλέπουν οι Αθηναίοι από την Αρχαία αγορά και να θυμούνται το κακό που προκαλεί η αδιαφορία για τα κοινά και η διχόνοια. Μάθημα που μέχρι σήμερα δεν το έχουμε μάθει...





Λυκαβηττός στο βάθος δεξιά και Τουρκοβούνια αριστερά


Πινακίδα στην είσοδο της Ακρόπολης (αρχαιοελληνικής αισθητικής, ελπίζω ο γλύπτης να μην έκανε ορθογραφικά και φτου κι απ την αρχή σκάλισμα χαχα)


Αστεροσκοπείο και Αγιά Μαρίνα στο βάθος, ο ήλιος δε βοηθούσε και πολύ!



Και από άλλη βόλτα, το Πανεπιστήμιο από ψηλά. Προσέξτε πώς καθρεφτίζεται το κτήριο στην απέναντι τζαμένια πολυκατοικία...




Ο ήλιος βάφει το πεζοδρόμιο...

Και μια τελευταία της βόλτας, για να μείνει η ανάμνηση:

H συννεφούλα ταξιδεύει - part I

Καθώς μας χαιρετάει το καλοκαίρι (ημερολογιακά και μόνο), σκέφτομαι πως φέτος ήταν καλύτερα από πέρσι (από τις περισσότερες τουλάχιστον απόψεις) και χαίρομαι. Πήγα διακοπές στη Σύρο (και χρωστάω φωτογραφίες κλπ σε μελλοντική ανάρτηση) την 1η βδομάδα που πήρα άδεια και κάποιες μέρες μετά πήγα για το γύρο της μισής πελοποννήσου, όπως κοροϊδευτικά μου έλεγε ένας φίλος.
Μιας και είμαι ανάποδος άνθρωπος λοιπόν, θα αρχίσω από εκεί.
Μέσα σε 8 μέρες άλλαξα 5 κρεβάτια και σίγουρα πολλές παραστάσεις.

Από Αθήνα βρέθηκα στη Σπάρτη και από εκεί, στο χωριό.

εκεί, γνώρισα επιτέλους τη γατούλα της γιαγιάς που όλοι τη φωνάζουν μαρουλι/μαρουλάκι, δεν ξέρω γιατί.
Πάντα στο χωριό είχαμε γάτες, ποτέ άλλοτε όμως δε θυμάμαι τους δικούς μου να πάνε γατί στον κτηνίατρο αν είχε αρρωστήσει, ούτε να το ταίζουν γατοτροφή. Να που συνέβη!
Το μαρουλάκι μας λοιπόν, λατρεύει να το τεντώνει η μαμά μου (να το πιάνει δηλαδή από τις "μασχάλες" στα μπροστινά πόδια και να το σηκώνει ψηλά) και κάθε φορά που τη βλέπει παίρνει θέση.

Πριν λίγο καιρό έγινε μανούλα. Πολύχρωμο το μαρουλάκι, υπερρεαλιστικό θα έλεγα, πιο "απλά" τα γατάκια της. ιδού:



Τα δυο ασπρόμαυρα τα ονόμασε μια μικρούλα "δεξιοκαρδούλα" και "αριστεροκαρδούλα" (θα δειτε παρακάτω το γιατί!


Είναι πανέμορφα, παιχνιδιάρικα, ζωηρά και σκανταλιάρικα! ακόμα προσπαθούν να θηλάσουν από τη μαμά τους, οπότε και τους κόβει ανάποδες, αλλά έχουν και καλές στιγμές. Τις προάλλες το ένα σηκώθηκε στα πίσω πόδια του, αγκάλιασε το λαιμό της μαμάς του με τα μπροστινά και άρχισε να την πλένει. (ναι ναι αγαπώ τις γάτες!)

Ιδού μερικές φωτό με τα γατιά με το στομάχι τούμπανο μετά το φαι (στην αριστερη φαίνεται και η καρδούλα... η μια την έχει δεξιά και η άλλη αριστερά. και όχι, δεν τις έβαψα με μαρκαδόρο :ΡΡ):





και δυο κοντινά πλάνα:







αυτά προς το παρόν!
συνεχίζεται! (χωρίς άλλες γάτες :Ρ)

Σύντομα νέα

Να μαι και πάλι!
Μετά από 2 παρουσιάσεις, άπειρα μαθήματα, δουλειά φουλ και δε συμμαζεύεται, είμαι ακόμα ζωντανή (και κοιμάμαι όρθια). Μόνο εμένα με έχει διαλύσει η ζέστη? όλο θέλω να κοιμάμαι....
το προηγούμενο σαββατοκύριακο τέτοια ώρα ήμουν στην εξωτική Μύκονο, όπου είδα τον τρισέγγονο του Πέτρου (του πελεκάνου), αγόρασα για πρώτη φορά ψεύτικο κόσμημα (μα ήταν ένα τέλειο λουλουδένιο δαχτυλίδι!), είδα τον Ψινάκη αλλά όχι το Γαλάτη, κολύμπησα στα σοκάκια της Μυκόνου και κάηκα από τον ήλιο την επόμενη στη Δήλο.... Μιλάμε για βροχή με το τουλούμι, αλλά ως παιδί του φθινοπώρου την απόλαυσα.
Και για του λόγου το αληθές, σας έχω φωτογραφιούλες να απολαύσετε τοπία, να ζηλέψετε ίσως, να νοσταλγήσετε, να αναπολήσετε και γενικά να χαρούμε ομαδικώς χοχο!

Ξεκινάω από Μύκονο και καταλήγω Δήλο. Κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει:)





















(ναι ναι, με την ψηφιακή βγάζω ένα κάρο φωτούλες....)