Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Ψωμί και τυρί

Παράξενο το Πάσχα αυτό...
Ήταν από τις μέρες που δεν ξέρεις αν θα έπρεπε να υπάρχουν ή όχι.
Όλα στριμωγμένα και βιαστικά, με μια αβεβαιότητα σχετικά με την αναχώρησή μου να πλανάται στον αέρα που σε συνδυασμό με την συσσωρευμένη δουλειά από πολλές απόψεις με είχε ήδη κουράσει. Τελικά τα κατάφερα... αναχώρησα, έχοντας μαζί μου την έφηβη πλέον βαφτιστήρα μου. Λίγο οι τύψεις που αρκετά χρόνια δεν της είχα αφιερώσει πολύ από το χρόνο μου, λίγο τα παρακάλια της, με έπεισαν. Σας το δηλώνω. Δύσκολη δουλειά τα πιτσιρίκια! Είχα τα μάτια μου δεκατέσσερα, μόλις γύρναγα λίγο τη μάζευα από μάντρες και από κεραμίδια. Αυτό δεν είναι παιδί, καταδρομέας είναι!
Ακολούθησα τους γονείς και φέτος γιατί είναι οικογενειακές μέρες, γιατί του χρόνου θα είναι αλλιώς, μα πάνω απ' όλα για τη γιαγιά που είναι στο χωριό. Κι αν δε μύριζε ακριβώς όπως στα μικράτα μου, δεν ένιωθα να έχουν αλλάξει πολλά....

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά!

Πάσχα στο χωριό, οι μεγάλοι με θεωρούν παιδί και οι μικροί μεγάλη. Καμιά φορά γίνεται και το ανάποδο, με τραβάνε τα μικρά να παίξουμε. Τα έβαλα στη σειρά και τα πέντε, πέρασε η ώρα. Μετά, βουρ στο πλύσιμο των πιάτων με τη μητέρα μου, πρώτη φορά που είχαμε τόσο κόσμο στο σπίτι, τηλέφωνα συνεχώς για ευχές, και η μέρα έφθανε στο τέλος της.
Όλα έδειχναν ένα συνηθισμένο Πάσχα. Χαλαρότητα, κάτι ξεχασμένες μουσικές στα ραδιόφωνα, μια υποψία τσίκνας στην ατμόσφαιρα. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο, όχι όμως για ευχές...

Από τη μεριά του πατέρα μου έχουμε συγγενείς σε ένα χωριό (πέντε σπίτια, χωριό δεν το λες...) λίγο έξω από την πόλη μας. Θυμάμαι, πηγαίναμε εκεί τα σαββατοκύριακα για να παίξω, τις πρωτομαγιές για το στεφάνι, για να μάθω να κάνω ποδήλατο, για να μαζέψουμε τις ελιές, να βάλουμε λαχανόκηπο... Μπροστά στο παλιό το σπίτι κάναμε σχέδια με τον παππού για το συντριβάνι που θα φτιάχναμε (!) τρώγαμε μούσμουλα από τη γειτόνισσα και μαζεύαμε πασχαλίτσες με τον κολλητό μου. Εκεί, στα πέντε σπίτια έμενε η "θειά", πανταχού παρούσα, γελαστή και φιλόξενη. Μου θύμιζε τη γιαγιά μου, την άλλη, του χωριού.
Εκεί πήγαινα για ό,τι χρειαζόμουν και όταν μεγάλωσα για να τρέχω στα χωράφια και να κυλιέμαι στα χορτάρια πήγαινα να της κάνω παρέα.
Δε θα ξεχάσω το ψωμί και το τυρί.... Κάθε φορά που είχα λιώσει στο τρέξιμο και στα παιχνίδια, είτε με φώναζε είτε πήγαινα να ξεκουραστώ. Εκείνη με ρώταγε: πεινάς παιδί μου; Φυσικά και πεινούσα! έμπαινε λοιπόν μέσα στο σπίτι και ερχόταν πίσω με μια φετάρα ζυμωτό ψωμί και μια φέτα τυρί. Το πιο νόστιμο ψωμί και τυρί που έχω φάει ποτέ μου!
Ακόμα και όταν πέρναγαν τα χρόνια και έπαψε να ζυμώνει, πάλι, το ψωμοτύρι αυτό ήταν πεντανόστιμο...
Ακόμα και όταν μεγαλώσαμε κι οι δυο κι εγώ δεν πήγαινα στο χωριό για παιχνίδι, κι εκείνη είχε πάθει αλτσχάιμερ και δε με θυμόταν, ακόμα και τότε πήγαινε μέσα και μου έφερνε ένα λουκούμι "για να πιω ένα ποτήρι νερό".

Τη βρήκαν πεσμένη κάτω, ανήμερα το Πάσχα, οι γείτονες που πήγαν να της δώσουν κόκκινα αβγά και κουλούρια. Και κάπως έτσι, μας άφησε...

Το ξέρω, θα μπορούσε να συμβεί οποτεδήποτε. Όμως, τουλάχιστο τις γιορτινές μέρες, ας μην αφήνουμε μόνους τους ανθρώπους μας...

Καλό ταξίδι...

5 σχόλια:

Coula είπε...

Χρονια Πολλά.

Την καλυτερη μερα εφυγε η θειά αν το καλοσκεφτείς...

Με υπεροχες αναμνησεις απο τα παιδικά μας χρόνια...προχωράμε μπροστά!

φιλια

MaNTaRiNi είπε...

Εκείνη μπορεί να έφυγε αλλά σου άφησε τις καλύτερες αναμνήσεις!
Να είσαι πάντα καλά να τη θυμάσαι!

Koueen είπε...

Να τη θυμάσαι πάντα σου εύχομαι.
Χριστός ανέστη!

Σκορπινα είπε...

Αχ!Πόσο δίκιο έχεις!Με συγκίνησες βρε!

Η θεία τουλάχιστον ξεκουράστηκε. Να δούμε εμείς που μένουμε πίσω πως θα την παλέψουμε...

Όσο για το βαφτιστήρι, εμένα είναι ήσυχος ρε γαμώτο!Πόσο θα θελα ν είναι λίγο διάολος να τον μαζεύω από δεξιά και αριστερά!

Anyway, ό,τι έρχεται να το ζούμε στο βαθμό που έρχεται.Ούτε να το μεγαλοποιούμε ούτε να το μηδενίζουμε.Η ζωή έχει μοναδική συνταγή.;)

Φιλί!

sunnefoula είπε...

@ Coula
Είναι που όταν ήμασταν παιδιά δεν περιμέναμε ποτέ ότι μπορεί κάτι άσχημο να συμβεί στις γιορτές :)

@ Μανταρίνι
ευχαριστώ!
άντε καλός πολίτης ο καλός σου σύντομα!

@ Koueen
Αληθώς ανέστη! Ακόμα περιμένω τηλέφωνο :Ρ

@ Σκορπίνα
να σου δανείσω λίγο τη δικιά μου? χεχε