Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Κυριακάτικη βόλτα

Η Αθήνα από όταν ήμουνα μικρή μου ασκούσε μια παράξενη γοητεία. Όταν ήρθα για σπουδές, φανταζόμουν ότι μετά θα "ξεμείνω" εδώ, και τις Κυριακές θα πηγαίνω στο Θησείο για καφέ, θα διαβάζω εφημερίδα και μετά θα περπατάω τριγύρω από την Ακρόπολη.
Τα χρόνια πέρασαν, το διάβασμα με έφαγε, μερικές τέτοιες βόλτες έγιναν... Σήμερα ήταν μια από αυτές τις μέρες, που περιλάμβανε μόνο περίπατο όμως.
Στην καρδιά της Αθήνας, ξαφνικά... βρέθηκα μέσα στη φύση!!!!

Πήγα στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης, στο Θέατρο του Διονύσου και στους γύρω χώρους. Απολαύστε:

το θέατρο:




ένα μικροσκοπικό εκκλησάκι


μια φωλιά για πουλιά


ο Παρθενώνας


το μνημείο του Φιλοπάππου


Στο βάθος αριστερά το Καλλιμάρμαρο και οι στύλοι του Ολυμπίου Διός




Και πάλι το θέατρο


τείχη




Ηρώδειο




Ασκληπιείο


Στο βάθος το κτήριο του Μακρυγιάννη και το Μουσείο της Ακρόπολης


Το "Θησείο" (Ηφαίστειο, για την ακρίβεια :) )


Τμήμα τείχους της Ακρόπολης. Τα ανόμοια κομμάτια είναι κομμάτια της Ακρόπολης που καταστράφηκε από τους Πέρσες. Τα τοποθέτησαν εκεί για να τα βλέπουν οι Αθηναίοι από την Αρχαία αγορά και να θυμούνται το κακό που προκαλεί η αδιαφορία για τα κοινά και η διχόνοια. Μάθημα που μέχρι σήμερα δεν το έχουμε μάθει...





Λυκαβηττός στο βάθος δεξιά και Τουρκοβούνια αριστερά


Πινακίδα στην είσοδο της Ακρόπολης (αρχαιοελληνικής αισθητικής, ελπίζω ο γλύπτης να μην έκανε ορθογραφικά και φτου κι απ την αρχή σκάλισμα χαχα)


Αστεροσκοπείο και Αγιά Μαρίνα στο βάθος, ο ήλιος δε βοηθούσε και πολύ!



Και από άλλη βόλτα, το Πανεπιστήμιο από ψηλά. Προσέξτε πώς καθρεφτίζεται το κτήριο στην απέναντι τζαμένια πολυκατοικία...




Ο ήλιος βάφει το πεζοδρόμιο...

Και μια τελευταία της βόλτας, για να μείνει η ανάμνηση:

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Καυτά γενέθλια

Σημ: η ανάρτηση αυτή όπως είχα υποσχεθεί αφιερώνεται στο Γκρινιάρικο Μαρούλι .

Η μέρα που η συνάδελφος και φίλη μας είχε γενέθλια, έφτασε. Το δώρο αγοράστηκε, αλλά δε μας ήταν αρκετό. Θέλαμε να της τραγουδήσουμε κι όλας και να σβήσει κεράκια.
Μια κοπέλα ανέλαβε λοιπόν να πάρει κεράκια γενεθλίων κι εγώ δυο μάφιν (μήλο- κανέλα από στάρμπακς, να τα δοκιμάσετε είναι σούπερ), ώστε να πρωτοτυπήσουμε στο ντεκόρ μιας και όλοι σβήνουν κεράκια σε τούρτα. Φήμες που θέλουν εμένα την προσεχή εβδομάδα να σβήνω σπανακόπιττα, διαψεύδονται.
Πάω λοιπόν στο γραφείο μετά από εξωτερικές δουλειές, με τα μάφιν κρυμμένα και προσπαθούμε να δούμε πού και πώς θα φωνάξουμε την εορτάζουσα να μη μας καταλάβει. Συνεννοούμαι με μια συνάδελφο που τη φωνάζει στο γραφείο της, ώστε να την απασχολήσει με κάποια δήθεν δουλειά και πηγαίνω στο διπλανό γραφείο όπου αρχίζω να φυτεύω τα κεριά στα μάφιν (ευτυχώς που είχαμε ένα χάρτινο δισκάκι γι 2 καφέδες και μου κοψε να τα βάλω εκεί πάνω).
Φυσικά, επειδή όλοι εκεί στο φαί και στη διασκέδαση είμαστε Large, δε βάλαμε από ένα κερί σε κάθε μάφιν. Στριμώξαμε 23 (μη ρωτάτε πως!!). Ξεκινάμε να ανάβουμε, ώσπου διαπιστώνω ότι μέχρι να τα ανάψουμε όλα και να τη φωνάξουμε, τα μισά θα έχουν ήδη καει...
Στο μεταξύ , φωνάζουν την εορτάζουσα, μπαίνει στο γραφείο, έχω προλάβει να ανάψω τα 21 κεριά, αρχίζουμε τρεις κοπέλες να της τραγουδάμε γκαρίζοντας, η κοπέλα έχει ψιλοκοκκινήσει (αλλά το απολαμβάνει), εγώ κρατώ το χέρι μου τεντωμένο μπροστά της με τα μάφιν - πολυέλαιο, τελειώνει το τραγούδι καιιιιι


φουυυυυυυυυυυυυυ!!! κάνει η εορτάζουσα (μαζί και μια άλλη συνάδελφος και εδώ θα πω τον προβληματισμό μου: θεωρώ αγένεια να φυσάς τα κεριά του άλλου απρόσκλητος! αν ζητήσει βοήθεια οκ, αλλά γιατί να του πάρεις τη χαρά οεο???? )




Και ένα σύννεφο μαύρου καπνού έρχεται στη μούρη μου, σα χαλασμένη εξάτμιση ένα πράγμα. Αφού προσπαθώ να μη μου πέσει η αυτοσχέδια τούρτα/μάφιν/πολύφωτο και οι δυο κοπέλες έχουν ξαναφυσήξει με τα ίδια αποτελέσματα, βλέπω πως η ατμόσφαιρα του γραφείου (περί τα 20 τετραγωνικά) έχει γεμίσει καπνό.

Ρε συ, μήπως πήρες τα κεριά από μαγαζί με φάρσες? ρωτάω την υπεύθυνη φωτισμού.
όχι, από τον ΑΒ τα πήρα. Αλήθεια!!!!

Μπαίνω κι εγώ στο παιχνίδι του φυσήματος, ενώ η τέταρτη (υπεύθυνη φωτισμού) της παρέας έχει σωριαστεί σε ένα γραφείο και γελάει, με τα κεριά να μη σβήνουν με τίποτα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να φυσάμε και οι τρεις ξέπνοες ώσπου απλά κάναμε τον ήχο φου! χωρίς αέρα να μπορεί να βγει από τα πνευμόνια μας και να βρισκόμαστε στα πρόθυρα της ζαλάδας, ενώ η άλλη είχε ξεραθεί πλέον στα γέλια.

Στο σημείο αυτό και ενώ έχει γίνει ντουμάνι το γραφείο και τα πνευμόνια μας διαμαρτύρονται, μου κόβει να πάω στο μπάνιο, όπου βάζω τα κεράκια ένα ένα κάτω από τη βρύση και τα σβήνω.

Στη συνέχεια, δακρυσμένες όλες από τα γέλια, πάμε στο γραφείο μου για να κόψουμε τα μάφιν, ενώ μυρίζει σε όλο τον όροφο καμένο και όλοι ψάχνονται. Δεν προλαβαίνουμε να σταυρώσουμε μπουκιά, όταν ανεβαίνει ο κατά τα άλλα νωχελικότατος θυρωρός φωνάζοντας " πού είναι η φωτιά??? Πού είναι?????" και σπέρνοντας τον πανικό, διότι τελικά οι ανιχνευτές καπνού λειτουργούσαν (το είχαμε απορία την προηγούμενη μέρα γιατί έχουμε έναν που καπνίζει σα φουγάρο και βγαίνουν καπνοί από την κλειστή του πόρτα χαχα) και βρήκαν εμάς να το δείξουν! Αφού του λέμε ότι ήταν μια ατυχής στιγμή και του δείχνουμε τα κεράκια και όλα τα άλλα όργανα του εγκλήματος, τσιμπάει ένα κομμάτι μάφιν και εξαφανίζεται. Στη συνέχεια, άλλοι δυο από τους πιο κάτω ορόφους σκάνε μύτη ρωτώντας το ίδιο, μιας και ο θυρωρός δεν έκανε τον κόπο να τους ενημερώσει. Άντε πάλι εξηγήσεις....

Μετά από κανά δεκάλεπτο, σκάει ο φρουρός του κεντρικού κτηρίου (μερικά τετράγωνα πιο κάτω από το δικό μας), με όλη την εξάρτυση (κουστούμι, ακουστικό, μικρόφωνο, τρανζίστορ) που ψάχνει (και αυτός) να βρει τη φωτιά, για να κατευθύνει τα πυροσβεστικά που είναι ήδη καθ' οδόν....

(και δώστου εξηγήσεις πάλι...)


Όταν όλα ηρέμησαν, πήγα να τακτοποιήσω τα υπόλοιπα κεριά που τα είχα βάλει προσωρινά σε ένα συρτάρι του γραφείου μου. Αφού ξαναρώτησα τη συνάδελφο μήπως τα πήρε σε μαγαζί με φάρσες και μου είπε και πάλι όχι, άρχισα να περιεργάζομαι το πακέτο.

Και μόλις το γυρνάω στο πίσω μέρος, βλέπω να γράφει με μαύρα μεγάλα κεφαλαία γράμματα:


ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕ ΝΕΡΟ


(οκ εκεί ακολούθησε τρίτος γύρος γέλιου... Αλλά σκεφτείτε!!! σβήσαμε 15 από δαύτα φυσώντας! τα πνευμόνια μας είναι σε άριστη κατάσταση! Ο ΑΒ και του πουλιού το γάλα όμως, μας έκαψε!!!!)


Μετά, όπως είναι φυσικό, όλος ο όροφος έδινε στην εορτάζουσα ευχές του τύπου : χρόνια καυτά, φωτισμένα γενέθλια, εύχομαι να ακολουθήσει καυτό πάρτυ κλπ κλπ....

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

finally!

Αυτή η βδομάδα ήταν
αγχωτική,
πιεστική,
καταπιεστική
απαράδεκτη
άυπνη
φριχτή
άχρηστη από άποψη προόδου σε αυτά που θεωρώ σημαντικά.

Και επιτέλους, πέρασε!!!!!
οοολε!!!

Σας φιλώ, καλή επόμενη εβδομάδα να έχουμε!!!!
(που, αν είναι τόσο καλή όσο χάλια ήταν η προηγούμενη.... θα είναι σούπερ!!!! more birthdays to come, more laughs, more dreams, όλα πολλά και καλά να είναι!!!)


.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Τί κάνουμε στα δύσκολα???

- κολυμπάααααμε!!!!

- δε γράφουμε σοβαρά ποστ (σόρυ, δε θέλω να προβληματιστώ κι άλλο, είναι και χαμηλά τα κάγκελα στο μπαλκόνι....)

- μαγειρεύουμε

-φτιάχνουμε μηλόπιττες (και προσπαθούμε να μην καταβροχθίσουμε όλο το ταψί)

- χαζεύουμε τηλεόραση για να καεί κι άλλο ο εγκέφαλος (αυτό φυσικά δε βοηθάει από άποψη χρόνου)

και....

- χαμογελάμε!!!




Σήμερα ήταν Δευτέρα, αλλά νόμιζα πως ήταν Τρίτη. Το ξέρω πως κάτι δεν (μου) πάει καλά, αλλά αυτό το κάτι μπορεί να περιμένει μέχρι να τελειώσω αυτή την εργασία????

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

οι 12 ερωτήσεις

Σαββατόβραδο, πάλι έμεινα μέσα, πάλι παλεύω με τα βιβλία (και περιστασιακά με τους φόβους και τις ανησυχίες μου). Μην τρομάζετε με τον τίτλο, δε θα σας βάλω να παίξετε. Θα σας μεταφέρω πραγματικό διάλογο μεταξύ εμού (Ε) και μιας γνωστής μου (Γ).

Σάββατο (καλή ώρα) βραδάκι και είμαστε με παρέα (4-5 άτομα) για καφέ. Συζητάμε αν θα πάμε για ποτό (μη σχολιάσεις εσύ, ξέρεις ποιος :Ρ), εγώ είμαι κομμάτια από όλη τη βδομάδα, έχω και να πάω και για φαγητό να συνοδεύσω δυο άλλες φίλες, δεν έχω και πολλή όρεξη. Εκτός των άλλων έχω να πάω εκκλησία με τους γονείς το πρωί (και άρα να ξυπνήσω πουρνό πουρνό) και επειδή βλέπω τις ώρες του ύπνου να μικραίνουν επικίνδυνα, είμαι επιφυλακτική για ποτό (έως αρνητική, διότι ο ύπνος είναι ιερό πράγμα!!)

Γ: ναι ναι, να πάμε για ποτό μετάααα!!!
Ε: δεν ξέρω, θέλω να δω τί ώρα θα ξεμπερδέψω και τι αντοχές θα έχω. Ήδη είμαι κομμάτια και έχω πρωϊνό ξύπνημα αύριο.
Γ: γιατίιιιι?????
Ε: θέλω να πάω εκκλησία.
Γ: είναι κάποια γιορτή?
Ε:όχι
Γ: έχεις μνημόσυνο?
Ε: όχι.
Γ: είναι κάποιος συγγενής σου ιερέας??
Ε: όχι
(και συνεχίζει....)
Γ: έχεις κάποια σχέση με το θεό????
s (φιλική συμμετοχή): ε, για να πηγαίνει εκκλησία....


(τώρα τί της απαντάς???)

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Τότε και τώρα

... Παρόμοιες προσφορές (δωρεές στις πόλεις από τους βασιλείς) σε πόλεις ήταν δυνατές μόνο μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας που έδινε το δικαίωμα στους βασιλείς και σε ορισμένα μεμονωμένα άτομα να συσσωρεύουν τεράστιο πλούτο, ο οποίος δεν επενδυόταν σε επιχειρήσεις, πράγμα που θα αύξανε ίσως την παραγωγικότητα (και κατά συνέπεια θα συντελούσε σε μια γενικότερη βελτίωση της ποιότητας ζωής), αλλά χρησιμοποιούνταν για επιδεικτικές σπατάλες και για τοκογλυφία- και βέβαια, όσον αφορά στους μονάρχες, για τη χρηματοδότηση της άμυνας ή ενός επιθετικού πολέμου.

( Walbank, Ο Ελληνιστικός κόσμος, σελ. 231)

Update:

"... We, on our part, have greatly developed what we inherited from antiquity or indipendently created, but are we sure that our economic progress will last forever, that it will never be terminated by events brought about not by economy but by the development of our mentality and our emotions?"

Rostovtzeff Michael, The Hellenistic World and its Economic Development, The American Historical Review, Vol. 41, Jan. 1936, p. 252.