just thoughts...

Καλή χρονιά κι ας άργησα!

2012-01-27T13:43:00.002+02:00

Όσο μεγαλώνουμε και περνάει ο καιρός, διαπιστώνουμε ότι πράγματα που παλιότερα τα είχαμε δεδομένα δεν είναι. Υγεία, αγάπη, ένα πιάτο φαγητό, μια ζεστή γωνιά, δεδομένα για εμάς ενώ για άλλους όχι. Εύχομαι λοιπόν για τη νέα χρονιά όλοι μας να έχουμε όλα αυτά τα σημαντικά πράγματα. Και μακάρι αυτή η χρονιά να μη μας κάνει πιο κυνικούς, αλλά πιο καλούς απέναντι στους γύρω μας.

Σκέψεις και νέα δεν έχω αυτή τη φορά. Με παρέσυρε κι εμένα το ρεύμα της εποχής, μέχρι που αναγκάστηκα να σταματήσω και να μείνω ξάπλα μερικές μέρες. Παρόλο που πόναγα (και αυτο ήταν κάτι το ενοχλητικό, δε λέω), είχα παρέα, φαγητό και φροντίδα. Και άπειρο χρόνο για ύπνο και εξωσχολικό/επαγγελματικό διάβασμα.

Ζήτω τα βιβλία!

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore from Moonbot Studios on Vimeo.

σκόρπια κι ανάκατα

2011-12-13T22:13:00.003+02:00

*Απόψε είπα πως θα διαβάσω ώστε να τελειώσω με κάτι εκκρεμότητες. Δε θέλω όμως. Δε θέλω!
Ονειρεύομαι ξάπλες και βόλτες στη φωτισμένη -όσο είναι φέτος τελοσπάντων- πόλη, καφέδες με θέα Ακρόπολη, βράδια με φίλους δίπλα στο τζάκι.
Ότι η μόνη μου έννοια είναι να χαλαρώσω και να περάσω όμορφα.
Όμως μεγάλωσα, η δουλειά μου δε σηκώνει κοπάνες και οι βόλτες δε λένε να συμβούν αφού φεύγοντας από το γραφείο σέρνομαι.

* Περπατούσα τις προάλλες ακούγοντας μουσική, ενώ το φεγγάρι πίσω από τα σύννεφα τους έδινε μια παράξενη ασημένια και απόκοσμη εικόνα. Στο δρόμο για τη στάση άρχισα να χαζογελάω. Ήθελα να αρχίσω να χοροπηδάω μέσα στο δρόμο, I 'm dancing with myself, αρκέστηκα στα χαμόγελα όμως. Στιγμές ευτυχίας.

* Και να που το 2011 τελειώνει και έρχεται ένας χρόνος με ζόρια αλλά και με όνειρα. Τουλάχιστο αυτά δεν έχουν φπα και έκτακτες εισφορές.

* Έχουμε ξεχάσει ότι είναι καλό να βοηθάμε τους άλλους, και οι άλλοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να τους βοηθάνε. Ειδικά όταν δεν κοστίζει τίποτα.

* Λέτε φέτος να μάθουμε ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι φώτα, δώρα, ψώνια, κουκουνάρια και σταφίδες στο ρύζι και γαλοπούλες, αλλά είναι πίστη, ελπίδα, αγάπη και ζεστασιά;

* Μεγάλες προσδοκίες για τα Χριστούγεννα φέτος... Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η (εν ευρεία εννοία) οικογένεια θα μαζευτεί γύρω από το τραπέζι. Θα λείπει ένας, που έφυγε νωρίς, γιατί κάθε οικογένεια έχει τον αγαπημένο απόντα της.

* Μερικές φορές οι απουσίες είναι πιο δυνατές από τις παρουσίες. Όσο ήμασταν μικροί, η απουσία τέτοιου είδους δε μας άγγιζε. Μέχρι που τη νιώσαμε πάνω μας. Τώρα σαν μεγαλώνουμε στη γειτονιά, στις συγγένειες, στις φιλίες, το απουσιολόγιο όλο και βαραινει από απουσίες.

* Κυρίως σκέφτομαι τους γονείς μου, που βλέπουν φίλους τους να φεύγουν και ναι, δε μπορώ να καταλάβω πως νιώθουν, αλλά τους έχω έννοια. Γονείς και αγαπημένα πρόσωπα. Και αυτό που τρέμω πιο πολύ κι από την απουσία, είναι τα ανείπωτα, ή οι τυχόν βαριές κουβέντες.Πώς θα τα πεις, ή πώς θα τα πάρεις πίσω; Μεγάλωσα πια και τις ζυγίζω, πνίγω το πείσμα μου και σκέφτομαι αλλιώς. Ξέρω πως δεν είμαι εντάξει σε αρκετές από τις υποχρεώσεις μου, θέλει κι άλλη προσπάθεια. Φταίω, γιατί πατάω όχι σε δυο αλλά σε πέντε βάρκες ταυτόχρονα (το πως γίνεται αυτό, άλλη ιστορία).

* Δεν είμαι λυπημένη! Απλά σκέφτομαι. Γραπτά!
Και ονειρεύομαι ήρεμα, χαρούμενα και γελαστά από καρδιάς Χριστούγεννα.
Κι αν γκρινιάζω που και που, ε, όλοι έχουμε δικαίωμα στη γκρίνια.

Σας φιλώ!

2011-11-27T23:22:00.002+02:00

Είναι που ονειρεύομαι πως φεύγω για ταξίδια,
αμέσως μόλις επιστρέψω από το προηγούμενο
και αδειάσω τη βαλίτσα μου.

Είναι που τίποτα δε φτάνει, οι ώρες της ημέρας,
τα χρήματα, το διάβασμα, πάντα στο μέτρημα βγαίνει μείον.

Είναι που όταν δε θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα
απλά το αφήνουμε να μας ακολουθεί
και βλέπουμε τον καιρό να περνάει
διερωτώμενοι αν πραγματικά θέλουμε να το λύσουμε
γιατί επιτέλους θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Είναι όμως και πολλά άλλα, που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Εμείς και ο κόσμος (μας).

Υπόσχεση

2011-10-26T21:55:00.003+03:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε, αλλά όλο και γυρόφερνα τον υπολογιστή μου, προσπαθώντας να αποφύγω να τελειώσω κάτι δουλειές και περιμένοντας να ζεστάνει το νερό για να κάνω μπάνιο.
Σας έχω πει ότι είμαι αναβλητική; Μερικές φορές μάλιστα σε υπερβολικό βαθμό. Δεν ξέρω αν πηγάζει από τεμπελιά (ναι, είμαι και τεμπέλα και διάφορα άλλα :Ρ ...) ή από βαρεμάρα, πάντως τελευταία με πιάνω να μην κάνω ποτέ σήμερα αυτό που μπορώ να αναβάλλω για αύριο.
Θέλει μεγάλη δύναμη να αλλάξεις συνήθειες ή πράγματα του χαρακτήρα σου. Το να τα εντοπίσεις είναι ένα, το να τα αποδεχθείς είναι το επόμενο βήμα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να τα καταπολεμήσεις.
Υποτίθεται ότι μεγαλώνοντας γινόμαστε καλύτεροι. Υποτίθεται, γιατί πόσες φορές ακόμα και αν εντοπίσουμε και αποδεχθούμε τα ελαττώματά μας τα μετριάζουμε ή τα νικάμε και δεν τα αφήνουμε να μας νικούν καθημερινά;
Μελλοντικέ μου εαυτέ, σου υπόσχομαι να προσπαθήσω. Πραγματικά και σκληρά. Ίσως να μη με πιστεύεις τώρα και λογικό, αφού συναγωνίζομαι τους πολιτικούς στα "θα", μα είμαι πρόθυμη να σε διαψεύσω.

S.

Απορία

2011-10-22T22:46:00.002+03:00

Αν είναι να δουλεύω απλά για να έχω να πληρώνω τους φόρους,τα τέλη, τις εισφορές και δε συμμαζεύεται και να μην ανάβω καλοριφέρ το χειμώνα γιατί δε θα μου φτάνουν για τα κοινόχρηστα, γιατί να δουλεύω at all? οεο?

εβραβεύθην!

2011-10-16T18:24:00.003+03:00

Κυριακή απόγευμα, με το ζεστό καφέ αγκαλιά,τελευταία και καταιδρωμένη, ήρθε η ώρα να ανταποκριθώ στο βραβείο που μου απένειμε η Coula.
Μιας και έχει παίξει όοολος ο κόσμος, προσπερνώ τα διαδικαστικά και σας αποκαλύπτω 7 πράγματα για τον εαυτό μου, καλώντας όποιον άλλο θέλει να αναλάβει τη σκυτάλη!
Πάμε λοιπόν, να γράψω τα μικρά και καθημερινά μου

1. πάντα ήθελα να έχω μια γάτα. Πλέον, ενώ θα μπορούσα, δεν παίρνω γιατί αφενός δε μου αρέσει να είναι κλεισμένη σε διαμέρισμα, αφετέρου θεωρώ πρόκληση τη στιγμή που τα βγάζω πέρα τσίμα τσίμα να δίνω χρήματα σε κτηνίατρους και γατοτροφές... (διότι αν το κάνεις, το κάνεις σωστά!)

2. Αγαπώ τη βροχή (αυτό μάλλον το μαντέψατε) και ξετρελαίνομαι με τη μυρωδιά των αναμμένων τζακιών στον αέρα.

3. μέχρι τα 21 μου δεν έπινα καθόλου καφέ

4. Είμαι βιβλιοφάγος, δε με αποσπά τίποτα αμα διαβάζω (αυτό δεν ισχύει τόσο για τα ακαδημαϊκά- σχολικά όμως :Ρ)

5. Δεν κοκκινίζω (εξωτερικά), κάτι που με έχει σώσει πολλές φορές

6. Λατρεύω το πρωινό χουζούρι!

7. Είμαι μεγάλο πειραχτήρι!

Καλό υπόλοιπο Κυριακής!

and life goes on

2011-10-05T20:18:00.002+03:00

...με ταξίδια αναγκαία που όμως τα ευχαριστιέμαι, με χαρές και συζητήσεις και στριμώγματα και προβληματισμούς, με καλή παρέα γιατί σιγά σιγά όσοι δεν νοιάζονται να προσπαθήσουν εξαφανίζονται, με μοιρασμένα απογεύματα, με αλλαγή στις συνήθειες και με πολλές ελπίδες και σχέδια.
Η ρημαδοεργασία βέβαια δεν προχωράει. Πώς να προχωρήσει? σάμπως έχω όρεξη να γράψω με όλα αυτά που ακούω? Σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις και ηρέμησα. Είναι μοιρολατρικό, αλλά την πορεία δε μπορώ εγώ να την αλλάξω, ας είναι καλά όλοι όσοι τζογάρουν πάνω στις πλάτες μας. Απλά δε θα τους αφήσω να τζογάρουν και πάνω στα νεύρα μου.

Ο καιρός αρχίζει να κρυώνει σιγά σιγά. Η καλοκαιρινή κουβέρτα το βράδυ είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αγαπημένο φθινόπωρο.

Είναι πολλά που πρέπει να γίνουν (όπως πχ να μπω στο google reader και να αρχίσω να διαβάζω μεταξύ άλλων :Ρ). Αλλά για λίγο ακόμα, αφήστε με στον κόσμο μου. Εκεί που τις τελευταίες μέρες όλα λειτουργούν σωστά, η μάλλον, όπως θα ήθελα. Και μετά σας υπόσχομαι, πάλι θα τραβήξω κουπί.

ΥΓ: Ομορφούλη, σορυ! έπρεπε να με δεις να ισορροπώ στη σκάλα με δυο τόμους στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο! πρέπει να συντονιστούμε, ο Οκτώβρης θα έχει ταξίδι να εορτάσουμε το μεγάλωμά μου :Ρ θα είσαι εκει άραγε?
ΥΓ2: Ιταλιάνα φιλενάδα χρόνια πολλά και καλά :) τα περαιτέρω εν καιρώ :)
ΥΓ3: εσύ εκεί στο Παρίσι πού χάθηκες? δώσε σημεία ζωής! Σε σκέφτομαι :)

2011-09-19T22:45:00.002+03:00

μόνο 2 πράγματα έχω να πω:

πηγή

βαρέλι δίχως πάτο

2011-09-14T21:12:00.002+03:00

Οι σκόρπιες σκέψεις που για καιρό κρατούσα μέσα μου βγήκαν στην επιφάνεια σήμερα ξαφνικά. Θυμός, αγανάκτηση και απογοήτευση έκαναν το κεφάλι μου να γυρίζει.
Αν και έχω κλείσει την τηλεόραση και έχω φτάσει σε κατάσταση απάθειας, ακόμα και η βιαστική ματιά που ρίχνω στα εξώφυλλα των εφημερίδων με εξαγριώνει.

Όπως πολύ σωστά είπε ο Μαρκεζίνης, το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο πρόβλημα οικονομικό. Είναι και θεμελιακό πρόβλημα αξιών. Εγκλωβιζόμαστε έτσι σε ένα βαρέλι που δεν έχει πάτο, με μια κυβέρνηση που ο λαός ψήφισε πανηγυρικά, με παιχνίδια κερδοσκοπίας στις πλάτες μας. Το Κράτος έχει καταντήσει τρακαδόρος, ίσως θα ήταν πιο καλά να παίρνει κατευθείαν το μισθό μας και να μας δίνει ένα χαρτζιλίκι για τις τσίχλες μας μηνιαίως.
Οι διαχειριστές του δημοσίου χρήματος δεν ελέγχονται (δε θέλω να επεκταθώ σε ομόλογα- ασφαλιστικά ταμεία κλπ).
Ο λαός προτιμά να ψηφίσει αυτόν που θα του τάξει διορισμό, παρά τον ικανό.
Ο πολίτης τσουβαλιάζει όλους τους δημοσίους υπαλλήλους.
Ο ένας στρέφεται κατά του άλλου- αυτό δε θέλανε?
Κι εγώ σας λέω: μαγκιά κάποιων που έχουν κατακτήσεις (αν πάλεψαν γι' αυτές). Οι υπόλοιποι θα πρέπει να αγωνιστούν λοιπόν να τους φτάσουν. Ο κόσμος πρέπει να ανεβαίνει επίπεδο, όχι να κατεβαίνει. (αυτά για τις καλές εποχές, που μπορούσαν ακόμα να υπάρχουν κεκτημένα ).

Τί εμπιστοσύνη να δείξουμε?
Που έρχονται χαράτσια και φόροι χωρίς να έχει έρθει η επιστροφή φόρου (αν έρθει τελικά?)
Που το κράτος ξέρει μόνο να ζητάει και όχι να δίνει?
Ναι, να πληρώσω φόρους, για να γίνει ένα σχολείο. Και ας μην πάνε τα παιδιά μου. Ας πάνε τα παιδιά του γείτονα. Και για να κλείσει η λακούβα στο πεζοδρόμιο για να μην πέσει η γιαγιά παραπέρα. Όχι για να κακοδιαχειριστούν και να μοιραστούν απο δω κι από εκεί τα χρήματα.
Να πληρώσω, αλλά αν πληρώνω στην ώρα μου και είμαι συνεπής, μη με χαρακτηρίζεις κλέφτη και φοροφυγά επειδή έκανα το λάθος να είμαι ελεύθερος επαγγελματίας (και δώστου τέλος επιτηδεύματος και δώστου μείωση αφορολόγητου, αύξηση εισφορών, έκτακτη εισφορά επί των μεικτών εισοδημάτων).
Να πληρώσω (?) το χαράτσι για το ακίνητο, αλλά να ληφθεί υπόψιν αν είναι η πρώτη κατοικία και να το πληρώσει και η Εκκλησία της οποίας τους λειτουργούς μισθοδοτεί το κράτος. όμως, να ξέρω ότι δεν έχω άλλη τράκα να περιμένω. Και να μαζέψουν επιτέλους όλα αυτά τα οφελόμενα από εγχώριους και μη οφειλέτες (φπα που χρωστούν οι Γερμανοί είπατε? πού είναι? οεο?)
Και οι Βολευτές (όχι, δεν έφαγα το υ κατά λάθος), να βάλουν το χέρι στην τσέπη πιο βαθεία. Άλλωστε, δεν πολιτεύονται για τα χρήματα, ε? :Ρ

Και ο πρωθυπουργός καλύτερα να σταματήσει να μιλάει. Αφού δεν το χει. Απλά εκμεταλλεύεται τη δύσκολη κατάσταση που δε μας επιτρέπει ούτε ένα ζαρζαβατικό να χαραμίσουμε.

Λένε να μείνουμε στην Ελλάδα, να κάνουμε παιδιά γιατί σα λαός συρρικνωνόμαστε. Πώς? με ποιά προοπτική? Σε λίγο θα ζούμε δυο τρεις οικογένειες στο ίδιο σπίτι. Και η νέα μητέρα θα πρέπει στους 2. τρεις μήνες να επιστρέφει στη δουλειά της αν και δικαιούται εννέα από το νόμο, για να μην απολυθεί (για να μην πω στον ένα μήνα). Μέχρι να καταργηθεί και αυτός ο νόμος, γιατί το μέτρο αυτό κοστίζει.

Δεν παραβλέπω όμως και τη δική μας ευθύνη.
αφελείς, πιστεύουμε ό,τι μας πασάρουν,
και τώρα ανήμποροι να αντιδράσουμε.
Φταίμε κι εμείς, που μόνο να κατακρίνουμε ξέρουμε, αλλά ποιός από εμάς θα έβαζε υποψήφιος βουλευτής αφού όλο λέει ότι θα τα έκανε καλύτερα?
και πόσοι από εμάς θα τον ψήφιζαν?
Δεν το λένε τυχαία πολιτικό κόστος...
Φταίμε κι εμείς, που για να γίνει η δουλειά μας στην εφορία "δίνουμε και 10 ευρώ στον εφοριακό για να πιεί τον καφέ του",
που δεν κόβουμε αποδείξεις, που κρατάμε διπλά βιβλία, που δεν αποδίδουμε το φπα.
Που αυτόν που κρύβει ή που κάνει παρανπμίες τον θεωρούμε μάγκα, ενώ τον άλλο χαζό.
που ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ.
που πετάμε κάτω τα σκουπίδια μας,
που στη δουλειά κοιτάμε πώς θα λουφάρουμε,
που θέλουμε να ζήσουμε σαν κροίσοι με δανεικά λεφτά
και για πολλά πολλά άλλα.

Για τα των πολιτικών, ίσως και να μην μπορούμε να κάνουμε πολλά. Για τα δικά μας, τί κάνουμε?

Είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση και αντί να κάνουμε όλοι μαζί κουπί, κάνουμε ο καθένας όπου να ναι, και όλα αυτά γιατί δεν έχουμε καλό καπετάνιο.

δεν την ξανακοίταξα την ανάρτηση, ίσως δεν τα έγραψα όλα, ίσως έγραψα κι άλλα, μάλλον πρέπει να αρχίσω γιόγκα γιατί να νεύρα μου δεν είναι καλά πάντως.

Παλιές συνήθειες...

2011-08-29T20:11:00.003+03:00

Ειναι πάνω από μήνας που το έχω στο σπίτι μου. Στέκεται εκεί, χωρίς παράπονα που έχει να χορδιστεί κάτι χρόνια, που κάπου κάπου το χτυπάει ο ήλιος αν και δεν πρέπει, που είναι παρατημένο και έχει ξεπέσει σε έπιπλο.

Σήμερα, αν και κουρασμένη, ένιωθα να με τραβάει. Έκλεισα τις πόρτες για να μην ακούγομαι, το χαμήλωσα με το πεντάλ (αν και δεν είναι τόσο ευχάριστος ο ήχος), πέταξα γρήγορα γρήγορα την τσόχα και άρχισα να ψάχνω με μανία τις παρτιτούρες.

Δίστασα, μα μόλις άκουσα το γνώριμο τρίξιμο του σκαμπώ και ακούμπησα το χέρι μου στα πλήκτρα, όλοι οι άλλοι θόρυβοι έπαψαν να υπάρχουν για μένα.

Τι κι αν δεν παίζω άψογα, ή δεν παίζω πλέον κλασσικά κομμάτια που κάνουν παρέα το ένα στο άλλο σε κάτι ξεχασμένα χαρτόκουτα?

Το ευχαριστήθηκα. Ξεχάστηκα. Το απόλαυσα.
Και σίγουρα θα το κανακάνω! :)

all over again

2011-08-18T22:04:00.003+03:00

Πολλά και διάφορα έγιναν τον τελευταίο καιρό. Έφυγα, γύρισα, ξαναμαναέφυγα, ξαναγύρισα, έκανα πάνω από 5.000 χιλιόμετρα μέσα σε 15 ημέρες (και τα μισά μόνο ήταν με αεροπλάνο :Ρ, δε μετράω δε τα ναυτικά μίλια:Ρ), πέρασα όμορφα, πέρασα βαρετά, δυσανασχέτησα που γύρισα στη δουλειά, βγήκα έξω με φίλους αδελφικούς και γελάσαμε μέχρι δακρύων (αυτά, αυτά, τα απροσδόκητα, τα αφτιασίδωτα και τα αυθόρμητα πόσο μου αρέσουν...), τσακώθηκα και φίλιωσα, ξενοκοιμήθηκα...

Παράπονο δεν έχω. Το ιστολόγιο ίσως να έχει που το παράτησα, αλλά δεν είχα όρεξη να γράψω και δεν ήθελα να γράψω βλακείες.

έχει νυχτώσει, ακούω μουσική και (φυσικά!!!) καθαρίζω... λίγα λίγα κάθε μέρα με αποτέλεσμα να με κοροιδεύουν ότι δεν κάνω και τίποτε άλλο.

Παράλληλα, παρατηρώ το νέο μου χώρο. Πρώτη πανσέληνος, πρώτο αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα, σκιές που δεν έχω ξαναδεί εδώ και χρώματα. Και σχέδια, πολλά σχέδια. Και όνειρα. Πολλά, πολύχρωμα όνειρα.

Και στόχοι. Για ακόμα μια φορά. Είτε τους σέρνω από παλιά, είτε είναι καινούριοι. Και νέες αρχές, νωρίτερα φέτος, ανυπομονώ, δεν περιμένω το Σεπτέμβρη.

Και διαπιστώσεις.

Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις χορτασμένος... ότι το κάθε πράγμα έχει κάνει τον κύκλο του... δε νοσταλγώ να πάω κι άλλες διακοπές, ούτε το φοιτητικό μου σπίτι. Για λίγη θαλασσίτσα βέβαια δε θα έλεγα όχι :)

και τώρα πάω να χορέψω βαλς με τη σφουγγαρίστρα!!!!

Να χαμογελάτε!

ΥΓ1: μεεεεδουυυυυσααααααα
ΥΓ2: Πότε ξανά θα μοιράσουμε τη μπύρα στα τρια?
ΥΓ3: όταν ζητάω βοήθεια σημαίνει ότι έχω εξετάσει ΟΛΕΣ τις εναλλακτικές και ΔΕ μπορώ για κάποιο λόγο να τις εφαρμόσω. Γι αυτό μη μου πετάς αυτά που έχω ήδη απορρίψει. Πες απλά ότι δε μπορείς.
ΥΓ4: κάτι που δε θυμάμαι πλέον :Ρ

2011-07-24T16:08:00.001+03:00

αριβεντέρτσι

2011-07-14T18:04:00.002+03:00

Μου τη δίνει που κάποια πράγματα επιβεβαιώνονται.
Μου τη δίνει το θράσος μερικών ανθρώπων.
Μου τη δίνει που οι 24 ώρες δεν είναι αρκετές,
που όλο τρέχω και τίποτα δε φαίνεται να έχω κάνει,
οι υπαινιγμοί και το ότι πάνε να βγουν από πάνω για να νιώσουν καλύτερα απλά και μόνο γιατί έχουν νεύρα για κάτι άλλο
και άλλα πολλά.

Ίσως να έχουν δίκιο και να μη λειτουργεί τίποτα σωστά σε αυτό τον τόπο
και όσοι πάνε να κάνουν κάτι να χτυπάνε σε τοίχο.
Μα σε αυτόν τον τόπο είναι όσα αγαπώ. Κι αν η ψυχή μου είναι ταξιδιάρα, απολαμβάνει το ταξίδι περισσότερο από τον προορισμό και πάντα λαχταρά να γυρίσει πίσω.

Κλειστό λόγω διακοπών, δεν ξέρω για πόσο.
Εαυτέ μου, σου έρχομαι!

Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ
όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω
τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ
μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.

Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά
κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη
θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ
μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι
βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε
πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου
κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.

Δεν τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση
κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα
τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου
γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ’ αράζει
δώσ’ μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

ναι, ήμουν κι εγώ στη συναυλία!

ΥΓ: τελευταία τα πράγματα δε μας τα λένε καλά, καθόλου καλά. Τα νεύρα κρόσια! Ευχαριστώ λοιπόν τον μπαμπά μου που ανέλαβε το σημερινό ζόρι. Καλή η ανεξαρτησία και η δυναμικότητα, αλλά μερικές φορές έχεις απλά ανάγκη τον μπαμπά σου και μια αγκαλιά. Και ένα παγωτό σοκολάτα ή δυο μπλούζες :ΡΡΡ (όχι που δε θα το μπαχάλευα κι αυτό!)

2011-07-04T22:00:00.002+03:00

Είναι αστείο.
Εκεί που η μουρτζουφλιά έχει θρονιαστεί για τα καλά γιατί νιώθω πως τίποτα δεν πάει όπως θα έπρεπε....

φυσάει αεράκι και με χτυπάει η μυρωδιά από το πελώριο μπουκέτο τριαντάφυλλα, δώρο μιας αγαπημένης θείας.

Και έρχομαι στα συγκαλά μου :Ρ

Πάλι θα καθαρίζω και θα πλένω πιάτα μες στη νύχτα. Συνηθισμένα πράγματα! :)

No comments

2011-06-29T19:08:00.001+03:00

κρίση, με πιάνει κρίση...

2011-06-25T19:58:00.002+03:00

και ναι, ήρθε η ώρα πέρα από τη γκρίνια να πω δυο πράγματα για την κρίση, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα.
Οικονομολόγος δεν είμαι, πολύ δεν έχω διαβάσει και θα ήταν ψέμματα να πω ότι εμένα προσωπικά με έχει αγγίξει ιδιαίτερα η κρίση μιας και όσα έπαιρνα πριν παίρνω και τώρα και οι αλλαγές που έχουν γίνει στη ζωή μου έχουν να κάνουν με δικές μου αποφάσεις.
Όμως, δεν παύω να ανησυχώ για το εάν θα συνεχίσω να έχω δουλειά, αλλά και για όλα όσα ακούγονται κατά καιρούς, όπως και για τους διπλανούς μου ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους έχουν γονατίσει από τις δυσκολίες, τις οποίες δεν είναι της παρούσης να αναλύσω.

ΟΜΩΣ

Ακούω όλο μέτρα, πλήρωσε αυτό, δώσε εκείνο, φέρε το άλλο (την επόμενη φορολογική χρονιά η ζωή μου λοιπόν αναμένεται να αλλάξει :Ρ) και ξαφνικά νιώθω ηλίθια που ζήτησα απόδειξη και δεν ψώνισα στη ζούλα για να γλυτώσω 15 ευρώ.
Η όλη η κατάσταση μου θυμίζει το εξής σκηνικό, που έχω συναντήσει στη δουλειά μου:
Για τα άτομα που εργάζονται σε ανθυγιεινούς χώρους, προβλέπεται ειδικό επίδομα και μια έξτρα άδεια. Οι εργαζόμενοι λοιπόν σε τέτοιους χώρους, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να ζητούν παραπάνω επίδομα. Δεν τους ένοιαζε να βελτιώσουν τις συνθήκες δουλειάς τους και να μην κινδυνεύουν από καρκίνους, κλπ, αλλά να πάρουν παραπάνω χρήματα.
Έτσι και η κυβέρνηση. Δεν τη νοιάζουν οι συνέπειες (γιατί, αν ο άλλος δεν έχει καλά καλά να καλύψει τις βασικές του ανάγκες και δε μιλάω για διακοπές στη βαλτική αλλά καθημερινά πράγματα, πώς θα βγει έξω ή θα ψωνίσει για να ορθοποδήσει και η αγορά?), ούτε να κάνει ουσιαστικές κινήσεις για την αναστροφή της κατάστασης και την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά να αρπάξει ό,τι προλάβει. Αν η κρίση ήταν ευκαιρία για αλλαγή, τη χάσαμε προ πολλού.

Προτείνω από δω και στο εξής στην εφορία όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες να δηλώνουν ότι έχουν εταιρία. Με συνέταιρο το Δημόσιο.
(μα 500 ευρώ φέσι κάθε χρόνο απλά και μόνο επειδή είσαι ελεύθερος επαγγελματίας?

Πάμε στο επάγγελμα που ξέρω. Δικηγόρος, χωρίς γραφείο από μπαμπά/μαμά/θείο κλπ. Αν είναι τυχερός θα παίρνει 800 με 900 ευρώ το μήνα (ίσως και μαύρα) και θα δουλεύει περίπου 9 με 10 ώρες. Δηλαδή 900 επί 12= 10.800€. συν το μέρισμα του Συλλόγου που μάλλον θα καταργηθεί , φτάνει τα 11.400 (συνήθως δώρα και τέτοιες βλακείες δεν παίζουν. Και ναι, οι περισσότεροι νέοι δικηγόροι είναι υπάλληλοι και καφετζήδες μαζί). Θέλει 1.600 το χρόνο για τα ταμεία (ενώ αρκετά ιατρικά τα βάζει από την τσέπη του), 120 για την ανανέωση της ταυτότητάς του στο σύλλογο και πλέον 500 επειδή είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Μένουν 9.180, δηλαδή 765€ το μήνα (ή 665 αν παίρνει 800). Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί μένουμε με τους γονείς μας :ΡΡ Να σημειώσω πως πολύ συχνά οι γραμματείς στα γραφεία που συνήθως δουλεύουν και λιγότερα, παίρνουν παραπάνω. Τσάμπα φάγαμε τα χρόνια μας στα θρανία :Ρ

Γκρίνιαξα και σήμερα. Αμ πως!

Μικρά κι ανάκατα

2011-06-21T23:17:00.004+03:00

Απόψε δε θα γκρινιάξω. Δε με νοιάζει που ήταν χτες Δευτέρα και νόμιζα πως ήταν Τρίτη, ούτε που νιώθω πως αυτό το καλοκαίρι θα περάσει σαν αέρας.

Με ρώτησες αν είμαι καλά και σου απάντησα πως ναι, είμαι. Ίσως με το δικό μου τρόπο, κατάφερα πάντως να ισορροπήσω. Τις επιτυχίες μου τις χάρηκα και τις αποτυχίες μου τις δέχτηκα προσωρινά γιατί ξέρω πως απλά δεν προσπάθησα αρκετά (όσο εκνευριστική και αν είναι αυτή η παραδοχή για μένα).

Το πρόβλημα είναι ότι όταν το κέφι ή η ευτυχία σου εξαρτάται έστω και εν μέρει και από άλλους, υπάρχουν φορές που χαλάει. Αυτό μάλλον όμως είναι απλά μια παράπλευρη απώλεια. Φυσικά και δεν υπάρχει πλέον σε αυτή την ηλικία άγνοια κινδύνου όσον αφορά στους ανθρώπους. Το σημαντικό είναι το ξεκαθάρισμα, πόσο θα τους αφήσεις να πλησιάσουν και να σε επηρεάσουν. Και το ξεκαθάρισμα αυτό δεν πετυχαίνει πάντα, αλλοίμονο!

Πραγματικά, για κάθε άνθρωπο που με πλήγωσε γνώρισα κάποιον άλλο, υπέροχο. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τζόγος. Κερδίζεις και χάνεις. Άλλοτε είσαι τυχερός και άλλοτε όχι (λαμβάνοντας υπόψιν και το γεγονός ότι δεν ταιριάζουν όλοι με όλους). Σίγουρα είναι στο χέρι σου το αν θα μπεις στο καζίνο, όπως και το πόσο θα μείνεις εκεί (εκτός αν έχεις πρόβλημα με το τζόγο :Ρ). Και μπορεί εκεί που τα πόνταρες όλα να χάσεις κι εκεί που έβαλες ελάχιστα να πετύχεις τζακ ποτ.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά τα ασυνάρτητα. Μάλλον για να σταματήσουν να τριγυρίζουν στο μυαλό μου, πέρα- δωθε με ζάλισαν!

Λοιπόν, είμαι καλά.
Φίλοι, τσεκ
καλή διάθεση, τσεκ
άδεια, τσεκ
βιβλία, τσεκ
λοιπα, τσεκ.

Αλλά και κάτι να μην πάει καλά, ισορροπία τσεκ!

αν δεν είχα και το πρωϊνό ξύπνημα....

(και αν καταλάβατε τίποτα, γράψτε μου :Ρ)

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα

2011-06-06T20:46:00.004+03:00

και φαίνεται πως ο ποιητής έχει δίκιο. Στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο μεγάλες στιγμές και μεγάλες αποφάσεις, τα μικροπράγματα είναι αυτά που την ομορφαίνουν και που δένουν τους ανθρώπους ίσως πιο πολύ.
Ένας καφές, μια αγκαλιά, πειράγματα, χάζεμα στο μπαλκόνι ή στην τηλεόραση,το μοίρασμα του κρεβατιού, ένα ποτήρι κρασί, ένα επιτραπέζιο, μερικές φορές τα πιο απλά είναι ή γίνονται και τα πιο δύσκολα αλλά και τα πιο πολύτιμα.
Είναι πάντως αυτά που κάνουν πιο έντονη την απουσία τους στην καθημερινότητα.
Ο ποιητής τα λέει άψογα:

Πάρε με αγκαλιά, τέρμα η δουλειά
Πάμε βόλτα απόψε μέχρι το ξημέρωμα
Γλύκανε η βραδιά, βρες τα κλειδιά
Έχει Woody Allen σήμερα αφιέρωμα
Πόσο σ’ αγαπώ, πήρα ρεπό
Πες και στα παιδιά αν θέλουν αύριο να ‘ρθουνε
Πάμε

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Γύρισες νωρίς, αχ να χαρείς
Τρίψε μου τη πλάτη λίγο πριν ξαπλώσουμε
Τέλειωσε ο καφές, μου ΄λειψες χθες
Έλα το τραπέζι μια στιγμή να στρώσουμε
Δωσ’ μου ένα φιλί, δες το σκυλί
Τι χαρές που κάνει πάντα σαν φιλιόμαστε
Φως μου

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Ξέρετε το νόμο του Μέρφυ? Με ακολουθούσε όλη την προηγούμενη βδομάδα και βλέπω πως έχουν μείνει κατάλοιπα :Ρ Πέρα από αυτό, υπάρχει και το φαινόμενο της χιονοστιβάδας που συνήθως διεγείρεται από το φαινόμενο του νόμου του Μέρφυ. Όταν κάτι πάει στραβά, συνήθως ακολουθεί και κάτι άλλο και ξαφνικά βρίσκεσαι να ψάχνεσαι για τα πάντα. Όσα έκανες και όσα δεν έκανες, για τις επιλογές σου και τις αποφάσεις σου και γενικά τίποτα δε μένει όρθιο. Πρόβλημα!

2011-06-04T00:27:00.002+03:00

...δεν είναι ο κόσμος ιδανικός,
για το ταξίδι είναι δανεικός
για να 'χει όνειρα να κάνει ο ενικός....

...Πές μου πώς να πετάξεις με δανεικά φτερά...

...βοήθα καλέ μου με φαγωθούμε μεταξύ μας....

... όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά:
δεύτερη ζωή δεν έχει...

Μερικοί από τους στίχους που μου περνούν από το μυαλό τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω τι λένε τα άστρα :ΡΡΡ αλλά η βδομάδα που μόλις πέρασε ήταν φτου κακά (αν εξαιρέσουμε το σημερινό γεύμα). Εμπρός λοιπόν καλή μου εσωτερική (και εξωτερική) ηρεμία! εμφανίσου!!!!

Καλό μήνα να έχουμε!
και.. χρόνια πολλά στις εορτάζουσες (ξέρεις εσύ ;) )

Εσύ, τί κάνεις;

2011-05-25T21:47:00.005+03:00

Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες,
δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους Χριστιανούς.
Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για Θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπησα,δεν φώναξα,έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιατί τότε που ήταν να κραυγάσω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου...

ΜΑΡΤΙΝ ΝΙΜΕΛΕΡ

(για να θυμηθούμε παλιότερή μου ανάρτηση). Με αφορμή τις συγκεντρώσεις στις πλατείες σήμερα, που ευτυχώς εξελίσσονται ομαλά.

Πήγα κι εγώ εκεί, όχι τόσο από περιέργεια, όσο γιατί ένιωθα πως το χρωστούσα στον εαυτό μου. Σαν πολίτη και σαν επιστήμονα. Σιγά το πράγμα θα μου πεις. Κι όμως, το να μαζευτούμε και για τουλάχιστο 4 ώρες (που ήμουν εκεί) να μην πέσει ξύλο, είναι μια πρόοδος. Ίσως, αφού μάθουμε να διαμαρτυρόμαστε να μάθουμε και να συζητάμε.

Το ξέρω πως μπορεί και να μη βγει τίποτα πως ίσως όλα να είναι προκαθορισμένα. Δε θέλω να σκέφτομαι όμως ότι αδιαφόρησα. Ότι κάθησα στον καναπέ μου. Κι ας είχα κι άλλες δουλειές να κάνω, είναι πιο κουραστικό το να ζεις σε μια χώρα που δεν είναι δική σου, που μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι, από το να ξενυχτήσεις δυο ώρες.

Βέβαια υπάρχει και κάτι που με φοβίζει και με προβληματίζει. Όταν απορρίπτεις κάτι, πρέπει να βρεις εναλλακτική λύση. Να προτείνεις, να παλέψεις και να προσπαθήσεις. Κάτι τέτοιο δε διαφαίνεται στον ορίζοντα, οκ, ίσως είναι νωρίς ακόμα. Οι μνήμες όμως από το πολυτεχνείο και τη γενιά του που εξαργύρωσε τη συμμετοχή του στην προσπάθεια να αλλάξει τα πράγματα είναι ακόμα νωπές και η περιφρόνηση προς τα πολιτικά πρόσωπα είναι διάχυτη.
Ποιόν θα εμπιστευτούμε?

Λίγοι πρόχειροι προβληματισμοί, γιατί υπάρχουν πολλοί ακόμα αλλά είναι ώρα για μελέτη!
και μερικές ερασιτεχνικές φωτούλες από τη συγκέντρωση που είχε απ όλα: μανούλες με παιδάκια, ποδηλατάδες, παπούδες, γιαγιάδες, νέους, μεσήλικες... και φυσικά αστυνομία :Ρ

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ

2011-05-22T22:35:00.003+03:00

κι αυτό το καλοκαίρι
που έρχεται σιγά σιγά

κι ας άργησε.

Από αύριο πάλι τα κεφάλια μέσα
παίρνουμε φόρα για να βγάλουμε δυο, τρεις δύσκολες εργασιακά εβδομάδες.
Και μετά, ανάσα.
(και πάλι βουτιά, αλλά δεν είναι του παρόντος)

Τριγυρνώ εδώ γύρω, σας διαβάζω, δε γράφω, ίσως γιατί δε θέλω να γράψω για πράγματα που δε θέλω να τα παραδεχτώ στον εαυτό μου. Θα έρθει όμως και αυτή η στιγμή!

Προς το παρόν, χαμογελάτε!

νο τίτλος

2011-05-04T00:02:00.002+03:00

Σήμερα ήταν μια κουλή μέρα. Δεν είχε τη χτεσινή χαζοχαρά που βγήκα έξω και με χτύπησε κατακούτελα η άνοιξη, αλλά τη συνηθισμένη νύστα.
Πάω κι εγώ να βγω έξω από το σπίτι, παντού νερά. Έκανα πιρουέτες για να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο ενώ ταυτόχρονα παρακαλούσα να μη φάω καμια τούμπα, δεν είχανε προλάβει και να στεγνώσουνε τα ρούχα, κλάφτα Χαράλαμπε.
Πήρα λοιπόν το μετρό, προσπάθησα να περάσω αξιοπρεπώς την ώρα μου χωρίς να κοιμηθώ, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να αλληθωρίζω ελαφρά προσπαθώντας να μείνω ξύπνια ώσπου βγήκα από το λαγούμι και με χτύπησε ο γεμάτος καυσαέριο αέρας.
Πήρα μηχανικά το διαφημιστικό του κωτσόβολου και το χαρτί για το μεγκάλο φανταστικό μέντιουμ μαρούφ (κάποτε κάναμε συλλογή από τέτοια χαρτάκια, τώρα τα πασάρω σε έναν συνάδελφο), μια μέρα θα σας σκανάρω κάποιο να δειτε κι εσείς τί χάνετε και συνέχισα το περπάτημα για τη δουλειά.
όπου σήμερα ήταν η μέρα που θα διάβαζα και θα δούλευα πολύ πολύ. Γι' αυτό και είχα φορτωθεί με χαρτιά σαν το γάιδαρο. Αν μου πλησίαζες σπίρτο, θα άναβα ακαριαία.
φυσικά δεν έκανα ΤΙ- ΠΟ- ΤΑ, γιατί όλο μου το χρόνο τον έφαγα σε διάφορες εξωτερικές δουλειές.
Πήγα λοιπόν που λέτε για μια δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Περπάτησα κάτω από τον καυτό ήλιο (μαζί με τα 10 κιλά χαρτιά και την καπαρντίνα, διότι αν δεν πας με καπαρντίνα ποιός θα σε πάρει στα σοβαρά?), είχα και μερικές άλλες γκαντεμιές, φτάνω στο τμήμα περιχαρής, όοοοχι μου λένε, έχουμε ένα πτώμα , περάστε αργότερα.
Ωραία μας την έφερε το πτώμα... πάααλι πίσω. Και το μεσημέρι πάλι εκεί. Και πάλι το πτώμα μπροστά μου(καλά όχι κυριολεκτικά). Νεύρα κρόσσια!
Μετά αποφάσισα σαν καλή νονά να πάω στα τζάμπο διότι κατά δήλωση της βαφτιστήρας μου μόνο εκεί έχει μεγάλα τρελομπαλάκια (όποιος δεν ξέρει τι είναι , κόβεται!). Τελικά πήρα 6 κρεμάστρες, ένα σετ από 3 κουτιά, κλάμερ μικρά και μεγάλα που θα με βγάλουν για τα επόμενα 3 χρόνια (γιατί κάθε τόσο περνάω από εκεί και κυρίως για κλάμερ:Ρ) ε και ένα τρελομπαλάκι στη μικρή χαχα!
Και τώρα σας χαιρετώ, πάω να διαπιστώσω αν ήταν όλα όσα έβαλα για πλύσιμο κατάλληλα για το πλυντήριο πιάτων ή θα χρειαστώ νέα προικιά :Ρ

υγ1: ήταν κάτι σήμερα? είδα μπούγια από γιαγιάδες (99% σενιαρισμένες , 1% με ρόμπα- ρόλλει στα μαλλιά και παντόφλες, προς στιγμήν νόμισα πως το είχε σκάσει από το σπίτι) να κουβαλάνε ποτήρια με αγιασμό.

υγ2: δε θέλω χαζές ερωτήσεις!Φυσικά και θα ξανακουβαλήσω μαζί μου τα 10 κιλά χαρτούρα!

υγ3: ταξίδι και αυτό και το επόμενο σκ? τρέμω από χαρά και από φρίκη!

υγ4: βαριά η καλογερική...

υγ5: τώρα κατάλαβα γιατί οι ταξιτζήδες είναι στον κόσμο τους. Έχουν κάψει ΟΛΑ τα εγκεφαλικά τους κύτταρα μιλώντας ασταμάτητα στο κινητό. Ευτυχώς που σου κάνουν την τιμή να ακούσουν που θες να πας...

Νοικοκυρέματα και απορίες

2011-04-30T19:31:00.003+03:00

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο έλειπα και συνεπώς (όπως λέει και η αγαπητή μπλόγκερ εξ Ιταλίας) δεν έπιασα ξεσκονόπανα και σφουγγαρίστρες. Μέσα στη βδομάδα με την καθημερινή δουλειά πάλι, ήταν ένα εγχείρημα που δεν ήθελα να ξεκινήσω. Ήμουν κουρασμένη και η ιδέα δε μου άρεσε καθόλου!
Παρασκευή απόγευμα, κήρυξα την επίσημη έναρξη της καθαριότητας. Είχα όμως μερικά θεματάκια όπως: τραπέζωμα φίλων με αποτέλεσμα ένα βουνό άπλυτα, επίσκεψη σκόνης/γύρης/χνουδιού από λεύκες στα μπαλκόνια (που ακόμα περιφέρονται νωχελικά και εκνευρίζομαι, πώς θα απλώσω τα ρούχα? οεο?) και το χειρότερο, ηλεκτρολόγος για να τοποθετήσει στο γυψοσανιδένιο ταβάνι σποτάκια. Για να γίνει αυτό έκανε τρύπες, με αποτέλεσμα να γίνει όλη η κουζίνα κάτασπρη...

Και τώρα ακολουθούν ανάκατα απορίες, τιπς και λοιπά σχετικά:

Τα τζάμια γυαλίζουν τέλεια με άζαξ και εφημερίδα αντί για πανί. κάτι έχω ακούσει και για ξύδι, θα ερευνήσω προσεχώς μιας και έχω πολλές επιφάνειες για δοκιμή :Ρ

Αποσμητικό χώρου: σε ένα μπουκαλάκι για σπρέι βότκα και λίγες σταγόνες από το αιθέριο έλαιο της αρεσκείας σας. Εναλλακτικά, το σύστημα νερό- αιθ. έλαιο και από κάτω κεράκι ρεσώ. επίσης μπορούμε να "αλείψουμε" τη λάμπα με λίγο αιθέριο έλαιο, όταν ζεσταθεί θα αρχίσει να ελευθερώνει τη μυρωδιά (δεν ξέρω πόσο ασφαλές είναι όμως).

Αγαπημένα και πολύτιμα αξεσουάρ: τα πανάκια σουίφερ και τα πανάκια με μικροΐνες από τον ΑΒ. αγαπώ λέμεεεεεε!!!!

Μισητό αντικείμενο: σφουγγαρίστρα. Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Με μικροίνες, με λουρίδες, με κάτι σα χοντρά σκοινάκια, με παρκετέζα, με μια άλλη που τη στριφογυρνάς να τη στίψεις. Δε μου κάθεται καμία. Πρώτον, ποτέ δε στίβονται αρκετά καλά (btw έσπασα τον κουβά πριν λίγο στο στίψιμο :Ρ) και δεύτερον αφήνουν κάτι γραμμούλες κάτω στο πάτωμα (χμ χμ αυτή με τις μικροΐνες όχι και τόσο πολύ απ ότι βλέπω από μακριά, θα πάρω και το μεγενθυντικό και θα σας πω). Κανένα τιπ για εύκολο σφουγγάρισμα? αφού δε με πάει λέμε...

Τελικά, η πιο πετυχημένη αγορά είναι τα πανάκια από το ΑΒ. χρησιμοποιούνται παντού (τζάμια, κεραμική κουζίνα, μπάνιο, πάτωμα, για να μαζέψω νερά, κλπ) και έχουν ωραία χρώματα (άσχετο), οπότε αφενός δεν χρειαζόμαστε πλέον ειδικά πανάκια για κάθε δουλειά και αφετέρου μπορούμε να τα ταξινομήσουμε χρωματικά (κόκκινα κουζίνα, μπλε για τζάμια, κλπ).

Και φυσικά επειδή δε μπορεί να περάσει βδομάδα χωρίς να πάθω κάτι, έχω να πω ότι σήμερα τρυπήθηκα με ένα πηρούνι.
Σας συνιστώ να προσέχετε όταν τακτοποιείτε τα άπλυτα στο πλυντήριο πιάτων και να κινείστε ήρεμα :Ρ

Γυρίιιισατεεεεεε???

2011-04-25T23:08:00.003+03:00

Εγώ ναι. Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε όλους. Ελπίζω να περάσατε όμορφα. Εγώ ακόμα δεν έχω αποφασίσει πώς πέρασα (αλλά άμα με ρωτάνε λέω καλά για να μην επεκτείνομαι :Ρ)

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Ξεκίνησα από την άκρη του λεκανοπεδίου Μ. Πέμπτη πρωί πρωί, σέρνοντας τη βαλίτσα. Ηρωϊκή βαλίτσα. Την είχα πάρει ένα 20€ μιας και ήταν η τελευταία της παρέας έναν Γενάρη του .... πρωτοετής τότε στη σχολή και αφού είχα ξεπαστρέψει 2-3 σακ βουαγιάζ (δε νομίζω να μην έχετε ακουστά τη συνήθεια των πρωτοετών -μερικές φορές επιβιώνει και σε μεγαλύτερα έτη- να κουβαλάνε στις διακοπές όλα τα βιβλία όλων των μαθημάτων γιατί -και καλά- θα είναι επιμελής και θα διαβάσει όοολα αυτά τα βιβλία). Μέχρι και σήμερα (φτου φτου) με υπηρετεί πιστά ενώ χωράει αξιοσημείωτα μεγάλο όγκο αντικειμένων παρά το μικρό της μέγεθος.
Σκάλα ανέβηκα, σκάλα κατέβηκα κλπ κλπ γιατί ως γνωστόν όλα τα κουλά εμπόδια σου έρχονται όταν κουβαλάς πράγματα και έφτασα τελικά στη δουλειά κρατώντας βαλίτσα, τσάντα καφέ και κουλούρι υπό τα γεμάτα βλέμματα οίκτο των περαστικών :Ρ
Η μέρα κύλισε βασανιστικά αργά μέχρι που έφτασε η στιγμή να φύγω από το γραφείο. Μάζεψα βαλίτσα και λοιπά τζάτζαλα, βρήκα έναν μυστήριο ταξιτζή και έφτασα στα κτελ, όπου αστυνομικοί σε πανικό προσπαθούσαν να συντονίσουν τα αυτοκίνητα καταλήγοντας να χοροπηδάνε σαν να έχουν πάθει νευρική κρίση (ή είχαν πάθει , δεν παίρνω και όρκο).
Πιάνω την ακρούλα μου μιας και ήθελε κανα τριάρι τέταρτα το λεωφορείο να φύγει, οπότε και πέρασαν όλα τα νότος γκάλερις μπροστά μου: γυαλιά, αρώματα, μπιχλιμπίδια, ρολόγια και δε συμμαζεύεται. Να μη σχολιάσω δε τον κόσμο που περιφερόταν με τυρόπιτες και άλλα μυρωδάτα σφολιατοειδή και μη. Αν στην κούραση και την πείνα προσθέσουμε και το ότι ΔΕΝ ήθελα να πάω εκεί που πήγαινα, έχουμε μια πρώτη εικόνα.

Αλλά όοοοχι! φυσικά και θα υπήρχε και συνέχεια. Διότι, ο οδηγός μας δεν ήταν μόνο ραλίστας, ήταν και μέσα στο νταλκά και άκουγε ντέρτι εφ εμ στη διαπασών. Άρα, στα παραπάνω συναισθήματα προσθέτουμε και την απόγνωση.

Από εκεί και πέρα είχε λίγο φαί (πρωτότυπο!), πολύ ύπνο, δυο μίνι εκδρομές, αρκετό χάζεμα, ανάκριση από αγνώστου ταυτότητας γιαγιά του χωριού, μερικούς καφέδες, μεγάλη προσπάθεια να καταπνίξω τη γκρίνια που μου έβγαινε και πολλή ταλαιπωρία στο γυρισμό.

Αγαπημένο μου κρεβάτι, here I come!

Πάντως, δεν έπαψα στιγμή να πιστεύω πως αν ήσουν εκεί κι εσύ, όλα θα ήταν και πιο όμορφα και πιο εύκολα...

Μπλα μπλα

2011-04-19T23:18:00.003+03:00

είχα σκοπό να γράψω κάτι σοβαρό, αλλά τελευταία στιγμή τη γλυτώσατε. Βέβαια, θα υποστείτε το παραλήρημά μου, οπότε δεν ξέρω τί είναι καλύτερο!

Έχω νεύρα. Πολλά νεύρα. Κυρίως με τον εαυτό μου. Ίσως και χωρίς λόγο, δεν ξέρω.
Επίσης, έμαθα και κάτι νέο. Έχω αλλεργία. Η οποία στα συμπτώματα μοιάζει με ίωση, κάτι που εξηγεί τον πονόλαιμο και την ενόχληση στο αυτί, δεν εξηγεί όμως το γιατί σέρνομαι όοοολη μέρα.
Επειδή φοβόμουν ότι θα μείνω τέζα στις διακοπές (διακοπές... πφφφφφ.... 4 μέρες.. και μου το έλεγε η μάνα μου να γίνω δασκάλα, δεν την άκουγα, καλά να πάθω!) είπα να επισκεφτώ τον ωριλά (που θα με κάνει χρυσό χορηγό, τη βλέπω τη δουλειά) και εκεί που με εξετάζει και περιμένω να ακούσω κάτι καθησυχαστικό, τον ακούω να αναφωνεί:
- πώ πώ μια αλλεργίαααααααααααααααααααα!!!
δηλαδή?? ένας τόνος? ένα χιλιόμετρο? οεο???? κρατήθηκα να μη βάλω τα γέλια...
έχουμε και αλλεργία τώρα στα γεράματα. Για να δούμε τί άλλο μας περιμένει :Ρ

Πόσο μου λείπουν οι Μεγάλες Εβδομάδες των παιδικών μου χρόνων....

τοκ τοκ!

2011-04-11T19:47:00.007+03:00

Έχουμε και λέμε: από σήμερα ουσιαστικά κυκλοφορώ και πάλι στις λεωφόρους του

Κυβερνοχώρου! Το πόσο χάρηκα όταν είδα το sms που με ενημέρωνε ότι
ενεργοποιήθηκε το ίντερνετ (μούφα τελικά το ρούτερ βέβαια, είχα και τα τεχνικά θεματάκια)... Δε λέω, καλή η απεξάρτηση, αλλά άρχισε να μου
λείπει. Και στη δουλειά, τίποτα. Όλα μπλοκαρισμένα! Ούτε ένα τόσο δα μέιλ
δε μπορούμε να δούμε!!!! Πάντως, αποφάσισα να μην ψάξω για νετ καφέ και να
αντέξω μέχρι να ενεργοποιηθεί η σύνδεση. Είχα δει έναν γείτονα (?) να στέκεται μερόνυχτα κάτω από το παλιό μου σπίτι (σκουφί, γάντια, σκαμπώ, λάπτοπ και wow) και δεν ήθελα να καταντήσω έτσι!
Και για του λόγου το αληθές:

Οι μέρες αυτές πέρασαν γρήγορα και παράξενα. Η μετάβαση ήρθε τελείως
φυσιολογικά, με πολλή κούραση μιας και προστέθηκε στην καθημερινότητά μου
μια ώρα σχεδόν παραπάνω στους δρόμους για μετακίνηση. Πλας ότι είμαι με μια σκούπα στο χέρι διότι οι μαύρες τρίχες των μαλλιών μου γράφουν εξαιρετικά στο λευκό πάτωμα...
Πολύ ραδιόφωνο ελλείψει του ίντερνετ (μα ούτε ένα ξεκλείδωτο δίκτυο δεν
υπάρχει πια;;;) πάνω από 14 ώρες ορθοστασία τα σαββατοκύριακα γιατί τα
πράγματα πρέπει να βρουν τη θέση τους και ατέλειωτες ώρες φασίνας.
Καθώς είμαι και η θηλυκή εκδοχή του χουζούρη, τα πρωινά πάω στη δουλειά σα
ζόμπι (ελπίζω πως δε θα συνεχιστεί αυτό) και προσπαθώ να βρω τους ρυθμούς
μου.

Πολλές μούντζες. Πάρα πολλές! Νεύρα και άγχος, τρεξίματα χωρίς πάντα να
έχουν αποτέλεσμα και μέσα σε 4 μέρες δυο θεαματικότατες τούμπες, πάντα με
στυλ, η μια σε πολύ καλό σημείο (αμεεεε). Εγώ από αυτό κέρδισα 2 μελανιές
και ο κόσμος γύρω μου άφθονο γέλιο. Επίσης, το ψυγείο μου κάνει κάτι
θορύβους (κρότους και γουργουρητά σύμφωνα με τον κατασκευαστή, εγώ πιστεύω
πως θα φυτρώσει έλικες και θα φύγει πετώντας) κυρίως τις ώρες που έχω να
διαβάσω ή πάω για ύπνο) ενώ τα ηλεκτρικά είδη μπλοκάρουν ταυτόχρονα. Το πλυντήριο πιάτων θεώρησαν φυσιολογικό να το συνδέσουν χωρίς να το βάλουν στη μπρίζα (βάζοντας τα νεύρα μου εκεί) οπότε το απεντοιχίσαμε και φτου κι απ' την αρχή. Τσαντίλα ο ξυλουργοοοοςςςςς :Ρ.
Τουλάχιστο κατάφερα να συνδέσω το στερεοφωνικό στα σωστά βύσματα χωρίς να
το κάψω γιατί δεν είμαστε για έξοδα.
Και μιας και είπα έξοδα... έχω βρεθεί να πληρώνω λογαριασμούς και για τα
δυο σπίτια (παλιό και νέο) χαχαχα! Ευτυχώς η πρώην γειτόνισσα με ειδοποιεί
όταν μου έρχεται κάτι στην παλιά διεύθυνση. Αναμένω ομαλοποίηση, αλλά μέχρι
τότε οι έξοδοι κομμένοι!

Η νέα καθημερινότητα δεν είναι δύσκολη. Εγώ την κάνω ζόρικη μιας και αποφάσισα (ναι
πάλι, δε μπορεί, κάποια στιγμή θα πιάσει!!!) να επωφεληθώ από την αλλαγή
αυτή και να αλλάξω παλιές συνήθειες. Προσπαθώ δηλαδή να διαψεύσω την
παροιμία πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι χαχαχα!

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω για την υπομονή, την αντοχή και την ανοχή
σας τους τελευταίους δυο τρεις μήνες που είχα ψιλοπαρατήσει το μπλογκ λόγω
κυρίως τεχνικών και άλλων δυσκολιών (μα να στέλνει τα σχόλια στα τζανκ???ευκαιρία για αλλαγή λοιπόν, ξέρει κανείς πώς βάζουμε τη λίστα με τα μπλογκς τα οποία εμφανίζονται με σειρά χρόνου ανάρτησης; διότι είμαι ολίγον άσχετη, μια ψιλολίστα είχα κάνει στην αρχή αλλά πλέον χρήζει επικαιροποίησης!! ).
Γιʼ αυτό λοιπόν, αγαπητοί μου αναγνώστες - αν έχει απομείνει κανένας σας να
περιφέρεται εδώ-, σας απονέμω το βραβείο με τίτλο ʽʽ κι όμως είμαι ακόμα
εδώ και ανέχομαι αυτή την τρελλή κι αλοπαρμένηʽʽ με μπόνους τρακ μια φωτό από τη νέα εγκατάσταση (έχουμε αδυναμία στα ηλιοβασιλέματα, τί να κάνουμε... χάλια λήψη αλλά πιάνετε το θέμα χαχα!)

Μουσική δεν έχει, ακούω το πλυντήριο πιάτων για να μπορέσω να του τραγουδήσω την πρόπλυση και την κύρια πλύση σα δώρο στα γενέθλιά του.
Φαί επίσης δεν έχει, αλλά όποιος έχει όρεξη για νηστίσιμη δημιουργία μπορεί να δοκιμάσει το ακόλουθο:
http://ssunnefoula.blogspot.com/2010/02/blog-post_16.html

Και τώρα τρέχω να διαβάσω τα αδιάβαστα μηνών (δις γουίλ τέικ σαμ τάιμ- αν κρασάρει ο google reader
ξέρετε ποιά θα φταίει), να απαντήσω τα αναπάντητα (πανταχόθεν :Ρ) και να ανοίξω το μέιλ μου με τα 897 εισερχόμενα (εκ των οποίων τα 895 θα είναι σπαμ χαχαχαχα)

Σας φιλώ!

Καληνύχτα λοιπόν...

2011-03-20T22:36:00.002+02:00

Τελευταίο βράδυ εδώ στοπ. Χωρίς ίντερνετ για μια βδομάδα, θα χαθώ, στοπ. με περιμένει το χάος και ξύπνημα πιο νωρίς το πρωί, στοπ. Γείτονες μόνο που δεν έβαλαν τα κλάμματα όταν είπα ότι φεύγω στοπ. Μάζεψα και έδωσα τηλέφωνα για να μη χαθούμε στοπ. Μου φαίνεται σαν ψέμματα στοπ. Μαζεύω συνέχεια και πάλι μένουν στοπ. Πάρτυ υπέροχο πάντως στοπ.

ώρα για ύπνο, εγερτήριο 7 παρά στοπ.

Καληνύχτα λοιπόν... Από αύριο στο ίδιο κρεβάτι, σε άλλο σπίτι.

Στοπ.

Ax! το σπιτάκι μου....

2011-03-15T23:42:00.003+02:00

Προσοχή! Ακολουθεί σεντόνι

Μετά από 8 χρόνια και 4 μήνες ήρθε η ώρα να μετακομίσω κι εγώ... Οκ, είναι για καλύτερα, δε λέω, αλλά μέσα στη γενική χαρά έχω μια θλίψη.

Είναι σαν τις τελευταίες μέρες να μένω συνέχεια μέσα για να το απολαύσω όσο περισσότερο μπορώ. Έλεγα πως θα το φωτογραφίσω πριν πάρω τα πράγματα, ιδέα- αποτέλεσμα του ρομαντισμού μου και της επιθυμίας μου να θυμάμαι. Γιατί, είμαι σταθερός άνθρωπος. Αποφασίζω τι θέλω και πάει και τελείωσε.

Θυμάμαι, όταν πέρασα Αθήνα, τον πρώτο μήνα τον έβγαλα σε ένα συγγενικό σπίτι και κοιμόμουν στον χτιστό καναπέ εκεί (έκανα μέση :Ρ). Όλα μου τα υπάρχοντα τότε ήταν ένα κόκκινο σακ βουαγιάζ (με ρούχα που πλέον δε μου χωράνε :Ρ) και το ραδιόφωνό μου.

Δυο σπίτια είδαμε όλα κι όλα, και καταλήξαμε σε αυτό. Δε θέλαμε μεσίτες και είχαμε ακούσει τα τέρατα για τα σπίτια, οπότε αυτό, όπως και η σπιτονοικοκυρά μας κέρδισαν γρήγορα.

Το πρώτο βράδυ έμεινα μόνη μου, πράγμα που εντυπωσίασε και παραξένεψε τους δικούς μου. Ακόμα θυμάμαι που είχα στήσει το ράντζο. Ήμουν μια και είχα δυάρι, το οποίο ήταν τόσο άδειο χωρίς έπιπλα- έκανε αντίλαλο. Και σιγά σιγά, επιστράτευσα όλες τις καλλιτεχνικές μου δυνάμεις και αυτοσχεδίασα: Το πρώτο μου τραπεζάκι που κράτησα πολύ καιρό? ένα χαρτόκουτο τυλιγμένο με καφέ χαρτόνι και γκοφρέ (ήταν πιο ωραίο απ' ότι ακούγεται:Ρ).

Σιγά σιγά ήρθε γραφείο, κρεβάτι, δανεικές πολυθρόνες... και το σπιτάκι έπαιρνε σχήμα και χρώμα. Κουβάλησα και το τραπέζι στην κουζίνα (μόνο σε σανίδες θα το βγάλουν από εκεί, ουτε κι εγώ ξέρω πως το πέρασα από εκείνη τη γωνία...) και άνοιξαν απεριόριστες δυνατότητες διακόσμησης! Ήμουν σαν τον Μικρό Πρίγκηπα. Ανακάλυπτα τον πλανήτη μου και έψαχνα το τριαντάφυλλο, την αλεπού και το προβατάκι μου...

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες που ξύπναγα όταν η δίπλα ξεκλείδωνε την πόρτα της (τόσο δυνατά, ακόμα ξυπνάω...)και εξερευνούσα τους θορύβους της γειτονιάς. Ο γελαστός φαρμακοποιός και η γειτόνισσα -ψιλικατζού πάντα εκεί, κι εγώ μέσα κι έξω.

Τα πρώτα πιάτα, τα πρώτα ποτήρια, οι πρώτες κατσαρόλες. Το νοικοκυριό μου. Τόσο φθηνό και τόσο πολύτιμο ταυτόχρονα. Τα ατέλειωτα τηλεφωνήματα με τις φίλες μου που δεν ήταν εδώ και με τους νέους φίλους και φίλες αργότερα.

Τα πάρτυ, τις μαζώξεις, τα σκιρτήματα. Τότε που ο Ν. πήγε να με στριμώξει για να με φιλήσει (ενώ εγώ κόντευα να καβαλήσω τον πάγκο της κουζίνας) κι εγώ αν παρέβλεπε το άγριο βλέμμα και πλησίαζε που ήμουν έτοιμη να του ΄φέρω το μπρίκι στο κεφάλι.
Οι νύχτες που γύρναγα και έβαζα μελωδία, γιατί ήξερα πως και ο Σείριος άκουγε και μας έφερνε κοντά όλο αυτό, παρά την απόσταση.
Οι φορές που τραγουδάγαμε με κιθάρες ως το πρωί και όχι μόνο δε μας φέρνανε την αστυνομία αλλά οι γείτονες μας έλεγαν και μπράβο! όταν δε έκανα πάρτυ, μου δάνειζαν και εξτρα καθίσματα!
Το διάβασμα ως αργά και σε οποιοδήποτε μέρος... εδώ έμαθα να διαβάζω στο κρεβάτι (ενώ πριν με την καμία) και με μουσική. Αργά τη νύχτα ή ακόμα και ξημερώματα.
Κάποια πρωινά που μη έχοντας κοιμηθεί καθόλου έβλεπα τον ήλιο να ξεπροβάλλει...
Τη θάλασσα που απροσδόκητα αντίκρυζα κάποιες φορές από το μπαλκόνι και το ηλιοβασίλεμα που έσκαγε στο κενό που άφηναν οι πολυκατοικίες...
Τις χαρές μου, τις απογοητεύσεις, τα γέλια και τα κλάμματα, τα όνειρα και τους εφιάλτες της φοιτητικής μου ζωής, τους καυγάδες και τις συμφιλιώσεις...
Τις πρώτες αγκαλιές και επιθυμίες.
Το θυροτηλέφωνο που έχει πρόβλημα και δεν ακούνε κάτω (με αποτέλεσμα πάμπολλα ευτράπελα), το αργό ασανσέρ (αν είσαι κλειστοφοβικός τρέμε...)
Τις απογοητεύσεις των φίλων μου, πόσα χαρτομάντηλα σε αυτόν τον καναπέ πια... και μετά μπιρίμπα μέχρι τελικής πτώσεως!
Τα ευτράπελα, τις ατάκες, τα ζευγαρώματα, τα μαγειρέματα (κυριολεκτικά), τους φίλους που φιλοξένησα.
Έχω τόσα κι άλλα τόσα να θυμάμαι...

Τα είχε τα χρονάκια του βέβαια το σπιτάκι και έβγαζε ένα κάρο κουσούρια. Έχω μείνει χωρίς ρεύμα, έχω πλημμυρίσει και έχω πάθει ένα κάρο άλλες περιπέτειες που ίσως και να έχω αναφέρει κατά καιρούς.

Τώρα, που τα μικροπράγματα έχουν φύγει και έχουν μείνει μόνο τα έπιπλα και αυτά άδεια, μου φαίνεται παράξενο. Όπως παράξενο μου φαίνεται ότι σε δέκα μέρες θα είναι σαν να μην έζησα ποτέ εδώ (εκτός αν δε μπορέσουν να σβήσουν εκείνη τη χαρακιά στο πάτωμα :ΡΡΡ).

Αποφάσισα λοιπόν να το αποχαιρετίσω όπως του πρέπει: μαζί με όλους τους φίλους μου :)

Ανακεφαλαίωση

2011-03-13T13:45:00.003+02:00

Καλό μήνα είπαμε??? δεν είπαμε! Καλό μήνα λοιπόν, έστω και καθυστερημένα.
Από την τελευταία φορά που μπήκα εδώ να γράψω συνέβησαν πολλά ως επί το πλείστον ευχάριστα. Και εξηγούμαι:

1. Πατρινό Καρναβάλι

Είχα να πάω πάνω από τρια χρόνια. Και ενώ το κόνσεπτ μουσική που σου τρυπάει τα αυτιά-πιτσιρίκια να πίνουν και να τσιρίζουν-γκρουπ χωρίς καμια πρωτοτυπία-τα κάνω όλα και συμφέρω και λοιπά φαινόμενα δε με συγκινούν, αντίθετα απολαμβάνω τα λοιπά, ήτοι:
-το τελευταίο τριήμερο σχεδόν όλοι κυκλοφορούν με κάποιο καρναβαλικό "αξεσουάρ". Είναι από τις λίγες φορές που κάποιος σοβαρός στο δρόμο φαίνεται αστείος.
- αν κάποιος σου πετάξει σερπαντίνες ή κονφετί στο δρόμο, η συνήθης αντίδραση είναι χαμόγελο και "και του χρόνου"! (επίσης δεν κινδυνεύεις να φας ξύλο όπως στην Πλάκα)
- τα άρματα με ενθουσιάζουν κάθε φορά (ψιτ!εσυ! θέλω τις φωτογραφίες!)
- μπορεί να συναντήσεις τον καθηγητή σου ντυμένο ζέβρα (ή ό,τι άλλο :Ρ) ή ακόμα και πάνω στο χορό να γνωρίσεις τον άντρα της ζωής σου (κάπως έτσι βρέθηκε παντρεμένη μια κολλητή μου) ή να κουτουλήσεις τον χωριανό σου από την κάτω ραχούλα χαχα
- γίνονται ένα κάρο χοροί όπου τα παληκάρια (70+ ηλικίας) κάνουν παρατήρηση στην ορχήστρα γιατί δεν παίζει κανέναν κολλητό χορό να χορέψουν τη ντάμα τους, κατά προτίμηση τανγκό (!!!!)
- στους ως άνω χορούς επίσης έχουμε την ευκαιρία να χορέψουμε όλους τους σύγχρονους χορους: σεικ, μπλουζ, γιάνγκα κλπ :ΡΡΡ
- τρως τον άμπακο αλλά με τόσο χορό τελικά δεν παχαίνεις :ΡΡ
- σοκολάτεςςςςςς.... πολλές σοκολάτες... φέτος πέταξαν ενάμισι τόνο (http://www.simerini.gr/?section=32&category=2198&newsid35=10727&newspage35=4) και φυσικά έπιασα κι εγώ χεχε... μου αρέσει να πιάνω αλλά μετά συνήθως τις μοιράζω. Πόσο να φάμε πια???

Τελικά, βγήκα 4 βράδια σερί. Ρεκόρ για μια σπιτόγατα σαν εμένα. μάλλον το είχα ανάγκη όμως... :)

2. τρεχάλα στη δουλειά
Πάνω κάτω, πέρα δώθε.... αυτό δεν αλλάζει, αλλά λέμε πάλι καλά που έχουμε και από αυτό :Ρ
Αν εξαιρέσουμε κάτι κουλές περιπτώσεις που με παιδεύουν, όλα καλά!

3.

εδώ και λίγο καιρό αλλού έχω τα πράγματα και αλλού τα έπιπλα. σύντομα θα αγκαλιαστούν και πάλι αγαπημένα :Ρ
το μόνο αρνητικό είναι ότι θα χάνω 10 λεπτά ύπνου χαχαχα

4. αψού! - Γείτσες!!!
Και ναι, ξαναψώνισα ίωση! βέβαια το βήχα τον έχω εδώ και ένα μήνα. Το αποτέλεσμα ήταν να παρατείνει τη διαμονή της η μητέρα μου εδώ και να με κυνηγάει με το αερόθερμο από πίσω (διότι ο γιατρός είπε ότι πρέπει να είμαι σε ζεστό περιβάλλον), συνοδεύοντας το κυνήγι από φράσεις όπως -ντύσου ζεστά- βάλε πιο χοντρές κάλτσες- πιες πορτοκαλάδα- μη βάζεις πιπέρι κλπ κλπ...
Βαρέθηκα το μέσααααααα!!! δε μπορούσα να αρρωστήσω όταν χιόνιζε? τουλάχιστο θα το απολάμβανα....

2011-02-27T16:49:00.001+02:00

Καλησπέρα!!!!

Αυτές τις μέρες τρέχω και δε φτάνω... Σας διαβάζω αλλά σπάνια απαντώ ένεκα έλλειψης χρόνου. Πιστεύω ότι σε καμιά βδομάδα θα επανέλθω στους κανονικούς μου ρυθμούς.

Χορεύουμε τώρα!!!

Αφιερωμένο στην Coula

2011-02-02T11:23:00.002+02:00

Πριν από κάποιες μέρες είχα υποσχεθεί στη φίλτατη Coula να της γράψω μια ιστορία για το τσιγάρο. Δυστυχώς το κρύωμα είχε άλλα σχέδια για μένα και έτσι την έβγαλα κρεβατωμένη αγκαλιά με το πάπλωμα. Όμως, έστω και αργά θα ήθελα να τηρήσω την υπόσχεσή μου και να μοιραστώ μαζί της και μαζί σας μια ιστορία πραγματική, που μου έκανε εντύπωση.

Ήταν που λέτε μια φορά ένας κύριος, με μεγάλη αδυναμία στα βιβλία, το κάπνισμα και τα θηλυκά. Παντρεμένος αλλά χωρίς παιδιά, περνούσε πολύ καιρό στις βιβλιοθήκες του κόσμου, πάντα όμως επέστρεφε σπίτι του. Εκεί, εκτός από τη γυναίκα του, τον περίμενε και ένα άλλο θηλυκό που του έτρεφε μεγάλη αδυναμία. Ή μάλλον, τα αισθήματα ήταν αμοιβαία: η γάτα του. Πανέμορφη, με γυαλιστερό τρίχωμα και άψογη διαίσθηση, συναγωνιζόταν επάξια την αγάπη του για τα βιβλία. Και όταν ερχόταν η ώρα να καθίσει στην πολυθρόνα για να ξεκουραστεί, η γάτα τον πλησίαζε με χάρη, σκαρφάλωνε πάνω του και ήταν σαν να τον αγκαλιάζει. περνούσε το ένα ποδαράκι της στη δεξιά μεριά του σβέρκου και το άλλο με το κεφάλι παρέα το ακούμπαγε στο στέρνο του.
Μόλις όμως αντιλαμβανόταν ότι πήγαινε να καπνίσει, ή μύριζε καπνό, η γάτα εξαφανιζόταν. Για να μη χάσει λοιπόν την παρέα της, έκοψε το κάπνισμα. Μαχαίρι. Τόσο απλά!

Σκεφτείτε... ούτε ο κίνδυνος της υγείας, ουτε η γκρίνια της γυναίκας του.... αλλά για την αγκαλιά μιας γάτας!

just thoughts once again

2011-01-24T19:48:00.004+02:00

Η μέρα φαινόταν συνηθισμένη, σαν όλες τις άλλες. Τί εννοώ? Τρέξιμο και δουλειά το πρωί, κάποια δουλειά/υποχρέωση/βόλτα το απόγευμα, πίσω στο σπίτι κομμάτια, ξάπλα νωρίς αγκαλιά με το λογοτεχνικό.
Από τότε που παρέδωσα την εργασία σταμάτησα να βαριαστενάζω :Ρ, αν και ομολογώ πως με πιάνω ώρες ώρες να μου λείπει η ενασχόλησή μου με την ιστορία. Γι' αυτό υπάρχουν βέβαια και τα διδακτορικά (οκ, μη βαράτε...).
Περιμένοντας να παρουσιάσω, διαπίστωσα μια χαλαρότητα. Έβαλα λοιπόν την εργασία στο πίσω μέρος του μυαλού μου και άρχισα να περνάω αλλιώς τις μέρες μου, πιο χαλαρά. Ακόμα και το ότι γύριζα σπίτι κουρασμένη μετά τη δουλειά αλλά έκλεινα τις υποχρεώσεις έξω από την πόρτα μου, μου φαινόταν υπέροχο.
Ξανάρχισα να χαζευω στον υπολογιστή (μάλλον κακό :Ρ), να βγαίνω βόλτες (τέλειο), να βλέπω κόσμο, να βρίσκομαι αγκαλιά με ένα λογοτεχνικό, που ομολογουμένως μου είχε λείψει.
Και έτσι, περνούσαν οι μέρες μέσα στην αναμονή και στη -διανοητική- χαλαρότητα.

Μέχρι που σήμερα έμαθα ότι παρουσιάζω εντός εβδομάδας, από ανεπίσημη πηγή. Γιεπ, το κινητό μου θα είναι φορτισμένο και σε ετοιμότητα!
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση:
σήμερα, όπως προείπα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Τρέξιμο, δουλειά, κλπ.
ΟΜΩΣ....
Πήγα στο παζάρι του βιβλίου!!! (το οποιο το τιμώ και μάλιστα δεόντως κάθε χρόνο!)
Διότι δε μου φτάνει ο τόμος της φρουτοπίας που αγόρασα από το βιλιοπωλέιο (όχι, δεν είναι για δώρο, ούτε για τη βαφτιστήρα μου, υπάρχει πρόβλημα????), είπα να πάω και στο παζάρι.
Δυστυχώς δεν είχα χρήματα μαζί μου, οπότε αρκέστηκα σε 3 βιβλία για τα οποία έδωσα το εξωφρενικό ποσό των 13 € και στάμπαρα άλλα 354 που θα επιστρέψω να τα πάρω κατά προτίμηση με αρσενική συνοδεία για να τα κουβαλήσει.
Μετά, βρεγμένη (γιατί, για να ξέρετε, κάθε φορά που ΒΓΑΖΩ την ομπρέλλα μου από την τσάντα μετά από ώριμη σκέψη, τότε βρέχει) αλλά ευτυχισμένη γύρισα πίσω.

Κλείσιμο παρένθεσης.

Μαθαίνω λοιπόν για την εργασία, και ξαφνικά όλη μου η διάθεση αλλάζει.
Στο μεταξύ, κανονίζω τα της φιλοξενίας μιας πολύ πολύ πολύ πολύ (ελπίζω να έβαλα αρκετά πολύ γιατί θα το διαβάσει και άμα δεν είναι αρκετά ποιος την ακούει...)καλής μου φίλης. Η απόφαση έχει παρθεί από καιρό τώρα: διαβάζω, αλλά ως ένα σημείο. Δε θα τρέχω να προλάβω τη ζωή. Είναι σειρά της ζωής να λαχανιάσει τρέχοντας να με προλάβει!

ΚΑΙ θα ψωνίσω βιβλία (κλπ) ΚΑΙ έφερα σε πέρας μια υπόθεση και αναμένω χρήματα (μμ περισσότερα βιβλία) ΚΑΙ θα βγω βόλτα ΚΑΙ θα σκίσω στην εξέταση (ΚΑΙ πολλά άλλα, που δεν είναι του παρόντος!)

Σας φιλώ!

ΥΓ1:το ότι επέλεξα να ψάξω για μουσική στο youtube είναι επίσης ένδειξη καλής διάθεσης. σήμερα ακούμε magnetic fields. Βάλτε! τι??? θέλετε λινκ??? αααα μην τα θέλετε κι όλα έτοιμα!!!!
ΥΓ2:μόνο εγώ δυσκολεύομαι να ξυπνήσω τα πρωϊνα?
ΥΓ3:έχω μια υπερένταση τρελή. Χορεύω μόνη μου λέμε!
ΥΓ4:μη δοκιμάσετε νες και στη συνέχεια κρασί χωρίς να φάτε τίποτα. Τραγικά αποτελέσματα. (ευτυχώς δεν ήταν δική μου διαπίστωση)
ΥΓ5:Είναι σπάσιμο όταν εξαντλούνται τα βιβλία που ψάχνεις (άσχετο)
ΥΓ6:Ομορφούλη ανέβα επάνω πριν να είναι αργά!
ΥΓ7:Coula θα σου γράψω ιστορία!

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος

2011-01-16T18:52:00.002+02:00

Να 'μαι κι εγώ εδώ κι ας άργησα! Η αλήθεια είναι πως τελευταία έκανα ένα μεγαααααλο διάλειμμα από τη blogoγειτονιά, μιας και έτρεχα και δεν έφτανα. Στο γραφείο ήμασταν ανάμεσα σε κούτες λόγω μετακόμισης αγκαλιά με σκονισμένους φακέλους, ταινίες, χαρτοκόπτες και έπιπλα.
Το σπίτι δε με έβλεπε και πολύ αφού σχεδόν κάθε μέρα μετά τη δουλειά είχα υποχρεώσεις, ενώ ο Ιανουάριος αν και μπήκε καλά είναι μήνας πληρωμών και μου έχει κακοφανεί. Διότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν τα πληρώνουμε κάθε μήνα αλλά τον Ιανουάριο. Προσθέτουμε λογιστή, φπα, ενοίκιο και λογαριασμούς που έρχονται όοολα μαζί κλασσικά και μας πιάνει εγκεφαλικό :Ρ
Ξεφεύγω όμως από το θέμα!

Καλή χρονιά! Χρόνια πολλά με υγεία και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας μας. Και δύναμη, να πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας.

Πολλά είναι αυτά που σκεφτόμουν και ήθελα να γράψω, αλλά πάλι ας μην πιάσω την πάρλα.

Καλή εβδομάδα να έχουμε!

My dear diary κλπ

2010-12-12T14:13:00.002+02:00

Την Παρασκευή το πρωί, πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι ξύπνησα ακούγοντας γυναικεία ουρλιαχτά. Στην αρχή, μισοκοιμισμένη θεώρησα ότι θα ήταν κάποιο ζευγαράκι που τσακωνόταν (γιεπ, συμβαίνει εδώ μερικές φορές) ή οδηγοί που θα βρίζονταν (κι αυτό συμβαίνει συχνά). Κι όμως, τα λεπτά περνούσαν και τα ουρλιαχτά συνέχιζαν.
Σηκώθηκα με ένα σφίξιμο από το κρεβάτι και πήγα στο μπαλκόνι. Μάλιστα. Μια γυναίκα - που δε μπορούσα να δω- ούρλιαζε και είχε μαζευτεί κόσμος έξω από μια πολυκατοικία.
Μετά από κανα δεκάλεπτο τα ουρλιαχτά σταμάτησαν, ένα μπλε βανάκι με φιμέ τζάμια ήρθε και κάτι φορτωσε και ο κόσμος συνέχισε να συγκεντρώνεται εκεί.
Το βράδυ γυρνώντας σπίτι άκουσα από δυο γειτόνισσες γιαγιάδες (που όλα τα μαθαίνουν και έμεναν εκεί απέναντι) ότι μαχαίρωσαν και σκότωσαν έναν Γεωργιανό που έμενε εκεί.
Σκότωσαν... δίπλα από το σπίτι μου... σκέφτηκα με φρίκη ότι αν εκείνο το πρωί δεν είχα αποφασίσει να πάω πριν από τη δουλειά σε μια βιβλιοθήκη οπότε και κανόνισα να φύγω από το σπίτι αργότερα, θα πέρναγα από εκεί τη στιγμή του μαχαιρώματος. Υπέροχα.
Σκότωσαν έναν άνθρωπο. Δε μας ενδιαφέρει γιατί. Το αστυνομικό δελτίο δεν είπε τίποτα.

Ξεκίνησα μουδιασμένη για τη βιβλιοθήκη. Ο καιρός ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το μέσα μου: λιακάδα και ζέστη. Τέλειωσα από τη βιβλιοθήκη, πήρα έναν καφέ, ίσως τον τελευταίο παγωμένο καφέ για φέτος- μα που ακούστηκε Δεκέμβρη μήνα να έχουμε τέτοιες θερμοκρασίες?- και πήγα στη δουλεια. Παράξενη μέρα. Και κάθε φορά που σκεφτόμουν τα ουρλιαχτά ανατρίχιαζα.
-----

Με τούτα και με κείνα, είδα μια φίλη μετά τη δουλειά, αφού είχα χαθεί από προσώπου γης τελευταία και το κρύο μας έκανε την τιμή να μας χτυπήσει την πόρτα. Γύρισα σπίτι, παγωμένη μέσα και έξω.

Έπεσα με τα μούτρα στην εργασία για να μη σκέφτομαι. Τουλάχιστο έκανα κάτι δημιουργικό. Η επόμενη μέρα με βρήκε να χαζεύω τις νιφάδες που στροβιλίζονταν.

Θέλω να αλλάξουν πολλά. Δεν ξέρω πότε και πώς, ξέρω όμως ότι θα προσπαθήσω :)

αυτά τα ασυνάρτητα για τώρα!

2010-12-10T01:52:00.001+02:00

Πόσοι Νοέμβρηδες...

2010-11-15T23:07:00.003+02:00

Από παιδί θυμάμαι τη μέρα του Πολυτεχνείου να έχει ιδιαίτερη επιρροή πάνω μου. Θυμάμαι τον πατέρα μου που με έπαιρνε στην πορεία, είχε ζήσει από κοντά τα γεγονότα, θυμάμαι τους θεατρινισμούς στο σχολείο, θυμάμαι πως ήταν όμως από τα γεγονότα που με άγγιζαν πιο πολύ, ίσως γιατί ήταν πιο κοντινό και χειροπιαστό από τις υπόλοιπες γιορτές που οργάνωναν τα σχολεία. Επίσης θυμάμαι που πάντα είχαμε δυο πορείες , πάντα έπρεπε να είμαστε εμείς και οι άλλοι, στη χαρά , στη λύπη, στην απογοήτευση, στο θυμό και στην ευτυχία.
Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα.
Θυμάμαι με φρίκη κάθε απόγευμα προς βράδυ της 17ης Νοέμβρη που από την τηλεόραση έβλεπα να καίγεται το πολυτεχνείο. Η βιβλιοθήκη, τα κτήρια. Νεαροί με κουκούλες να πετάνε μολότωφ. Και ένιωθα την καρδιά μου να σφίγγεται από αυτή τη μαυρίλα.
Θυμάμαι την πρώτη μου πορεία στην Αθήνα για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Πείτε με γραφική, δε με νοιάζει. Οι γνωστοί μου πήγαν για καφέ στο Κολωνάκι κι εγώ πήγα στην πορεία. Απλά έκανα διαφορετική διαχείριση του χρόνου μου.
Θυμάμαι πριν από έξι χρόνια που πηγα στο πολυτεχνείο την τετράχρονη βαφτιστήρα μου, και με ρώταγε πού είναι η πόρτα και αν θα δούμε τάνκερ (οκ, είχε μια σύγχιση με το τανκ και το τάνκερ :Ρ) και πριν από ένα χρόνο που πήγα με τον πατέρα μου και είδαμε την έκθεση.
Μαζί με αυτή είδαμε και πολλά άλλα, άσχημα ή ευχάριστα.
Αυτό που έγινε τότε ήταν θαρραλέο. Αρκετά όμως το λεηλάτησαν και το καπηλεύτηκαν. Αρκετοί το εξαργύρωσαν με το παραπάνω. Δε λέω, όπου παρεμβάλλεται ο ανθρώπινος παράγοντας υπάρχει μεγάλο ποσοστό λάθους. Και κάθε χρόνο, λέμε τα ίδια. Κάθε χρόνο λέμε για τότε. Τσακωνόμαστε, φωνάζουμε.
Πάλι χωριστά. Πάλι κάποιοι είναι πίσω από τα κάγκελα και κάποιοι είναι στο δρόμο.

Λες και δεν ανησυχούμε όλοι
Λες και δεν φοβόμαστε όλοι
Λες και δεν είμαστε το ίδιο, δε βράζουμε στο ίδιο καζάνι.
Η πόρτα έπεσε, μα εμείς δε σταματάμε να σηκώνουμε εμπόδια.
Ευχόμαστε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, να μην έχει ούτε αυτός.

Δεν ξέρω αν το Πολυτεχνείο πέθανε ή αν ζει. Ξέρω ότι πέρασε. Και ότι είναι καιρός να το αφήσουμε να ησυχάσει. Να το τιμήσουμε, μα να μη μείνουμε εκεί.
Είναι καιρός να διαλέξουμε το δικό μας αγώνα. Και αυτή τη φορά όλοι μαζί.
Στις δυσκολίες και τα στριμώγματα δε χωράει εγωϊσμός, πράσινο, μπλε, κόκκινο κλπ.
Πέρασαν και οι εκλογές και η αποχή έβγαλε πρώτο κόμμα.
Η "γενιά του πολυτεχνείου" έλαμψε και έσβησε, δίνοντας τόπο στη "γενιά των 700 -αν είσαι τυχερός- ευρώ".

Αντίο μεταπολίτευση...

(ΥΓ: επαναλαμβάνομαι επικίνδυνα... http://ssunnefoula.blogspot.com/2008/11/blog-post.html)

Στα γρηγορα!

2010-11-11T21:41:00.003+02:00

Μην πάει ο νους σας στο πονηρό!!!
Στα γρήγορα τα νέα μου... γιατί δεν προλαβαίνω ούτε να φτύσω!
Η εργασία δεν έχει τελειώσει ακόμα, στη δουλειά ψάχνω που και που για κουλά θέματα, νομίζω πως η γενική μου τάση να δυσανασχετώ σε συνδιασμό με τις επίμονες ερωτήσεις γονέων και λοιπών γύρω μου σχετικά με το πότε που πως και γιατί δεν έχω τελειώσει την εργασία και άλλα πράγματα θα με κάνει να αρχίσω να τσιρίζω....
(νομίζω πως μόλις έγραψα μια πρόταση που δε βγάζει νόημα)
Οι λάμπες του σπιτιού καίγονται μια προς μια, μετράω τα λεφτά μου φασούλι το φασούλι και έμαθα τυχαία ότι διορίστηκα αναπληρώτρια δικαστική αντιπρόσωπος.
Στην πρώτη κυριακή δε με πήραν και, αν και πολλά τα λεφτά και είναι αμαρτία να τα σνομπάρουμε, το έπαιξα ψύχραιμη και κυρία και ανακουφίστηκα. Το σημερινό ήταν ανέλπιστο τελείως.
Αμέσως, το αποφάσισα, χοροπήδησα, τσίριξα από χαρά (ευτυχώς), σφιχταγκαλιάστηκα με λοιπές συναδέλφους, πήγα άσκοπα στην Ευελπίδων μιας και τα χαρτιά δεν ήταν έτοιμα, ξαναπήγα το βράδυ και έψαχνα φωτοτυπικό... μια ομορφιά!
Χρήματα θα δούμε μεταααα μιας και παρασκευή οι εφορίες στην Ελλάδα δεν πληρώνουν. Γενικά δεν πληρώνουν, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα!
Από έξοδα και αποζημίωση υπολόγισα πως τελικά στην τσέπη μου θα μείνει ένα πενηντάρικο. Αλλά καλύτερα να αγχώνομαι/διαβάζω (φυσικά θα κουβαλήσω τη χαρτούρα εκεί που θα περιμένω μήπως με καλέσουν) στο καυσαέριο, καλύτερα στον καθαρό αέρα, ε?

Τα βιαστικά φιλιά μου!

(υγ1: ας θυμηθούμε τα περσινά:
http://ssunnefoula.blogspot.com/2009/10/2009-part-i.html
http://ssunnefoula.blogspot.com/2009/10/2009-part-ii.html
και http://ssunnefoula.blogspot.com/2009/10/2009-part-ii_10.html

υγ2:θα σας απαντήσω και στα προηγούμενα μόλις επιστρέψω!)

2010-11-08T21:03:00.004+02:00

PART 1>>>>
Τις τελευταίες μέρες όλο κάτι σκέφτομαι να γράψω κι όλο το αφήνω. Μέχρι που οι σκέψεις αναδιπλώνονται και ξαναχώνονται ύπουλα πάλι σε κάποιο κουτάκι, για να ξεπεταχτούν πάλι κάποια στιγμή.
Νιώθω μια γενική δυσφορία, μια κούραση, μια δυσθυμία. Δεν ξέρω αν είναι η δουλειά, ή η εργασία που πλέον έχει γίνει σήριαλ και τη νιώθω να με σφίγγει σα χταπόδι (γιεπ, αστείο θέαμα...), ή ότι θέλω απεγνωσμένα κάτι να αλλάξει.
Μπορεί απλά να θέλω να βγαίνω παραπάνω, να φεύγω από τη δουλειά και από εκείνο το σημείο και μετά να μη με απασχολεί κανένα πρέπει.
Μπορεί να θέλω αλλαγές και ίσως αυτό ακριβώς να είναι που με κάνει ανήσυχη.

όταν είμαι ανήσυχη καθαρίζω. Το Σάββατο έβγαλα όλες τις ντουλάπες για να τις τακτοποιήσω. Μετά ήμουνα πιασμένη παντού, και το ότι είχα τακτοποιημένες ντουλάπες δε με ανακούφιζε ιδιαίτερα.

Δε μου αρέσει που όταν πήραμε παράταση για την εργασία μας κοιτούσε ο καθηγητής σίγουρος ότι θα ξαναζητήσουμε. και δε μου αρέσει που είχε δίκιο. Κερασάκι? οι γονείς που με ρωτάνε αν τελειώνω. Το ξέρω κι εγώ πως το αμέλησα, αλλά δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο. Ο τεμπέλικος εαυτός μου συνήθως υπερτερεί :)
Τουλάχιστο το σύστημα άρχισε να τσουλάει!

PART 2:

θυμάστε την Γκαμπριέλλα από τη Ζήνα που μιλούσε Ελληνικά????
Βρήκαμε κι άλλους συμμαθητές της στο φροντιστήριο!
παρακολουθήστε με προσοχή!
Ποιό σας άρεσε πιό πολύ?

Κυριακάτικη βόλτα

2010-10-24T19:36:00.007+03:00

Η Αθήνα από όταν ήμουνα μικρή μου ασκούσε μια παράξενη γοητεία. Όταν ήρθα για σπουδές, φανταζόμουν ότι μετά θα "ξεμείνω" εδώ, και τις Κυριακές θα πηγαίνω στο Θησείο για καφέ, θα διαβάζω εφημερίδα και μετά θα περπατάω τριγύρω από την Ακρόπολη.
Τα χρόνια πέρασαν, το διάβασμα με έφαγε, μερικές τέτοιες βόλτες έγιναν... Σήμερα ήταν μια από αυτές τις μέρες, που περιλάμβανε μόνο περίπατο όμως.
Στην καρδιά της Αθήνας, ξαφνικά... βρέθηκα μέσα στη φύση!!!!

Πήγα στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης, στο Θέατρο του Διονύσου και στους γύρω χώρους. Απολαύστε:

το θέατρο:

ένα μικροσκοπικό εκκλησάκι

μια φωλιά για πουλιά

ο Παρθενώνας

το μνημείο του Φιλοπάππου

Στο βάθος αριστερά το Καλλιμάρμαρο και οι στύλοι του Ολυμπίου Διός

Και πάλι το θέατρο

τείχη

Ηρώδειο

Ασκληπιείο

Στο βάθος το κτήριο του Μακρυγιάννη και το Μουσείο της Ακρόπολης

Το "Θησείο" (Ηφαίστειο, για την ακρίβεια :) )

Τμήμα τείχους της Ακρόπολης. Τα ανόμοια κομμάτια είναι κομμάτια της Ακρόπολης που καταστράφηκε από τους Πέρσες. Τα τοποθέτησαν εκεί για να τα βλέπουν οι Αθηναίοι από την Αρχαία αγορά και να θυμούνται το κακό που προκαλεί η αδιαφορία για τα κοινά και η διχόνοια. Μάθημα που μέχρι σήμερα δεν το έχουμε μάθει...

Λυκαβηττός στο βάθος δεξιά και Τουρκοβούνια αριστερά

Πινακίδα στην είσοδο της Ακρόπολης (αρχαιοελληνικής αισθητικής, ελπίζω ο γλύπτης να μην έκανε ορθογραφικά και φτου κι απ την αρχή σκάλισμα χαχα)

Αστεροσκοπείο και Αγιά Μαρίνα στο βάθος, ο ήλιος δε βοηθούσε και πολύ!

Και από άλλη βόλτα, το Πανεπιστήμιο από ψηλά. Προσέξτε πώς καθρεφτίζεται το κτήριο στην απέναντι τζαμένια πολυκατοικία...

Ο ήλιος βάφει το πεζοδρόμιο...

Και μια τελευταία της βόλτας, για να μείνει η ανάμνηση:

Καυτά γενέθλια

2010-10-22T15:49:00.002+03:00

Σημ: η ανάρτηση αυτή όπως είχα υποσχεθεί αφιερώνεται στο Γκρινιάρικο Μαρούλι .

Η μέρα που η συνάδελφος και φίλη μας είχε γενέθλια, έφτασε. Το δώρο αγοράστηκε, αλλά δε μας ήταν αρκετό. Θέλαμε να της τραγουδήσουμε κι όλας και να σβήσει κεράκια.
Μια κοπέλα ανέλαβε λοιπόν να πάρει κεράκια γενεθλίων κι εγώ δυο μάφιν (μήλο- κανέλα από στάρμπακς, να τα δοκιμάσετε είναι σούπερ), ώστε να πρωτοτυπήσουμε στο ντεκόρ μιας και όλοι σβήνουν κεράκια σε τούρτα. Φήμες που θέλουν εμένα την προσεχή εβδομάδα να σβήνω σπανακόπιττα, διαψεύδονται.
Πάω λοιπόν στο γραφείο μετά από εξωτερικές δουλειές, με τα μάφιν κρυμμένα και προσπαθούμε να δούμε πού και πώς θα φωνάξουμε την εορτάζουσα να μη μας καταλάβει. Συνεννοούμαι με μια συνάδελφο που τη φωνάζει στο γραφείο της, ώστε να την απασχολήσει με κάποια δήθεν δουλειά και πηγαίνω στο διπλανό γραφείο όπου αρχίζω να φυτεύω τα κεριά στα μάφιν (ευτυχώς που είχαμε ένα χάρτινο δισκάκι γι 2 καφέδες και μου κοψε να τα βάλω εκεί πάνω).
Φυσικά, επειδή όλοι εκεί στο φαί και στη διασκέδαση είμαστε Large, δε βάλαμε από ένα κερί σε κάθε μάφιν. Στριμώξαμε 23 (μη ρωτάτε πως!!). Ξεκινάμε να ανάβουμε, ώσπου διαπιστώνω ότι μέχρι να τα ανάψουμε όλα και να τη φωνάξουμε, τα μισά θα έχουν ήδη καει...
Στο μεταξύ , φωνάζουν την εορτάζουσα, μπαίνει στο γραφείο, έχω προλάβει να ανάψω τα 21 κεριά, αρχίζουμε τρεις κοπέλες να της τραγουδάμε γκαρίζοντας, η κοπέλα έχει ψιλοκοκκινήσει (αλλά το απολαμβάνει), εγώ κρατώ το χέρι μου τεντωμένο μπροστά της με τα μάφιν - πολυέλαιο, τελειώνει το τραγούδι καιιιιι

φουυυυυυυυυυυυυυ!!! κάνει η εορτάζουσα (μαζί και μια άλλη συνάδελφος και εδώ θα πω τον προβληματισμό μου: θεωρώ αγένεια να φυσάς τα κεριά του άλλου απρόσκλητος! αν ζητήσει βοήθεια οκ, αλλά γιατί να του πάρεις τη χαρά οεο???? )

Και ένα σύννεφο μαύρου καπνού έρχεται στη μούρη μου, σα χαλασμένη εξάτμιση ένα πράγμα. Αφού προσπαθώ να μη μου πέσει η αυτοσχέδια τούρτα/μάφιν/πολύφωτο και οι δυο κοπέλες έχουν ξαναφυσήξει με τα ίδια αποτελέσματα, βλέπω πως η ατμόσφαιρα του γραφείου (περί τα 20 τετραγωνικά) έχει γεμίσει καπνό.

Ρε συ, μήπως πήρες τα κεριά από μαγαζί με φάρσες? ρωτάω την υπεύθυνη φωτισμού.
όχι, από τον ΑΒ τα πήρα. Αλήθεια!!!!

Μπαίνω κι εγώ στο παιχνίδι του φυσήματος, ενώ η τέταρτη (υπεύθυνη φωτισμού) της παρέας έχει σωριαστεί σε ένα γραφείο και γελάει, με τα κεριά να μη σβήνουν με τίποτα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να φυσάμε και οι τρεις ξέπνοες ώσπου απλά κάναμε τον ήχο φου! χωρίς αέρα να μπορεί να βγει από τα πνευμόνια μας και να βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ζαλάδας, ενώ η άλλη είχε ξεραθεί πλέον στα γέλια.

Στο σημείο αυτό και ενώ έχει γίνει ντουμάνι το γραφείο και τα πνευμόνια μας διαμαρτύρονται, μου κόβει να πάω στο μπάνιο, όπου βάζω τα κεράκια ένα ένα κάτω από τη βρύση και τα σβήνω.

Στη συνέχεια, δακρυσμένες όλες από τα γέλια, πάμε στο γραφείο μου για να κόψουμε τα μάφιν, ενώ μυρίζει σε όλο τον όροφο καμένο και όλοι ψάχνονται. Δεν προλαβαίνουμε να σταυρώσουμε μπουκιά, όταν ανεβαίνει ο κατά τα άλλα νωχελικότατος θυρωρός φωνάζοντας " πού είναι η φωτιά??? Πού είναι?????" και σπέρνοντας τον πανικό, διότι τελικά οι ανιχνευτές καπνού λειτουργούσαν (το είχαμε απορία την προηγούμενη μέρα γιατί έχουμε έναν που καπνίζει σα φουγάρο και βγαίνουν καπνοί από την κλειστή του πόρτα χαχα) και βρήκαν εμάς να το δείξουν! Αφού του λέμε ότι ήταν μια ατυχής στιγμή και του δείχνουμε τα κεράκια και όλα τα άλλα όργανα του εγκλήματος, τσιμπάει ένα κομμάτι μάφιν και εξαφανίζεται. Στη συνέχεια, άλλοι δυο από τους πιο κάτω ορόφους σκάνε μύτη ρωτώντας το ίδιο, μιας και ο θυρωρός δεν έκανε τον κόπο να τους ενημερώσει. Άντε πάλι εξηγήσεις....

Μετά από κανά δεκάλεπτο, σκάει ο φρουρός του κεντρικού κτηρίου (μερικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας), με όλη την εξάρτυση (κουστούμι, ακουστικό, μικρόφωνο, τρανζίστορ) που ψάχνει (και αυτός) να βρει τη φωτιά, για να κατευθύνει τα πυροσβεστικά που είναι ήδη καθ' οδόν....

(και δώστου εξηγήσεις πάλι...)

Όταν όλα ηρέμησαν, πήγα να τακτοποιήσω τα υπόλοιπα κεριά που τα είχα βάλει προσωρινά σε ένα συρτάρι του γραφείου μου. Αφού ξαναρώτησα τη συνάδελφο μήπως τα πήρε σε μαγαζί με φάρσες και μου είπε και πάλι όχι, άρχισα να περιεργάζομαι το πακέτο.

Και μόλις το γυρνάω στο πίσω μέρος, βλέπω να γράφει με μαύρα μεγάλα κεφαλαία γράμματα:

ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕ ΝΕΡΟ

(οκ εκεί ακολούθησε τρίτος γύρος γέλιου... Αλλά σκεφτείτε!!! σβήσαμε 15 από δαύτα φυσώντας! τα πνευμόνια μας είναι σε άριστη κατάσταση! Ο ΑΒ και του πουλιού το γάλα όμως, μας έκαψε!!!!)

Μετά, όπως είναι φυσικό, όλος ο όροφος έδινε στην εορτάζουσα ευχές του τύπου : χρόνια καυτά, φωτισμένα γενέθλια, εύχομαι να ακολουθήσει καυτό πάρτυ κλπ κλπ....

finally!

2010-10-16T21:10:00.003+03:00

Αυτή η βδομάδα ήταν
αγχωτική,
πιεστική,
καταπιεστική
απαράδεκτη
άυπνη
φριχτή
άχρηστη από άποψη προόδου σε αυτά που θεωρώ σημαντικά.

Και επιτέλους, πέρασε!!!!!
οοολε!!!

Σας φιλώ, καλή επόμενη εβδομάδα να έχουμε!!!!
(που, αν είναι τόσο καλή όσο χάλια ήταν η προηγούμενη.... θα είναι σούπερ!!!! more birthdays to come, more laughs, more dreams, όλα πολλά και καλά να είναι!!!)

.

Τί κάνουμε στα δύσκολα???

2010-10-11T22:27:00.002+03:00

- κολυμπάααααμε!!!!

- δε γράφουμε σοβαρά ποστ (σόρυ, δε θέλω να προβληματιστώ κι άλλο, είναι και χαμηλά τα κάγκελα στο μπαλκόνι....)

- μαγειρεύουμε

-φτιάχνουμε μηλόπιττες (και προσπαθούμε να μην καταβροχθίσουμε όλο το ταψί)

- χαζεύουμε τηλεόραση για να καεί κι άλλο ο εγκέφαλος (αυτό φυσικά δε βοηθάει από άποψη χρόνου)

και....

- χαμογελάμε!!!

Σήμερα ήταν Δευτέρα, αλλά νόμιζα πως ήταν Τρίτη. Το ξέρω πως κάτι δεν (μου) πάει καλά, αλλά αυτό το κάτι μπορεί να περιμένει μέχρι να τελειώσω αυτή την εργασία????

οι 12 ερωτήσεις

2010-10-10T00:26:00.002+03:00

Σαββατόβραδο, πάλι έμεινα μέσα, πάλι παλεύω με τα βιβλία (και περιστασιακά με τους φόβους και τις ανησυχίες μου). Μην τρομάζετε με τον τίτλο, δε θα σας βάλω να παίξετε. Θα σας μεταφέρω πραγματικό διάλογο μεταξύ εμού (Ε) και μιας γνωστής μου (Γ).

Σάββατο (καλή ώρα) βραδάκι και είμαστε με παρέα (4-5 άτομα) για καφέ. Συζητάμε αν θα πάμε για ποτό (μη σχολιάσεις εσύ, ξέρεις ποιος :Ρ), εγώ είμαι κομμάτια από όλη τη βδομάδα, έχω και να πάω και για φαγητό να συνοδεύσω δυο άλλες φίλες, δεν έχω και πολλή όρεξη. Εκτός των άλλων έχω να πάω εκκλησία με τους γονείς το πρωί (και άρα να ξυπνήσω πουρνό πουρνό) και επειδή βλέπω τις ώρες του ύπνου να μικραίνουν επικίνδυνα, είμαι επιφυλακτική για ποτό (έως αρνητική, διότι ο ύπνος είναι ιερό πράγμα!!)

Γ: ναι ναι, να πάμε για ποτό μετάααα!!!
Ε: δεν ξέρω, θέλω να δω τί ώρα θα ξεμπερδέψω και τι αντοχές θα έχω. Ήδη είμαι κομμάτια και έχω πρωϊνό ξύπνημα αύριο.
Γ: γιατίιιιι?????
Ε: θέλω να πάω εκκλησία.
Γ: είναι κάποια γιορτή?
Ε:όχι
Γ: έχεις μνημόσυνο?
Ε: όχι.
Γ: είναι κάποιος συγγενής σου ιερέας??
Ε: όχι
(και συνεχίζει....)
Γ: έχεις κάποια σχέση με το θεό????
s (φιλική συμμετοχή): ε, για να πηγαίνει εκκλησία....

(τώρα τί της απαντάς???)

Τότε και τώρα

2010-10-03T11:12:00.005+03:00

... Παρόμοιες προσφορές (δωρεές στις πόλεις από τους βασιλείς) σε πόλεις ήταν δυνατές μόνο μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας που έδινε το δικαίωμα στους βασιλείς και σε ορισμένα μεμονωμένα άτομα να συσσωρεύουν τεράστιο πλούτο, ο οποίος δεν επενδυόταν σε επιχειρήσεις, πράγμα που θα αύξανε ίσως την παραγωγικότητα (και κατά συνέπεια θα συντελούσε σε μια γενικότερη βελτίωση της ποιότητας ζωής), αλλά χρησιμοποιούνταν για επιδεικτικές σπατάλες και για τοκογλυφία- και βέβαια, όσον αφορά στους μονάρχες, για τη χρηματοδότηση της άμυνας ή ενός επιθετικού πολέμου.

( Walbank, Ο Ελληνιστικός κόσμος, σελ. 231)

Update:

"... We, on our part, have greatly developed what we inherited from antiquity or indipendently created, but are we sure that our economic progress will last forever, that it will never be terminated by events brought about not by economy but by the development of our mentality and our emotions?"

Rostovtzeff Michael, The Hellenistic World and its Economic Development, The American Historical Review, Vol. 41, Jan. 1936, p. 252.

Μη, δεν είμαι εδώ....

2010-09-28T23:08:00.002+03:00

Το αποφάσισα. Πρέπει να ξεκινήσω. Ξεκινάω. τρία δύο ένα πάμε!
Γι αυτό και για λίγο μάλλον θα χαθώ από τη μπλογκόσφαιρα, όχι τελείως βέβαια, πάντα σας διαβάζω (απλά δεν έχω πάντα κάτι να πω και δε θέλω να γράφω μόνο για να γράψω :)). Θα σας διαβάζω διακριτικά, και αν δεν καταφέρνω να διαβάσω (αλλά και για να μη διαβάσω) αν μου έρθει, θα ποστάρω. Διότι η αποχή από το blogging εύκολα δηλώνεται, δύσκολα γίνεται πράξη (σαν να αρχίζεις να πίνεις τον καφέ σκέτο από γλυκό ένα πράγμα, απλά δε γίνεται!)

Στο μεταξύ, θα σας αφήσω (είπαμε, προσωρινά) με ένα διάσημο πλέον βίντεο που μου χάρισε πολλά λεπτά κοιλιακών και γέλιου (διαβάστε και τα σχόλια) για να ασχοληθώ με την ελληνιστική Αίγυπτο :Ρ

enjoy!

φιλιαααααα!

so much for new beginnings :P

2010-09-23T20:56:00.002+03:00

Που λέτε αγαπητοί μου αναγνώστες τις προάλλες πήρα απόφαση, πήρα θάρρος, πήρα φόρα και άρχισα να τρέχω. Πού να σκεφτώ ότι από την πολλή επιτάχυνση θα έτρωγα τα μούτρα μου!
Γιατί οι παλιές συνήθειες που είναι συνήθως και κακές είναι εδώ, μπαστακωμένες.
Χτες μου είπαν ότι παραδίδω εργασία αρχές Οκτώβρη (459 εγκεφαλικά γιατί δεν έχω γράψει τίποτα ενώ έχω διαβάσει ελάχιστα), οπότε από τον πανικό μου δε διάβασα. Σήμερα έμαθα ότι έχω περιθώριο μέχρι τέλη Οκτώβρη, οπότε από τη χαρά μου δε διάβασα (χοχοχοχο!).
Είπα πάντως να περάσω δημιουργικά το απόγευμα, πηγαίνοντας για παπούτσια. Είχα σταμπάρει ένα ωραίο ζεύγος και πάμφθηνο. Μπήκα στο μαγαζί και τότε αντήχησε η φωνή των γονιών μου :"δεν αγοράζουμε ποτέ παπούτσια που δεν είναι δερμάτινα!!!", οπότε τα άφησα και έφυγα. Στη συνέχεια το έριξα στα ρούχα, αλλά αποφάσισα πως έχω ήδη αρκετά, για να πέσω πάλι στα παπούτσια (οκ, ένα ζεύγος αθλητικά το χρειαζόμουν!) και να γυρίσω χώμα σπίτι.
Να κάνω μπάνιο, να σκουπίσω, να πλύνω τα πιάτα, να θυμηθώ να βγάλω τα σκουπίδια και την ανακύκλωση, να ετοιμάσω το σπίτι γιατί θα φιλοξενήσω κόσμο.
Να τακτοποιήσω λίγο τα βιβλία, αν και δεν υπάρχει άλλος χώρος.

Στη δουλειά είμαι σα ζόμπι, σκέφτομαι πως αργά ή γρήγορα θα μου περάσει η βαρεμάρα και η νωχελικότητα και απορώ πώς τα κατάφερα πέρσι, αλλά με τρομάζει η ιδέα ότι μπορεί να μην περάσει ποτέ. Πήρα λοιπόν βιταμινούλες (θα σας πω αν κάνουν δουλειά!!!).

Αυτά τα ασυνάρτητα για τώρα!

Σείριε καλή επιτυχία!

2010-09-20T23:53:00.002+03:00

Αυλαία και πάμε!

Πάνω στο γραφείο μου έχω δυο στοίβες με βιβλία, μια με αγγλικά άρθρα, δυο τηλέφωνα, ρολόι, μικροπράγματα, μια μολυβοθήκη, το ημερολόγιο και μια κούπα που δεν έχει πια καφέ μέσα.
Το έχω ξαναπει, ο Σεπτέμβρης είναι η δική μου πρωτοχρονιά. Και έχω στόχους που θέλω να πετυχω και διστάζω να βάλω μπρος. Κυρίως από τεμπελιά (είπαμε , ένα από τα μεγάλα μου ελαττώματα!).
Αποφάσισα λοιπόν μετά την τελευταία γουλιά του καφέ, να με μαλώσω. Να με βάλω στη θέση μου. Να μην αφήσω την τεμπελιά μου και τη βαρεμάρα να με καπελώσει. Να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου και να μην αναλώνομαι στα ίδια και στα ίδια (ξέρω εγώ!).

Καινούρια αρχή λοιπόν!
Κι ας θέλω διακοπές ενω καλά καλά δεν έφυγε το φθινόπωρο,
κι ας θέλω να χουζουρεύω ως το μεσημέρι
κι ας ξυπνάω το πρωί με δυσκολία,
και χίλια δυο ακόμα.

Τελευταία, το έχω γυρίσει στο ροκ εφ εμ αντί για μελωδία. δεν ξέρω γιατί (εκτός του ότι το σήμα του μελωδία μου έκανε νερά), ίσως επειδή παίζει τραγούδια που μου είναι πολύ οικεία από τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά βρε παιδί μου, οι φωνές μερικών ανθρώπων ΔΕΝ κάνουν για ραδιόφωνο!!! Τρομακτικές!!!!

.

Μάθημα χημείας

2010-09-19T23:09:00.003+03:00

κλαπ κλαπ! μουσική παρακαλώ....

Και, αφού μπήκαμε στο κλίμα, η ανάγνωση ξεκινά:

Ένα μόριο υδρογόνου ένα άζωτο αγαπούσε
στο παράθυρο του πόνου στην καλή του τραγουδούσε:
"Ο πυρήνας μου για σένα ηλεκτρόνια τραβάει
κι έτσι τώρα απεγνωσμένα τα δικά σου αναζητάει.
Πρώτη μου φορά σε είδα σ' ένα μόριο αμμωνία,
μα δε μου 'δινες ελπίδα κι έτσι ζω στην αγωνία!
Μα αν δε με αγαπήσεις, οξυγόνο θα κρατήσω
κι αν μονάχο μου μ' αφήσεις, στο νερό θ' αυτοκτονήσω!"

Τα παλιά τετράδια

2010-09-15T23:52:00.002+03:00

Ψάχνοντας αφορμή να μη διαβάσω εεεε κάτι χαρτιά εννοώ, έπεσα πάνω σε κάτι παλιά τετράδια, που μικρή έγραφα στίχους, πράγματα που μου έκαναν εντύπωση κλπ.
Ιδού μερικά:

Κάποιος είναι πολυάσχολος!
Κάποιος έχει εξαφανιστεί...
Κάποιος δε στέλνει ούτε ένα μήνυμα!
Λυπάμαι πολύ. Είστε ο πιο.. αναίσθητος κρίκος!
(εποχή των νόκια, των σμς, του πιο αδύναμου κρίκου)

Το παρελθόν έχει πρεσβυωπία, το μέλλον έχει μυωπία και το παρόν είναι τυφλό!
(όπως και η δικαιοσύνη)

Η αληθινή αγάπη όχι μόνο σέβεται την ατομικότητα του άλλου, αλλά επιδιώκει να την καλλιεργήσει ριψοκινδυνεύοντας το χωρισμό ή ακόμα και την απώλεια.
(γιεπ... τότε που ήμασταν ιδεαλιστές :Ρ)

Πολλοί νομίζουν πως έχω δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί σου, άλλοι πάλι πως την έχω καταπιεί, τώρα είμαι στη διαδικασία της πέψης και σε λίγο θα σε έχω χεσμένο!
(άγρια νιάτα...)

Cutty Shark στα κρητικά: (πω πω τι βλακείες αντ- έγραφα!)
Μωρέ θωργιέ με και πε μου άνε πιστεύγεις στον έρωτα με τη μια? όι?? άνε κάνω ομπρός σου μια ανεκουλουρίδα τσε με κανανοίξεις πάλι, ήντα λες?

Ήθελα να σου στείλω κάτι απερίγραπτα όμορφο, καυτό, γλυκό, ερωτικό, δυναμικό, έξυπνο, αλλά δυστυχώς δε χωράω στην οθόνη σου. Τηλέφωνο είναι αυτό που έχεις?
(εποχή κινητών- παντόφλα)

Θα ήθελα να ήσουν στο δωμάτιό μου, να ήσουν τώρα στο κρεβάτι μου, κάτω από το πάπλωμα....
Να σου δείξω το καινούριο μου ρολόι που φωσφορίζει στο σκοτάδι!
(βασικά αυτό μπορώ να το στείλω στο φίλο μου αν με εκνευρίσει για να του τη σπάσω χοχοχο)

Καλημέρα! θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή στη ΦΑΡΜΑ? έχουμε βρει τους παίκτες και ψαχνουμε τα ζώα!!!
(εποχή ριάλιτι)

Αυτά προς το παρόν! <εσάς, ποιό σας άρεσε? :)

Εκείνος κι εκείνη

2010-09-12T20:56:00.003+03:00

Μεσημέρι, γυρνάω από τη δουλειά αποκαμωμένη και βιαστικά τρέχω να προλάβω το λεωφορείο. Ανεβαίνω βιαστικά και χώνομαι προς τα πίσω για να βρω θέση. Κάθομαι ανάποδα και έχω μπροστά μου στη γαλαρία ένα ζευγαράκι. Εκείνος (Ε),σορτσάκι, ψηλός αδύνατος και μελαχροινός κι εκείνη (ε)ξανθιά γαλανομάτα, με μια κοτσίδα στο πλάι, ο ένας 17 στα 18 και η άλλη πιο μικρή, μάλλον 16, συζητούν κι εγώ κρατώντας αγκαλιά την τσάντα μου προσπαθώ να μην τους κοιτάζω για λόγους διακριτικότητας.
Δε μπορώ όμως να μην τους ακούω... και να θυμάμαι..:
Ε: δεν ξέρω τί να κάνω... η μάνα μου μου λέει να παρατήσω το σχολείο, να βρω μια δουλειά. Μετά είναι κι ο στρατός.. Αλλιώς τα υπολόγιζα, δεν περίμενα πως θα έμενα στην τάξη.
ε: Μην αφήσεις το σχολείο, ο αδελφός μου το άφησε και δεν έδωσε ποτέ πανελλαδικές...
Ε:ναι, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Αν ο αδελφός μου πάει υδραυλικός, εγώ θα γίνω ηλεκτρολόγος. Θα κερδίζω πολλά, είδες τί αυτοκίνητο έχει ο Κ. για να το συντηρει, θα βγάζει πολλά!
ε: ναι, αλλά πρέπει να τελειώσεις το σχόλείο!!! ο αδελφός μου δεν έδωσε ποτέ πανελλαδικές...
Ε: καλά, θα δούμε τί θα κάνω. Κάτσε να πάω πρώτα στρατό. Πολλά αλλάζουν με το στρατό.
ε:ναι, και ο αδελφός μου γύρισε αλλιώτικος...
Ε: να δω πότε θα μου έρθει και το χαρτί να πάω. Και ως τότε βλέπουμε.
ε:ως τότε μπορεί να μην είμαστε καν μαζί!
Ε: ως τότε βλέπουμε...
ε: ναι αλλά μπορεί να μένουμε μαζί! Εγώ θέλω να φύγω από το σπίτι! Αλλά σκέφτομαι τη μαμά μου, μου σπάει τα νεύρα αλλά νιώθω τύψεις να την αφήσω γιατί, να, μου λέει, όταν ήσουν μωρό και κάτι τέτοια και τη λυπάμαι....
Ε: ναι αλλά δε θα σε χάλαγε να φύγεις
ε: δεν ξέρω, ίσως να πάω στον πατέρα μου ή να την απειλήσω ότι θα πάω. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το χαστούκι, έκαιγε το μάγουλό μου.
Ε: εμένα οι δικοί μου είναι μαζί, αλλά ο πατέρας μου δε δίνει δεκάρα για τη μάνα μου. Του μιλάει και τη γράφει κανονικά.
ε: ο πατέρας σου είναι στον κόσμο του- μην το πάρεις στραβά! Η μαμά σου δεν εκνευρίζεται?εγώ θα εκνευριζόμουν πολύ!
Ε: τί να σου πω! η μάνα μου δε λέει να το βουλώσει! δεν ξέρει πότε να σταματήσει!
ε: ουφφφφφφ
Ε: νυστάζεις?
ε: ναι, δεν κοιμήθηκα καλά το βράδυ!
Ε: γιατί?
ε: είδα εφιάλτες... δε θέλω να τους θυμάμαι! ορίστε, τώρα τους θυμήθηκα πάλι... Ξέρεις τί είδα? ότι συναντήθηκα στο δρόμο με τον Χ και με κυνηγούσε και εγώ δεν ήθελα και έτρεχα και έκλαιγα και φώναζα, σε έψαχνα αλλά δεν ήσουνα πουθενά....
Ε: τον πρώην σου? έτσι και τον πετύχω θα φάει πολύ ξύλο. Ακόμα τον σκέφτεσαι?
ε: όχι! αυτό το όνειρο σημαίνει μάλλον ότι σε έψαχνα και δε θέλω να σε χάσω! ενώ εσύ...
Ε: τί εγώ?
ε: όλο λόγια είσαι... όλο λες για παντα και ποτέ και όλο με πληγώνεις! Θέλω ι εγώ μια φορά να σε πληγωσω, να δεις πώς είναι!
Ε: μα σου λέω δεν έκανα τίποτε τότε με την Κ. Δε με πιστεύεις? Σου ορκίζομαι!
ε: και για άλλα μου ορκίστηκες. έχω μάθει να μην πιστεύω σε όρκους.
Ε: αφού σε αγαπάω βρε κουτό! Και για τον Χ μην ανησυχείς, θα σε παίρνω εγώ από το σχολείο κάθε μέρα!
ε: εντάξει! πάρε με αγκαλιά τώρα!

Και κάπου εκεί κατέβηκα να προλάβω τη στάση μου χαμογελώντας. Είχα ξεχάσει πόσο γρήγορα περνάς από τη χαρά στη λύπη, από την ευτυχία στην απόγνωση, από την αισιοδοξία στη μιζέρια και αντίστροφα. Να μιλάς, να προβληματίζεσαι, να κλαις, και στο τέλος να τα ξεχνάς όλα με μια αγκαλιά....

for Coula

2010-09-09T23:04:00.003+03:00

Μιας και επρο(σ)κλήθην και μπήκα στο χορό, θα χορέψω.
Παραθέτω τις ερωτήσεις της Cou-Coulas και τις δικές μου απαντήσεις.
Όστις θέλει παίζει, ερωτήσεις νέες δε θα κάνω αφενός γιατί αυτές είναι επαρκώς "στριμωχτικές", αφετέρου γιατί έχω κάψει εγκέφαλο (όχι, δε σας λέω τί διαβάζω!)

πάμε:

1. Όρισε το δικό σου τρίπτυχο της επιτυχίας μιας σχέσης.
αγάπη- εμπιστοσύνη- επικοινωνία (μπορώ να στριμώξω και τη χημεία? την οποία βέβαια λαμβάνω ως πρόκριμα άρα βρίσκεται πριν το τρίπτυχο...οκ! σταματώ!)

2. Ο άνθρωπος αλλάζει; Κι αν ναι προς ποια κατεύθυνση και από ποια ερεθίσματα;
Αλλάζει. όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Οτιδήποτε μπορεί να τον αλλάξει, αν αυτός το κρίνει αρκετά σοβαρό.

3. Το πάντα και το ποτέ: ποια είναι η κοσμοθεωρία σου για τις δυο έννοιες;
Το πάντα είναι ύπουλη λέξη που δημιουργεί βάρος και κούραση. ένα βήμα τη φορά.
Το ποτέ, ακόμα πιο ύπουλη. Συνήθως όταν λες ποτέ για κάτι, το λούζεσαι.

4. Τι συμβολίζουν για σένα οι λέξεις: ψυχή, έρωτας, φιλία, δύναμη, υπομονή, εγωισμός, φθορά, θάνατος, ζωή;
Ψυχή: Αυτό που μένει κάπου και κάπως όταν θα έχουμε φύγει. Σύντροφος παρ' όλα αυτά της καρδιάς και του μυαλού.
έρωτας: έντονο συναίσθημα που μας κάνει να θυμόμαστε πως είμαστε ζωντανοί. Και όποιος το παίζει υπεράνω, ή φοβάται, ή λέει ψέμματα.
(σημ: κάποια στιγμή θα προσπαθήσω να κάνω ένα ποστ για τη σχέση έρωτα και ψυχής στην αρχαία ελλάδα)
φιλία: Μια μορφή συγγένειας κατά την οποία επιλέγουμε εμείς εκούσια τους ανθρώπους που θέλουμε δίπλα μας. Μια σχέση που μας κάνει καλύτερους και μας στηρίζει.
Δύναμη: κατάσταση που φανερώνει το χαρακτήρα μας.
Υπομονή: αρετή.
εγωϊσμός: μικρόψυχο και καταστροφικό συνήθως, παρ' όλα αυτά συχνό συναίσθημα
φθορά:η καθημερινή τριβή και η μιζέρια. Η φθορά του να μοιράζεσαι και να αναλώνεσαι και να το μετανιώνεις
θάνατος: βίαιη απώλεια. Το ξέρω.
ζωή: γεννηση, χαρά. Αλλά και το να ζεις πραγματικά, να απολαμβάνεις την κάθε μέρα, να χαμογελάς στο γείτονα και άλλα πολλά!

5. Η κοινωνία οδεύει προς το βούρκο! Ποια μία και μοναδική αξία πιστεύεις πως μπορεί να την σώσει και γιατί;
Το φιλότιμο! Αν θεωρείται αξία. Γιατί καθένας θα κάνει σωστά τη δουλειά του. Δε θα χρειάζονται ελεγκτές των ελεγκτών ω ελεγκτές και πάει λέγοντας...

6. Ναρκωτικά : Δώσε μου μια δραστική λύση για να μην πεθαίνουν νέοι άνθρωποι!
Σωστή παιδεία. Και μέλλον. Να ξέρεις ότι μπορείς να καταφέρεις κάτι με τη ζωή σου, να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Και στήριξη. Πραγματική.

7. Ποια πιστεύεις πως είναι η θέση σου μέσα στο σύμπαν; Ποιον σκοπό επιτελεί η παρουσία σου σε αυτό;
Δεν το έχω σκεφτεί, χμμμμμ

8. Για ποιον ένα και μοναδικό λόγο θα διέγραφες το blog σου;
Θα το διέγραφα αν έφτανα στο σημείο να αυτολογοκρίνομαι ή να προβληματίζομαι αν θα πρέπει να γράψω κάτι για το φόβο των αναγνωστών.

9. Γνωστοποίησε 3 άθλια ελαττώματα σου, 3 μέτρια ελαττώματα σου και 3 μικρά ελαττώματα σου!
Πάμε από τα πιο έντονα σε αυτά που εμφανίζονται σε μικρότερη ένταση και βαθμό:
τεμπέλα
λιχούδα
λαίμαργη
περίεργη
επίμονη
πλεονέκτρα
ζηλιάρα (το έβαλα στα μικρά γιατί μου περνάει πολύ γρήγορα :ΡΡ)
κτητική
σπάταλη

(επίσης φλύαρη και χαζοχαρούμενη και άτσαλη και... ωπ! πάλι βγήκα εκτός θέματος!)

10. Συμβούλεψε ένα νέο παιδί προτείνοντας 3 αρετές που θα πρέπει να αποκτήσει και 3 αντι-αρετές που θα πρέπει να αποφύγει για να μπορεί να λέγεται άνθρωπος.

κατανόηση
συμπόνοια
σταθερότητα στις αξίες του

υποκρισία
σκληρότητα
εγωκεντρισμό

Αυτό σημαίνει παίζω με το φαΐ μου!

2010-09-08T22:42:00.000+03:00

Κι εγώ! Κι εγώ παίζω!!!

2010-09-07T20:30:00.003+03:00

Λοιπόοον... με κάλεσαν και εμένα αφενός η αγαπητή Και λοιπόν; Και συνεπώς; Και γι' αυτό αλλά και το φίλτατο μαρουλάκι .

Οι κανόνες έχουν ως εξής:

1.Ποιος σε προσκάλεσε;
2.10 πράγματα που αγαπάς
3.Να προσκαλέσεις 10 μπλόγκερς

Την πρώτη ερώτηση την απάντησα πριν καν ξεκινήσω το παιχνίδι... Πάμε στα δύσκολα τώρα και σε τυχαία σειρά:

1.Την οικογένειά μου, εξ αίματος και "εκ φιλίας"
2.Το διάβασμα, τα βιβλία
3. Το ηλιοβασίλεμα. Όσο χάλια και να είναι η μέρα, πάντα με παρηγορεί.
4. Τη θάλασσα, νιώθω μια παράξενη έλξη
5. Το φθινόπωρο, τη βροχή, τη μυρωδιά του χόρτου και το χώμα που νοτίζει
6. Τη μουσική, παντού και πάντοτε και για πάντα
7. Τη σοκολάτα και τη ζάχαρη (με πιάσατε!)
8. Τα απροσδόκητα χαμόγελα
9. Τους περιπάτους στην ΑΘήνα
10. Τα ταξίδια που ονειρεύομαι

πλας one: τις γάτες (και όχι, μην κάνετε συνειρμούς και σχόλια!!!)

Με τη σειρά μου καλώ να παίξουν τους :

Σείριο,
next_day
Σκορπίνα
efi
Μικρός Χείμαρρος
Νερένια
Χρονοστιβάδα (είσαι εδω????)
γνωστός άγνωστος
Iliokamenos
Maria (ας μην έχεις blog, υπάρχουν και τα σχόλια :Ρ)

όταν έρχονται τα σύννεφα

2010-09-02T19:50:00.001+03:00

Just a day at work

2010-08-31T23:25:00.004+03:00

Την πρώτη, την έχει κρεμάσει ο Διευθυντής στη δουλειά...

Τη δεύτερη την είδα στο δρόμο και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα...

Την τρίτη την ανακάλυψα σε έναν όροφο και...
χωρίς σχόλιο...

ΤΟΣΟ ΝΕΡΟ!!!! :Ρ

H συννεφούλα ταξιδεύει - part I

2010-08-28T17:52:00.006+03:00

Καθώς μας χαιρετάει το καλοκαίρι (ημερολογιακά και μόνο), σκέφτομαι πως φέτος ήταν καλύτερα από πέρσι (από τις περισσότερες τουλάχιστον απόψεις) και χαίρομαι. Πήγα διακοπές στη Σύρο (και χρωστάω φωτογραφίες κλπ σε μελλοντική ανάρτηση) την 1η βδομάδα που πήρα άδεια και κάποιες μέρες μετά πήγα για το γύρο της μισής πελοποννήσου, όπως κοροϊδευτικά μου έλεγε ένας φίλος.
Μιας και είμαι ανάποδος άνθρωπος λοιπόν, θα αρχίσω από εκεί.
Μέσα σε 8 μέρες άλλαξα 5 κρεβάτια και σίγουρα πολλές παραστάσεις.

Από Αθήνα βρέθηκα στη Σπάρτη και από εκεί, στο χωριό.

εκεί, γνώρισα επιτέλους τη γατούλα της γιαγιάς που όλοι τη φωνάζουν μαρουλι/μαρουλάκι, δεν ξέρω γιατί.
Πάντα στο χωριό είχαμε γάτες, ποτέ άλλοτε όμως δε θυμάμαι τους δικούς μου να πάνε γατί στον κτηνίατρο αν είχε αρρωστήσει, ούτε να το ταίζουν γατοτροφή. Να που συνέβη!
Το μαρουλάκι μας λοιπόν, λατρεύει να το τεντώνει η μαμά μου (να το πιάνει δηλαδή από τις "μασχάλες" στα μπροστινά πόδια και να το σηκώνει ψηλά) και κάθε φορά που τη βλέπει παίρνει θέση.

Πριν λίγο καιρό έγινε μανούλα. Πολύχρωμο το μαρουλάκι, υπερρεαλιστικό θα έλεγα, πιο "απλά" τα γατάκια της. ιδού:

Τα δυο ασπρόμαυρα τα ονόμασε μια μικρούλα "δεξιοκαρδούλα" και "αριστεροκαρδούλα" (θα δειτε παρακάτω το γιατί!

Είναι πανέμορφα, παιχνιδιάρικα, ζωηρά και σκανταλιάρικα! ακόμα προσπαθούν να θηλάσουν από τη μαμά τους, οπότε και τους κόβει ανάποδες, αλλά έχουν και καλές στιγμές. Τις προάλλες το ένα σηκώθηκε στα πίσω πόδια του, αγκάλιασε το λαιμό της μαμάς του με τα μπροστινά και άρχισε να την πλένει. (ναι ναι αγαπώ τις γάτες!)

Ιδού μερικές φωτό με τα γατιά με το στομάχι τούμπανο μετά το φαι (στην αριστερη φαίνεται και η καρδούλα... η μια την έχει δεξιά και η άλλη αριστερά. και όχι, δεν τις έβαψα με μαρκαδόρο :ΡΡ):

και δυο κοντινά πλάνα:

αυτά προς το παρόν!
συνεχίζεται! (χωρίς άλλες γάτες :Ρ)

Διακοπές τέλος!

2010-08-22T21:33:00.003+03:00

Το επαναλαμβάνω συνεχώς στον εαυτό μου. Πάνε τα μαθητικά καλοκαίρια που γύρναγα από το χωριό μόλις μια μέρα πριν αρχίσουν τα σχολεία. Ή έστω τα φοιτητικά που αρχές Σεπτέμβρη μπορεί να είχα κάποιο μάθημα να δώσω.
Μέρος της ενήλικης ζωής μου η δουλειά, που καθόλου δε μου ελειψε, κι ας έφυγα σε δυο δόσεις. Μια βδομάδα και τα ξέγραψα όλα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κουρασμένη ήμουν, μέχρι σήμερα.
Από το μεσημέρι στο σπίτι και όλο χαζεύω στον υπολογιστή, για να βρεθώ πάλι στις δυο τη νύχτα να κάνω μπάνιο και να βάζω πλυντήριο ώστε να είμαι έτοιμη για τη δουλειά το πρωί, σαν να προσπαθώ μάταια να παρατείνω τις ώρες της απραξίας και τις μέρες της ηρεμίας που τις βλέπω να απομακρύνονται.
Για μια ακόμα φορά περιμένω την 1η του Σεπτέμβρη, βάζω στόχους που πιστεύω πως θα τους πετύχω και πρόγραμμα που σχεδόν ποτέ δεν το τηρώ.
Ο ήλιος μόλις που έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω μου, μα την εικόνα της θάλασσας δεν τη βγάζω από το μυαλό μου. Κάτι έχει που με τραβάει απροσδιόριστα, με μαγνητίζει και με χαλαρώνει.

Σας διαβάζω αλλά δεν σχολιάζω, μιας και δεν έχω πάντα κάτι να πω. Ή απλά, δεν έχω όρεξη. Πολλές φορές στάθηκα μπροστά στην οθόνη να γράψω μα γρήγορα έκλεισα το παράθυρο. Το γράψιμο δε θέλει βιάση, πρέπει να μιλάμε όταν έχουμε κάτι να πούμε.
Σας έχω πολλά φυλαγμένα όμως. Σύντομα... :)

υγ: πήγα στο γάμο μιας συμμαθήτριάς μου από το δημοτικό (οικογενειακοί μας φίλοι εδώ και χρόνια). Στο τραπέζι μου ημουν εγώ, οι γονείς μου και 2 άλλα ζευγάρια. Κάθε φορά που πήγαιναν να πιουν τα ζεύγη άρχιζαν: στην υγεία μας, καλή ζωή στα παιδιά και στης κόρης σας (στον έναν ) -παύση- και στη δική σας κόρη (στον πατέρα/μητέρα μου) - παύση ---- και στου γιου σας κλπ κλπ προσέχοντας να μην ξεχάσουν κάποιον. Μιλάμε αλυσιδωτές αντιδράσεις!!!!
Και καλά, το είπες μια φορά, το είπες δυο, φτάαανει!!!

υγ2: στην ερώτηση ενός από το τραπέζι γιατί δεν πήγα στο πέταγμα της ανθοδέσμης τους είπα ότι είναι δύσκολοι καιροί για να βάλω τους γονείς μου σε έξοδα! χοχοχοχοχο! (εεε μααα!!!)

Το πλοίο θα σαλπάρει

2010-07-23T21:49:00.002+03:00

για λιμάνια ξένααααααααααααααα!!!!!!!

Καιρός κι εγώ να ξεκουραστώ λίγο!

Να περνατε όμορφα!

Θα επανέλθω με γεμάτες μπαταρίες και με πολλές φωτογραφίες!!

(σίγουρα όμως τις περιπέτειες της Coulas δε θα τις ζήσω! Πάω για ήρεμα πράγματα!)

Σας φιλώ!!!

Αν έχεις τύχη διάβαινε

2010-07-21T21:36:00.003+03:00

Θα περιαυτολογήσω, αλλά ξαφνικά σκέφτηκα πως είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος.
Πέρα από τα αγάπη/υγεία/ευτυχία κλπ, θα αναφερθώ σε πιο πεζά περιστατικά της σημερινής ημέρας:
Πετάγομαι στη δουλειά για να πάρω κάποια χαρτιά και πέφτω τη στιγμή που κόβουν την τούρτα τριπλής σοκολάτας (οπότε και ένα κομμάτι παίρνει το όνομά μου). Φεύγοντας βρίσκω το ασανσέρ στον όροφό μου (σπάνιο), κατεβαίνω κάτω και βλέπω 3 να περιμένουν ταξί και τίποτα να μη σταματάει. μόλις όμως φτάνω στο δρόμο, εξαφανίζονται (πάνε στην πιάτσα, σε άλλο δρόμο, δεν ξέρω) και με το που σηκώνω το χέρι μου σταματάει ταξί με κλιματισμό (είδος προς εξαφάνιση). Ο δρόμος ως εκ θαύματος δεν έχει πλέον μποτιλιάρισμα, φτάνω στην ώρα μου στη συνάντηση με τον καθηγητή, μαθαίνω ότι πήρα πολύ καλό βαθμό, πάμε για καφέ όπου μας κάνουν έκπτωση 20% (!!!!!!) δίνω το μάθημα και περνάω με καλό βαθμό μετά από μια μέρα διάβασμα (μόνο), η δουλειά που περιμένω αύριο φαίνεται ότι θα γίνει, πάω να βρω τους φίλους μου για καφέ και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω λεφτά και εκεί που έχω αποφασίσει ότι δε θα πάρω τίποτα πετάγεται ένας συμφοιτητής που είχα συνδράμει και "απαιτεί" να με κεράσει γιατί είχα σώσει την ομάδα τους από μια κρίση στο μάθημα.
Περιμένω να βρεθώ με μια φίλη μου αλλά κατά βάθος βαριέμαι γιατί είμαι πτώμα και θέλω να φτιάξω το σπίτι και τελικά το βραδυνό ραντεβού ακυρώνεται. Το λεωφορείο δε που περνάει κάθε μισάωρο, ήρθε 2 λεπτά αφού πήγα στη στάση.
Μήπως έπρεπε να παίξω λαχείο σήμερα?

Περιαυτολογία τέλος!

Σας φιλώ,

Η ηλιόλουστη συννεφούλα που θυμήθηκε πώς είναι να νιώθεις τυχερή :)

Νύστα

2010-07-21T01:44:00.003+03:00

Προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου και να με πείσω πως με ενδιαφέρουν αυτά που διαβάζω. Το αστείο είναι ότι όντως με ενδιαφέρουν (διαδίκτυο και ιστολόγια είναι δυο πράγματα που χρησιμοποιώ κατά κόρον), αλλά είμαι τόσο κουρασμένη που νιώθω σαν άλιεν. Κι όμως ξέρω ότι όλο αυτό θα μου λείψει, μιας και η αίσθηση που μου άφησαν όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι ζω για να διαβάζω και να μαθαίνω και μου φαίνεται τόοοοσο φυσιολογικό να μην επαναπαύομαι σε αυτά που ήδη ξέρω. Ίσως πάλι να προσπαθώ να συνεχίσω να νιώθω φοιτήτρια, αλλά είναι μια εκδοχή που δεν υποστηρίζω για πολλούς λόγους (πχ πιο "φοιτήτρια" θα ένιωθα χωρίς το μεταπτυχιακό- κάθε απόγευμα για καφέ και βόλτα).

Μάλλον είναι το τελευταίο βράδυ που ξενυχτάω για να διαβάσω επειδή θα δώσω εξετάσεις και όλο αναβάλλω αυτή την επανάληψη. Μπορεί κι όλας να είναι οι τελευταίες εξετάσεις στο πανεπιστήμιο (αν εξαιρέσουμε εξέταση εργασίας, εκτός κι αν πάω για τρίτο μεταπτυχιακό και συνεχίσω να σας γκρινιάζω)! Μπορεί να αναπολώ όλα αυτά που έχω αφήσει στην άκρη καιρό τώρα, κυρίως μικρές δικές μου απολαύσεις (όχι τη σοκολάτα πάντως χαχα) και τα βλέπω να μου κλείνουν πονηρά το μάτι, αλλά ξέρω πως τα θέλω και τα παθαίνω! Αφήστε που η υποχρεωτική κοινωνικοποίηση σε μέρες που δεν την πάλευα μου έκανε καλό. (ναι! με το ζόρι έξω!!!)
Το μεταπτυχιακό πάντως δεν έχει τελειώσει ακόμα (μένει η υπέροχη εργασία!!!), οπότε ο απολογισμός θα αργήσει λίγο. Κάτι μου λέει πως θα έρθει το φθινόπωρο.

Σιγά σιγά, δε βιάζομαι. Γιατί για ακόμα μια φορά έμαθα πως όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.

Τελευταίο μάθημα λοιπόν... Άγχος καθόλου, μάλλον μπούχτισμα, αν μου πει σου βάζω 5 και δε σε εξετάζω το παίρνω και φεύγω , ΠΦΣ (παγκόσμια φοιτητική σταθερά )γαρ, αλλά σιγά μη μου το πει... (ξέρω, ξέρω, είμαι υπερβολική :Ρ )

Κατά τ' άλλα δεν ξεχνώ πως εξετάσεις δίνουμε όλοι μας καθημερινά. Στη δουλειά, στις σχέσεις, στις φιλίες. Σας εύχομαι να μη μείνετε ποτέ μετεξεταστέοι :)

Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος

Υποσχετικό

2010-07-18T23:43:00.003+03:00

Εγώ, η υπογράφουσα, Συννεφούλα, υπόσχομαι και δηλώνω αμετακλήτως, έχοντας επίγνωση της δήλωσής μου, ότι άμα τη αφίξει μου εις την πάτριαν πόλιν μου, δε θα είμαι μουντρούχα και υπναρού, αλλά αντιθέτως θα κουβαλήσω εις τη βαλίτσα φουστάνι, τακούνια, είδη make up (κλπ) και θα είμαι δεκτική σε κάθε προτεινόμενη έξοδο, διατηρώντας επιφύλαξη μόνον για τα μπουζούκια.

Το παρόν συντάχθηκε έπειτα από την εκδήλωση δυσπιστιας της Μ. απέναντι στη δήλωσή μου ότι αναμένω εξόδους για το μεθεπόμενο σαββατοκύριακο.

Αυτά!

(ξέρω, με έχει βαρέσει η ... ζέστη -ευγενικά-)

Γιούπι!!!

2010-07-16T20:27:00.001+03:00

Θα είμαι σύντομη:
μέσα σε όλο το στρες και τις αναποδιές, κέρδισα το πρώτο μου δικαστήριο. όοολεεεεε!!!!

Κατά τα άλλα, πολύ ζόρι, ανυπομονώ να σαλπάρω.
α, και πολλή ζέστη!

VVV

2010-07-13T20:04:00.002+03:00

= Veni, Vidi, Vici.

Σήμερα, μ' ένα σμπάρο δυο τριγώνια. Πέρασα το μάθημα και μάλιστα με καλό βαθμό (αλλά μου ψιλοέσπασαν τα νεύρα, ρε γμτ σε αυτή τη χώρα τα γλυφτρόνια πάνε πάντα μπροστά) και κατέληξα σε θέμα εργασίας.

Μερσί για τις ευχές!

ενα μάθημα έμεινε τώρα. Πώς διαβάζουν μετά από τόση Ιστορία για την Τεχνολογία?
Ας είναι. Κι αυτό το ταξίδι τελειώνει :)

Σας φιλώ!

Άρνηση

2010-07-12T16:20:00.003+03:00

Λίγες ώρες πριν δώσω το πρώτο (και προτελευταίο και πιο δύσκολο και πιο κρίσιμο και πιο στριμμένο κλπ κλπ) μάθημα, βιώνω μια πλήρη άρνηση να διαβάσω και να πλησιάσω οτιδήποτε έντυπο. Ιδίως δε σημειώσεις και βιβλία.
Από την άλλη έχω μια απάθεια, βρίσκομαι σε μια νιρβάνα που με εκνευρίζει. Δυο είναι οι πιθανές ερμηνείες: ή μπούχτισα, ή το υποσυνείδητό μου (μουχαχαχα) θεωρεί πως θα τα πάω καλά.
όπως και να χει, αυτή η απάθεια με ανησυχεί.
Eyes on the prize , αύριο τέτοια ώρα θα πίνω καφεδάκι (και θα σκέφτομαι την επόμενη εργασία και το μάθημα :ΡΡΡ).

όπως και να 'χει, αν όλα πάνε καλά θα φύγει ένα μεγάλο βάρος. Μα κι αυτοί τάμα έχουν κάνει? Πέρσι έδινα πάλι την ίδια ημερομηνία (αλλά Δευτέρα) και εφυγα άρον άρον από την εξέταση για να πάω συναυλία (και δώστου τρεχάλα να φτάσω Παπάγου). βέβαια, το μάθημα (τελευταίο) που δίνω 21 Ιουλίου είναι νομίζω μακράν ο νικητής του διαγωνισμού της πιο αργοπορημένης εξέτασης. Τουλάχιστο το έκανε για να μας διευκολύνει γιατί αν περιμέναμε από αλλού....

Έφτασε η ώρα λοιπόν! Σταυρώστε με, φτύστε με μη με ματιάσετε, ευχηθείτε μου καλή επιτυχία και όλα καλά!

Κι εγώ, όταν ξεμπερδέψω, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις γνώσεις μου στο Βυζαντινό δίκαιο και στη Βυζαντινή ιστορία (Μαρία σταμάτα να χασμουριέσαι! είναι ενδιαφέρον σου λέω! :ΡΡ)

Σάββατο, 10 Ιουλίου

2010-07-10T17:30:00.003+03:00

Ανοιχτό βιβλίο
ανοιχτές σημειώσεις
ανοιχτή κασετίνα
ανοιχτός υπολογιστής
ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
Σελίδες 300 και διάθεση μηδέν.
Το αεράκι φέρνει τους ήχους μιας μελόντικας
και ενός πιάνου.
Προσπαθούν να παίξουν Μπαχ,
το κομμάτι που μάθαινα κι εγώ πριν χρόνια
στο δημοτικό ακόμα.
Που και που τα αυτοκίνητα κορνάρουν
οι οδηγοί πάντα βιάζονται.
Οι αλλοδαποί στη δίπλα πολυκατοικία σταμάτησαν
τις φωνές και τα έθνικ τραγούδια στη διαπασών.
Δύο άνθρωποι τσακώνονται,
δεν καταλαβαίνω τί λένε, ξένη γλώσσα βλέπετε
μα από την ένταση καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι.
Ο άντρας φεύγει, η γυναίκα κάθεται στο παγκάκι κλαίγοντας και μουρμουρίζει.
Ένα πουλί κελαηδάει, θυμάμαι ένα παιδικό ποίημα
με τίτλο "πειρασμός"
και ένα παιδί που διαβάζει και θέλει να βγει έξω να παίξει
(μα αφού πρόκειται για διδακτικό ποίημα, το παιδί πρώτα διαβάζει
και μετά απολαμβάνει το παιχνίδι).
Με μένα τελικά όλα στο διάβασμα καταλήγουν.
Όχι πως δε μου αρέσει....
Είναι που ξέρω ότι ο κόπος μου δεν εκτιμάται.

Μα έννοια σας, και αν όλα πάνε καλά
Σε 3 μέρες τέτοια ώρα δε θα σας έχω ανάγκη
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Και θα διαβάζω ό,τι θέλω και όχι ό,τι εσείς θέλετε επειδή το έχετε κάνει άρθρο ή βιβλίο.

Και.... (απομακρύνετε ξυραφάκια!!!!) είπα να βάλω τραγουδάκι. Και μπαίνω στο σωλήνα μου και λέω ας δω τι μου προτείνει... Βουαλά!

Και βουαλά τα στιχάκια

Ελλάδα Ελλάδα

Στίχοι: Γκάτσος Νίκος
Μουσική: Μούτσης Δήμος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ' ανάψουνε τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας, το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες,
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια, σαν βδέλλες,
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

24/7 σαλπάρω.....

σας φιλώ!

Εσύ, τί κάνεις?

2010-07-06T23:17:00.003+03:00

Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους.
Εσιώπασα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες,
δεν μίλησα διότι ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
Ήρθαν μετά και πιάσαν τους Χριστιανούς.
Πάλι δεν μίλησα,ποιός νοιάζεται για Θρησκείες και άλλα τέτοια!
Στο τέλος ήρθαν και πήρανε κι εμένα.
Εσιώπασα,δεν φώναξα,έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ζήτησα βοήθεια,γιάτι τότε που ήταν να κραβγάσω,να διαμαρτυρηθώ,να παλέψω,συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου...

ΜΑΡΤΙΝ ΝΙΜΕΛΕΡ

Το θέμα δεν είναι τί κάνουν οι άλλοι. Το θέμα είναι τί κάνουμε εμείς.-

Μνημόνιο, συναίνεση και Σύνταγμα

2010-07-02T23:09:00.003+03:00

«Και τα κοινωνικά δικαιώματα λοιπόν; Τι έγιναν τα συντάγματα, τι έγιναν οι συνταγματολόγοι, τι έγιναν οι θεματοφύλακες της νέας κοινωνικής και αλληλέγγυας νομιμότητας του ευρωπαϊκού μεταπολέμου; Πως αφέθηκε το αόρατο χέρι του Adam Smith να ξεσκίσει συντάγματα, εγγυήσεις, χάρτες και κοινωνικά συμβόλαια σαν να ήταν άχρηστα κουρελόχαρτα; Γιατί τα κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη καταπατούνται αδίστακτα στο όνομα μιας εξουσιαστικής νέας παγκόσμιας τάξης που βρίσκεται έξω από κάθε κοινωνικό ή κρατικό έλεγχο; Και πως, όταν κάποτε αναστραφεί ο ρους των πραγμάτων, θα μπορέσουν οι καταφρονεμένοι να πεισθούν, να διεκδικήσουν, να ανακτήσουν και να αρκεσθούν σε καταστατικές «συνταγματικές εγγυήσεις», όταν οι εγγυήσεις αυτές δεν αξίζουν περισσότερο από το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένες; Στην πραγματικότητα, το διακύβευμα είναι πολύ σοβαρότερο από ό,τι φαίνεται. Με τις νέες παγκόσμιες ισορροπίες δυνάμεων που διαγράφονται, δεν κινδυνεύει μόνο η λειτουργία της κοινωνίας, αλλά και η αξιοπιστία των οποιωνδήποτε καταστατικών της αρχών, η αξιοπιστία της δημοκρατίας» (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς,«Το Βήμα της Κυριακής», 23.1.1994, σ. Β11).

Βαριά φιλοσοφία, το ξέρω. Παλιό, και ακόμα επίκαιρο. Κάθε μέρα και καινούριο ραβασάκι, κόντρα σε κάθε λογική. Κόβε- κόβε και δε θα μείνει τίποτα. Πάγωμα και κόψιμο μισθών χωρίς πάγωμα τιμών. Τα καλά του 1985. Τα λάθη της ιστορίας να επαναλαμβάνονται. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση? κι εμείς τί θα κάνουμε γι' αυτό?

Αλλά ξέχασα, με συγχωρείτε. Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να έχουν απαιτήσεις.-

(βλ. και εδώ)

Untitled

2010-07-01T22:48:00.002+03:00

Πλήρωσα μόνη μου το νοίκι αυτό το μήνα.
Εξασφάλισα χρήματα για τις διακοπές μου,
μου πήρα ένα notebook και μελάνια με δικά μου χρήματα,
κρατάω από το μηνιάτικο για τις εισφορές μου.
Είμαι ασφαλισμένη,
νέα επαγγελματίας,
πρέπει να θυμάμαι να βάζω στην άκρη για τις εισφορές μου,
να είμαι υπεύθυνη,
να δουλεύω σε προθεσμίες.
Να ανησυχώ για το μέλλον.
Μεγάλωσα....

πιγκουίνοι και αθλήτριες

2010-06-27T20:25:00.003+03:00

Μετά από παράκληση της φίλης μου Και λοιπόν? , αλλά και επειδή δεν έχω καθόλου όρεξη να διαβάσω, αποφάσισα να ανεβάσω ακόμα δυο δημιουργήματά μου που η ημερομηνία δημιουργίας τους χάνεται στο βάθος των χρόνων (κάπου στο 2003 αν θυμάμαι καλά).
Πριν την αποκάλυψη, 2 διευκρινήσεις: ο πιγκουίνος είναι απότοκο παιδικής εμμονής. 'Εβλεπα πολύ pingu όταν ήμουν μικρή. Μάλιστα με πλαστελίνες έφτιαχνα όλο το σετ (ιγκλού, κλπ κλπ).
Η αθλήτρια δεν έχει ένα χέρι, έσπασε όταν την κράτησε η βαφτιστήρα μου. Κάπου το έχω φυλάξει, δεν έχω αξιωθεί ακόμα να κάνω την επέμβαση :Ρ την έβγαλα από διάφορες γωνίες. Δεν είναι κάτι το φανταστικό, αλλά δε μπορούσα να τη δουλέψω περισσότερο γιατί φοβόμουν ότι θα στερεοποιηθεί ο πηλός!

πρες παπιέ

2010-06-25T22:58:00.002+03:00

Οι καλοί μου φίλοι γνωρίζουν ότι όταν αγχώνομαι διοχετεύω την ενέργειά μου σε δημιουργικά πράγματα. Πότε ζωγραφίζω, πότε κάνω διάφορες κατασκευές και πότε μαγειρεύω. Κάποιους μήνες πριν λοιπόν, βρήκα δυο πακετάκια πηλό που είχαν ξεμείνει και μέσα στα νεύρα μου τα άνοιξα. Δεν ήξερα τί να κάνω, κατέληξα να φτιάξω πρες παπιέ να δώσω από ένα σε κάθε κοπέλα στο γραφείο (ναι ναι είμαστε μια χαρούμενη παρέα!)
και ιδού τα αποτελέσματα:

Με το ρόγχο του air condition, μεσημέρι...

2010-06-20T18:32:00.002+03:00

Καλοκαίρι και πάλι! Οι εποχές κάνουν κύκλους και ανακατεύονται, σημάδι πως όλα προχωράνε και αλλάζουν. Πάλι έχασα τις μέρες. Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, δεν έχει σημασία. Το ρολόι μου που το φοράω με το ζόρι μιας και είναι δώρο, μου βάζει όρια. Στον ύπνο, στο χάζεμα, στον καφέ. Με κρατάει πεισματικά δεμένη με τις ημερομηνίες που από καιρό τις έχω χάσει. 15, 16, 17, περνάει ο καιρός. 18, 19, να θυμηθώ να ευχηθώ στον πατέρα μου. 20, 21, πάλι στη δουλειά, άραγε έδωσαν την εργασία μου από τη γραμματεία; 22, 23, ο καιρός περνάει, πότε θα προλάβω;

Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να ξαπλώνω μπρούμυτα στο κρεβάτι για να διαβάσω. Χαζεύω και λίγο έξω την πρασινάδα στο μπαλκόνι, ακούω τα παιδάκια που τσιρίζουν εεεεε παίζουν ήθελα να πω, δυσανασχετώ με τα τζιτζίκια (και μετά σου λένε πως τίποτα δε ζει στην Αθήνα!) μετά την 5η συνεχόμενη ώρα που τα ακούω και ξεπιάνομαι από το διάβασμα στο γραφείο.

Το ίδιο έκανα και σήμερα. Ζέστη με ένα διακριτικό αεράκι (δεν άνοιξα κλιματιστικό για να μην καλομαθαίνω μιας και στη δουλειά κινδυνεύω από θερμοπληξία), μάζεψα βιβλία και σημειωματάρια και τσουπ! στο κρεβάτι. Θυμήθηκα ότι και πέρσι τέτοια εποχή ήμουν μια από τα ίδια (αλλά ευτυχώς δεν έπιασα το θέμα- τζιζ πόσα καλοκαίρια έχω περάσει χωρίς να έχω διάβασμα) και σκέφτηκα με τρόμο πως ίσως και να μου λείπουν αυτές οι στιγμές στα επόμενα καλοκαίρια (εχμ... όχι όλο το πακέτο!! μερικές μόνο!).

Ξύπνησα κουλουριασμένη από τον ήχο του msn στον υπολογιστή. Προφανώς προτίμησα να αποκοιμηθώ από το να συνεχίσω να διαβάζω. Αυτή η ζέστη με έχει διαλύσει. Πώς θα τους πω ότι θέλω να λείψω 5 μέρες για την εξεταστική?Δίνω 3 μαθήματα τρομάρα τους!

ΥΓ1: πάρτε το άσμα του τίτλου:

ΥΓ2: Stranglers & Billy Idol σούπερ! Λίγο δυνατά η ένταση για τα γέρικα αυτιά μου όμως!
απολαύστε:

Μεταμορφώσεις

2010-06-15T23:45:00.003+03:00

Καιρό τώρα έλεγα πως ήθελα να πάρω έναν πίνακα ανακοινώσεων για το γραφείο μου. Να κολλάω πάνω του τα κάθε λογής χαρτάκια που κατακλύζουν το γραφείο μου, κι ας ξέρω πως στο τέλος μόνο μπιχλιμπίδια και εικόνες θα καταλήξω να κρεμάω πάνω του, όπως ακριβώς έκανα και με τον πίνακα του σπιτιού μου. Παρ' όλα αυτά τον πήρα και τον κουβάλησα σπίτι. Αυτό ήταν η αρχή όλων των κακών!

Άρχισα να σκέφτομαι τί να τον κάνω ώστε να φαίνεται πιο χαρούμενος κλπ κλπ. Αποφάσισα λοιπόν να τον βάψω το αγαπημένο μου χρώμα (μπλεεεεεεεε) και σε δεύτερη φάση να του κολλήσω κουμπάκια (μη ρωτάτε γιατί!).
Μετά επανήλθε η παλιά τρέλα με το μικρό πρίγκηπα... και κότσαρα και έναν πρίγκηπα και μια αλεπού... ( όχι τέμπερα μη ρουφήξει ο φελλός, όχι οτιδήποτε με νερό, όχι κηρομπογιές μη βγάζουν λάδι.... ξυλομπογιές!!!!)

Και τελικά εγώ τα χαρτάκια μου πού θα τα καρφιτσώνω?????

Το πριν

και το μετά....

Σύντομα νέα

2010-06-12T19:14:00.007+03:00

Να μαι και πάλι!
Μετά από 2 παρουσιάσεις, άπειρα μαθήματα, δουλειά φουλ και δε συμμαζεύεται, είμαι ακόμα ζωντανή (και κοιμάμαι όρθια). Μόνο εμένα με έχει διαλύσει η ζέστη? όλο θέλω να κοιμάμαι....
το προηγούμενο σαββατοκύριακο τέτοια ώρα ήμουν στην εξωτική Μύκονο, όπου είδα τον τρισέγγονο του Πέτρου (του πελεκάνου), αγόρασα για πρώτη φορά ψεύτικο κόσμημα (μα ήταν ένα τέλειο λουλουδένιο δαχτυλίδι!), είδα τον Ψινάκη αλλά όχι το Γαλάτη, κολύμπησα στα σοκάκια της Μυκόνου και κάηκα από τον ήλιο την επόμενη στη Δήλο.... Μιλάμε για βροχή με το τουλούμι, αλλά ως παιδί του φθινοπώρου την απόλαυσα.
Και για του λόγου το αληθές, σας έχω φωτογραφιούλες να απολαύσετε τοπία, να ζηλέψετε ίσως, να νοσταλγήσετε, να αναπολήσετε και γενικά να χαρούμε ομαδικώς χοχο!

Ξεκινάω από Μύκονο και καταλήγω Δήλο. Κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει:)

(ναι ναι, με την ψηφιακή βγάζω ένα κάρο φωτούλες....)

Ατάκες και στιγμές

2010-05-31T23:09:00.003+03:00

Πάνω που είπα να εξαφανιστώ θέλησα να γράψω... έτσι, γιατί ζω έναν σουρεαλισμό κάθε μέρα και κάποια στιγμή θα νομίζω πως απλά τα φαντάστηκα.

Σαν εγωϊστής σκορπιός, θα ξεκινήσω μ' εμένα.

όπως όλοι ξέρουμε, κάνω μεταπτυχιακό. Επειδή όταν ήταν να παρουσιάσω την πρώτη πρώτη εργασία, η οποία συνέπιπτε με πολλές και ποικίλες άλλες εξετάσεις ενώ εργαζόμουν παράλληλα και δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη που άνοιγε μόνο τα πρωινά, βρήκα στο διαδίκτυο μια συλλογή νόμων βυζαντινών αυτοκρατόρων για να με βοηθήσει το κείμενο. Βέβαια δεν ήταν η τελευταία κριτική έκδοση, όμως στις κριτικές εκδόσεις πλέον τα σχόλια είναι αυτά που υπάρχουν εξτρά, δεν άλλαζε σε κάτι το κείμενο.... Μέσα στην καλή διάθεση, τα μοίρασα ώστε να τα έχουν και οι συμφοιτητές μου. Αμέσως η μια καθηγήτρια με ρώτησε πού τα βρήκα και αφού της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο να πάω στη βιβλιοθήκη στραβομουτσούνιασε και μουρμούρισε κάτι για το ίντερνετ.

Σήμερα είχα πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη να βάλω τις τελευταίες πινελιές στην εργασία μου, οπότε και βρήκα ένα βιβλίο σχετικό με το θέμα μου, για την ποινή της μαστιγώσεως. Εκεί που μιλούσαμε στο μάθημα σχετικά με τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων (ξέρω, βαρετό), επισήμανα κάτι που μου έκανε εντύπωση: ότι δηλαδή προβλεπόταν η ποινή της μαστιγώσεως για όσους κληρικούς ασκούσαν αγωγή στα κοσμικά δικαστήρια (ήταν μεγάλος ο ανταγωνισμός κοσμικής και εκκλησιαστικής δικαιοσύνης στο Βυζάντιο). Αμέσως, η μια κοιτάζει την άλλη με απορία και λένε (κανονική ένταση φωνής, μπροστά μου και σε όλα τα παιδιά)
- ξέρεις κάτι τέτοιο?
- όχι!
- Πού να το βρήκε?
- Θα το γράφουν στο ίντερνετ (ύφος το ίντερνετ είναι κακό, γράφουν σκουπίδια, αυτή τα διαβάζει, το έχει ξανακάνει εξάλλου. Hello! I am right in front of you!)
Οπότε τους λέω : όχι, είναι βιβλίο. (κοιτάζουν με το ίδιο ύφος), Το βρήκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη (σοκ, σοκ σοκ, προσπαθούν να το κρύψουν).
- Ποιός το έγραψε?
- Ο Χ, τους απαντάω (btw, ένας από τους θεμελιωτές της εγκληματολογίας )
- πφφφφ πήγε κι αυτός στο τέλος της ζωής του να γράψει κανα βιβλίο!!!

(έλεος????)

Επίσης ατάκες από τη λατρεμένη (!!!!!!!αρρρργκκκκκ) συμφοιτήτρια:

(σε καθηγήτρια): αχχχχχχχχχχχ! είστε τόσο καλή!!!!!!

(σε άλλη καθηγήτρια βλέποντας μια φωτοτυπία που μας μοίρασε για να κάνει εισήγηση. Το τονίζω: ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ!!!!): Πόσο μ' αρέσει η δουλειά σαααααςςςςς!!!!

(σε παρουσίαση εργασίας) : αυτό το λένε τάδε αλλά δεν το ξέρω, αυτό είναι έτσι αλλά δεν το έψαξα, αυτό γινόταν μάλλον έτσι αλλά δεν το είδα (κλπ )

(σε εισήγηση): Εμείς τώρα αν δεν τα πούμε όλα αυτά τα εισαγωγικά, θα πάρουμε κακό βαθμό?

(σε μάθημα, διαλέγουμε εργασίες ανά πεντάδες. Από ευγένεια περιμένουμε να μας πει ο καθηγητής και πετάγεται:) Να πω εγώ που ξέρω???? Εγώ θέλω αυτό! Α! Και είμαι ομάδα με τα παιδιά. Αν με θέλουν . (και γυρνώντας στους υπόλοιπους που είχαν μείνει): με θέλετε ακόμα στην ομάδα σας??? (ΜΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕΣ ΗΔΗ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!!!)

(σε μάθημα, μας εξηγεί καθηγητής την ηλεκτρονική υπογραφή. Αμέσως πετάγεται και λέει:) Ναι ναι το ξέρω! τις προάλλες ήρθε ένας κούριερ και για να μου δώσει το γράμμα έπρεπε να υπογράψω σε ένα κομπιουτεράκι!!!!

(σε μάθημα - ε ναι, δεν την παίρνουμε και στους καφέδες μας- και ενώ μας εξηγεί η καθηγήτρια ότι το τάδε είναι ένα χειρόγραφο που υπάρχει μόνο σε ένα αντίτυπο σε μια βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας): Μα όχι! έχουμε κι εμείς εδώ αντίγραφο, δεν έχουμε????

Ρώτησε και κάτι άλλη σήμερα που δεν ενθυμούμαι (με τον πρόλογο: να ρωτήσω κάτι? μπορεί να είναι βλακεία). Έχει μερικά διαλείμματα αυτογνωσίας, δε λέω!

Last but not least, μια δική μου ατάκα/ σκηνικό:
Μετά το μάθημα πάμε να πούμε τον πόνο μας over chocolate. Βγαίνουμε έξω στο κέντρο, έχει γίνει πορεία, άδειοι οι δρόμοι, δεν ξέρουμε κατα πού να πάμε και αν είναι ανοιχτό το μετρό. Ξαφνικά στην αρχή του δρόμου βαδίζει μια διμοιρία των ματ. Από το απέναντι πεζοδρόμιο φωνάζω τραγουδιστά: Συγνώωωμηηηηηη!!!! Είναι ανοιχτό το μετρό? (και ξαφνικά γυρνάνε όλοι οι ματατζήδες στο μέρος μας!!!!!) Τουλάχιστο αφού ξεπέρασαν το σοκ, μου απάντησαν !

αυτά για τώρα... πάω να κάνω καφέ, έχω διάβασμααααα!!!

ανάμεικτα

2010-05-29T23:47:00.002+03:00

Έχω καιρό να γράψω, όλο το σκέφτομαι αλλά ποτέ δεν το κάνω. Ίσως γιατί φοβάμαι ότι πάλι θα γκρινιάξω, ίσως γιατί στη δουλειά έχω πάντα κόσμο γύρω μου και δε θέλω να το πάρει κάποιος πρέφα, ίσως γιατί είμαι αγχωμένη που με πιέζει ο χρόνος.

Τίποτα συγκλονιστικό δε συνέβη αυτές τις μέρες. Δουλειά με το κιλό, διάβασμα, βιβλιοθήκες.
λατρεύω τη βιβλιοθήκη της Γαλλικής Σχολής στην Αθήνα. Πεντακάθαρα, ωραίο κτήριο, οργανωμένα όλα υπέροχα. Σε κάτι τέτοια μέρη νιώθω σα στο σπίτι μου. Μερικές φορές νομίζω ότι γεννήθηκα για να διαβάζω (αυτά που θέλω εγώ όμως :ΡΡΡ).

Το καλό είναι ότι ίσως λήξει το θέμα με τη δουλειά. Δευτέρα θα ξέρω, ελπίζω να πάρω τον πρώτο μου κανονικό μισθό :) (όχι τίποτε άλλο έχουμε και κρίση και πρέπει να κινηθεί η αγορά!!)

Πριν κάποιους μήνες είχαμε την ιδέα με τους γονείς μου να δούμε μήπως καταφέρναμε να παίρναμε σπίτι και είχαμε καταλήξει σε ένα. Είχα ενθουσιαστεί, είχα φανταστεί τη ζωή μου εκεί, όμως μας πρόλαβε άλλος. Δε με πείραξε... Τελικά αυτό που με εκνευρίζει είναι η αναμονή και όχι το αποτέλεσμα :Ρ

Σήμερα πάλι χάζευα νιώθοντας απελπισμένη πάνω από τις σημειώσεις και τα βιβλία. Ο καθηγητής μου είπε ότι όσοι επιλέγουν αυτό το μεταπτυχιακό είναι τρελοί. (Με την καλή έννοια άραγε?)

Σας παρακολουθώ όλους, άλλο αν δε σχολιάζω( αν δεν έχω χρόνο ή κάτι να πω...).
Αυτά προς το παρόν!

Nεύρα πολλά

2010-05-17T21:45:00.003+03:00

γιατί τίποτα δεν πάει όπως θα έπρεπε
γιατί αξίζω καλύτερη αντιμετώπιση, και εγώ και οι συμφοιτητές μου
γιατί γουστάρουν να μας σπάνε τα νεύρα.

Συγχαρητήρια, το κατάφεραν!
Σύμφωνα με τη θεωρία τους (πράγματα που τα είπαν, δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου)
η μοναδική μου δουλειά για τα 25 μου (και τα 32 και τα 28 κλπ των συμφοιτητών) είναι να παρακολουθώ το μεταπτυχιακό και να γράφω εργασίες - το πως θα ζήσω είναι αδιάφορο μπρος στην επιστήμη της ......- να διαβάζω μέσα στον ιούλιο και να μην κάνω διακοπές αλλά να μη με πειράζει που αύγουστο η εξειδικευμένη βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή γιατί η υπάλληλος που ξύνεται όλο το χρόνο πρέπει να κάνει ενάμιση μήνα διακοπές ενώ εγώ όχι, να δώσω εργασία ιούνιο για να μη λιώσουν τον ιούλιο (που θα διαβάζω έτσι κι αλλιώς) και να εξεταστώ ΠΑΛΙ σε ύλη που έχω ΗΔΗ δώσει ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Α, και να βγάλω πτυχιακή σε ενάμισι μήνα, αλλά να έχουν τις ίδιες απαιτήσεις με την πτυχιακή που βγαίνει μετά από δουλειά ενός χρόνου γιατί στην επιστήμη δε μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις....

Καληνύχτα κοινωνική ζωή...

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα τη νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Η μαμά μου...

2010-05-09T12:50:00.003+03:00

Η μαμά μου όταν γεννήθηκα με κράτησε τρυφερά και με φρόντισε.
Η μαμά μου όσο κουρασμένη και αν ήταν, με πήγαινε στην πλατεία και καθόταν με τις ώρες στο παγκάκι, για να παίζω.
Η μαμά μου έκανε τη νταντά για ένα κάρο άλλα παιδάκια σπίτι μας για να έχω παρέα.
Η μαμά μου δε με άφηνε στην τηλεόραση για να έχει χρόνο αλλά με έμαθε να αγαπώ τα βιβλία.
Η μαμά μου με έμαθε να έχω όρια και να μη δέχομαι να με προσβάλλουν.
Η μαμά μου είναι δίκαιη μαζί μου, δε φοβάται να μου ζητήσει συγγνώμη αν κάπου έχει κάνει λάθος.
Η μαμά μου δέχεται τις επιλογές μου και δε με πίεσε να γίνω αυτό που εκείνη μπορεί να ήθελε.
Η μαμά μου είχε ένα σπίτι γεμάτο από σκορπισμένα παιχνίδια, κουζινικά, μακαρόνια, ρύζια, πλαστελίνες και πηλό για να μπορώ να παίζω.
Η μαμά μου δεν είχε γραφείο, διόρθωνε τα γραπτά στο τραπέζι της κουζίνας για να έχω εγώ το δικό μου γραφείο.
Η μαμά μου σέβεται το χώρο μου, δεν ανοίγει τα συρτάρια μου, ούτε ψάχνει τα πράγματά μου.
Η μαμά μου ξενυχτούσε δίπλα μου, κάθε φορά που ήμουν άρρωστη ή δε μπορούσα να κοιμηθώ (ναι ναι είχαμε και μια τέτοια φάση).
Η μαμά μου με έμαθε να είμαι καταδεκτική και να μην κατακρίνω τους άλλους.
(...)
Η μαμά μου ήταν και είναι πάντα δίπλα μου. Αρκεί ένα τηλέφωνο και ξέρω πως θα έρθει εδώ αν τη χρειαστώ.
Η μαμά μου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος.

Χρόνια πολλά μαμά!!!

update: Η μαμά μου μου έφτιαξε και βρήκε τρόπο να μου στείλει το μαγιάτικο στεφάνι!!! (προσεχώς φωτό!)

(ε , οκ, έχουμε και τις κακές στιγμές μας... όπως όλοι! Με τα χρόνια όμως βελτιωνόμαστε όλο και πιο πολύ:) )

HTG

2010-05-07T23:17:00.002+03:00

(Hight tech generation)

Είμαστε η γενιά της τεχνολογίας, το έχω εμπεδώσει. Και όσο περνάνε τα χρόνια τόσο δένουμε τη ζωή μας με αυτή. Πλέον και παιδιά στο δημοτικό έχουν κινητά. Ξέρουν να παίζουν στα δάχτυλα τα κομπιούτερ και ό,τι έχει σχέση με την τεχνολογία. Μας βοηθά και τη βοηθάμε να θεριέψει. Και μαζεύουμε γνώσεις και πτυχία τα οποία θα τα κορνιζάρουμε και θα τα καμαρώνουμε, αλλά κατά τα άλλα δε θα τα χρησιμοποιήσουμε.
Και στέλνουμε ένα μήνυμα στο κινητό, ένα μέιλ ή ένα Poke στο facebook στους φίλους μας ανάμεσα στο διάλειμμα από τη δουλειά για να μη μας ξεχάσουν, να μην ξεχαστούμε, να κρατήσουμε πόρτες ανοιχτές.
Και όλο και κλεινόμαστε μέσα, βλέποντας ταινίες γιατί πού να τρέχουμε έξω, είμαστε κουρασμένοι και κοστίζει.
Νέοι φίλοι? νέοι έρωτες? όλα διαδικτυακά και ανώδυνα. Λίγο msn, λίγο περισσότερο facebook, ο έρωτας όμως θα αντέξει στην καθημερινότητα?
Αλλάζουμε, αλλά οι αντιλήψεις παραμένουν ίδιες। Μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε παιδιά , οικογένεια με τον τέλειο άντρα (που δε νομίζω πως υπήρξε ποτέ!)। Σπίτι και διακοπές στα εξωτερικά ή στα κοσμικά νησιά। Και κοιτάμε τα 700 ευρώ που παίρνουμε κάθε μήνα και όλο αγχωνόμαστε μην και περάσει η ζωή και δεν κάνουμε αυτά που μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε। Κι αν δεν κάνουμε πάντα εκπτώσεις στα υλικά μας θέλω, γιατί πχ επιλέγουμε να ζήσουμε με τους γονείς μας ώστε να τα πληρώνουν όλα και βλέπουμε το μισθό σα χαρτζηλίκι που έστω και προσωρινά μας εξασφαλίζει μια καλύτερη διαβίωση, κάνουμε εκπτώσεις στα όνειρά μας.

Και όταν είμαστε οργισμένοι,όταν κάτι δεν πάει καλά, όταν φτάνουμε στα όριά μας, εκτονωνόμαστε με κλικ. Μπαίνουμε σε ένα γκρουπ στο φέισμπουκ, προσκαλούμε φίλους και γνωστούς και νιώθουμε ότι κάναμε το χρέος μας.

Just black

2010-05-05T19:45:00.003+03:00

Σοκαρίστηκα. Θα μπορούσα να είμαι εγώ. Ή μια συμφοιτήτριά μου. Λίγα τετράγωνα πιο κάτω, γλυτώσαμε με μερικές σπασμένες τζαμαρίες.
Ο Θεός να τους αναπαύσει. Πάλι αυτοί που δε χρωστάνε την πληρώσανε.

πρωτομαγιά και ο Θεός βοηθός για τη συνέχεια...

2010-05-01T22:31:00.003+03:00

Ευτυχώς που έχουμε τα τραγούδια... παράξενη πρωτομαγιά στ' αλήθεια. Πρώτη φορά την περνάω κλεισμένη στο σπίτι. Οι υποχρεώσεις πολλές και το μέλλον αβέβαιο. Επιτέλους, όλοι όσοι κοιτούσαν χαιρέκακα τους νέους και έλεγαν ότι δεν εκτιμάμε, δε σεβόμαστε, δεν ξέρουμε τί θα πει στέρηση, θα δικαιωθούν. Μα πώς δεν το είδαμε να έρχεται? Νομίζω πως το βλέπαμε, απλά πιστεύαμε πως δε θα συμβεί. Αμέλεια, κατά το ποινικό δίκαιο. Το θέμα είναι πως πληρώνουμε κατά ένα μεγάλο ποσοστό τις καταχρήσεις άλλων. Τους οποίους ψηφίσαμε, ξανά και ξανά. Ή απαξιώσαμε και αφήσαμε τους υπόλοιπους να τους ψηφίσουν ξανά και ξανά. Το κόψιμο των δώρων δε με αγγίζει, έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι στη θέση μου ούτε ασφάλιση έχουν από τον εργοδότη ούτε 14 μισθούς. Με τρομάζει όμως για πολλούς λόγους.
Και... βαθιά ανάσα και τα κεφάλια μέσα ως τα τέλη Ιουνίου. wish me luck γιατί δε με βλέπω καλά!

Καλό μήνα!

la vita e bella

2010-04-26T00:04:00.002+03:00

Smile, without a reason why
Love, as if you were a child
Smile, no matter what they tell you
Dont listen to a word they say
'Cause life is beautiful that way

Tears, a tidal-wave of tears
Light that slowly disappears
Wait, before you close the curtain
Theres still another game to play
And life is beautiful that way

Here, in his eyes forever more
I will always be as close as you remember from before.

Now, that you're out there on your own
Remember, what is real and what we dream is love alone.

Keep the laughter in your eyes
Soon, your long awaited prize
Well forget about our sorrow
And think about a brighter day
'Cause life is beautiful that way

Ο Nicola Piovani έρχεται στο Μέγαρο για μια παράσταση στις 29 Απριλίου!
(μα γιατί μου τα βγάζει κινέζικα????)

memories

2010-03-28T12:37:00.006+03:00

Τρίτη πρωί, πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις εξετάσεις. Νιώθω το μυαλό μου έτοιμο να εκραγεί, μια μάζα από τόσες πληροφορίες σφιχταγκαλιασμένες που δε μπορώ πλέον να χρησιμοποιήσω καμία. Καταφέρνω να φύγω για λίγο από τη δουλειά και πάω προς το Πανεπιστήμιο. Μέρα ζεστή, με ήλιο, χαμογελάω χωρίς λόγο. Οι γονείς μου δεν καταλαβαίνουν τί μου αρέσει στην Αθήνα, όπως και πολλοί άλλοι. Ξαφνικά, εκεί που περπατάω με χτυπάει στη μύτη ένα γνώριμο άρωμα. Νεραντζιές.... Φυλακισμένες, πίσω από λαμαρίνες και ανάμεσα σε μπάζα δεν το βάζουν κάτω. Κάνουν αισθητή την παρουσία τους με τη βοήθεια του ανέμου αρκετά τετράγωνα πιο μακριά. Νεραντζιές... πόσα χρόνια πίσω με πάνε, στην πλατεία που έπαιζα παιδί. Το άρωμα αυτό με συντρόφευε μέρα μέρα και πάντα με έκανε να χαμογελάω.

Τρίτη μεσημέρι, τέλος δουλειάς. Πάιρνω το λεωφορείο και βουρ για το σπίτι. Πιάνω βιαστικά μια θέση δίπλα στο μεγάλο παράθυρο και το ανοίγω τέρμα. Ορμάνε μέσα οι θόρυβοι του δρόμου και τα μαλλιά μου ανακατεύονται από τον αέρα που με χτυπάει στο πρόσωπο. Μα δε με νοιάζει, πάντα πετάνε τα μαλλιά μου, τώρα θα στρώσουν?

Στο λεωφορείο του κτελ πιάνω γαλαρία και παράθυρο. Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Οι περισσότεροι νέοι στην ηλικία, μιλάνε συνέχεια στο κινητό. Τα νιάτα είναι οργισμένα πλέον. Βλέπω μια μικρή - 14χρονη- και μου θυμίζει μια παλιά μαθήτριά μου. Σκέφτομαι ότι τελικά ήμουν πολύ συγκαταβατική ως έφηβη. Οι νέοι γονείς έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά στην πλειοψηφία τους.
Βλέπω τα δέντρα - όσα δεν κάηκαν και πέρσυ το καλοκαίρι- πράσινα, ανθισμένα. ο ήλιος κάνει τη θάλασσα ακόμα πιο επιθυμητή. Με το που κατεβαίνω από το λεωφορείο με χτυπάει η μυρωδιά της.Ιώδιο. Ο πατέρας μου με περιμένει με ανυπομονησία, με ρωτάει τί κάνω και περιμένει να του σκάσω φιλί στο μάγουλο. Πίσω στο παιδικό δωμάτιο έχουν μείνει μερικά έπιπλα από τα παλιά μου που το κάνουν πολύ γνώριμο. Βεράντα, μπανανιά, φοίνικες, θέα, ουρανός. Πίσω μπαλκόνι: βουνό, κάστρο, φεγγάρι. και γύρω γύρω σπίτια παλιών συμμαθητών.
Πρώτη φορά Πάσχα στην πόλη μου. Συμμαθητές, φίλοι, παλιοί δάσκαλοι και καθηγητές, κουτουλάμε ο ένας στον άλλο και λέμε πεταχτά τα νέα μας μετά την ανάσταση. Είχα ανάγκη να ξεφύγω.

Πέμπτη. Απόγευμα. Φασίνα στο σπίτι, πάλι πίσω στη μεγάλη πόλη. Σταματώ λίγο να ξεκουραστώ και ξαπλώνω βαριεστημένα στον καναπέ, πατώντας την τηλεόραση. Ξαφνικά, μουσική! Από εκείνη την παλιά, της άλλης εποχής. Ακορντεόν και κλαρινέτο. πετάγομαι, βγαίνω στο μπαλκόνι. Δυο άνδρες, αγνώστων λοιπών στοιχείων περιφέρονται στη γειτονιά παίζοντας. οι κυρίες απέναντι στο μπαλκόνι αδιαφορούν, μάλλον συζητάνε για κάτι σοβαρό. ο δίπλα παίρνει τηλέφωνο στο κινητό να ακούσει η φιλη του. Μια γιαγιά σταματάει λίγο να πλένει το μπαλκόνι της αναπολώντας ίσως. Τα παιδιά τους περιτριγυρίζουν κι εγώ βιντεοσκοπώ, ενώ ο ήλιος έχει αρχίσει να γλύφει το μπαλκόνι μου, σημάδι ότι η άνοιξη μπήκε για τα καλά.Ένα ζευγάρι κάτω στο δρόμο ψάχνει τους κάδους, σκουπιδιών και ανακύκλωσης. φαίνονται καλά ντυμένοι, οπότε μου κάνει εντύπωση. Απογοητευμένοι ίσως φεύγουν, οι μουσικοί που τόσο όμορφα αναστάτωσαν τη ρουτίνα μας σιγά σιγά προχωρούν να ξαφνιάσουν και κάποια άλλη γειτονιά και τα παιδιά συνεχίζουν το παιχνίδι τους...

Aρχή άνοιξης, καλησπέρα σας

2010-03-22T23:29:00.002+02:00

Σήμερα μάλλον έδωσα για τελευταία φορά εξετάσεις στο πανεπιστήμιο (δε φαντάζομαι να μου τη δώσει και να πάω για 3ο μεταπτυχιακό!). Νιώθω πως έκλεισε ένας παράξενος κύκλος αν και δεν έχω ξεμπερδέψει με εργασίες, μαθήματα κλπ.
Μια ωραία εξέταση, με καλό κλίμα... Αν θυμόταν κι όλας η καθηγήτρια τι της είχαν απαντήσει οι πρώτοι μέχρι να φτάσει στο τέλος για να λάβουμε και τον αντίστοιχο βαθμό, θα ήταν ακόμα καλύτερα.
Τελικά, στο συγκεκριμένο αντικείμενο νιώθω αδικημένη διπλά. Δεν είναι το ύψος του βαθμού, είναι η σύγκριση. Αλλά οκ, πάει πέρασε τώρα.
Εξάλλου, ξέρω ποια είμαι και τί κάνω. Αποδέχθηκα πως για μένα οι γνώσεις μετράνε πιο πολύ από έναν βαθμό.

Καλησπέρα Άνοιξη!
Καλησπέρα βόλτες!
(ναι!! ξαναβγαίνω στον κόσμο!)

Σας φιλώ!

Προσευχή!

2010-03-17T22:53:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες είμαι μεταξύ δουλειάς, διαβάσματος και άγχους εξετάσεων (για ακόμα μια φορά). Πέρασα το ένα μάθημα, διαβάζω την πελώρια ύλη για το άλλο (μεταπτυχιακό να σου πετύχει, σκέτο βάσανο απεδείχθη) και παράλληλα παρακολουθώ και τα μαθήματα. Σήμερα λοιπόν έλαβε χώρα ο εξής διάλογος:

Καθηγητής: στο σιντί που σας έδωσα έχω θέματα παλαιοτέρων ετών και σημειώσεις από το μάθημα καθώς και ενδεικτική βιβλιογραφία. Μη διανοηθεί κανείς να με ρωτήσει τί είναι στην ύλη. Δεν έχουμε ύλη. Ύλη είναι τα πάντα.
(και επειδή σιωπούσαμε, συνεχίζει)
Αν μεθαύριο έρθει ένας πελάτης και σας ρωτήσει κάτι που δεν το είχατε διδαχτεί, δε μπορείτε να του πείτε ότι ήταν εκτός ύλης. Θα έρθει εναγωνίως και θα σας ρωτήσει: έγινε αυτό κι αυτό, τί μου προτείνετε να κάνω? Εκεί δε μπορείτε να του πείτε ότι δεν ήταν στην ύλη! Τί θα του πείτε να κάνει?

και πετάγεται κάποιος από πίσω: Προσευχή !!!!!!!!!

(αυτά τα ολίγα για σήμερα)

πανικό-βλητα/οι

2010-03-04T22:48:00.003+02:00

Τον τελευταίο καιρό τρέχω συνεχώς και δεν προλαβαίνω να παρακολουθήσω ειδήσεις. Μόνο ό,τι διαβάζω από δω κι από κει στο ίντερνετ, άντε να ακούσω και τις ειδήσεις σε 1 λεπτό το πρωί και αυτό είναι. Δεν προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ, σήμερα απλά μου ήρθαν μερικές σκέψεις- παρατηρήσεις στο μυαλό και είπα να τις μοιραστώ.

- Οι υπάλληλοι της βουλής πάλι τη γλιτώνουν αν και απ' ότι ακούω παίρνουν προκλητικά μεγάλους μισθούς
- οι βουλευτές στο τέλος θα είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα δώρα των εργαζομένων, θυσία στη δική τους τσέπη θα κάνουν;
- εξασφαλίζουμε χρήματα μειώνοντας τις δαπάνες (μεταξύ άλλων ) από την παιδεία. Οι Γερμανοί φωνάζουν. Αλλά τα οπλικά συστήματα, οπλικά συστήματα. το σωστό να λέγεται! Κόβουμε από την παιδεία που είναι σε άθλια κατάσταση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να αγοράζουμε εν πολλοίς άχρηστα ίσως γερμανικά, γαλλικά κλπ οπλικά συστήματα. Ελεος!
- Είναι αλήθεια ότι οι περικοπές υπερωριών, δώρων κλπ, στη δική μου οικονομική κατάσταση δεν έχουν αντίκτυπο. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι σωστό να γίνει αυτό, ειδικά στα χαμηλά εισοδήματα.
- Τις τιμές ποιός θα τις μειώσει/ παγώσει?
- Το μισθό του Προβόπουλου που τόσα χρόνια τώρα τα παίρνει καλά και έχει γνώμη για τους μισθούς των 900 και 1200 ευρώ (που θεωρούνται χρυσή ευκαιρία) ποιός θα του τον μειώσει?
-Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι βλέπω ανθρώπους που τα κουτσοφέρνουν βόλτα να λένε άντε, να κάνουμε κάτι να καλυτερέψει η κατάσταση και αυτούς που παίρνουν ένα κάρο χρήματα (πάνω από 10 χιλιάρικα) να ανησυχούν για τις περικοπές. Δε μας χ€ζ€τ€?
- Άλλοι τα τρώνε, άλλοι θυσιάζονται. Δεν καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να αλλάξει σημαντικά η νοοτροπια μας (την οποία δε θα αναλύσω τώρα). Το φιλότιμο δε μας σώζει πάντα, όσο έχει απομείνει κι από αυτό. Η Ελλάδα έχει γίνει σαν έναν κακό καταναλωτή που παίρνει συνέχεια δάνεια που δε μπορεί να αποπληρώσει αλλά συνεχίζει αφού τον πιέζουν/δελεάζουν να παίρνει δάνεια. Όσο το χρέος μεγαλώνει, τόσο η ανεξαρτησία εξαφανίζεται.

Βοήθειά μας!

δυο χρόνια πριν

2010-02-27T23:59:00.004+02:00

Δυο χρόνια πριν, τέτοια μέρα, πήρα πτυχίο (από ουσιαστικής άποψης, έμαθα δηλαδή ότι πέρασα το τελευταίο μάθημα).
Το μάθημα αυτό το φοβόμουν πολύ και λόγω αντικειμένου (δε μου πολυάρεσε και δεν ένιωθα σίγουρη ότι το κατέχω) και λόγω διαδικασίας: δυο διαδοχικές προφορικές εξετάσεις από δυο καθηγητές, επί αρκετές ώρες, χωρια η αναμονή και ο συνωστισμός.
Πήγα εκεί στις 2.30 το μεσημέρι και τέλειωσα στις 8 το βράδυ. Θυμάμαι έπαιζε τους τίτλους τέλους της Μαρίας της Άσχημης στο ψιλικατζίδικο που πήγα να πάρω νερό. Ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι πέρασα και πήγα στο σπίτι της κολλητής μου να τη βοηθήσω να πακετάρει μιας και την επόμενη μέρα έφευγε για Γερμανία. Και μετά ύπνο.
Κοίταξα μήπως δω καποια σχετική ανάρτηση και δε βρήκα. Τη μέρα που πήρα πτυχίο δε γιόρτασα, δε βγήκα έξω, δεν το έκανα μεγάλο θέμα, δεν το έγραψα.
Σκέφτηκα λοιπόν πως είναι μεγάλο γεγονός και του αξίζει ένα αναμνηστικό ποστ (ναι ναι ξέρω, εσείς δε φταίτε σε τίποτα να διαβάζετε ό,τι μου κατεβαίνει στην κεφάλα!)

Καλή μας άνοιξη :)

"ορκίζομαι!"

2010-02-20T19:47:00.004+02:00

Και ναι! ήρθε η ώρα που περίμενα! Για 2η φορά στη ζωή μου ορκίστηκα, πτυχιούχος την πρώτη, δικηγόρος τώρα (αν και αναμένω ακόμα 2 ορκομωσίες μέχρι το τέλος του έτους,μεταπτυχιακά γαρ...)!

Αφού χοροπήδησα από τη χαρά μου, αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε στο γραφείο (πολύ γέλιο: σε κάθε στάδιο της διαδικασίας που προχωρούσα να οι αγκαλιές, να οι ευχές, φιλιούνται κι αγκαλιάζονται το κάναμε!), άρχισα να τρέχω για τη χαρτούρα.

Επιτέλους διάλεξα σφραγίδα και παρήγγειλα τις κάρτες μου! (μεγάλη χαζοχαρά για έναν άνθρωπο που πορώνεται με τη γραφική ύλη!!!)

Την Τρίτη θα τα θαυμάζω όλα από κοντά!
Ως τότε έχει γεια καημένε κόσμε...
Το ημερολόγιό μου γέμισε με δουλειές που πρέπει να γίνουν, η εργασία έχει μείνει πίσω και το μπόνους τρακ είναι η κοινωνιολογία του δικαίου όπου σκάω και κολυμπάω και πρέπει να απαντήσω στις ερωτήσεις βάσει ενός κειμένου που μας έδωσε η καθηγήτρια...

Να περνάτε όμορφα!

Καλή Σαρακοστή!

2010-02-16T13:43:00.019+02:00

Χρόνια πολλά και καλή Σαρακοστή σε όλους! Μπήκαμε σε μια περίοδο ιδιαίτερα σημαντική για όσους πιστεύουν στο Χριστιανισμό,που βρίσκεται σε πολύ μεγάλη αντίθεση με το ξεφάντωμα της αποκριάς. Ο πατέρας μου μου έλεγε πως όταν ήταν παιδί, θυμάται ότι Καθαρά Δευτέρα δεν υπήρχε ίχνος κομφετί στους δρόμους της Πάτρας που να θυμίζει το ξεφάντωμα που έγινε την προηγούμενη μέρα (και νύχτα). Περίοδος περισυλλογής και εγκράτειας λοιπόν, αλλά αυτό που πιο πολύ μας "πονάει" είναι η νηστεία. Συνηθισμένοι να τρώμε τα πάντα, μας κακοφαίνεται (τουλάχιστο εμένα, που δε μπορώ χωρίς τυρί. Από την πρωτη μέρα αρχίζω να βλέπω παντού γύρω μου τυράκια να με κοροιδεύουν, νομίζω πως μου αρέσει πιο πολύ και από τη σοκολάτα !!!). Το θέμα όμως δεν είναι η αυτοσυγκράτηση μόνο στο φαγητό, αλλά και στις πράξεις μας. Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο....

Εν πάσει περιπτώσει, πάλι έφυγα από το θέμα!
Μετά από ένα τριήμερο που το πέρασα άρρωστη και διαβάζοντας (όσο γινόταν), σήμερα ένιωσα καλύτερα και αποφάσισα να μαγειρέψω κάτι νηστίσιμο που μου είχε λείψει πολύ. Αγαπημένο πιάτο, δικό μου, της οικογένειάς μου, του καλού μου και των φίλων μου.

Ορίστε λοιπόν η συνταγή (μαζί με το τελικό αποτέλεσμα!). Κοπιάστε να τσιμπήσετε!

Υλικά:

1 κονσέρβα καλαμάρι
κρεμμύδι (όσο τραβάει η ψυχή σας, μην ανησυχείτε, δε θα μυρίζετε μετά!)
ελαιόλαδο
πελτέ ντομάτας ή, ακόμα καλύτερα, φρέσκια ντομάτα τριμένη
μπαχάρι
βάγια
αλατι
πιπέρι
ό,τι εξτρα μπαχαρικό θέλετε. Σήμερα έβαλα λίγο μοσχοκάρυδο, άλλες φορές "πετάω" λίγη κανέλα,
λίγο κρασί (λατρεύω το σαμιώτικο. Λευκό και γλυκό!)

ξεκινάμε λοιπόν πλένοντας το καλαμάρι και απαλάσσοντάς το από τα πτερύγια και τα κεφαλάκια αν δεν τα τρώμε. επίσης, βγάζουμε τη ραχοκοκκαλιά τραβώντας από την άκρη της (ένα διάφανο μακρύ πράγμα)

και κόβουμε τα καλαμάρια σε μικρά κομματάκια

.

Στη συνέχεια "περιλαβαίνουμε" τα κρεμμύδια μας! είπα να δοκιμάσω έναν τρίφτη που πήρα στο τζάμπο σε έναν παροξυσμό shopping therapy

Και ενθουσιάστηκα από το αποτέλεσμα!!!!

Στη συνέχεια έριξα λάδι σε αντικολλητικό τηγάνι (γίνεται και σε κανονικό, απλά καίγεται ή κολλάει δυσκολότερα στο αντικολλητικό). ίσα να καλύψω τον πάτο και άναψα το μάτι στο 2.

Στη συνέχεια έριξα μέσα στο ψιλικομμένο κρεμμύδι πιπέρι (όσο θέλουμε ανάλογα τα γούστα μας), το μπαχάρι και το μοσχοκάρυδο

καιιιιιιιιιιιιιι μπλουμ! στο τηγάνι που έχει κάψει το λάδι!

μόλις τα κρεμμυδάκια άρχισαν να μαραίνονται,

ρίχνουμε μέσα το καλαμάρι και τη βάγια (αχχχ χωριό... )

ανακατεύω για λίγο και σειρά παίρνει η ντομάτα!

ξανα μανά ανακάτεμα, λίγο αλάτι (ανάλογα το πως τα τρωμε τα φαγητά), λίγο νερό και χαμηλώνω τη φωτιά να βράσει- χυλώσει. Αν το θέλετε πιο λαδερό, προσθέτουμε και λίγο εξτρα ελαιόλαδο.

Σειρά τώρα έχει το κρασί - όχι, δε θα το ρίξω όλο αυτό! (πάλι κατά βούληση η ποσότητα!)

και το αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά για λίγη ώρα ώστε να δέσει το ζουμί

και... βουαλά!- κρίμα που δε μπορώ να ανεβάσω και τη μυρωδιά!

Επειδή όλο και κάτι άλλο έχουμε να ετοιμάσουμε για το τραπέζι, λίγο πριν γίνει κλείνω το μάτι και το αφήνω πάνω του σκεπασμένο. έτσι διατηρείται ζεστό για αρκετή ώρα και δεν παραβράζει.

Τips:

όταν έχουμε "κενό χρόνο" από τις ενδιάμεσες διαδικασίες, πλένουμε αυτά που χρησιμοποιήσαμε. έτσι, επαναφέρουμε την κουζίνα στην προτέρα κατάσταση (όπως λέμε εμείς οι νομικοί) και δε γεμίζουμε ένα κάρο άπλυτα το νεροχύτη. Επίσης ξεπλένονται πιο εύκολα και δε μυρίζουν από το καλαμάρι και το κρεμμύδι. (και για του λόγου το αληθές...)

Μη φοβηθείτε να πειραματιστείτε με τα μπαχαρικά, του πάνε!
συνοδέψτε το με πατάτες τηγανητές, ή- για πιο διαιτητικά- με ρύζι. Το μπασμάτι του πάει πολύ!
Αν έχετε πονόλαιμο (άσχετο!) δοκιμάστε να πιείτε μια κουταλιά φρεσκοστυμένο λεμόνι. Κόβεται μαχαίρι! (το ότι δεν έχουμε γεύση βοηθάει σημαντικά στην κατάποση!)
ρίχνουμε λιγότερη ή περισσότερη ντομάτα, ανάλογα τις βουτιές που θέλουμε να κάνουμε! (αν έχω ζυμωτό ψωμί, άφθονο ζουμί, χεχε!)
όταν δεν έχω φρέσκια ντομάτα ρίχνω πελτέ με κρεμμύδι. δε μυρίζει έτσι κι αλλιώς και δένει ωραία με το υπόλοιπο κρεμμύδι.

Καλή όρεξη!

Για δε μ' αφήνετε ήσυχη?

2010-02-10T22:18:00.002+02:00

Νεύρα, πολλά νεύρα και κούραση. Ο προσωπικός χρόνος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, τα λογοτεχνικά με κοιτάνε παραπονιάρικα και ο ύπνος πάντα λείπει. Οι φίλοι μου είναι εξαφανισμένοι, καθένας με το δικό του πρόβλημα, μα κι εγώ δεν είμαι σε κατάσταση να τους βοηθήσω. Στη δουλειά φεύγω πάντα αργότερα, δεν έχω χρόνο ούτε για τουαλέτα και νιώθω τις εκκρεμότητες έτοιμες να με πλακώσουν. Βλέπω την αλλαγή που περίμενα όλο και πιο μακρινή και αυτό που μου αρέσει να με πιέζει.

Η φίλη μου η Σ. θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα, κάτι δεν τετραγωνίζεται σωστά μάλλον. Η γιαγιά μου, ότι με δοκιμάζει ο Θεός. Η Κ, ότι είναι κάρμα γιατί πάτησα το γρασίδι οταν έτρεχα να προλάβω το λεωφορείο και ο Μ μπορεί να πιστεύει ότι έπιασε η ευχή/κατάρα του μιας και εφαγε πόρτα.

Και η άλλη στο διπλανό γραφείο ξύνεται.

Εγώ το ερμηνεύω λοιπόν ως εξής:
Ζω όλο αυτό το παράλογο γιατί οι γύρω ενώ έχουν μάτια δε βλέπουν να μοιράσουν τις δουλειές, γιατί κάποιοι που τους κάνουμε τη δουλειά δε σέβονται το χρόνο μας και γιατί άλλοι νομίζουν οτι είναι κάποιο είδος ανθρώπων ανώτερο από εμάς. Και γιατί έχω φιλότιμο και θέλω να βοηθήσω την κατάσταση. Και γιατι δε θέλω να τα παρατήσω.

.

Προς:

2010-02-09T21:13:00.002+02:00

- μερικούς καθηγητές:
Χαλαρώστε και ηρεμήστε. Για να είμαστε εκεί μαζί σας, παρόλο που δουλεύουμε σα σκλάβοι και σε ΔΙΚΑ σας γραφεία (και άρα ξέρετε τί συμβαίνει έξω στην αγορά εργασίας) και για να σας ακούμε συνεχώς να μας προσβάλλετε, το θέλουμε. Το να μας κάνετε το μάθημα κόλαση δε βοηθά ούτε εσάς, ούτε την επιστήμη που υπηρετείτε. Ούτε όμως σας δίνει και κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Για να μάθουμε μερικά πράγματα παραπάνω ήρθαμε, όχι για να καταταγούμε στις ειδικές δυνάμεις. Ελεος πια. Δε ζείτε στο δικό σας πλανήτη και εμείς δε μπορούμε να ζήσουμε κι άλλο στις πλάτες των δικών μας και να μη δουλεύουμε. Η ανελαστικότητα εξαντλείται μόνο στους φοιτητές και ποτέ στους διδάσκοντες. Αντί να χαίρεστε που υπάρχουν άτομα που μετά τη δουλειά έρχονται να σας ακούσουν για 4 ωρες, για ένα μεταπτυχιακό χωρίς αντίκρυσμα στη μάχιμη δικηγορία, δε χάνετε ευκαιρία να μας μειώσετε. Ντροπή.
(και ναι! το ότι περσι ξεκίνησαν 9 άτομα και το τελειώνουν μόνο δυο, δεν τους προβληματίζει!)

-συναδέλφους:
Το ότι δουλεύετε σε μεγαλοκαθηγητάδες ή σε μεγάλα γραφεία δε σας κάνει αυτομάτως κάτι. Ξεκαβαλήστε. όλοι χωμένοι στα σκ@τ@ είμαστε. Κι εσείς εκεί ο τελευταίος τροχός της αμάξης, άλλο που δεν το καταλαβαίνετε και παίζετε τους σπουδαίους. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι πιστεύετε πως το ότι δουλεύετε εκεί σας δικαιολογεί να απολαμβάνετε ορισμένα προνόμια σε σχέση με τους άλλους συμφοιτητές σας. Παρκάρετε το καλάμι μπας και καταλάβετε που παν τα τέσσερα. Ελεος πια.

(ουφ! )

.

2010-02-08T22:47:00.003+02:00

ΓΙα σήμερα έχω μόνο παραπονάκια και αγανάκτηση. Και σας προειδοποιώ, για να μη μου πείτε πως σας έπιασα εξ απροόποτου.
Here 's the deal: πέρασα σε ένα μεταπτυχιακό. όχι από αυτά που έχουν μεγάλο αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας- έχουμε κι απ' αυτό αν και δεν έχει και πολλή σημασία πλέον. Πήγα εκεί γιατί μου αρέσει σαν θεματολογία και ήταν κάτι που πάντα ήθελα να κάνω. Εχουμε λοιπόν δυο μαθήματα που μας τα κάνουν 2 διαφορετικά γκρουπ ατόμων.

Το πρώτο γκρουπ είναι η χαρά του μεταπτυχιακού. Εϊμαστε όλοι χαλαροί και χαμογελαστοί, αν έχουμε κάποιο πρόβλημα το συζητάμε, ψάχνουν να μας βρουν λύσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες και τις δυνατότητές μας και δείχνουν κατανόηση.

Όταν έχουμε μάθημα με το δεύτερο γκρουπ, καθόμαστε όλοι στην άλλη άκρη του τραπεζιού (αν ήταν καράβι θα είχε μπατάρει) και μετράμε τα δευτερόλεπτα να τελειώσει. Η κάθε μας απουσία/ αργοπορία σχολιάζεται, κάπως επιλεκτικά όμως, η άγνοιά μας για τα πάντα παρ' όλα αυτά τονίζεται ανελλιπώς, Οταν τους είπαμε να μη μας βάλουν την εξέταση την ίδια μέρα με το άλλο μάθημα, ακούσαμε τα εξής:
εδώ δεν είμαστε σχολείο, είμαστε επιστήμονες/με μια μέρα παραπάνω δε θα μάθετε τίποτα/ δε φτάνει που το συζητήσαμε μαζί σας να δουμε αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα (ε????)/ θα εξετάσουμε όποτε μπορούμε εμείς και όχι εσείς, είναι μεταπτυχιακό εδώ -ναι ναι δε μπορώ τότε (ατάκα καθηγήτριας γιατί η υποχρεωτικότητα και όλες οι δεσμεύσεις είναι μόνο για τους φοιτητές)/άμα δε σας αρέσει να φύγετε/ αλλά βέβαια οι περισσότεροι έρχονται μόνο για το χαρτί/ που σας δώσαμε τόσο χρόνο και δεν έχετε μάθει τίποτα και που δε σας φτάνει ένας μήνας να διαβάσετε!

Κάπως έτσι πέρασε το απόγευμα λοιπόν. Και είναι κρίμα από δυο ανθρώπους να μισείς κάτι που σου αρέσει...

Αχ!αυτή η νέα γενιά....

2010-02-05T18:36:00.006+02:00

Γυρνώντας σήμερα από τη δουλειά έκανα μια στάση στο (2ο)Παζάρι του βιβλίου. Φορτωμένη με ένα κάρο βιβλία (καλά τα πήρα, να δω πού θα τα βάλω!). Μαζί μου στο λεωφορείο μπήκαν 3 πιτσιρίκια (κάπου στα 13-14) που απ ότι κατάλαβα μένουν Περιστέρι. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν και αρχίζουν τα μαργαριτάρια:

- τί μικρό λεωφορείο... είναι της μόδας τώρα!!!

(περνάμε έξω από την παλιά Βουλή ):
- να να να ! εδώ είναι τα Προπύλαια!!!!

Δεν αντέχω, τους λέω ότι είναι η παλιά Βουλή. Και με ρωτάνε:
- Και η νέα? πού είναι?
ευτυχώς, η ερώτηση ήταν σος και την απάντησε το ένα πιτσιρίκι. προχωράμε και περνάμε μπροστά από την Ακαδημία Αθηνών, για την οποία λέει περήφανα μια κοπελίτσα: Εδώ είναι η Βουλή ε?
Αφού τους εξηγώ πού πέφτει τί (Προπύλαια, Ακαδημία, Βιβλιοθήκη), με κοιτάει όλο θαυμασμό η μια και μου λέει:
- πώ πω.... πού τα ξέρετε όλα αυτά?????

(Hello!!!!!!!!)

Περνώντας από το πλάι του κτηρίου του Πανεπιστημίου ακούω επίσης το εξής:
-τώρα αυτό τί είναι? σχολείο ή σπίτι?
και έκλεισε με το φοβερό:

- Πάνω στο Λυκαβηττό τί έχει?

Και τώρα σας αφήνω πάω να αφήσω τα μαλλιά μου να ξαναφυτρώσουν....

(κρίμα πάντως που δε βρέθηκε κανείς τόσα χρόνια να τους πει τι είναι όλα αυτά...)

Το κάτι παραπάνω

2010-01-23T22:50:00.002+02:00

Αφετηρία γι' αυτή την ανάρτηση είναι κάτι που είδα σήμερα: ένας γείτονας- σύνοικος πήγε να πετάξει τα σκουπίδια του. Ως εδώ όλα φυσιολογικά. (στο σημείο αυτό να πούμε ότι οι κάδοι που πατούσες το σίδερο και άνοιγε το καπάκι αντικαταστάθηκαν από άλλους που ανοίγουν με το χέρι). Πολλοί συμπολίτες μας λοιπόν , απλώς αφήνουν τη σακούλα έξω ή και πάνω (!!!!!!!) στον κάδο, αν δε βρουν το καπάκι ορθάνοιχτο. Ο κύριος αυτός λοιπόν, όχι μόνο άνοιξε τον κάδο να πετάξει τα σκουπίδια του, αλλά πέταξε μέσα και σακούλες που είχαν αφήσει άλλοι, γύρω και πάνω στον δίπλα κάδο.

Και εδώ κολλάει "το κάτι παραπάνω". Οι συνάνθρωποί μας είναι τόσο αμελείς, που δεν αρκεί πλέον η δική μας σωστή συμπεριφορά (το να ανοίγουμε τον κάδο και να πετάμε τα σκουπίδια μας μέσα), αλλά πρέπει να κάνουμε και κάτι παραπάνω για να μην τρώμε τα σκουπίδια στη μάπα. Και θα μου πείτε (πολύ σωστά) ότι αυτό δεν είναι δική μας δουλειά. το θέμα είναι ότι το αποτέλεσμα όμως έχει αντίκτυπο σε εμάς.

Και συνεχίζω, χωρίς να αναφέρομαι στο πέταγμα των σκουπιδιών:

Ζούμε στην εποχή που θεωρούμε το ελάχιστο αρκετό. Το να είμαστε τυπικοί μας προφυλάσσει από πολλά, πχ στη δουλειά από παρατηρήσεις και στις σχέσεις από το να πληγωθούμε. Το κάτι παραπάνω όμως είναι που κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη. Το γραφείο μου πρέπει για να είναι λειτουργικό να έχει μια μολυβοθήκη. Ένα γλαστράκι είναι το κάτι παραπάνω, που δε χρειάζεται, αλλά το ομορφαίνει. Το να κρατήσω την πόρτα για να περάσει και κάποιος άλλος είναι αυτό που είμαι κοινωνικά "υποχρεωμένη" να κάνω. Αν όμως πω και μια καλημέρα, ίσως να κάνω τον άλλον να χαμογελάσει και αυτό το κάτι παραπάνω θα μου χαρίσει ένα χαμόγελο. Και αν έχω τελειώσει τις δουλειές μου και η συνάδελφός μου πνίγεται, το να της βγάλω μερικές φωτοτυπίες είναι το κάτι παραπάνω που θα τη βοηθήσει να σχολάσει κι εκείνη στην ώρα της.

Ας ζήσουμε "μπόλικα", ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε να ομορφύνουμε τη ζωή μας και τη ζωή των γύρω μας. Δεν κάνει κακό.

.

Οι επόμενες μέρες

2010-01-17T18:37:00.003+02:00

Και ναι! έφτασε και πέρασε η Τρίτη, μια αγχωτική και κουραστική μέρα. Όλα πήγαν καλά και ανακουφισμένη ξεκίνησα την ίδια κι όλας μέρα να κάνω όλα αυτά που είχα στερηθεί τις προηγούμενες.
Την επόμενη δούλευα όμως, οπότε έπεσα νωρίς για ύπνο μιας και ένιωθα κομμάτια. Το κεφάλι που πήγαινε να σπάσει και εγώ πάλευα να εκτοπίσω χρήσιμες και άχρηστες γνώσεις που είχα αποκτήσει κατά τη διάρκεια του διαβάσματος. Ξαπλώνω λοιπόν αναπαυτικά, κουλουριάζομαι στο πάπλωμα σαν spring roll και... περιμένω. Και περιμένω, και περιμένω... και τίποτα!!!!!!
Γεμάτη απόγνωση, σηκώνομαι από το κρεβάτι και συνεχίζω τις δουλειές. Τα βιβλία από δω, οι σημειώσεις από εκεί, δε μπορεί, θα κουραστώ και θα ξεραθώ. Τίποτα... Με τα πολλά κοιμήθηκα στις 4 το πρωί. μέχρι να σηκωθώ να πάω δουλειά την επόμενη μέρα, είδα κι έπαθα!

Φυσικά, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Και εκτός από τη νύστα (σκουντούφλαγα μιλάμε), η (εργάσιμη) μέρα μου πέρασε μια κρύο και μια ζέστη. Χάσαμε μια προθεσμία (συλλογικό λάθος), μας την είπαν για τον τρόπο που φτιάξαμε κάτι δικόγραφα (από παρανόηση) και μου έκανε παρατήρηση ο διευθυντής για το χαρτί που χαλιέται (και δεν έφταιγα εγώ εκείνη τη μέρα). Γύρισα πίσω με τρελά νεύρα και φυσικά αργότερα από την ώρα που σχόλαγα αφού η δουλειά είχε συσσωρευθεί απίστευτα.

Τις επόμενες ημέρες έκανα ό,τι κάνω μετά από κάθε μεγάλη εξεταστική κλπ: εκκαθάριση και τακτοποίηση. Πέρα από αυτό όμως, βγήκα πολύ, είδα κόσμο, γύρισα στα μαγαζιά, πήγα στο παζάρι του βιβλίου, βόλταρα με λεωφορεία για να δω φίλους και όλα αυτά χωρίς να κοιτάζω την ώρα.

Από αύριο τα κεφάλια μέσα και πάλι... Αλλά αυτό το διάλειμμα με έκανε να νιώσω και πάλι άνθρωπος....

ps1: Και ναι! ειμαι δικηγόρος! (ανεπίσημα προς το παρόν)
ps2: Επίτευγμα εξεταστικής: δε συσσωρεύτηκαν βουνά από άπλυτα (πιάτα και ρούχα) και δεν πήρα κιλά (διότι συνήθως το διατροφικό πλάνο της εξεταστικής περιλαμβάνει γλυκά και λιπαρά :Ρ)

Μια νέα αρχή

2010-01-11T11:25:00.004+02:00

Οι περισσότεροι από εμάς κάνουν τις αρχές τους την Πρωτοχρονιά. Με λίστες, υποσχέσεις, συζητήσεις. Από μικρή ήμουν ανάποδη. Την αρχή μου την κάνω Σεπτέμβρη, είτε έχω πάει διακοπές είτε όχι. Ισως και να είμαι ακόμα επηρρεασμένη από το σχολείο, δύσκολα φεύγουμε από τη συνήθεια, δε συμφωνείτε;

Και να που έτυχε να συμβεί η "επαγγελματική" μου αρχή (ελπίζω) το χειμώνα, δύο χρόνια μετά από τη μέρα που πήρα το πτυχίο μου! Την Τρίτη το βραδάκι θα έχω αφήσει πίσω μου ακόμα έναν μαραθώνιο εξετάσεων, τις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου. Και όλοι λένε πως δεν είναι τίποτα, έτσι θα λέω κι εγώ σε μερικούς μήνες, μα όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέει! Η διαδικασία (γραπτά επί δυο μέρες για 5 3ωρα, προφορικά για 2 ωρες μπροστα σε άλλο κόσμο με 5 εξεταστές), καθώς και το φιλότιμο/ ντροπή (μην πω καμιά κοτσάνα), το μέγεθος της ύλης (διαβάζω το ένα, ξεχνάω το άλλο) και τσουπ! το άγχος που έσκασε ξαφνικά.

Μέσα σε όλα αυτά, προσπαθώ να μην σκέφτομαι το μετά. Σε κάθε περίπτωση, επειδή δε μπορώ να σκέφτομαι πάντα αυτά που θέλω, προσπαθώ να παρηγορηθώ(!) ότι από τα βασικά μου μένουν μόνο 2 εξεταστικές, μια εργασία (ζόρικη) και 2 πτυχιακές ως το καλοκαίρι...

Το ξέρω ότι στο επάγγελμά μου θα δίνω κάθε μέρα "εξετάσεις", ποιός άλλωστε δεν το υφίσταται αυτό και μάλιστα σε όλες τις σχέσεις; Αλλά θέλω να ξεμπερδεύω με όλο αυτό, να αρχίσουν να φεύγουν πράγματα από τη λίστα μου.

(και ναι! το σύνδρομο "μια μέρα ακόμα" είναι εδώ!!!!)

και κάτι άσχετο

2010-01-07T18:19:00.003+02:00

Κατ' αρχήν καλή χρονιά και χρόνια πολλά! Μακάρι κάθε χρόνο να είμαστε και καλύτερα, με τους στόχους, τον εαυτό μας και τους γύρω μας...

Ξαφνικά όλοι αρχίσαμε μανιωδώς να μαζεύουμε αποδείξεις. Εκεί λοιπόν που προβληματιζόμουν για το αν θα κρατήσω την απόδειξη από τον αχνιστό καπουτσίνο πακέτο που ανυπομονούσα να αρχίσω να πίνω, σκέφτηκα το εξής...

Αν παίρνω (που συνήθως παίρνω) κάθε πρωί που πάω στη δουλειά εναν καπουτσίνο, που τιμάται 2,20 €, τότε δίνω 11€ τη βδομάδα για καφέ, που σημαίνει 44€ το μήνα και 484€ το χρόνο, κατιτίς παραπάνω από τα καθαρά χρήματα που μου δίνουν λόγω άσκησης.
Και συνεπώς (για να δανειστώ τη φρασούλα από μια φίλη), από αύριο θα παίρνω καφέ από το σπίτι... Μπορώ να τα ξοδέψω και σε ρούχα/βιβλία μια χαρά !

(προκειμένου να μη διαβάσω θα λύσω και το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης....)