Σύντομα νέα

Να μαι και πάλι!
Μετά από 2 παρουσιάσεις, άπειρα μαθήματα, δουλειά φουλ και δε συμμαζεύεται, είμαι ακόμα ζωντανή (και κοιμάμαι όρθια). Μόνο εμένα με έχει διαλύσει η ζέστη? όλο θέλω να κοιμάμαι....
το προηγούμενο σαββατοκύριακο τέτοια ώρα ήμουν στην εξωτική Μύκονο, όπου είδα τον τρισέγγονο του Πέτρου (του πελεκάνου), αγόρασα για πρώτη φορά ψεύτικο κόσμημα (μα ήταν ένα τέλειο λουλουδένιο δαχτυλίδι!), είδα τον Ψινάκη αλλά όχι το Γαλάτη, κολύμπησα στα σοκάκια της Μυκόνου και κάηκα από τον ήλιο την επόμενη στη Δήλο.... Μιλάμε για βροχή με το τουλούμι, αλλά ως παιδί του φθινοπώρου την απόλαυσα.
Και για του λόγου το αληθές, σας έχω φωτογραφιούλες να απολαύσετε τοπία, να ζηλέψετε ίσως, να νοσταλγήσετε, να αναπολήσετε και γενικά να χαρούμε ομαδικώς χοχο!

Ξεκινάω από Μύκονο και καταλήγω Δήλο. Κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει:)





















(ναι ναι, με την ψηφιακή βγάζω ένα κάρο φωτούλες....)

memories

Τρίτη πρωί, πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις εξετάσεις. Νιώθω το μυαλό μου έτοιμο να εκραγεί, μια μάζα από τόσες πληροφορίες σφιχταγκαλιασμένες που δε μπορώ πλέον να χρησιμοποιήσω καμία. Καταφέρνω να φύγω για λίγο από τη δουλειά και πάω προς το Πανεπιστήμιο. Μέρα ζεστή, με ήλιο, χαμογελάω χωρίς λόγο. Οι γονείς μου δεν καταλαβαίνουν τί μου αρέσει στην Αθήνα, όπως και πολλοί άλλοι. Ξαφνικά, εκεί που περπατάω με χτυπάει στη μύτη ένα γνώριμο άρωμα. Νεραντζιές.... Φυλακισμένες, πίσω από λαμαρίνες και ανάμεσα σε μπάζα δεν το βάζουν κάτω. Κάνουν αισθητή την παρουσία τους με τη βοήθεια του ανέμου αρκετά τετράγωνα πιο μακριά. Νεραντζιές... πόσα χρόνια πίσω με πάνε, στην πλατεία που έπαιζα παιδί. Το άρωμα αυτό με συντρόφευε μέρα μέρα και πάντα με έκανε να χαμογελάω.

Τρίτη μεσημέρι, τέλος δουλειάς. Πάιρνω το λεωφορείο και βουρ για το σπίτι. Πιάνω βιαστικά μια θέση δίπλα στο μεγάλο παράθυρο και το ανοίγω τέρμα. Ορμάνε μέσα οι θόρυβοι του δρόμου και τα μαλλιά μου ανακατεύονται από τον αέρα που με χτυπάει στο πρόσωπο. Μα δε με νοιάζει, πάντα πετάνε τα μαλλιά μου, τώρα θα στρώσουν?

Στο λεωφορείο του κτελ πιάνω γαλαρία και παράθυρο. Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Οι περισσότεροι νέοι στην ηλικία, μιλάνε συνέχεια στο κινητό. Τα νιάτα είναι οργισμένα πλέον. Βλέπω μια μικρή - 14χρονη- και μου θυμίζει μια παλιά μαθήτριά μου. Σκέφτομαι ότι τελικά ήμουν πολύ συγκαταβατική ως έφηβη. Οι νέοι γονείς έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά στην πλειοψηφία τους.
Βλέπω τα δέντρα - όσα δεν κάηκαν και πέρσυ το καλοκαίρι- πράσινα, ανθισμένα. ο ήλιος κάνει τη θάλασσα ακόμα πιο επιθυμητή. Με το που κατεβαίνω από το λεωφορείο με χτυπάει η μυρωδιά της.Ιώδιο. Ο πατέρας μου με περιμένει με ανυπομονησία, με ρωτάει τί κάνω και περιμένει να του σκάσω φιλί στο μάγουλο. Πίσω στο παιδικό δωμάτιο έχουν μείνει μερικά έπιπλα από τα παλιά μου που το κάνουν πολύ γνώριμο. Βεράντα, μπανανιά, φοίνικες, θέα, ουρανός. Πίσω μπαλκόνι: βουνό, κάστρο, φεγγάρι. και γύρω γύρω σπίτια παλιών συμμαθητών.
Πρώτη φορά Πάσχα στην πόλη μου. Συμμαθητές, φίλοι, παλιοί δάσκαλοι και καθηγητές, κουτουλάμε ο ένας στον άλλο και λέμε πεταχτά τα νέα μας μετά την ανάσταση. Είχα ανάγκη να ξεφύγω.

Πέμπτη. Απόγευμα. Φασίνα στο σπίτι, πάλι πίσω στη μεγάλη πόλη. Σταματώ λίγο να ξεκουραστώ και ξαπλώνω βαριεστημένα στον καναπέ, πατώντας την τηλεόραση. Ξαφνικά, μουσική! Από εκείνη την παλιά, της άλλης εποχής. Ακορντεόν και κλαρινέτο. πετάγομαι, βγαίνω στο μπαλκόνι. Δυο άνδρες, αγνώστων λοιπών στοιχείων περιφέρονται στη γειτονιά παίζοντας. οι κυρίες απέναντι στο μπαλκόνι αδιαφορούν, μάλλον συζητάνε για κάτι σοβαρό. ο δίπλα παίρνει τηλέφωνο στο κινητό να ακούσει η φιλη του. Μια γιαγιά σταματάει λίγο να πλένει το μπαλκόνι της αναπολώντας ίσως. Τα παιδιά τους περιτριγυρίζουν κι εγώ βιντεοσκοπώ, ενώ ο ήλιος έχει αρχίσει να γλύφει το μπαλκόνι μου, σημάδι ότι η άνοιξη μπήκε για τα καλά.Ένα ζευγάρι κάτω στο δρόμο ψάχνει τους κάδους, σκουπιδιών και ανακύκλωσης. φαίνονται καλά ντυμένοι, οπότε μου κάνει εντύπωση. Απογοητευμένοι ίσως φεύγουν, οι μουσικοί που τόσο όμορφα αναστάτωσαν τη ρουτίνα μας σιγά σιγά προχωρούν να ξαφνιάσουν και κάποια άλλη γειτονιά και τα παιδιά συνεχίζουν το παιχνίδι τους...

Περπατώντας με το κεφάλι ψηλά στην πόλη

Μένοντας τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, ένιωσα να με παρασύρει η βιασύνη των άλλων. Να περπατάω γρήγορα, να προλάβω το πράσινο στο φανάρι, να φτάσω έγκαιρα στη δουλειά μου. Όλοι μας το έχουμε ζήσει αυτό τουλάχιστο ως κάποια στιγμή της ζωής μας. Και όλοι βλέπουμε την ασχήμια που υπάρχει γύρω μας. Σκουπίδια, βρώμικα και σπασμένα πεζοδρόμια, καυσαέριο... Σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά, πολλές φορές μας περιμένουν ευχάριστες εκπλήξεις. Πανέμορφα κτήρια που ποτέ δεν έχουμε χρόνο να τα δούμε, αλλά όταν πάμε στο εξωτερικό τα καμαρώνουμε. Εσείς περπατάτε με το κεφάλι ψηλά?

Βουλευτικές Εκλογές 2009 part IIΙ

Η ώρα πέρναγε, σχεδόν όλοι είχαν κατέβει από το λεωφορείο και εγώ κοιτούσα έντρομη την ώρα, μιας και μου είχαν πει πως θα έκανα μία ώρα περίπου να φτάσω και είχε ήδη περάσει μιάμιση. Προσπαθώντας να μην κοιτάζω το γκρεμό στα αριστερά, σηκώθηκα από τη θέση μου και κάθισα πρώτη θέση πίστα, πίσω ακριβώς από τον ζαλισμένο- από- τα- τσίπουρα- οδηγό- που- είχε- αρχίσει- να- ξεζαλίζεται για να ρωτήσω πότε επιτέλους θα πατήσω γη μετά από τόσες ώρες ταξίδι. Αφού έκανε έναν εξαιρετικό ελιγμό, αποφεύγοντας μια αγελάδα που μας κοίταζε με το βλέμμα του βοδιού θρονιασμένη στη δική μας πλευρά του δρόμου, μου είπε πως σε πέντε λεπτά φθάνουμε.

Ανακουφισμένη, πήρα τηλέφωνο στο Δήμο, μιας και μου είχαν πει πως θα είναι ανοιχτά ως τις 3 το μεσημέρι, για να τους πω να με περιμένουν. Αφού τους εξήγησα πως είμαι στο δρόμο, μου είπαν μεγαλόψυχα ότι , άντε, θα με περιμένουν! (3 παρά 10 η ώρα).
Μέσα στο λεωφορειάκι είχαμε απομείνει 4 άτομα. Οι δυο κυρίες κατέβηκαν στην αρχή του χωριού, ενώ ο οδηγός άφησε εμένα και τον άλλο επιβάτη που απεδείχθη δικαστικός αντιπρόσωπος έξω από το δημαρχείο.

Με τα πολλά, ζωστήκαμε τα παγκάζια και ανεβήκαμε στον 1ο όροφο, ευτυχισμένοι που επιτέλους μετά από τόσες ώρες πατήσαμε γη. Αφήσαμε τα στοιχεία μας, βοήθησα το συνάδελφο να στείλει τηλεγράφημα και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο...


Η φύση τριγύρω ήταν εκθαμβωτική. Τόσο πράσινο, είχα χρόνια να δω. Δέντρα, ως την κορυφή. Και μια ομίχλη που ταίριαζε γάντι στο όλο τοπίο...




Πηγαίνοντας στο δρόμο, τραβήξαμε την προσοχή κάποιων που καθόντουσαν σε μια ταβέρνα (ε, λογικό, 2 άγνωστες φάτσες, ο ένας με κουστούμι...). Αμέσως, ο ένας (που ήταν ο Δήμαρχος όπως αποδείχθηκε), πετάχτηκε έξω και προσφέρθηκε να μας κεράσει καφέ. Η αλήθεια είναι πως η τσίκνα μας είχε σπάσει τη μύτη.... (κάτι λουκάνικα... κάτι πανσέτες.... κάτι μπριζόλες....). Ο συνάδελφος τίμησε και με το παραπάνω το κρασάκι και, μετά το φαγοπότι και αφού ο Δήμαρχος μου βρήκε γραμματέα και με καθησύχασε (δε θα χεις πρόβλημα εκεί που θα πας, 90 ΝΔ και 40 ΠΑΣΟΚ θα βγάλεις) , ήρθε η ώρα να τσουλήσουμε προς το δωμάτιο....

[κάπου εδώ διαπιστώνω πως η όρεξη για αφήγηση με έχει εγκαταλείψει. Ανεβάζω την αναρτηση να μην αραχνιάσει και για να μην γίνει η Λάμψη αυτό το θέμα, θα το κάνω απντέιτ σιγά σιγά ...]

Βουλευτικές Εκλογές 2009 part II

Αφού επεσαν τα παραδοσιακά μπινελίκια στην τοπική διάλεκτο φυσικά, άρχισαν να σχηματίζονται πηγαδάκια. Οι κοντοχωριανοί αντάλασσαν νέα, μετά του απαραίτητου κολατσιού το οποίο συνίστατο σε ξηροκάρπια/ τοστ/ψωμοτύρι κλπ κλπ. Ξεκινάει λοιπόν η διαδρομή και το πίρι πίρι:

- Τη θ'μάσαι τη Βασίλου απ του Παυλόπουλου?
-ναι τ' θυμάμι τι?
-Πέθανε!!!!!!
-αιντε! πότ?
-προυχτές!
-ααααα...

- Κι ο Θ'νάσης πίθανε!
-πότ?
-Μια βδομάδ'α πριν.
-ουυυι και ήτουνα νέος
-80 χρ'νων δν είναι νέος!
-νέος ήτανε!

- Ξέρς πίθανε κι ου Κώστ'ς
- Είχε πρόβλ΄μα?
-πήγε νουσουκ'μείου, δε βρήκαν τίποτις, το μεσημέρι χαιρόταν, το βράδυ πίθανε!!!!


[ναι μιλάγανε για πεθαμένους όλη την ώρα !Πολύ ωραία κουβέντα σε συνδιασμό με τους γρκεμούς δεξιά κι αριστερά, τα κατσίκια που πετάγονταν μπροστά μας και τους ταύρους/αγελάδες/μοσχάρια που έπιαναν το μισό δρόμο που σε κάποια σημεία είχαν απλά χωρίσει στη μέση τη μια λωρίδα δρόμου... μπόνους τρακ: ο οδηγός ήταν μισομεθυσμένος από τα τσίπουρα!]

Αφού λοιπόν ξεμπερδέψαμε με το θανατικό, τα γεροντάκια έπιασαν τα σεξουαλικά. Άρχισαν λοιπόν οι γιαγιάδες να την λένε στα παπούδια:

-ει, άμα δεν έχει να κάτσεις κάτσ΄ιδώ, δίπλα μου. Δεν είνι η γυνάικα μ ιδώ να με γκρινιάξει. (πονηρό γέλιο).

-Ε Βασίλω, άμ κρυώνς να σε ζεστάνει ου Πέτρς!
-Εεεε τι να μ κάνει ου Πέτρς!
-Καλέ δε σ' λέου σεξουαλικά, σ λέου να σε ζεστάν΄απού μπρός και μετα στη πλάτη.

- Οι άντρς ούτι και να κάνετε, και να μη σας δουλεύ΄, στο πουλί το χετε το μυαλό σας!
-έχουμι και του μπλε χαπάκι
-Το γράφ΄ο ΟΥΓΑ?
- Εχς δοκιμάσει και ξέρς ε?
- Κι άμα μείνεις στον τόπο?
- Θα μαι χορτάτς κι ευτυχισμένους!

- Χαίντε να χουρίσεις τη γυναίκα να βρεις καμιά μικρή!
-(γυναικεία παρέμβαση)Μωρέ τι μας λες! Σιγά μην τ΄κάτσει! Αμα η άλλη έχει λεφτά θα πάει να βρει το τεκνό, όχι τα μούτρ΄σου!

Στο σημείο αυτό κάνουμε στάση για να κατέβουν μερικοί.


Εγώ όπως όλοι καταλαβαίνουμε έχω κάνει καινούριο συκωτι...

Αφού λοιπόν αραίωσε λίγο το πλήθος, ο όρθιος σύζυγος αποφάσισε να πάει να καθίσει. Ελα όμως που δε χώραγε να περάσει. Τη λύση τη βρήκαν οι της γαλαρίας που φώναξαν:
Πήδα την !πήδα την!

Αφού ο σύζυγος κάθισε, άρχισαν όλοι να ασχολούνται με τη σύζυγο. Αφού τη ρώτησαν αν δουλεύει (όχι, έχω το παιδί , δε μπορώ να πηγαίνω στα χωράφια κλπ) τη ρώτησαν για το παιδί:
Και το π'δι? πώς το 'χεις? Παχουλό? (ψόφησα στο γέλιο! λες και πρόκειται για το τί ρούχο θα του φορέσει!)

Αφού κατέβηκαν και μερικοί άλλοι, το ζεύγος θρονιάστηκε μπροστά. Αρχισε να λογομαχεί με τον οδηγό ενώ ένας μουστακαλής παππούς ξεκίνησε να τραγουδάει ένα τοπικό άσμα (είχε κι ωραία φωνή) κλείνοντάς μου το μάτι.....


to be continued

Γ. Ρίτσος, ''Εαρινή Συμφωνία''

ΧVI, Ποιήματα 1930-1960, Αθήνα, εκδ. Κέδρος, 1972, σσ. 237-238.

XVI

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή του απείρου.

'Ενα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

'Ενα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδι

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

'Ενα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

Βουλευτικές Εκλογές 2009 part I

Το παρόν δε θα είναι ένα ακόμα ποστ που αφορά την πολιτική στην Ελλάδα (άμεσα τουλάχιστο) ή τις πολιτικές μου απόψεις. Δε θα κάνω άλλες αναλύσεις επί αναλύσεων, τις έχουν κάνει ήδη άλλοι πριν από εμένα. Θα μοιραστώ μαζι σας όμως την εμπειρία μου ως δικαστικός αντιπρόσωπος .

Ευρυτανία δεν είχα πάει ποτέ, μόλις λοιπόν έμαθα πως διορίστηκα εκεί, ξεκίνησα να ψάχνω. Με μεγάλη ανακούφιση, είδα πως το μέρος που θα πήγαινα είχε ιστοσελίδα, οπότε μπορούσα να δω τι γίνεται με διαμονή κλπ.

Αλλά ας ξεκινήσω από την Πέμπτη. Αφού πήγα στην Εφορία να πληρωθώ (βρισίδι, ουρές, κακό), ταξίδεψα ως το κτελ Λιοσίων (που αγνοούσα την ύπαρξή του ως εξ' ολοκλήρου καταυλακιώτισσα), μιας και δε σήκωναν το ρημαδοτηλέφωνο. Εβγαλα το εισιτήριο για την απαράδεκτη ώρα 7 το πρωί και επέστρεψα στη δουλειά.
Δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο (σπασικλάκι level), διαβάζοντας μια ανακοίνωση ότι το τμήμα με τα τηλεγραφήματα ξεκίνησε να λειτουργεί, Πέμπτη βράδυ παίρνω στον ΟΤΕ να στείλω τηλεγράφημα ότι αναλαμβάνω καθήκοντα, όπως προβλέπει η διαδικασία (ουάου! έστειλα τηλεγράφημα!!!!). Όλα καλά, μέχρι που ο υπάλληλος με ρωτάει πώς γράφεται το Ευρυτανία..... και μετά το Πετράλωνα... Και μετά με ρωτάει αν είναι στην περιφέρεια Θεσσαλίας. Κάπου εκεί άρχισα να ανησυχώ!

Παρασκευή είχα άδεια από τη δουλειά. ντύθηκα επίσημα, ζαλώθηκα τη βαλίτσα και αξημέρωτα πήγα να βρω ταξί. Εφτασα στο κτελ και περίμενα να περάσει εκείνο το ρημαδοτέταρτο. Εδώ έχω να επισημάνω πως η ιδέα του Κτελ Ευρυτανίας για το "υπάρχει πολύς κόσμος να βάλουμε κι άλλο λεωφορείο" είναι να τα βάζει όλα μαζί (πχ 3 λεωφορεία στις 7 το πρωί, άλλα 3 στις 2 το μεσημέρι κλπ). Μέχρι να βρω σε ποιο μπαίνω , έβαλαν τη βαλίτσα μου σε λάθος λεωφορείο. Την ανέκτησα όμως και περήφανη βρήκα τη θέση μου!

Μετά από δύο ώρες ταξίδι κάναμε στάση σε ένα βενζινάδικο/τυροπιτάδικο στις Θερμοπύλες. Μέρος του δρόμου είχα κάνει και παλιότερα, αλλά δεν θυμόμουν τίποτα από το τοπίο. Μετά από τα μπαμπακοχώραφα με ξάφνιασε ευχάριστα η θάλασσα. Τα φιόρδ, το ήρεμο γαλάζιο, το νερό που έφτανε σχεδόν ως τις ρίζες της ελιάς κάτω από το δρόμο... Και φυσικά, ο ήλιος που είχε ανατείλει!

Προχωρώντας στο δρόμο το τοπίο άρχισε να αλλάζει. Φτάσαμε Λαμία και στο σημείο αυτό ακούω έναν παππού να λέει:
" Θέλω να πω κάτι δυο λεπτά, αφήστε με να μιλήσω, κάντε λίγο ησυχία!"
Και ξεκινάει: ¨όλοι μας πάμε για να ψηφίσουμε την Κυριακή. Όλοι όμως είμαστε απογοητευμένοι. Οι μεν βγαίνουν ψεύτες, οι δε κλέφτες. Μόνο ένας είναι αυτός που μας προσέχει. Αυτός που μας αγαπάει. [εγω ως τότε πόνταρα σε Καραντζαφέρη] Αυτός που δε θέλει τίποτα από εμάς για αντάλλαγμα [όλες οι μάρκες στο Θεό- τί κερδίζω?], μόνο να προσευχόμαστε. Είναι ο Ιησούς Χριστός αυτός που μας αγαπάει όσο κανένας άλλος και μας φροντίζει. Γι αυτό και εμείς πρέπει να πέσουμε στα γονατα, να πούμε ότι είμαστε ααμρτωλοί και να προσευχηθούμε ειλικρινά για να λάβουμε συγχώρεση".
Μετά το σοκ που έπαθε το μισό λεωφορείο, η διαδρομή συνεχίστηκε. Περάσαμε από τον Τυμφρηστό, ένα χωριό πάνω στο βουνό, που είναι όλο στροφές. Σοβαρολογώ, 10 λεπτά κάναμε να το περάσουμε! Ψάχναμε για δραμαμίνες!Από μακριά φαίνεται σαν πίστα για φιδάκι!Αυτό που από το 99 σε πάει πίσω στο 1!

Με τα πολλά, φτάσαμε Καρπενήσι. 5 ώρες στο λεωφορείο, ήταν ανακούφιση η μια ώρα σχεδόν που μου έμενε μέχρι να έρθει το μικρό λεωφορείο που θα με πήγαινε στην έδρα του δήμου Κτημενίων, δλδή στο χωριό της Αγίας Τριάδας όπου και είχα κλείσει για διαμονή (http://www.dimos-ktimenion.gr/4_left_menu/map_dimos_general.htm).

Ερχεται λοιπόν το μίνι λεωφορείο και αφού βάζω τη βαλίτσα μου πίσω προσπαθώ να μη με ποδοπατήσουν οι ορδές των ντόπιων που προσπαθούν ταυτόχρονα όλοι μαζί (!!!) να μπουνε μέσα (με τις βαλίτσες και τα μπαγκάζια παραμάσχαλα). Αφού σέρνομαι στη μεριά με τις μονές θέσεις, κάθομαι (φυσικά όχι στο νούμερο που έλεγε το εισιτήριό μου) και περιμένω να δω τί θα γίνει.

ανασαίνω ανακουφισμένη καθώς παρατηρώ ότι μένουν μερικές θέσεις κενές. Απέναντί μου κάθεται μια μητέρα 2 παιδιών με έναν παππού και κρατάνε τα μικρά αγκαλιά. Ο παππούς το αγοράκι, το οποίο χάζευε στο παράθυρο και η μαμά το κοριτσάκι, του οποίου είχε χώσει τη μούρη σε ένα polybag καθ όλη τη διάρκεια της διαδρομής γιατί θα ζαλιζόταν. Αφού δεν πνίγηκε το μικρό πάλι καλά! Ξεκινάει λοιπόν το λεωφορείο και, ζέστη γαρ, ακούω την εν λόγω μαμά να φωνάζει στον οδηγό:
εεεεεε Νίκο! Άνοιξ τουν αέρα!θ' σκάσουμι σ΄λέω σαν τα ζα!
Μόλις δε άνοιξε ο οδηγός το κλιματιστικό, ανακοινώνει σε όλους:
Επιτέλους! άντε ανοίξτ' του να βγει οξυγόνου! (κοιτώντας απειλειτικά όποιον τολμούσε να μην το ανοίξει)

Ξαφνικά, ενώ δεν είχαμε βγει ακόμα από το Καρπενήσι, το λεωφορείο σταματάει απότομα. Μια κυρία είχε ξεχάσει να πάρει ψωμί!!!!! (καταστροφή!) Αφού γυρνάει ξέπνοη και θριαμβεύτρια με τη σακούλα στο πούλμαν, φθάνουμε εκεί που ήταν το παλιό κτελ και μπουκάρουν 3-4 ακόμα. στο τέλος έμεινε μια θέση για ένα ζευγάρι (που δεν ήταν μινιόν , το αντίθετο), οπότε η σύζυγος θεώρησε έξυπνο να μην κάτσει (ο σύζυγος δε μπορούσε να περάσει να κάτσει) και επίσης να κρατάει στο χέρι το σακίδιο της πλάτης.


to be continued....

"Μου 'ταξες ταξίδι να με πας"

μου τραγουδάει αδιάκοπα ο εαυτός μου τον τελευταίο χρόνο. Τη μια μελαγχολικά, την άλλη ειρωνικά, την άλλη επιθετικά. Τα χω παίξει τελείως! Βλέπω αεροπορικά εισιτήρια και μου γυρνάει το μάτι, ακούω κάποιον να κανονίζει ταξίδι και θέλω να του χιμήξω (γι' αυτό προσοχή τί λέτε μπροστά μου). Το γεγονός δε ότι με περιμένουν 2-3 δύσκολοι μήνες, δε με βοηθάει καθόλου (μα καθόλου!).
Πλέον νιώθω πως δεν προχωράω. Αναβάλλω τα πάντα, μέρα παρά μέρα. Το πρωί δε θέλω να σηκωθώ για να πάω στη δουλειά, είμαι ο χουζούρης αυτοπροσώπως.
Εφτιαξα γαλλικό και αμέσως η μυρωδιά με πήγε μίλια μακριά, στη βόρεια αγγλία. Που ξύπναγα το πρωί με τη μυρωδιά του καφέ, χαζεύοντας το σκίουρο να τρέχει στο φράχτη και το λαγό να χαζεύει στο παράθυρο.




Μου έκανε εντύπωση το πόσο οικεία ένιωθα ζώντας σε εκείνο το πελώριο bungalow του Πανεπιστημίου φιλοξενούμενη της ξαδέλφης μου με ανθρώπους που αλλιώς δε θα συναντούσα. Μπορεί να έμεινα εκεί μόνο 4- 5 μέρες, όμως ήταν σα στο σπίτι μου. Αφού ξύπναγα ετοίμαζα ταπεράκι για την εργαζόμενη ξαδέλφη και ο περίπατος ξεκινούσε:
έβγαινα στην αυλή και πέρναγα μέσα από τον πίσω κήπο, που από την πρώτη στιγμή μου θύμιζε τη Νάρνια


Για να δω μόλις τελειώσει το δρομάκι να δεσπόζει ο καθεδρικός ναός από μακριά (ανέβηκα πάνω πάνω... και ξέχασα να πάρω την φωτογραφική μου μηχανή μαζί!!!)



Πλησιάζοντας την Πόλη, περπατούσα μέσα στο δασος, που ο ήλιος δε μπορούσε να διαπεράσει το πυκνό φύλλωμα των δέντρων. Μόνη μου, κι όμως δε φοβόμουν, απλά απολάμβανα τη διαδρομή, για να βρεθώ ξαφνικά στο ποτάμι και στο Κάστρο.





Το τοπίο με έκανε να αναρωτιέμαι: Πού είναι ο Χάρυ Πότερ οεο??? Χάρυ Πότερ μπορεί να μην είδα, με αποζημίωσαν όμως οι κωπηλατικές ομάδες του πανεπιστημίου που βγήκαν βαρκάδα για την προπόνησή τους:)

Μέχρι το επόμενο ταξίδι, που κάτι μου λέει πως θα είναι συναρπαστικό, θα με πείσω να συμβιβαστώ με τις παλιές φωτογραφίες. Εξάλλου και στην Ευρυτανία που θα πάω για τις εκλογές, μίνι διακοπές δε θα κάνω??? (πείτε ναι! πείτε ναι!)

Καλοκαίρι στο μπαλκόνι

Το καλοκαίρι το καταλαβαίνω όχι μόνο από τη ζέστη ή τις μυρωδιές. Νιώθω τον ήλιο, που σιγά σιγά μετατοπίζεται καθώς βασιλεύει, για να έρθει να σταθεί ακριβώς στο κενό που αφήνουν οι απέναντι πολυκατοικίες, μερικές στιγμές πριν χαθεί πίσω από το βουνό, αφού περάσει πρώτα από το δάσος που σχηματίζουν οι κεραίες των τηλεοράσεων.


Κάθε φορά σκέφτομαι πως δεν κάθομαι στο μπαλκόνι αν και θα το ήθελα, αλλά όλο το αμελώ. Ίσως φέτος, η πρασινάδα να μου αλλάξει γνώμη τα ζεστά απογεύματα του καλοκαιριού. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν έχω χρόνο να ρεμβάζω και δεν προβλέπεται να αποκτήσω μέσα στον επόμενο μήνα. Στο μπαλκόνι μου λοιπόν, έχω λογής λογής πράγματα: Κισσούς που έχουν φύλλα όλο το χρόνο, 2 κακτάκια, μια αλόη, λεβάντα, μια γιούκα που την κλαδεύω προσεκτικά μη μου βγάλει κανένα μάτι, βολβούς (νάρκισσοι), κρινάκια (αν ζουν ακόμα), χρυσάνθεμα (που νομίζω με έχουν εγκαταλείψει προ πολλού), μια γαρυφαλλιά που επιβίωσε εδώ και 3 χρόνια από εβδομάδες αποτισιάς *για την οποία είμαι πολύ υπερήφανη μιας και κάνει υπέροχα κόκκινα γαρύφαλλα, και τη φύτεψα εγώ κόβοντας ένα κλαδάκι από ένα μπουκέτο γαρύφαλλα που μου είχαν φέρει* και φυσικά.... πολλές μα πολλές μέντες!!!!Μέχρι πέρσυ είχα και 5-6 βασιλικούς (ζήτω το πέστο!!!!!), αλλά έκαναν πάρτυ οι κάμπιες και είπα να μην περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου κυνηγώντας τες, και χαλάλι το πέστο.
Μη φανταστείτε καμία ζούγκλα, είναι όλα σε μπαλκόνι level, είναι αρκετά όμως να μου αλλάξουν τη διάθεση.
Σήμερα κατέβασα την τέντα. Έτσι, άρχισε επίσημα η θερινή περίοδος στο σπιτικό μου. Πόρτες ανοιχτές, τέντα κάτω, και ξαφνικά το σπίτι μεγαλώνει, γίνεται ένα με το μπαλκόνι και η πρασινάδα αγκαλιάζει το χώρο (αφήστε που με κρύβει κι από τους περίεργους γείτονες!!)

τοπ 3+1 στο μπαλκόνι ( τσάι με λεμόνι?!)
(τυχαία σειρά)

1. Το πρώτο πάρτυ σπίτι μου, εγώ Α΄ έτος, τέλη Ιουνίου, διακοπή εξεταστικής (τότε γινόταν στη Χαλκιδική μια σύνοδος Υπουργών Παιδείας). Όλοι οι τρελοί (με την καλή έννοια) σπίτι μου, μέχρι που βρεθήκαμε με 3 κιθάρες, 2 τουμπερλέκια, 1 βιολί κλπ. Καθισμένοι οι μισοί μέσα και οι μισοί στο μπαλκόνι, στα δανεισμένα σκαμπώ από τη διπλανή, να γκαρίζουμε από τις 9 τη νύχτα ως τις 6 το πρωί ασταμάτητα. Το ότι βγαίνανε στα μπαλκόνια και τους αφιερώναμε τραγούδια ή μας κάνανε παραγγελιές, ασχολίαστο.
2. Το πρώτο μου ξημέρωμα, εκεί. Όπως ξέρετε, δεν είμαι πάρτυ άνιμαλ. την πρώτη φορά που έμεινα ξύπνια σερί ως το πρωί, μετά το υπ. αριθμ. 1, ο ήλιος μας βρήκε παρέα με την ξαδέρφη μου (εκείνη με καφέ και τσιγάρο, εμένα με μια σοκολάτα), να τα λέμε. Μετά βέβαια ο ήλιος βρήκε την ξαδέρφη μου να πλένει πιάτα χιχιχιχιχι!
3. Εγώ με παρέα στο μπαλκόνι. Κρασί και μια αγκαλιά. Δεν ήθελα τίποτε άλλο... :)
4. Βράδυ, μετά από συναυλία Μαχαιρίτσα, Μητσιά κλπ στο Λυκαβηττό, όπου αφού ο Μητσιάς έχει τραγουδήσει το ερωτικό ενώ πίσω του σκίζουν οι αστραπές τον ουρανό, εγώ και η ξαδέρφη πιάνουμε τη μισή ανθοδέσμη του Μαχαιρίτσα (κάπου πρέπει να έχω κρατήσει ένα λουλουδάκι), και στη συνέχεια σπίτι και... μπαλκόνι. Απολαμβάνουμε την καλοκαιρινή μπόρα προστατευμένες κάτω από την τέντα και δε μιλάμε. Καταλαβαινόμαστε σιωπώντας...

Αγαπητό μου μπαλκόνι σου υπόσχομαι πως από τούδε και στο εξής δε θα σε χρησιμοποιώ μόνο για να απλώνω!!!
(τώρα που το σκέφτομαι, ωραίο διάβασμα έκανα στο μπαλκόνι παλιότερα. όσο δε σχολίαζε ο απέναντι τουλάχιστο!)
(Γιατί κάθομαι και γράφω βλακείες αντί να πάω να διαβάσω?)
(Γιατί να διαβάσω κοτζάμ Σαββατόβραδο?)
(Αφού δε θα βγω, γιατί να μη διαβάσω?)
(somebody stop me!)
(system failed)
:P


(Ιστορίες για μπαλκόνι άλλος κανείς?)

παλιές φωτογραφίες

Τελευταία νιώθω παράξενα. Πιστεύω πως κανείς δε με καταλαβαίνει! Όταν κάνω τον κόπο να μιλήσω γι αυτά που νιώθω ή γι΄ αυτά που με ενοχλούν, βλέπω πως συνήθως δεν βγαίνει τίποτα. Πάλι τσακώνομαι (μόνη μου) και πάλι τα ίδια. Και πάντα, πρέπει να ξέρω πού να σταματήσω για να μην γίνει κανα μεγάλο μπουμ.
Αποφάσισα να καταπνίξω την παρόρμηση που μου έλεγε να βγω έξω (ω ναι! ο μουχλιασμένος εαυτός μου ξεκουμπίστηκε) ώστε να μου μείνει κανα φράγκο να βγάλω τον υπόλοιπο μήνα, και να ασχοληθώ με κάτι πιο χρήσιμο. Ισως να μην το ξέρετε, αλλά είμαι πολύ μα πολύ ακατάστατη και τσαπατσούλα. Μπορεί να ξεκινήσω κάτι με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό και να το παρατήσω στη μέση (Επιπλέον διάβασμα για Ιταλικά, πιάνο, πινγκ πονγκ, χορός, μεγάλο παζλ και δε συμμαζεύεται!!), όπως ακριβώς έκανα και με τις παλιές φωτογραφίες. τις έβγαλα καλά καλά από τα άλμπουμ για να τις σκανάρω, και τώρα απλά περιφέρονται και μαζεύουν σκόνη!!!
Μιας και έχω λοιπόν το σκάνερ δίπλα, αποφάσισα να πιάσω δουλειά. Είδα όλη μου τη ζωή -κυριολεκτικά. Οι πρώτοι φίλοι, τα ξαδέλφια, οι συγγενείς, συμμαθητές. Φωτογραφίες που είμαι απαίσια και άλλε που είμαι πολύ ωραία, που κάνω γκριμάτσες ή χαμογελάω (ποτέ δεν μπορώ να χαμογελάσω στη φωτογραφία, νιώθω αμήχανα με όλο αυτό το στήσιμο), φάτσες ξαφνιασμένες (χεχε), εκδρομές, φωτογραφίες που είναι λες και κάνουμε γιόγκα για να φανεί στο πίσω μέρος αυτός που μας αρέσει, αγκαλιά ή ξάπλα, σκέτα τοπία, εγώ και το πιάνο, εγώ και ο κόσμος μου όλος.
Φίλοι που ήρθαν, που έμειναν και άλλοι που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Εμείς, στο ιταλικό εστιατόριο...Φίλοι που αν και είμαστε μακριά και δεν πολυμιλάμε, ξέρουμε πως ακόμα αγαπιόμαστε και για ό,τι χρειαστεί, θα είμαστε εκεί. Το πρώτο μας μπλουζ, χαμηλά τα φώτα, άνθρωποι που μας πρόδωσαν, άνθρωποι που μας πλήγωσαν. Στριμωγμένοι στο πούλμαν, φίλοι που σπούδασαν μακριά και χαθήκαμε, που τσουγκρίζουμε καμιά φορά στο δρόμο. Όλοι στη σειρά, πόζα για φωτογραφία, γενέθλια, φθινόπωρο, τσουγκράμε με λεμονάδα. Ζάκυνθος, στο σχολείο ακόμα,πολλές φωτογραφίες. Στα σκουπίδια. Δεν έχω λόγο να τις κρατάω μερικές. Είναι σαν να βρέθηκαν από λάθος στα χέρια μου. Με κάποιους είμαι απλά ξένη. Δεν έχω καμια σχέση, δεν ξέρω πού είναι και τι κάνουν, ποιος ο λόγος να φυλάω τις φωτογραφίες? Αφού ό,τι χρειάζεται να θυμάμαι, το θυμάμαι. Κι αυτούς τους θυμάμαι, αλλά μου είναι αδιάφοροι. Δε με πλήγωσαν, δεν τους πλήγωσα. όλα ήταν ήρεμα, η παρέα σταμάτησε να υπάρχει έτσι απλά, χωρίς εντάσεις.



Γιατί ανά τακτά χρονικά διαστήματα μου τυχαίνουν κουλοί "φίλοι"????

Λαλούδι της Μονεμβασιάς...