Γυρισμός

Παράξενη η βδομάδα που μας πέρασε. Δε μπορώ πλέον να μετρήσω πόσες φορές έχω προσπαθήσει να γράψω και κλείνω τη σελίδα απογοητευμένη. Δε θέλω άλλο να σχολιάσω. Κουράστηκα να διαφωνώ και να συζητάω.
Μυρίζω την απογοήτευση στον αέρα, νιώθω την αισιοδοξία να στερεύει... Και τότε, στρέφομαι στα μέσα μου. Σαλπίζω υποχώρηση και προσπαθώ να ανασυνταχθώ. "Πρέπει να διαλέγουμε τις μάχες που δίνουμε", μου ψιθυρίζω. Οι προσδοκίες, οι δικές μου και όλες όσες οι άλλοι έχουν για εμένα, με βαραίνουν.

Με ένα λογοτεχνικό ξεχνιέμαι, δε θέλω άλλες ειδήσεις, ούτε σοβαρές ταινίες ούτε ντιμπέιτ. Μια Τετάρτη το σκάω για καφέ με μια κοπέλα μετά τη δουλειά. Η Ακρόπολη μου κλείνει το μάτι. Αφήνω τη συντροφιά στο μετρό και περπατάω. Είναι όλα εκεί, ίδια κι απαράλλαχτα, όπως τα γνώρισα στις πρώτες μου βόλτες.
Περνάω  κάτω από το σπίτι του "Αντωνάκη". Το προηγούμενο βράδυ είχε την ταινία στην τηλεόραση. Καφέ Μελίνα, λίγο  πιο πέρα οι αέρηδες με περιμένουν. Το αεράκι με δροσίζει, μια μουσική πλανιέται στον αέρα, αυτή την πόλη την αγαπώ, κι ας με απογοητεύουν συχνά οι άνθρωποί της.
Σκέφτομαι, ακούω τα βήματά μου στο πλακόστρωτο. Χαμογελάω και με κοιτάνε παράξενα. Ξέρω. Είμαι ευτυχισμένη. Συμφιλιώθηκα με πολλά αυτή τη βδομάδα.

Η βδομάδα περνά σα νερό. Η Παρασκευή με βρίσκει πίσω, στο λιμάνι μου. Χαρούμενα πρόσωπα, φίλοι αδελφικοί, συγγενείς. Έξοδοι και βόλτες, συζητήσεις στις κούνιες. Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε μα οι δεσμοί μας δυναμώνουν.
Το πιστεύω αυτό που είπα. Μπορείς να καταλαβαίνεις κάποιον μόνο αν έχεις μάθει να τον ακούς. Είναι αυτό που έλεγε η αλεπού στο Μικρό Πρίγκηπα. Η εξημέρωση. Να δώσεις χρόνο. Και τελικά, να δώσεις και κάτι από τον εαυτό σου. Όχι γιατί περιμένεις να το πάρεις πίσω, αυτό ή κάτι αντίστοιχο. Απλά γιατί πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.

Το βράδυ που γυρίζω όλοι κοιμούνται. Πάω να κλείσω τα παντζούρια και καταλήγω να χαζεύω τα αστέρια.

Νιώθω ασφαλής. Ξέρω πως μπορώ πάντα να γυρίζω εκεί, στο δωμάτιό μου.

Και θέλω η πόλη μου να γίνει και δική σου.

Μεταμορφώσεις

Καιρό τώρα έλεγα πως ήθελα να πάρω έναν πίνακα ανακοινώσεων για το γραφείο μου. Να κολλάω πάνω του τα κάθε λογής χαρτάκια που κατακλύζουν το γραφείο μου, κι ας ξέρω πως στο τέλος μόνο μπιχλιμπίδια και εικόνες θα καταλήξω να κρεμάω πάνω του, όπως ακριβώς έκανα και με τον πίνακα του σπιτιού μου. Παρ' όλα αυτά τον πήρα και τον κουβάλησα σπίτι. Αυτό ήταν η αρχή όλων των κακών!

Άρχισα να σκέφτομαι τί να τον κάνω ώστε να φαίνεται πιο χαρούμενος κλπ κλπ. Αποφάσισα λοιπόν να τον βάψω το αγαπημένο μου χρώμα (μπλεεεεεεεε) και σε δεύτερη φάση να του κολλήσω κουμπάκια (μη ρωτάτε γιατί!).
Μετά επανήλθε η παλιά τρέλα με το μικρό πρίγκηπα... και κότσαρα και έναν πρίγκηπα και μια αλεπού... ( όχι τέμπερα μη ρουφήξει ο φελλός, όχι οτιδήποτε με νερό, όχι κηρομπογιές μη βγάζουν λάδι.... ξυλομπογιές!!!!)

Και τελικά εγώ τα χαρτάκια μου πού θα τα καρφιτσώνω?????

Το πριν




και το μετά....

Σε όλους τους φίλους μου...

...Ύστερα σκέφτηκε: νόμιζα πως ήμουν πλούσιος, έχοντας ένα λουλούδι μοναδικό, και δεν είχα παρά ένα κοινό τριαντάφυλλο.
Και τότε εμφανίστηκε η αλεπού.{...}
"Έλα να παίξουμε" της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. "Είμαι πολύ λυπημένος..."
"Δε μπορώ να παίξω μαζί σου" του είπε η αλεπού."Δεν είμαι εξημερωμένη".
"Α, συγγνώμη!" έκανε ο μικρός πρίγκηπας.
Μα, αφού το σκέφτηκε, πρόσθεσε:
"Τί θα πει εξημερωμένη;" {...}
" Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό" είπε η αλεπού. "Θα πει να κάνεις δεσμούς..."
"Να κάνεις δεσμούς;"
"Ασφαλώς", είπε η αλεπού."Για μένα είσαι ως τώρα μονάχα ένα αγοράκι, ίδιο κι απαράλλαχτο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δε σ' έχω ανάγκη. Ούτε κι εσύ με έχεις ανάγκη.Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού, ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες αλεπούδες.Αν όμως με εξημερώσεις, θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο..."
"Αρχίζω να καταλαβαίνω", είπε ο μικρός πρίγκηπας. "Υπάρχει κάποιο λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει..."

"Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, με κυνηγάνε οι άνθρωποι. Όλες οι κότες μοιάζουν και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Κάπως βαριέμαι λοιπόν. Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ' όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ' τη γη, σαν να ναι μουσική! Ύστερα δες! Να, κάτω εκεί, βλέπεις εκείνα τα σπαρμένα χωράφια; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το σιτάρι δε μου χρειάζεται. Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα. Κρίμα ε!Εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ' εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάρι θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μες στα στάχυα."
"Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις" είπε η αλεπού. " Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Όλα τα παίρνουν έτοιμα από τα μαγαζιά. Αφού όμως δεν υπάρχουν μαγαζιά να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν φίλους.Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με!"
"μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια. Ο καιρός που αφιέρωσες στο τριαντάφυλλό σου το κάνει τόσο σημαντικό"...


(Απόσπασμα από το βιβλίο Ο Μικρός Πρίγκηπας)


Έτσι είναι όλες οι σχέσεις, φιλικές, οικογενειακές, ερωτικές. Θέλουν χρόνο, και φροντίδα. Και ας μη δίνουν πάντα καρπούς... Οι άνθρωποι θα έρχονται και θα φεύγουν, μα θα είναι πάντα κάποιοι που θα μένουν δίπλα σου, ακόμα κι αν βρίσκονται πολύ μακριά.
Τα συναισθήματα μας τρομάζουν. Από τη στιγμή που παραδεχόμαστε πως αγαπάμε κάποιον, είμαστε ευάλωτοι. Το κέφι ή η ευτυχία μας εξαρτάται από το αν θα ανταποκριθεί στα συναισθήματά μας. Και, εκτός από την οικογένεια, που πολλές φορές νιώθει "υποχρεωμένη" να μας αγαπάει, οι φίλοι και οι εραστές είναι από τα πιο δύσκολα κομμάτια της συναισθηματικής ζωής μας.

Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν (ελπίζω), με την ευχή να μην ξεχάσουν ποτέ το μικρό πρίγκηπα που κρύβουν μέσα τους.